Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Θεωρούν οι μάρτυρες του Ιεχωβά κατάλληλο να συμβουλεύωνται ένα ψυχίατρο;

Είναι ζήτημα προσωπικής αποφάσεως αν ένας Χριστιανός θα συμβουλευτή ένα ψυχίατρο ή οποιονδήποτε άλλον γιατρό. Εν τούτοις, οι αληθινοί Χριστιανοί έχουν βαθειά πίστι στη δύναμι της Αγίας Γραφής να δίνη βοηθητική καθοδήγησι. Κατανοούν ότι ο Δημιουργός γνωρίζει περισσότερα για τον άνθρωπο περιλαμβανομένης και της ανθρώπινης διανοίας—απ’ ό,τι γνωρίζει οποιοσδήποτε άνθρωπος. Έτσι, οι μάρτυρες του Ιεχωβά εξετάζουν οποιαδήποτε μέθοδο θεραπείας στο φως της ‘άνωθεν σοφίας.’—Ιακ. 3:17.

Ενώ οι ψυχίατροι ειδικεύονται, στη θεραπεία διανοητικών και συναισθηματικών διαταραχών, είναι καλό να εκτιμήση κανείς ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από τον κάθε ψυχίατρο συχνά διαφέρουν πάρα πολύ. Παραδείγματος χάριν, ένα εγχειρίδιο φέρει τον τίτλο Ψυχανάλυσις και Ψυχοθεραπεία: 36 Συστήματα. Γιατί υπάρχουν τόσο πολλές διαφορετικές απόψεις; Διότι, μολονότι έγινε πολλή έρευνα, συγκριτικώς λίγα είναι γνωστά για τις λειτουργίες της ανθρώπινης διάνοιας. Το βιβλίο Η Διάνοια λέγει: «Οι αιτίες των [διαφόρων διανοητικών ασθενειών] αποτελούν το πιο σπουδαίο ζήτημα της σύγχρονης ψυχιατρικής που δεν έχει λυθή. Έχουν δοθή απαντήσεις, αλλά καμμιά απ’ αυτές δεν είναι τελική.»

Μερικοί ψυχίατροι χρησιμοποιούν «θεραπεία με συνομιλία,» ερευνώντας συχνά τη σχέσι του ασθενούς στην παιδική ηλικία με τους γονείς του—υποθέτοντας ότι τέτοιες μέθοδοι θα «ελευθερώσουν» από ωρισμένους φόβους ή εχθρότητες. Άλλοι συγκεντρώνουν την προσοχή τους στο ν’ αποκτήση ο ασθενής νέες συνήθειες (μερικές φορές χρησιμοποιώντας ύπνωσι γι’ αυτόν το σκοπό) με την ελπίδα ότι ένα νέο «πρότυπο συμπεριφοράς» αποτελεί την απάντησι. Άλλοι ακόμη παίρνουν την άποψι ότι οι περισσότερες διανοητικές ασθένειες είναι σωματικές (όπως έλλειψις χημικής ισορροπίας του σώματος ή κακή λειτουργία του νευρικού συστήματος) κι έτσι παρέχουν νοσηλεία με φάρμακα ή ίσως δίαιτα και βιταμίνες. Η εγχείρησις εγκεφάλου σπανίως συνιστάται σε περιπτώσεις διανοητικών ασθενειών, διότι οι ιατρικές γνώμες διίστανται πολύ.

Εφόσον οι αληθινοί Χριστιανοί αγωνίζονται ‘να φρονούν το αυτό . . . κατά Χριστόν Ιησούν,’ ενδιαφέρονται ορθά για τις πεποιθήσεις οποιουδήποτε που θα επηρέαζε τη σκέψι τους ή την συμπεριφορά τους. (Ρωμ. 15:5) Ενώ δεν είναι άθεοι ή αγνωστικισταί όλοι οι ψυχίατροι και οι ψυχαναλυταί, πολλοί εν τούτοις είναι. Μια μελέτη απεκάλυψε ότι πάνω από τους μισούς ψυχαναλυτάς από τους οποίους ελήφθη συνέντευξις συμφώνησαν με την άποψι του Σίγκμουντ Φρόυντ ότι η πίστις στον Θεό είναι «παιδαριώδης» και δεν συμφωνεί «με την πραγματικότητα.» Πολλοί πιστεύουν ότι ο άνθρωπος οδηγείται από «ζωώδη ένστικτα που ο άνθρωπος εκληρονόμησε κατά την εξέλιξί του από τις κατώτερες μορφές ζωής.» Επί πλέον, όπως αναφέρεται στο βιβλίο Οι Ψυχίατροι: «Οι περισσότεροι ψυχίατροι και ψυχαναλυταί πιστεύουν ότι οι νόμοι που ρυθμίζουν τη σεξουαλική συμπεριφορά είναι πάρα πολύ αυστηροί.» (Σελίς 167) Θα θέλατε να διαμορφώσετε τη ζωή σας σύμφωνα με τη σκέψι ανθρώπων που βλέπουν τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο;

Σήμερα υπάρχει ευρύτατα διαδεδομένη θεραπεία με φάρμακα. Κι εδώ, επίσης, είναι καλό να σκεφθούμε προσεκτικά το αποτέλεσμα. Αν και η χρήσις φαρμάκων για θεραπεία δεν απαγορεύεται στους Χριστιανούς, και σε μερικές περιπτώσεις ωρισμένα φάρμακα μπορεί να φέρουν κάποια ανακούφισι, ένας δούλος του Θεού πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός με οτιδήποτε που μπορεί να τον υποδουλώση και να τον κάμη τοξικομανή. (Ρωμ. 6:17· 12:1) Μερικά άτομα που εκλέγουν θεραπεία που δεν περιλαμβάνει φάρμακα, έχουν καλά αποτελέσματα με θεραπεία που κάνει χρήσι μεγάλης ποσότητος βιταμινών, που είναι μια μορφή θεραπείας που επισύρει πολύ την προσοχή σήμερα.

Σχετικά με την αναζήτησι ιατρικής θεραπείας, είναι ενδιαφέρον να σημειωθή η αρχή της Γραφής που βρίσκεται στην 1 Κορινθίους 12:26. Εδώ οι Γραφές διδάσκουν ότι όταν ένα μέλος του σώματος υποφέρη, επηρεάζονται άλλα μέλη. Σε αρμονία με αυτή την αρχή, εκείνοι που έχουν διανοητικά προβλήματα ή προβλήματα των νεύρων μπορεί να θεωρήσουν σκόπιμο να κάμουν μια γενική σωματική εξέτασι, επειδή συχνά υπάρχει πρόβλημα υγείας για το οποίο δεν είναι ενήμεροι. Ακόμη και μερικοί που νόμιζαν ότι παρεφρόνησαν ή υπέφεραν από δαιμονικές παρενοχλήσεις, ανεκάλυψαν ότι είχαν «υπογλυκαιμία» ή κάποια άλλη ανωμαλία.

Υπάρχουν, βέβαια, πολλές ασθένειες και αναπηρίες που δεν έχουν γνωστή «θεραπεία». Και πάλι ο Ιεχωβά δίνει βοήθεια. Ο Λόγος Του μπορεί να μας βοηθήση να ενισχύσομε την υπομονή μας. (1 Τιμ. 6:11, 12) Μ’ αυτόν τον τρόπο, επίσης, βοηθούμεθα ν’ αντέχωμε σε ενοχλητικές σωματικές ανωμαλίες, όπως εκείνες που μερικές φορές συνοδεύουν την εμμηνόπαυσι ή το γήρας.

Αλλά τι θα γίνη αν το πρόβλημα δεν είναι σωματικό; Τι θα γίνη αν είναι ζήτημα αισθημάτων εχθρότητος ή μελαγχολίας—προβλήματα που δυσκολεύουν να συμφωνή κανείς με τους άλλους; Τα εδάφια Ιακώβου 5:13-16 συνιστούν στον άνθρωπο που έχει προβλήματα, πνευματικής ή συναισθηματικής φύσεως να καλέση τους πρεσβυτέρους της Χριστιανικής εκκλησίας με σκοπό ‘να αλείψουν αυτόν με έλαιον,’ δηλαδή, να μεταδώσουν ενθαρρυντική Γραφική συμβουλή, και επίσης να «προσευχηθώσιν επ’ αυτόν.» Και ποιο είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το εδάφιο συνεχίζει: «Η μετά πίστεως ευχή θέλει σώσει τον πάσχοντα, και ο Ιεχωβά θέλει εγείρει αυτόν [από την αποθάρρυνσί του].» Για να ωφεληθή, βέβαια, ο πνευματικώς ασθενής πρέπει να είναι ειλικρινής και πρόθυμος. Πρέπει να ζητή και ν’ ακολουθή τη συμβουλή της Γραφής· πρέπει να ενεργή σε αρμονία με τις προσευχές που έγιναν προς χάριν του.—Ιακ. 1:25.

Αυτό θέτει μεγάλη ευθύνη στους Χριστιανούς πρεσβυτέρους. Πρέπει να κάνουν ειλικρινή προσευχή, ζητώντας την κατεύθυνσι του Ιεχωβά. Με το να δείχνουν υπομονή, αγάπη και ενδιαφέρον, μπορούν συχνά να φθάνουν στη ρίζα των δυσκολιών. Οι πρεσβύτεροι πρέπει να βοηθήσουν τους πάσχοντας ν’ αντιληφθούν πως ο Θεός μας μάς προσκαλεί να ρίξωμε το φορτίο μας σ’ Αυτόν. (Ψαλμ. 55:22· 1 Πέτρ. 5:7) Μερικές φορές είναι ανάγκη να βοηθήσουν ένα άτομο να κατανοήση πώς ‘ν’ απορρίψη την οργήν’ ή να προσκολληθή σε ό,τι είναι καθαρό. (Κολ. 3:5-14· Φιλιππ. 4:6-8) Και συχνά ένας άνθρωπος που μετανοεί πραγματικά μπορεί να αισθάνεται ότι είναι ‘ένοχος’ ή ‘ότι δεν μπορεί να συγχωρηθή.’ Επειδή είναι συντετριμμένος έχει έτσι ανάγκη διαβεβαιώσεως σαν αυτή που βρίσκεται στο εδάφιο 1 Ιωάννου 1:9.

Έτσι, ενώ οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν αποκλείουν κατηγορηματικά τη θεραπεία από γιατρούς ειδικευμένους στα συναισθηματικά και διανοητικά προβλήματα, αν ένας Μάρτυς συμβουλεύεται τέτοιους γιατρούς πρέπει να εξετάση προσεκτικά τι είδους θεραπεία συνίσταται. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά ότι το να τηρή τους νόμους του Ιεχωβά συντελεί στη διανοητική του υγεία σήμερα και αιώνια ζωή στο μέλλον. Αν είναι αβέβαιος ως προς την ορθότητα μιας ωρισμένης θεραπείας, τότε μπορεί να είναι καλό να το συζητήση αυτό με τους πρεσβυτέρους της Χριστιανικής εκκλησίας—μολονότι η τελική απόφασις ανήκει σ’ αυτόν (ή στον γονέα ή στην κοινή απόφασι των δύο συζύγων). Και πάνω απ’ όλα, όπως και με όλους τους άλλους τομείς της ζωής, οι αληθινοί Χριστιανοί θα θέλουν να επωφεληθούν πλήρως από τη δύναμι που παρέχει ο Ιεχωβά, εκτιμώντας ότι έχουν πολύ να κερδίσουν από τον Λόγο του Θεού και το πνεύμα Του. «Διότι ο λόγος του Θεού είναι ζων, και ενεργός, . . . και διερευνά τους διαλογισμούς και τας εννοίας της καρδίας.»—Εβρ. 4:12.

● Η ύπαρξις ενός σοβαρού κινδύνου για την υγεία δικαιολογεί την έκτρωσι;

Μολονότι αυτό είναι ένα πρόβλημα που περιλαμβάνει πολλά βαθειά ανθρώπινα συναισθήματα και ενδιαφέροντα, η τελεία συμβουλή του Θεού δείχνει ότι ένας πιθανός κίνδυνος για τη μητέρα ή το παιδί δεν αποτελεί δικαιολογία για να γίνη έκτρωσις.

Οι ανθρώπινες απόψεις επάνω σ’ αυτό το ζήτημα ποικίλλουν και συχνά αλληλοσυγκρούονται. Αλλά βασικό από την άποψι της Γραφής είναι η ζωή και ο σεβασμός για τη ζωή. Η ανθρώπινη ζωή έχει θεία προέλευσι και θείο σκοπό. (Γέν. 1:27· Ιώβ 33:4· Ψαλμ. 100:3-5) Παρατηρούμε ότι ολόκληρη η Γραφή αντανακλά τον βαθύ σεβασμό του Θεού για τη ζωή. Παρώτρυνε στοργικά τους ανθρώπους να εκτιμούν τη ζωή των και να σέβωνται ως ιερή τη ζωή των άλλων. Εκείνος ο οποίος, από αδιαφορία για τον Θείο νόμο, αφαιρούσε τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, ακόμη κι αν επρόκειτο για ένα βρέφος που ευρίσκετο μέσα στη μήτρα της μητέρας του, εθεωρείτο ένοχος και υπόλογος.—Γέν. 9:5, 6· Έξοδ. 21:14· 22-25.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μερικές φορές μια έγκυος γυναίκα μπορεί ν’ αντιμετωπίζη κάποιο σοβαρό κίνδυνο. Ένα πρόβλημα υγείας, όπως επί παραδείγματι ο διαβήτης, ή υπέρτασις ή κάποιες άλλες καρδιαγγειακές ασθένειες, μπορεί να κάμη τους γιατρούς που έχουν ένα πραγματικό ενδιαφέρον να συμπεράνουν ότι η ζωή της εγκύου κινδυνεύει. Μπορεί να της πουν, ‘Ή θα κάμης έκτρωσι, ή θα πεθάνης.’ Ή μπορεί να γίνη σύστασις για έκτρωσι όταν φαίνεται ότι το παιδί μπορεί να γεννηθή τυφλό ή παραμορφωμένο, όπως όταν η μητέρα προσβληθή από ερυθρά (ιλαρά) στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μερικοί μπορεί να ισχυρισθούν σ’ αυτές τις περιπτώσεις ότι αν η έγκυος κάμη έκτρωσι, δείχνει στην πραγματικότητα σεβασμό για τη ζωή. Μολονότι κανείς δεν επιθυμεί να μειώση τη σοβαρότητα αυτών των προβλημάτων ή την ειλικρίνεια εκείνων που συνιστούν την έκτρωσι, εν τούτοις πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν η ζωή και της μητέρας και του παιδιού.

Σήμερα δεν υπάρχει τελεία εγκυμοσύνη διότι όλοι οι άνθρωποι είναι ατελείς. (Ρωμ. 5:12) Έτσι κάθε έγκυος γυναίκα αντιμετωπίζει κάποιον κίνδυνο. Το λυπηρό γεγονός είναι ότι μερικές γυναίκες, ακόμη και υγιείς, πεθαίνουν στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού. (Γέν. 35:16-19) Πρέπει επομένως κάθε εγκυμοσύνη να διακόπτεται με έκτρωσι απλώς επειδή υπάρχει κάποιος κίνδυνος για τη ζωή ή την υγεία της μητέρας; Βεβαίως όχι. Είναι αλήθεια ότι σε μερικές περιπτώσεις ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από τον φυσιολογικό λόγω της ηλικίας ή της υγείας της γυναίκας. Εν τούτοις δεν επιζούν μετά τον τοκετό οι περισσότερες γυναίκες, περιλαμβανομένων και πολλών που αντιμετωπίζουν ασυνήθη κίνδυνο; Και πρέπει να παραδεχθούμε ότι μια ιατρική διάγνωσις, όσο καλή κι’ αν θεωρήται μπορεί να είναι εσφαλμένη. Έτσι, γιατί θα έπρεπε ένας ο οποίος δέχεται την άποψι του Θεού για την ιερότητα της ζωής να συμπεράνη ότι ένας πιθανός κίνδυνος δικαιολογεί μια έκτρωσι; Είναι λογικό να διακοπή η ζωή ενός βρέφους που αναπτύσσεται, απλώς επειδή κάτι είναι πιθανόν να συμβή;a

Σε κάθε εγκυμοσύνη υπάρχει ομοίως η πιθανότης να γεννηθή το βρέφος με κάποιο ελάττωμα ή παραμόρφωσι. «Σχεδόν ένα σε κάθε 14 βρέφη γεννάται με κάποια γενετική ανωμαλία· τα προσβεβλημένα βρέφη ποικίλλουν από διαβητικά . . . μέχρι βαθμού αναπηρίας που να ζουν λίγες μόνο μέρες.» (Τάιμς Μάγκαζιν της Νέας Υόρκης, 8 Σεπτ. 1974, σελ. 100) Μήπως αυτός ο πιθανός κίνδυνος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όλες οι εγκυμοσύνες πρέπει να διακόπτωνται με έκτρωσι; Βεβαίως όχι.

Υπάρχουν εν τούτοις μερικές περιπτώσεις που ο κίνδυνος να γεννηθή ένα παιδί ελαττωματικό μπορεί να είναι μεγαλύτερος από τον φυσιολογικό. Αυτό μπορεί να συμβαίνη, επί παραδείγματι, όταν η γυναίκα είναι μεγαλύτερη από σαράντα ετών ή στην περίπτωσι που αυτή έπαιρνε μερικά ισχυρά φάρμακα ή πέρασε κάποια βαρειά ασθένεια στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης. Περίπου το 10 έως 15 τοις εκατό των βρεφών που γεννώνται από μητέρες που είχαν προσβληθή από ερυθρά κατά τις δώδεκα πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης, παρουσιάζουν μερικές επιβλαβείς επιδράσεις της ασθενείας που γίνονται φανερές κατά το πρώτος έτος της ζωής του βρέφους. (Φυσικά αυτό σημαίνει επίσης ότι το 85 έως 90 τοις εκατό αυτών των παιδιών δεν γεννώνται με κάποιο ελάττωμα). Αλλά πώς μπορεί να ισχυρισθή το άτομο, που έχει βαθύ σεβασμό για τη ζωή, ότι ένας απλώς πιθανός κίνδυνος βλάβης για το παιδί αποτελεί βάσιμο λόγο για να διακοπή η ανάπτυξις της ζωής του παιδιού;

Μια περίπτωσις που δείχνει ότι πρέπει κανείς να βλέπη τέτοιους κινδύνους μόνον ως απλή πιθανότητα είναι η πείρα μιας γυναίκας στη Νότιο Αφρική. Προτού ν’ αντιληφθή ότι ήταν έγκυος, είχε κάμει μια ένεσι για κάποια ασθένεια των νεφρών. Αργότερα, ο γιατρός τής είπε ότι, ως αποτέλεσμα το παιδί της θα εγεννάτο ή ανάπηρο διανοητικώς ή οικτρά παραμορφωμένο, γι’ αυτό και την παρώτρυνε να κάμη έκτρωσι. Όταν αυτή η γυναίκα έμαθε από τους μάρτυρες του Ιεχωβά τι λέγει η Γραφή για τον σεβασμό της ζωής, αρνήθηκε να κάμη έκτρωσι. Κατενόησε ότι, ακόμη κι αν το παιδί της εγεννάτο με κάποιο μειονέκτημα, ο Ιεχωβά θα αποκαταστούσε την υγεία του στην πλησιάζουσα Νέα Τάξι. (Συγκρίνατε με τα Ησαΐας 35:5, 6· Αποκάλ. 21:4) Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Εγέννησε ένα υγιές κοριτσάκι. Αλλ’ ακόμη κι αν η θυγατέρα της δεν είχε γεννηθή υγιής κι εχρειάζετο ειδική φροντίδα και μεταχείρισι, μήπως αυτό θα άλλαζε την ορθή απόφασι που πήρε ν’ αφήση το βρέφος να ζήση με προοπτική της αιωνίου ζωής;

Επομένως, μια γυναίκα που παρακινείται να κάμη έκτρωσι για θεραπευτικούς λόγους, επειδή υπάρχει κίνδυνος για την υγεία ή τη ζωή της, πρέπει να κατανοήση καλά την άποψι της Γραφής. Ένας πιθανός ή ενδεχόμενος κίνδυνος, ακόμη κι αν είναι σοβαρός, δεν δίνει το δικαίωμα σε κανέναν να πάρη τα πράγματα στα χέρια του και ν’ αφαιρέση σκοπίμως τη ζωή του βρέφους που είναι στη μήτρα. Για να πάρη κανείς μια απόφασι σύμφωνα με την Γραφική άποψι απαιτείται πραγματική πίστις και θάρρος, αλλ’ είναι βέβαιο ότι αυτή θα είναι η κατάλληλη απόφασις και η μόνη που ο Ιεχωβά θα επιδοκιμάζη πάντοτε.

[Υποσημειώσεις]