Οι Ιεραπόστολοι Προτρέπονται να Είναι Συνεργοί του Θεού

ΤΑ ΛΟΓΙΑ του αποστόλου Παύλου ότι είμεθα ‘συνεργοί του Θεού,’ που αναγράφονται στην επιστολή 2 Κορινθίους 6:1, απετέλεσαν το θέμα για την εορτή της αποφοιτήσεως της πεντηκοστής εβδόμης σειράς των σπουδαστών της Ιεραποστολικής σχολής Γαλαάδ, που έγινε στις 8 Σεπτεμβρίου 1974. Μολονότι αυτή η σειρά με είκοσι πέντε σπουδαστάς ήταν η μικρότερη της σχολής Γαλαάδ έως τώρα (όχι λόγω ελλείψεως υποψηφίων, αλλά διότι οι χώροι στεγάσεως χρειάσθηκαν για τους εργάτας που τυπώνουν Γραφές και βοηθήματα Γραφικής μελέτης), συγγενείς και φίλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, τη Χαβάη και την Ευρώπη γέμισαν την Αίθουσα Συνελεύσεων των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη συνοικία Κουήνς της Νέας Υόρκης, για την εορτή. 0ι απόφοιτοι προήρχοντο από τέσσερις χώρες και διωρίσθηκαν σε δεκατρείς χώρες.

Το πρωϊνό πρόγραμμα εκορυφώθη με την ομιλία του Ν. Ο. Νορρ, προέδρου της σχολής, ο οποίος ενεθάρρυνε τους αποφοίτους να εκδηλώνουν μακροθυμία, μαζί με τους άλλους καρπούς του πνεύματος του Θεού, στο ευαγγελιστικό τους έργο. Με αυτόν τον τρόπο, είπε, θα ήσαν συνεργοί του Θεού, ο οποίος πραγματικά ‘κάνει τον σπόρο του λόγου της Βασιλείας να αναπτύσσεται.’—1 Κορ. 3:6.

Πριν από την ομιλία του Νορρ, οι εκπαιδευταί και οι επίσκοποι της Σχολής και των κεντρικών γραφείων της Σκοπιάς έδωσαν σύντομες συμβουλές. Κατόπιν ο Φ. Γ. Φρανζ μίλησε για το επείγον του ευαγγελιστικού έργου, με σκοπό να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα από την καταστροφή κατά τη μεγάλη θλίψι, η οποία σύμφωνα με όλες τις αποδείξεις είναι τώρα πολύ κοντά.—Ματθ. 24:21.

Το απογευματινό πρόγραμμα ανήκε στους σπουδαστάς. Ύστερ’ από ένα ψυχαγωγικό μέρος του προγράμματος με σύγχρονη μουσική από τις πατρίδες των, παρουσίασαν δυο δράματα. Το πρώτο ήταν μια σύντομη παρουσίασις, αρχαίων και συγχρόνων σκηνών, για να δείξουν τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες μπορούν να εφαρμόζουν τις συμβουλές που δίδονται σ’ αυτές από τους αποστόλους Παύλον και Πέτρον. (Τίτον 2:2-5· 1 Πέτρ. 3:1-6) Το πρόγραμμα τελείωσε με μια δραματική ιστορική ανασκόπησι γεγονότων στη διάρκεια της διακυβερνήσεως του Ισραήλ από τον ασεβή Βασιλέα Αχαάβ και τη σύζυγό του Ιεζάβελ, και του ρόλου που έπαιξε εκείνη την περίοδο ο προφήτης του Θεού Ηλίας.

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΙΣΧΥΣΙΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Η εκπαίδευσις που δίνει η Σχολή Γαλαάδ στους ιεραποστόλους αποβλέπει στην ενίσχυσι της πίστεως. Η Σχολή τονίζει τη γενική άποψι των βουλών του Θεού, και όχι απλώς λίγα δογματικά σημεία. Ο σκοπός είναι να μεταδοθή στους σπουδαστάς «το υπόδειγμα των υγιαινόντων λόγων» που δίνει ολόκληρη η Αγία Γραφή. Αυτό παρέχει ένα οχύρωμα για να μας προφυλάξη από την «ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν,» δηλαδή, από την έλλειψι πίστεως. (2 Τιμ. 1:13· Εβρ. 12:1) Διότι το ιεραποστολικό έργο θέτει την πίστι μας σε πραγματική δοκιμασία. Επίσης, οι πραγματικοί ιεραπόστολοι του Ιησού Χριστού πρέπει να μπορούν ν’ αναπτύσσουν αυτό το ισχυρό και αδιάρρηκτο είδος πίστεως στους άλλους.

Αυτή η δοκιμασία της πίστεως συχνά επέρχεται λόγω του πολύ διαφορετικού περιβάλλοντος στο οποίο ο ιεραπόστολος βρίσκεται όταν πηγαίνη σε μια άλλη χώρα. Συνήθως υπάρχουν αντιλήψεις περί Θεού και της Βίβλου και τρόποι καθημερινής ζωής που είναι νέοι για τον ιεραπόστολο. Επίσης, στα πρώτα στάδια της ιεραποστολικής ζωής, η εκμάθησις της γλώσσης αποτελεί πρόβλημα—αγωνίζεται κανείς να μπορέση να εκφράση σκέψεις με τρόπο που να τις καταλαβαίνουν οι άνθρωποι και να εγγίζουν στην καρδιά τους.

Ένας ιεραπόστολος που εδαπάνησε είκοσι χρόνια σ’ αυτόν τον τομέα είπε: «Ενώ η εκπαίδευσις της Σχολής Γαλαάδ αποδείχθηκε ότι είναι μια θαυμάσια υποβοήθησις για όλους εμάς, διεπίστωσα ότι οι ιεραπόστολοι που παρέμειναν σταθεροί στους διορισμούς των ήσαν εκείνοι που ανέπτυξαν μια πραγματική αγάπη για τους ανθρώπους και μια επιθυμία να τους βοηθήσουν. Είναι ένα βαθύ ενδιαφέρον για τους άλλους. Για να επιτύχη κανείς ως ιεραπόστολος αυτό αποτελεί βασική απαίτησι. Φυσικά, δεν πρόκειται για ένα καταπληκτικό πράγμα, διότι ο Ιησούς Χριστός είχε αυτή τη στάσι. Ήρθε στη γη ως τέλειος άνθρωπος. Ζούσε κάθε μέρα με ανθρώπους γεμάτους ατέλειες. Εν τούτοις, γι’ αυτόν λέγεται: «Ιδών δε τους όχλους εσπλαγχνίσθη δι’ αυτούς, διότι ήσαν εκλελυμένοι και εσκορπισμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα.»—Ματθ. 9:36.

«Αυτό είναι αλήθεια,» είπε η σύζυγος του ιεραποστόλου. «Στην αρχή το παράδοξο περιβάλλον και τα έθιμα, και ιδιαίτερα η γλώσσα, απασχολούσε πολύ τις σκέψεις μου, και μερικές φορές νόμιζα ότι ποτέ δεν θα μάθαινα τη γλώσσα. Αλλά οι άνθρωποι στοργικά με βοήθησαν να μάθω τη γλώσσα και όταν την έμαθα αρκετά ώστε να εκφράζωμαι βρήκα πάρα πολλά αξιαγάπητα άτομα. Έδειξαν εκτίμησι και ανταποκρίθηκαν πολύ πρόθυμα στην πνευματική βοήθεια που μπορούσα να τους δώσω, ώστε ο τόπος διορισμού μου έγινε το πραγματικό μου σπίτι και ποτέ δεν θα ήθελα να φύγω και να πάω εκεί όπου άλλοτε έλεγα ότι είναι το σπίτι μου.»

Παρετηρήθη σ’ όλο τον κόσμο μια τεραστία αύξησις στον αριθμό δραστήριων μαρτύρων του Ιεχωβά από τότε που άνοιξε η Σχολή Γαλαάδ το 1943. Εν τούτοις, αυτή η αύξησις διόλου δεν περιορίζεται σ’ εκείνους που οι ιεραπόστολοι μπόρεσαν να βοηθήσουν. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους νέους Μάρτυρας ενώθηκαν με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά εξαιτίας του καλού έργου άλλων συμπατριωτών των οι οποίοι ίσως είχαν ακούσει τα αγαθά νέα πρώτη φορά μέσω των ιεραποστόλων, και οι οποίοι με ζήλο συνέχισαν αυτό το έργο και έδωσαν επίσης ένα καλό παράδειγμα διαβιώσεως, εργασίας και ανατροφής των οικογενειών των σε αρμονία με τον Λόγο του Θεού. Μετέδωσαν το άγγελμα των αγαθών νέων σε μέρη που ήταν πιο δύσκολο να φθάσουν άλλοι και βοήθησαν πολλές χιλιάδες άτομα να λάβουν τη στάσι των με το μέρος της αληθείας μαζί τους. Οι ιεραπόστολοι της Σχολής Γαλαάδ ήσαν ευτυχείς που είδαν να συμβαίνη αυτό.

Με όλους αυτούς τους τρόπους εκδηλώθηκε η σοφία του Ιεχωβά, και όλες οι ευχαριστίες για την πνευματική ευημερία και την αύξησι αποδίδονται σ’ αυτόν. Όπως εξέφρασε ο απόστολος Παύλος, ο οποίος έκαμε πολύ ιεραποστολικό έργο: «Εγώ εφύτευσα, ο Απολλώς επότισεν, αλλ’ ο Θεός ηύξησεν.»—1 Κορ. 3:6