Ήμουν ένας Μανιώδης Παίκτης

Η ιστορία του επιτυχούς αγώνος ενός ανθρώπου να ελευθερωθή κατόπιν δεκαεπτά ετών μανιώδους επιδόσεως σε τυχερά παιγνίδια

ΑΚΟΜΗ αισθάνομαι μερικές φορές την πίεσι να παίξω τυχερά παιγνίδια, όπως όταν περνώ από ένα πρακτορείο στοιχημάτων. Πλήθη ανθρώπων μπορεί να ξεχύνωνται στο δρόμο, κρατώντας δελτία ιπποδρομιών στα χέρια. Πριν το καταλάβω λέγω από μέσα μου: «Διερωτώμαι αν μπορώ ακόμη να προβλέψω τους νικητάς;» Η σκέψις αυτή έρχεται ξαφνικά στη διάνοιά μου. Προσπαθώ να την απομακρύνω—κοιτάζοντας αλλού και επιταχύνοντας το βήμα μου.

Δεκαεπτά χρόνια και πλέον ήμουν ένας μανιώδης παίκτης. Τα στοιχήματα κυριαρχούσαν στη ζωή μου. Έπρεπε να στοιχηματίζω. Αυτό ήταν για μένα πιο σπουδαίο από την τροφή, τον ύπνο, το σεξ—τα πάντα!

ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΖΩΗ ΜΟΥ

Εκείνα τα χρόνια ξενυχτούσα ολόκληρες νύχτες μελετώντας τις προηγούμενες επιδόσεις των αλόγων—διαλέγοντας εκείνα στα οποία θα εστοιχημάτιζα την επόμενη μέρα. Ή εργαζόμουν τις νύχτες για να είμαι ελεύθερος να δαπανώ τις μέρες στις ιπποδρομίες. Ζητούσα, δανειζόμουν και έκλεβα χρήματα για να παίξω. Οτιδήποτε πολύτιμο είχαμε βρισκόταν σε κάποιο ενεχυροδανειστήριο.

Μόλις έπαιρνα την πληρωμή μου, πήγαινα στον ιππόδρομο. «Θα στοιχηματίσω $10 για να δω αν μπορώ να τα αυξήσω,» έλεγα μέσα μου. Όταν έχανε το άλογο, έλεγα: «Πρέπει να πάρω πίσω τα χρήματά μου· να πάρω αυτά που έχασα.» Κατ’ επανάληψιν έχανα τα λεπτά που κέρδιζα με αυτόν τον τρόπο.

Αυτό εσήμαινε ότι δεν υπήρχαν χρήματα για τροφή, για ρουχισμό ή για ενοίκιο. Πολλές φορές έμενα νηστικός, το ίδιο και η σύζυγός μου και οι δύο θυγατέρες μου. Είχαμε ελάχιστο ρουχισμό και συχνά μας έκαναν έξωσι οι ιδιοκτήται της κατοικίας επειδή δεν επλήρωνα το ενοίκιο. Ή μετακομίζαμε για ν’ αποφεύγωμε τους τοκογλύφους.

Ήξερα ότι σχεδόν κάθε παίκτης χρωστάει σ’ ένα τοκογλύφο—συχνά σε πολλούς τέτοιους. Οι νόμιμοι δανεισταί δεν δανείζουν χρήματα σε ανθρώπους βουτηγμένους στα χρέη. Αλλ’ αυτοί οι δανεισταί του υποκόσμου το κάνουν.

Συνήθιζα να πηγαίνω σ’ έναν τοκογλύφο και να παίρνω $25. Για ένα δάνειο $25 έπρεπε να επιστρέψω $30. Οι δόσεις εξοφλήσεως μπορεί να ήσαν $6 την εβδομάδα για πέντε εβδομάδες, Αν ένας δεν μπορούσε να πληρώση στη διάρκεια μιας ωρισμένης εβδομάδος, έπρεπε να δώση ένα παράνομο πρόστιμο, περίπου $2 για ένα δάνειο $25. Αλλά αυτά τα $2 δεν είχαν σχέσι με το κεφάλαιο του χρέους. Ένα άτομο μπορούσε να πληρώνη $2 παράνομο πρόστιμο την εβδομάδα επ’ άπειρον, και ωστόσο να οφείλη το υπόλοιπο κεφάλαιο. Φυσικά, $2 μπορεί να μη φαίνωνται σημαντικό ποσόν τώρα, αλλά ήταν κάτι στη δεκαετία του 1920 και του 1930.

Εκείνοι οι τοκογλύφοι ήσαν τραχείς. Είχαν τα πρωτοπαλλήκαρά τους. Θυμάμαι ένα φίλο μου που τον έδειραν φοβερά επειδή δεν μπορούσε να πληρώση. Γι’ αυτό συχνά ζούσα μέσα σε φόβο. Όταν τα πράγματα έγιναν πραγματικά απελπιστικά, τα μάζεψα και έφυγα. Ευτυχώς, κανείς από την οικογένειά μου ούτε εγώ δεν κακοποιηθήκαμε σωματικώς.

ΤΥΧΕΡΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

Ίσως να είναι δύσκολο να πιστέψετε πόσο διαδεδομένα είναι τα τυχερά παιγνίδια. Οπουδήποτε εργάσθηκα, συνήθως σε εστιατόρια και μπαρ, όλες οι συζητήσεις ήσαν για «τα άλογα.» Αλλά εγίνοντο και άλλα τυχερά παιγνίδια.

Υπήρχαν καλά κέντρα διασκεδάσεως του υποκόσμου σε όλη τη Νέα Υόρκη. Αλλά χρειαζόταν κανείς γνωριμίες και «έγκρισι» για να μπη μέσα. Είχαν ρουλέττες, πόκερ, ζάρια—κάθε είδους τυχερά παιγνίδια. Πήγαινα και σ’ αυτά. Αλλά τα περισσότερα στοιχήματά μου ήσαν για τα άλογα.

Συχνά πήγαινα στον ιππόδρομο, αλλά έκανα ακόμη περισσότερα στοιχήματα με τα τοπικά γραφεία στοιχημάτων. Αυτό ήταν πιο διεγερτικό, διότι μπορούσε κανείς να δράση περισσότερο. Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι τα γραφεία στοιχημάτων παρέχουν κάθε είδους πολύπλοκες δυνατότητες στοιχήματος με τα άλογα· παίξιμο σε διάφορες κούρσες με στοιχήματα κεφαλαίου και κερδών, με αριθμούς και λοιπά. Τα νόμιμα στοιχήματα δεν τα προσφέρουν αυτά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον δεν είναι και τόσο ελκυστικά στους πεπειραμένους παίκτες.

Τα στοιχήματα με τους αριθμούς είναι ιδιαίτερα ελκυστικά. Ήθελα να στοιχηματίζω έξη μέρες την εβδομάδα. Οι αριθμοί για κάθε μέρα αποτελούντο από τρία ψηφία, λόγου χάριν, 8-3-9. Το πρώτο ψηφίο το έπαιρναν από το τελευταίο ψηφίο του συνολικού ποσού των δολλαρίων που είχε πληρωθή στα αμοιβαία στοιχήματα μετά τις πρώτες τρεις κούρσες της ημέρας, αν η πληρωμή ήταν $359,73 μετά απ’ αυτές τις κούρσες, το πρώτο ψηφίο ήταν 9. Κατόπιν μετά την πέμπτην και την εβδόμη διαδρομή το σύνολον των πληρωμών αμοιβαίων στοιχημάτων εχρησιμοποιείτο με τον ίδιο τρόπο για τα τελευταία δύο ψηφία.

Συχνά ανέθετα τα στοιχήματά μου σ’ ένα μεσάζοντα που εργαζόταν για λογαριασμό ενός γραφείου στοιχημάτων. Για πολύν καιρό ο μόνιμος μεσάζων μου για τους αριθμούς ήταν ο γαλατάς μας. Συνήθως εστοιχημάτιζα πενήντα σεντς, δίνοντάς του κάθε πρωί τα χρήματα και το δελτίο των αριθμών, θυμούμαι μια φορά που επέτυχα ολόκληρο τον αριθμό κατ’ ευθείαν, 8-3-9, με κέρδος $300—σημαντικό ποσό μπροστά στα πενήντα σεντς!

ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ

Εμείς οι παίκτες μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, έχοντας τα ίδια ενδιαφέροντα, με τις συγκινήσεις τους και τις ανησυχίες τους. Αλλά το γνήσιο ενδιαφέρον για τους άλλους έλειπε. Παράδειγμα ήταν αυτός ο γαλατάς.

Τον εμπιστευόμουν επειδή τον εγνώριζα πολύν καιρό και πάντοτε εξωφλούσε τα κερδισμένα. Όταν, λοιπόν, εκέρδισα τα $300 δεν υποπτεύθηκα όταν με προσκάλεσε στο σπίτι του για ένα γερό παιγνίδι με ζάρια. Μόνο όταν έχασα το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων μου κατάλαβα ότι το παιγνίδι ήταν ανέντιμο. Με είχαν παγιδέψει. Αλλά δεν μπορούσα να κάμω πολλά πράγματα—ήταν δύσκολο να τα αποδείξω.

Εν τούτοις, δεν ήταν αυτή η μόνη φορά που με εξηπάτησαν οι λεγόμενοι «φίλοι.» Κάποτε έδωσα χρήματα και ένα κατάλογο αλόγων στα οποία είχα στοιχηματίσει σ’ ένα συνάδελφό μου. Αυτός εργαζόταν σε διακεκομμένη βάρδια, και επρόκειτο να δη τον πράκτορα στοιχημάτων εκείνο το απόγευμα. Αργότερα έμαθα τ’ αποτελέσματα της κούρσας και έμεινα κατάπληκτος που είχα πιάσει τέσσερις νίκες! Φυσικά, όταν ο «φίλος» μου ήλθε εκείνο το βράδυ εγώ ήμουν έξαλλος και ζητούσα τα κέρδη μου. Αλλ’ αυτός πρόβαλε μια δικαιολογία γιατί δεν είχε κάμει τα στοιχήματα. Δεν μπορούσα να το αποδείξω, αλλά είμαι βέβαιος ότι αυτός κράτησε τα κέρδη για τον εαυτό του.

Οι παίκτες πραγματικά είναι διεστραμμένοι άνθρωποι! Πολλοί τέτοιοι που ανελάμβαναν να μεσολαβήσουν σε στοιχήματα εξαφανίζονταν με τα χρήματα που εγώ είχα κερδίσει. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κι εγώ δεν ήμουν καλύτερος. Συχνά δανειζόμουν και δεν τα επέστρεφα, ακόμη έκλεβα και χρήματα. Όταν ξαναφέρνω στη μνήμη μου μερικές απ’ αυτές τις εμπειρίες, αισθάνομαι θλίψι.

ΔΕΛΕΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΣ

Καταλάβαινα ότι εκείνα που έκανα δεν ήσαν καλά. Αλλά είχα υποδουλωθή στη συνήθεια αυτή, και ιδιαίτερα αιχμαλωτίσθηκα από τον πειρασμό του ευκόλου κέρδους. Αυτά ήταν πραγματικά εκείνο που μ’ έκαμε κυρίως ν’ αρχίσω να παίζω στα άλογα.

Έπαιζα και άλλοτε τυχερά παιγνίδια με ζάρια στους δρόμους της Φιλαδελφείας, όταν ήμουν νεαρός, και αργότερα πόκερ σε βαπόρια, όταν ταξίδευα στη θάλασσα σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Αλλά μόνο στο 1928, όταν νυμφεύθηκα, άρχισα να ενδιαφέρωμαι για τα άλογα.

Εργαζόμουν τότε στο αναψυκτήριο ενός φαρμακείου στη γωνία της 49ης Οδού και της Λεωφόρου Λέξινγκτον της Νέας Υόρκης. Γοητεύθηκα από την καύχησι των παικτών του ιπποδρόμου για τα κέρδη τους. Έμαθα αργότερα ότι ποτέ δεν συζητούν για τις απώλειές τους. «Το καλύτερο που έχω να κάμω είναι να μπω κι εγώ σ’ αυτόν τον εύκολο τρόπο αποκτήσεως χρημάτων,» σκέφθηκα.

Παρετήρησα ότι οι παίκτες έπαιρναν τις πληροφορίες τους για τα άλογα από την εφημερίδα Νταίηλυ Μίρρορ. Μια μέρα λοιπόν διάλεξα δυο άλογα από εκεί και στοιχημάτισα σ’ αυτά. Θυμάμαι ακόμη τα ονόματά τους, Μπακ Χίρο και Σάνφλαουερ. Με την «τύχη του αρχαρίου» κέρδισα και στα δυο!

Τώρα είχα κερδίσει, και γι’ αυτό γνώριζα αρκετά ώστε να μπορώ να μιλώ με τους άλλους παίκτες για άλογα. «Άσχημα έκανες που δεν στοιχημάτισες το κεφάλαιο και τα κέρδη,» είπε ένας, «θα είχες πραγματικά πιάσει την καλή.» Σύντομα άρχισα να δοκιμάζω όλες τις δυνατότητες των στοιχημάτων. Μελέτησα πραγματικά τα άλογα και άρχισα τα δικά μου τεχνάσματα.

Κατά καιρούς πήγαινα στο ιπποδρόμιο και κέρδιζα πολλά. Πραγματικά αισθανόμουν συγκίνησι και υπερηφάνεια. Εξωφλούσα μερικά χρέη, αλλά την επόμενη μέρα πήγαινα πάλι στο ιπποδρόμιο για να «πιάσω την καλή»—και συνήθως τα έχανα όλα.

Εν τούτοις συνέχιζα το παιγνίδι, υπολογίζοντας πάντοτε να επιτύχω αυτά τα πολλά κέρδη. Μεγάλωσα μέσα σ’ ένα Καθολικό ορφανοτροφείο όπου έμαθα την προσευχή. Γι’ αυτό συχνά προσευχόμουν να κερδίσω—απελπισμένος μερικές φορές προσευχόμουν και στον Διάβολο ακόμη.

Ένα μέρος του γοητευτικού δελεάσματος των παιγνιδιών οφείλεται, όπως πιστεύω, στην τεράστια προσδοκία του αποτελέσματος. Για να παρατείνω τη συγκινητική αγωνία ανέθετα συχνά σε κάποιον να ελέγχει τ’ αποτελέσματα της ιπποδρομίας από την εφημερίδα και κατόπιν του έκανα τα εξής ερωτήματα: «Είχε ο δεύτερος νικητής δέκα γράμματα στο όνομά του; Πόσο βάρος έφερε; Πόση ήταν η πληρωμή; Ποιος ήταν ο αναβάτης;»

Μετά την πρώτη ή τη δεύτερη ερώτησι μπορούσα να ξέρω από τις απαντήσεις πότε πλησίαζα να βρω τον νικητή. Κατόπιν τελικά ρωτούσα αν το—τάδε άλογο για το οποίο είχα στοιχηματίσει—κέρδισε. Η μέθη για τη νίκη μου όταν μάθαινα ότι είχε κερδίσει ήταν τεράστια.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΩ ΤΟΝ ΝΙΚΗΤΗ

Το να διαλέξω ένα άλογο βάσει των επιδόσεών του σε προηγούμενες κούρσες ήταν πολύ μπλεγμένη δουλειά. Κάποτε περνούσαν ώρες ώσπου να διαλέξω ένα καλό άλογο για να στοιχηματίσω. Συχνά έκρινα ότι η κούρσα δεν πρόσφερε καλές πιθανότητες για στοίχημα. Και τότε τι συνέβαινε;

Εκείνη τη νύχτα τύχαινε να ονειρευτώ ότι κάποιο άλογο κέρδιζε και την επομένη μέρα στοιχημάτιζα σ’ αυτό. Ή πήγαινα στον ιππόδρομο και έβλεπα ότι έτρεχε το «Ψάθινο Καπέλλο» και ότι εγώ συμπτωματικά είχα φορέσει ένα ψάθινο καπέλλο. Γι’ αυτό κι εγώ στοιχημάτιζα στο «Ψάθινο Καπέλλο.» Θυμάμαι ότι κάποτε έπεσε ένα κουτί ανανά από ένα ράφι και χτύπησε τον αδελφό μου στο κεφάλι. Κοιτάζοντας τους πίνακες των αλόγων εκείνη τη μέρα, πρόσεξε ότι έτρεχε ένα άλογο που ελέγετο Ανανάς· στοιχημάτισε σ’ αυτό και κέρδισε! Έτσι είναι οι παίκτες. Είναι πολύ προληπτικοί. Γι’ αυτό, αντί να προσκολλώνται στις μελετημένες επιλογές τους, παίζουν με προαισθήσεις.

Είμαι βέβαιος ότι η Καθολική Εκκλησία κατανοεί αυτό το χαρακτηριστικό των παικτών. Διότι οι καλογρηές ήταν πάντοτε κοντά στην πίστα των αγώνων με τα κουτιά των εισφορών. Πώς θα μπορούσε ένας Καθολικός, όπως ήσαν πολλοί από μας, να περάση μια «αδελφή» χωρίς να της δώση σημασία και να περιμένη ότι θα έχη επιτυχία παίζοντας στα άλογα; Γι’ αυτό συνεισφέραμε. Και αν κερδίζαμε εκείνη την ημέρα ήμαστε ιδιαίτερα γενναιόδωροι, ελπίζοντας ότι αυτό θα μας έφερνε συνεχείς επιτυχίες.

Ξέρετε γιατί έπαιζα τον αριθμό 839 τόσο πολύ—εκείνον που πέτυχε και μου έφερε $300; Διότι γεννήθηκα τον όγδοο μήνα, η μεγαλύτερη θυγατέρα μου τον τρίτο μήνα και η σύζυγός μου τον ένατο μήνα. Ήταν απλώς δεισιδαιμονία. Θεωρούσα αυτόν τον αριθμό ως τον τυχερό μου αριθμό—και μου απέδωσε μερικές φορές.

Το γεγονός όμως είναι ότι έχασα περισσότερα απ’ όσα κέρδισα, και η ζωή ήταν άθλια, ιδιαίτερα για την οικογένειά μου. Ήθελα να σταματήσω. Έπαιρνα την απόφασι: «Δεν θα το ξανακάμω. Δεν θα ξαναπαίξω πια στα άλογα. Δεν θα ξανακοιτάξω ούτε και δελτίο με άλογα.» Και τότε τι συνέβαινε;

Πήγαινα στη δουλειά, και ο διπλανός μου μού έλεγε, «Ξέρεις, εγώ έπαιξα το τάδε χθες και κέρδισα τόσα.» Τότε σκεπτόμουν και έλεγα, «Κι εγώ το έπαιζα αυτό το άλογο.» Και το πρώτο που έκανα ήταν να πάω να παίξω πάλι.

ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΡΟΦΗΣ

Στο 1944, όμως, έγινε κάτι που τελικά επρόκειτο ν’ αλλάξη τη ζωή μου. Είχα μετακομίσει προσωρινώς με την οικογένειά μου από τη Νέα Υόρκη για να εργασθώ στο Πάττερσον Φιλντ, λίγα μίλια έξω από την πόλι Ντέυτον του Οχάιο. Η κόρη μου έγινε συνδρομήτρια στο περιοδικό Σεβεντήν και της προσέφεραν ένα μπεστ-σέλλερ ή την Αγία Γραφή. Εδιάλεξε τη Γραφή επειδή πάντοτε ήθελα να έχω μια. Κατόπιν, λίγες μέρες αργότερα, χτύπησε κάποιος την πόρτα μου και μου διέθεσε το βιβλίο «Η Αλήθεια Θέλει Σας Ελευθερώσει.»

Μετά από λίγες εβδομάδες, ενώ ήμουν μόνος ένα βράδυ πήρα το βιβλίο και άρχισα να το διαβάζω. Μου έκαμε περισσότερη εντύπωσι από οτιδήποτε άλλο που είχα ακούσει ποτέ εν σχέσει με τη θρησκεία και την Αγία Γραφή. Επείσθηκα ότι αυτό με κατηύθυνε σε κάτι πιο θαυμαστό απ’ ότι είχα ακούσει ποτέ σε όλα τα τριάντα οκτώ μου χρόνια.

Ήμουν ενθουσιασμένος όταν επανήλθε αυτός ο άνθρωπος και δέχθηκα την πρόσκλησί του να παρευρεθώ σε μια συνάθροισι των μαρτύρων του Ιεχωβά. Αλλά τότε αρρώστησα. Ύστερ’ από μια μακρά παραμονή στο νοσοκομείο επέστρεψα στη Νέα Υόρκη. Εν τούτοις, εκείνος ο άνθρωπος από το Οχάιο εφρόντισε να με επισκεφθή ένας Μάρτυς.

Όταν δέχθηκα μια πρόσκλησι να πάω σε μια συνάθροισι, παρετήρησα ότι ο Μάρτυς που με συνώδευε δεν κάπνιζε και γι’ αυτό τον ρώτησα; «Καπνίζουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά;» Όταν έλαβα αρνητική απάντησι, θυμάμαι ότι σκέφθηκα το εξής: «Αυτό λοιπόν με αποκλείει. Το κάπνισμα και τα τυχερά παιγνίδια είναι δυο συνήθειες που ποτέ δεν θα μπορέσω να τις κόψω.» Αλλά έκαμα λάθος.

ΤΙ ΕΚΑΜΕ ΔΥΝΑΤΗ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ

Για πρώτη φορά άρχισα να εκτιμώ πόσο μεγαλειώδης είναι ο Δημιουργός μας. Βέβαια επίστευα στον Θεό προηγουμένως. Ήξερα ότι υπάρχει. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να προέλθη η νοήμων ζωή, με όλες τις πολυπλοκότητές της; Αλλά τώρα ο Θεός άρχισε να είναι πραγματικός σ’ εμένα. Μπορούσα να διακρίνω ότι αυτός είχε σκοπούς για την ευλογία του ανθρωπίνου γένους.

Πολλές φορές άλλοτε προσευχόμουν με την προσευχή που είχα διδαχθή στο ορφανοτροφείο: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω τα όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης.» (Ματθ. 6:9, 10) Αλλά τώρα άρχισα να καταλαβαίνω ότι η βασιλεία του Θεού είναι μια πραγματική κυβέρνησις και ότι τελικά φθάσαμε στον καιρό που ο Θεός έχει θέσει αυτή την κυβέρνησι σε λειτουργία, με συνέπειες που συγκλόνιζαν τον κόσμο.

Επείσθηκα ότι αυτό το σύστημα ασφαλώς είχε ανάγκη αντικαταστάσεως. Και συγκινήθηκα όταν έμαθα ότι ο Παντοδύναμος θεός επρόκειτο πραγματικά να κάμη την αντικατάστασι. Η προφητεία του βιβλίου του Δανιήλ ιδιαίτερα άρχισε να έχη νόημα για μένα: «Θέλει αναστήσει ο Θεός του ουρανού βασιλείαν, ήτις εις τον αιώνα δεν θέλει φθαρή· και η βασιλεία αύτη . . . θέλει κατασυντρίψει και συντελέσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, αυτή δε θέλει διαμένει εις τους αιώνας.» (Δαν. 2:44) Οι Βιβλικές επαγγελίες για έναν επίγειο παράδεισο, με απαλλαγή ακόμη και από τις ασθένειες και τον θάνατο, είχαν επίσης μια ισχυρή επίδρασι στη ζωή μου.—Ψαλμ. 37:9-11· Αποκάλ. 21:3, 4.

Σκέφθηκα ότι αν αυτό ήταν εκείνο που εσκόπευε να κάμη ο Θεός για την ευλογία της ανθρωπότητος, εγώ μπορούσα να δείξω εκτίμησι κάνοντας το καλύτερο που μπορούσα για να υπακούσω στις απαιτήσεις Του. Μια απαίτησις που έμαθα ήταν ότι ένας άνδρας πρέπει να ‘προνοή περί των εαυτού, και μάλιστα των οικείων.’ (1 Τιμ. 5:8) Άρχισα λοιπόν να το κάνω αυτό, πράγμα που απαιτούσε βέβαια μεγάλη περικοπή των τυχερών παιγνιδιών μου. Η οικογένειά μου και άλλοι που με εγνώριζαν δεν μπορούσαν παρά να εντυπωσιασθούν απ’ αυτή την αλλαγή.

Μια αυξανόμενη επιθυμία να ευχαριστήσω τον Παντοδύναμο Θεό ήταν εκείνη που έκαμε δυνατή αυτή την αλλαγή. Ζωτικό επίσης ήταν το να διαβάζω τα ωφέλιμα συγγράμματα των μαρτύρων του Ιεχωβά και να τους συναναστρέφομαι τακτικά. Όσες φορές πήγαινα στις συναθροίσεις των, ήσαν πάντοτε φιλικοί. Ακόμη και άνθρωποι που ποτέ δεν είχα γνωρίσει έρχονταν και με χαιρετούσαν. Και μπορούσα να διακρίνω ότι η φιλικότης των ήταν πραγματική δεν ήταν υποκριτική. Όταν βρίσκεσθε τακτικά με ανθρώπους σαν αυτούς, επηρεάζεσθε μ’ ένα πραγματικά ωφέλιμο τρόπο. Έπαυσα μάλιστα και το κάπνισμα.

ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΣ

Αλλά η επίδρασις των τυχερών παιγνιδιών επάνω μου ήταν πολύ πιο δυνατή. Ήταν εκπληκτικό, διότι ενόμιζα ότι θα ήταν πιο εύκολο να εγκαταλείψω αυτά παρά το κάπνισμα. Εν τούτοις, η πίεσις των τυχερών παιγνιδιών ήταν καταθλιπτική και με έκανε να βρίσκω δικαιολογίες, «Δεν υπάρχει εδάφιο της Γραφής εναντίον των τυχερών παιγνιδιών. Και εγώ φροντίζω για την οικογένειά μου.» Γι’ αυτό εστοιχημάτιζα κατά καιρούς. Πραγματικά, στην πρώτη συνέλευσι των μαρτύρων του Ιεχωβά που έγινε στο Κλήβελαντ του Οχάιο το 1946, παρακολούθησα το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος, αλλά ένα απόγευμα έφυγα για να πάω στο ιπποδρόμιο.

Αυτό το πράγμα το έκανα επί χρόνια. Δεν μπορούσα ν’ ανθέξω στην πίεσι. «Έχω μερικά περίσσια δολλάρια,» σκέφθηκα δικαιολογώντας τον εαυτό μου. «Μπορώ να διασκεδάσω λίγο.»

Εν τούτοις, με τον καιρό άρχισα να παίζω περισσότερα απ’ όσα εσκόπευα. Επίσης, τότε περίπου βρέθηκα σε μια οικονομική δυσχέρεια ως το σημείο που η θέσις μου στη Χριστιανική εκκλησία ήταν σε κίνδυνο. Ήταν μια κρίσις στη ζωή μου.

Εν τούτοις, οι Χριστιανοί αδελφοί στοργικά ήλθαν σε βοήθειά μου. Με υπομονή με συνεβούλευσαν, και με καθοδήγησαν. Και διαβάζοντας άρθρα της Σκοπιάς και του Ξύπνα! άρχισα να κατανοώ πληρέστερα πόσο κακά ήσαν πραγματικά τα τυχερά παιγνίδια. Ιδιαίτερα το άρθρο του Ξύπνα! του 1964 με τίτλο «Είναι Ορθό για τους Χριστιανούς να Παίζουν Τυχερά Παιγνίδια;» μου έκαμε εντύπωσι. Με βοήθησε να κατανοήσω ότι πραγματικά υπήρχε Γραφικό εδάφιο κατά των τυχερών παιγνιδιών.

Εγνώριζα πόσο δεισιδαίμονες είναι οι παίκτες προσπαθώντας πάντοτε να κερδίσουν κυνηγώντας την Τύχη. Απατούν και κάνουν σχεδόν οτιδήποτε για να κερδίσουν—το κέρδος τους γίνεται είδωλο και η Τύχη θεά. Γι’ αυτό το λόγο το Γραφικό εδάφιο που εξετάζετο σ’ αυτό το άρθρο, το Ησαΐας 65:11, πραγματικά μου έκαμε βαθειά εντύπωσι. Ομιλεί για κείνους που εγκαταλείπουν τον αληθινό Θεό και ‘ετοιμάζουν τράπεζα στον Γάδη και κάνουν σπονδή στον Μένη.’

Όταν το διάβασα αυτό, άρχισα να καταλαβαίνω πόσο στενά συνδέεται το τυχερό παιγνίδι με τη ψευδή λατρεία. Πραγματικά, με έκαμε να σκέπτωμαι πάλι πώς παρατηρούσαμε συχνά άτομα να κερδίζουν τα πρώτα τους στοιχήματα—‘την τύχη του αρχαρίου’ όπως λέγαμε. Αλλά τώρα επείσθηκα ότι πρόκειται για σχέδιο του Διαβόλου να δελεάζη τους ανθρώπους να παίζουν τυχερά παιγνίδια, κατευθύνοντας με κάποιον τρόπο τα πράγματα έτσι ώστε να κερδίζουν στην αρχή και να τους παγιδεύη έτσι σε μια εξευτελιστική μορφή ψευδούς λατρείας ώστε να φθάνουν να ειδωλοποιούν το χρήμα και την Καλή Τύχη.

Με αυτή την κατανόησι των πραγμάτων, άρχισα να καταπολεμώ την πίεσι των τυχερών παιγνιδιών όσο ποτέ άλλοτε. Δεν υποχωρούσα ποια! Πέρασαν χρόνια από το τελευταίο μου στοίχημα και ακόμη αισθάνομαι αυτή την πίεσι. Αλλ’ επειδή εγνώρισα ότι ο Παντοδύναμος Θεός δεν επιδοκιμάζει τα τυχερά παιγνίδια είμαι αποφασισμένος να μη στοιχηματίσω ποτέ πια.

Αν δελεάζεσθε καμμιά φορά να παίξετε, θυμηθήτε τους φοβερούς καρπούς των τυχερών παιγνιδιών—τι κάνουν αυτά στους ανθρώπους, πώς τους εξευτελίζουν και μάλιστα τους παγιδεύουν στην ψευδή λατρεία. Και μη κάμετε αυτό το πρώτο στοίχημα! Αν είσθε ήδη παγιδευμένος από τη μανία να παίξετε, προσπαθήστε να την υπερνικήσετε. Υπάρχει τρόπος, και οι μάρτυρες του Ιεχωβά ευχαρίστως θα σας βοηθήσουν όπως εβοήθησαν κι εμένα.—Άρθρο συνεργάτου