Θα Θρέψωμε τον Πλησίον Μας—Ή θα τον Αφήσωμε να Λιμοκτονήση;

ΣΕ όλες τις παγκόσμιες ειδήσεις προβάλλουν όλο και πιο συχνά τα πρόσωπα πεινασμένων ανθρώπων. Φυσικά, η πείνα δεν είναι κάτι νέο. Αλλ’ οι διαστάσεις που έχει πάρει το πρόβλημα στην εποχή μας είναι πράγματι κάτι νέο, όπως λέγει ένα άρθρο των Τάιμς της Νέας Υόρκης:

«Η κατά τόπους πείνα είναι γνωστή από τους Βιβλικούς χρόνους. Εκείνο που είναι νέο είναι η πιθανότης που υπάρχει για μια έλλειψι τροφίμων που δεν θα περιορίζεται σε ιδιαίτερους τόπους και καιρούς: θα είναι μια διαρκής κρίσις που θ’ απειλή εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε μεγάλες περιοχές της υδρογείου.»

Υπολογίζεται ότι 500 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι—τα περισσότερα παιδιά—βρίσκονται στα πρόθυρα της λιμοκτονίας. Χωρίς αμφιβολία, η Βιβλική προφητεία «και θέλουσι γείνει πείναι . . . κατά τόπους,» εκπληρώνεται στην εποχή μας.—Ματθ. 24:7.

Ποιος από μας, όταν βλέπη τις φωτογραφίες πεινασμένων ανθρώπων, δεν αισθάνεται την επιθυμία να τους βοηθήση; Αλλά τι μπορούμε να κάμωμε;

Σε τοπική κλίμακα, δεν είναι δύσκολο να βοηθήση κανείς τους γείτονές του που βρίσκονται προσωρινά σε ανάγκη, όπως στην περίπτωσι μιας καταστροφής. Οι άνθρωποι συχνά ανταποκρίνονται σε πράξεις καλωσύνης και γενναιοδωρίας. Εν τούτοις, όταν κάτι συμβαίνη σε παγκόσμια κλίμακα, η κατάστασις είναι εντελώς διαφορετική. Γιατί;

Κατ’ αρχήν, η σημερινή κατάστασις περιλαμβάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα βλέπει το μάτι. Φαίνεται ότι η γη δεν παράγει αρκετή τροφή για όλον τον κόσμο. Εν τούτοις, στην πραγματικότητα, δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Οι εσοδείες σιτηρών, που θερίζονται τώρα, θα μπορούσαν να θρέψουν επαρκώς κάθε άνθρωπο—αν διενέμετο ίσα σε όλους και αν τα σιτηρά ετρώγοντο απ’ ευθείας σαν ψωμί ή σαν κάποιο παρόμοιο προϊόν.

Αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Οι περισσότερες εσοδείες του κόσμου χρησιμοποιούνται από τα πλουσιώτερα έθνη ως τροφή ζώων για την παραγωγή κρέατος, γάλακτος και αυγών. Μπορεί να χρειασθούν μέχρι επτά πάουντς σιτηρών για την παραγωγή ενός πάουντ κρέατος. Γι’ αυτόν τον λόγο τα λεγόμενα «προηγμένα» έθνη, που περιλαμβάνουν μόνο το ένα τρίτον του παγκοσμίου πληθυσμού, καταναλίσκουν περισσότερα σιτηρά απ’ ό,τι ξοδεύουν μαζί τα άλλα πτωχότερα δύο τρίτα. Το ίδιο επίσης συμβαίνει με τα καύσιμα και τα λιπάσματα, που είναι παράγοντες πρωταρχικής σπουδαιότητος για τη σύγχρονη καλλιέργεια.

Αλλά δεν τροφοδοτούν τα «προηγμένα» έθνη ένα μεγάλο μέρος του κόσμου; Ναι, χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Αργεντινή εξάγουν εκατομμύρια τόννους σίτου κάθε χρόνο. Το πρόβλημα είναι ότι τα πτωχότερα έθνη βρίσκονται σε πιο δύσκολη ακόμη θέσι να πληρώνουν. Με τον διαρκώς αυξανόμενο πληθωρισμό δεν μπορούν ν’ αγοράζουν τρόφιμα, καύσιμα και λιπάσματα. Και ο πληθυσμός τους εξακολουθεί ν’ αυξάνη. Κάθε χρόνο υπάρχουν πάνω από 80 εκατομμύρια στόματα επί πλέον για να τραφούν—και τα περισσότερα σε χώρες που ήδη λιμοκτονούν.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ;

Ποια είναι η λύσις; Υπάρχουν πολλοί αντιφατικοί ισχυρισμοί. Οι ηγέτες των «προηγμένων» εθνών λέγουν ότι τα πτωχότερα κράτη πρέπει να κάμουν μεγαλύτερες προσπάθειες για ν’ ανακόψουν την αύξησι του πληθυσμού. Αλλά σ’ αυτές τις χώρες πολλά παιδιά πεθαίνουν σε πολύ νεαρή ηλικία. Έτσι οι γονείς επιδιώκουν στην πραγματικότητα ν’ αποκτούν μεγάλες οικογένειες, ελπίζοντας ότι μερικά παιδιά θα επιζήσουν για να τους φροντίζουν στα γηρατειά τους. Τα πτωχότερα έθνη λέγουν στα «προηγμένα»: ‘Γιατί αγοράζετε τις πρώτες ύλες μας με χαμηλές τιμές και κατόπιν μάς πωλείτε τα προϊόντα σας με υψηλές τιμές; Γιατί δεν ζήτε και δεν τρώτε πιο συντηρητικά ώστε η γενναιοδωρία των χωρών σας να ωφελή περισσότερους ανθρώπους;’

Καθώς ένα άτομο αντιμετωπίζει αυτή την κατάστασι, επί παραδείγματι, εσείς τι μπορείτε να κάμετε για να βοηθήσετε; Χωρίς αμφιβολία, αν ελαττώσετε το φαγητό σας, δεν πρόκειται να προσθέσετε κάτι στα πιάτα των ανθρώπων μιας άλλης χώρας. Μπορείτε να εμπιστεύεσθε στις κυβερνήσεις των εθνών ή σε άλλους οργανισμούς για να δήτε ότι όλες οι προσπάθειες που κάνετε για να συμβάλετε στην προμήθεια περισσοτέρων τροφίμων θα φέρουν ανακούφισι στους ανθρώπους που πεινούν;

Δυστυχώς υπάρχουν πολλά που αποθαρρύνουν τις προσπάθειες των ανθρώπων. Βλέπουν ότι παρά τα μεγάλα ποσά χρηματικής βοηθείας που διατίθενται, οι συνθήκες χειροτερεύουν. Υπάρχουν τώρα περισσότεροι πεινασμένοι άνθρωποι από κάθε άλλη φορά. Οι κυβερνήσεις που λαμβάνουν τη βοήθεια είναι πιθανώτερο να τη χρησιμοποιήσουν για ν’ αγοράσουν δαπανηρά στρατιωτικά όπλα μάλλον, παρά τρόφιμα. Η διαφθορά, η κερδοσκοπία της «μαύρης—αγοράς» και τα σκάρτα εμπορεύματα μειώνουν σε μεγάλο βαθμό τις προμήθειες τροφίμων που αποστέλλονται, ώστε συχνά καταλήγουν να γίνουν μια μηδαμινή ποσότης μέχρι να φθάσουν σ’ εκείνους που τα έχουν ανάγκη.

Ένα άρθρο του περιοδικού Βιοεπιστήμη λέγει:

«Μια συνετή και ικανή κυβέρνησις εξοικονομεί ποσότητες από την παραγωγή των καλών ετών, για ν’ αντιμετωπίση τα άσχημα χρόνια που αναμένονται. Αυτή δεν είναι μια καινούργια ιδέα. Η Βίβλος μάς λέγει ότι ο Ιωσήφ εδίδαξε αυτή την πολιτική στον Φαραώ της Αιγύπτου πριν από 2.000 και πλέον χρόνια. Εν τούτοις είναι απολύτως αληθινό ότι οι περισσότερες κυβερνήσεις του κόσμου δεν ακολουθούν σήμερα αυτή την τακτική. Τους λείπει ή η σύνεσις, ή η ικανότης, ή και τα δύο.»

Είναι φανερό ότι τα «προηγμένα» έθνη συχνά δεν επιθυμούν στην πραγματικότητα να φθάσουν τα τρόφιμα στο σημείο της αφθονίας. Γιατί όχι; Διότι μπορεί να πέσουν οι τιμές και να μειωθούν τα κέρδη. Η παραγωγή δεσμεύεται ώστε οι τιμές να διατηρηθούν υψηλές στην παγκόσμιο αγορά. Επίσης τα τρόφιμα χρησιμοποιούνται για ν’ αποκτήσουν τα έθνη πολιτικά οφέλη.

Έτσι από τη μια πλευρά, ακούμε τους παγκοσμίους ηγέτας να ισχυρίζωνται ότι βλέπουν όλους τους ανθρώπους σαν αδελφούς και να μιλούν για «αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων.» Αλλ’ όταν μεγάλες περιοχές της ανθρωπότητος περιέρχωνται κατά καιρούς σε ανάγκη, πολλές φορές τα εθνικιστικά και τα εμπορικά συμφέροντα τίθενται πρώτα, πριν από τις ανάγκες των συνανθρώπων.

Πριν από πολύν καιρό, ο θεόπνευστος απόστολος έγραψε: «Όστις όμως έχη τον βίον του κόσμου και θεωρή τον αδελφόν αυτού ότι έχει χρείαν και κλείση τα σπλάγχνα αυτού απ’ αυτού, πώς η αγάπη του Θεού μένει εν αυτώ; . . . [ας] μη αγαπώμεν με λόγον μηδέ με γλώσσαν, αλλά με έργον και αλήθειαν.» (1 Ιωάν. 3:17, 18) Αυτό που είναι αληθινό για τους ανθρώπους, αληθεύει και για τα έθνη. Παρά τους θρησκευτικούς των ισχυρισμούς, τα έθνη του κόσμου δείχνουν ότι δεν έχουν αγάπη για τον Θεό.

Χωρίς αμφιβολία εκείνο που χρειάζεται είναι ένα εντελώς νέο σύστημα για το ανθρώπινο γένος, ένα σύστημα που θα εξαλείψη τον ιδιοτελή εθνικισμό και τον σκληρό εμπορικό ανταγωνισμό και θα τον αντικαταστήση με συστήματα που θα μεταχειρίζωνται όλους τους ανθρώπους ως ίσους και θα ενθαρρύνουν τη συνεργατικότητα, την ανυπόκριτη γενναιοδωρία και την αγάπη για τον πλησίον. Το βιβλίο που προείπε την έλλειψι τροφίμων για τη σύγχρονη εποχή, δηλαδή η Βίβλος, προεφήτευσε επίσης την έλευσι αυτού του νέου συστήματος. Αποκαλύπτει ότι η βασιλεία του Θεού μέσω του υιού του θ’ αναλάβη σύντομα την πλήρη διακυβέρνησι των υποθέσεων της γης και θ’ απαλλάξη τη γη απ’ όλα τα συστήματα που τώρα συμβάλλουν στην ανθρώπινη δυστυχία.—Ματθ. 6:9, 10· Δαν. 2:44.

Εμείς ατομικά δεν μπορούμε ν’ αλλάξωμε τις τωρινές συνθήκες. Αλλ’ αυτό δεν μας επιτρέπει ν’ αδιαφορούμε απέναντι στη δυστυχία των άλλων. Το εδάφιο Παροιμ. 22:9 μας διαβεβαιώνει: «Ο έχων όμμα αγαθόν θέλει ευλογηθή· διότι δίδει εκ του άρτου αυτού εις τον πτωχόν.»

Οι μάρτυρες του Ιεχωβά σήμερα προσπαθούν ν’ αποδεικνύουν την αγάπη τους για τον Θεό με το να βοηθούν τους αδελφούς των όλων των χωρών που βρίσκονται σε ανάγκη, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν την εθνικότητα, τη φυλή, το χρώμα ή την κοινωνική τους θέσι. Και το πιο σπουδαίο, προσπαθούν να βοηθούν όλους τους ανθρώπους παντού ν’ αποκτήσουν την ελπίδα για την πλησιάζουσα νέα τάξι που υπόσχεται ο Λόγος του Θεού, στην οποία δεν θα υπάρχη πείνα.