Τι Επιφυλάσσει το Μέλλον για τα Ηνωμένα Έθνη;

ΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ Έθνη εισέρχονται προφανώς σε μια περίοδο ανανεωμένου σφρίγους και περιωπής στην παγκόσμιο σκηνή. Στο προσεχές μέλλον θα εμπλακή σε γεγονότα με συγκλονιστικές παγκόσμιες επιπτώσεις. Γιατί αυτό;

Η διένεξις της Μέσης Ανατολής τον Οκτώβριο του 1973 και τα επακόλουθά της επεβοήθησαν στην αποκατάστασι του γοήτρου των Ηνωμένων Εθνών. Είναι αλήθεια ότι οι μεγάλες δυνάμεις έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο στις διευθετήσεις ανακωχής μεταξύ του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Συρίας. Αλλ’ όπως γράφει ο Φινλανδός ιστορικός Μαξ Γιάκομπσον στην εφημερίδα Παγκόσμιος Ανασκόπησις του Σαββάτου (23 Μαρτίου 1974):

«Και οι υπερδυνάμεις ακόμη διεπίστωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να κάμουν εντελώς χωρίς τα Ηνωμένα Έθνη. Η γενομένη συμφωνία περί καταπαύσεως του πυρός . . . νομιμοποιήθηκε από το Συμβούλιον Ασφάλειας [του ΟΗΕ]. Η επί τόπου εποπτεία έγινε από τα Ηνωμένα Έθνη. Η θέα των κυανών σκούφων κατά μήκος των ακτών της Διώρυγος του Σουέζ αναζωογόνησε την πίστι μεταξύ των πιστών: Τελικά τα Ηνωμένα Έθνη εχρειάζοντο.»

Για τον διορισμό του Γενικού Γραμματέως του ΟΗΕ Κουρτ Βάλντχάιμ ως προέδρου της διασκέψεως ειρήνης της Μέσης Ανατολής, ο ανταποκριτής των Ηνωμένων Εθνών Άντονυ Άστραχαν λέγει:

«Ο ρόλος του ως προέδρου στις πρώτες συνομιλίες περί ειρήνης στη Γενεύη μπορεί να είναι συμβολικός, αλλά τα σύμβολα αυξάνουν τη σπουδαιότητα, αν όχι τη δύναμι. Η Μόσχα και η Ουάσιγκτον . . . καλλιεργούν τώρα αυτό το σύμβολο για να προστατεύσουν την ελευθερία τους να ενεργούν στις υποθέσεις του κόσμου.»

Η πιο πρόσφατη διαμάχη στην Κύπρο έφερε επίσης στο προσκήνιο τον ειρηνευτικό ρόλο του ΟΗΕ.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΔΙΕΘΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Η Μέση Ανατολή, εν τούτοις, αποτελεί μόνον ένα μικρό μέρος της παγκοσμίου εικόνος. Υπάρχει σε όλο τον κόσμο μια αυξάνουσα κατανόησις της ανάγκης για ταχεία ενωμένη δράσι, διεθνώς, για την αντιμετώπισι των σοβαρών προβλημάτων που εγείρονται τώρα στον ορίζοντα της ανθρωπότητος.

Τεράστιες περιοχές της γης αντιμετωπίζουν τρομερή έλλειψι τροφίμων, αλλά οι σιτοβολώνες του κόσμου είναι ουσιαστικά κενοί αποθεμάτων. Εν τω μεταξύ, ο πληθυσμός του κόσμου συνεχίζει τη σταθερή του άνοδο—εβδομήντα οκτώ εκατομμύρια περισσότεροι ήσαν πέρυσι.

Η φτώχεια αυξάνει. Κατά τον Πρόεδρο της Παγκοσμίου Τραπέζης Ρόμπερτ Μακναμάρα, 800.000.000 άνθρωποι αγωνίζονται να επιζήσουν τώρα με τριάντα περίπου σεντς την ημέρα. Σε άλλες πλουσιώτερες χώρες, ο έντονος πληθωρισμός προξενεί αύξησι των τιμών, τα δε εθνικά νομίσματα γενικά αντιμετωπίζουν τη χειρότερη των κρίσι ασταθείας.

Η καταστρεπτική δύναμις των όπλων που κατασκευάσθηκαν από τις μεγάλες δυνάμεις στα πρόσφατα χρόνια κάνει τις ατομικές βόμβες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να φαίνωνται πραγματικά μικρές. Τώρα, με την έκρηξι μιας πυρηνικής συσκευής, η Ινδία έγινε το έκτον μέλος της ‘Λέσχης Ατομικών Όπλων.’ Η πιθανότης ν’ ακολουθήσουν αυτή την πορεία και άλλα έθνη αυξάνει την πιθανότητα να προσφύγη κάποιο μέλος αυτής της «λέσχης» στα πυρηνικά όπλα σε περίπτωση μελλοντικής διαμάχης. Η καταστροφή που θα μπορούσε να προξενηθή υπερβαίνει τη φαντασία.

Η ζήτησις ενεργειακών μέσων ξεπερνά τα διαθέσιμα αποθέματα. Η ενεργειακή κρίσις έθεσε στο περιθώριο το ενδιαφέρον για τη μόλυνσι. Αλλά το πρόβλημα της μολύνσεως της ατμοσφαίρας, της ξηράς και των θαλασσών δεν παρέρχεται. Συνεχίζεται και χειροτερεύει.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρυ Κίσσινγκερ, μιλώντας γι’ αυτά τα προβλήματα ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών, είπε: «Προβλήματα τέτοιου μεγέθους δεν μπορούν να λυθούν από έναν κόσμο τεμαχισμένο σε αυτόνομα εθνοκράτη ή σκληρά συγκροτήματα εθνών. «Η κατάστασις απαιτεί συλλογική δράσι σε παγκόσμια κλίμακα. Αλλ’ υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που υψώνουν τη θέσι των Ηνωμένων Εθνών.

ΑΛΛΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ

Όπως τονίζει ο Δρ. Τζωρτζ Γ. Σέπερντ, ο κόσμος δεν είναι πια σαν μια σκακιέρα όπου οι δυο υπερδυνάμεις αντιμετωπίζουν η μια την άλλη με τα Ευρωπαϊκά έθνη στον ρόλο ιππέων και τρελλών και τα έθνη του «Τρίτου Κόσμου» σαν πιόνια. «Αυτό,» λέγει αυτός ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Ντένβερ, «αποτελεί τον λόγο για τον οποίον βλέπομε μια αναζωογόνησι [των Ηνωμένων Εθνών].»

Μολονότι προηγουμένως τα έθνη του «Τρίτου Κόσμου» μπορούσαν μόνον να θορυβούν στον ΟΗΕ και να ψηφίζουν αποφάσεις που ποτέ δεν ετίθεντο σε ισχύ, οι μεγάλες δυνάμεις δεν μπορούν πια να μεταχειρίζωνται ελαφρά τα μικρότερα αυτά έθνη. Το πρόσφατο μποϊκοτάρισμα του Αραβικού πετρελαίου κατέδειξε το δυναμικόν που υπάρχει στον «Τρίτο Κόσμο.» Αυτό αληθεύει όχι μόνο για τις πλούσιες σε πετρέλαιο χώρες. Πολλές από τις βασικές πρώτες ύλες και τα ορυκτά—κασσίτερος, ψευδάργυρος, χαλκός, μαγγάνιον, ουράνιον, σιδηρομετάλλευμα, βωξίτης (για παραγωγή αλουμινίου)—από τα οποία πολύ εξαρτώνται τα βιομηχανοποιημένα έθνη, προέρχονται από τα λεγόμενα «υποανάπτυκτα» έθνη. Σε τι μπορεί να οδηγήση αυτό;

Ένα άρθρο της Γερμανικής εφημερίδος Σβαμπάχερ Τάγκμπλαττ λέγει ότι θα μας εξέπληττε αν αυτές οι πτωχότερες χώρες αντιστέκονταν επί μακρόν στον πειρασμό να «πετάξουν το γάντι στα λεγόμενα πλούσια έθνη και να δείξουν την πυγμή της αφυπνισμένης αυτοπεποιθήσεώς των,» μιμούμενες τα Αραβικά έθνη. Το άρθρο προσθέτει: «Όταν αισθανθούμε τη λαβή της αφυπνισμένης αυτοπεποιθήσεως των χωρών αυτών γύρω από τα λαιμό μας, τότε θα είναι πολύ αργά . . . θα εγερθούν κοινωνικά προβλήματα στον βιομηχανικό μας κόσμο με διαστάσεις τέτοιες που δεν συναντήσαμε ποτέ άλλοτε.»

Όλ’ αυτά αυξάνουν την έλλειψι ασφαλείας που υποκινεί τα πολιτικά έθνη, μεγάλα και μικρά, να αναζητούν παγκόσμιες συμφωνίες και ενέργειες που θα επιφέρουν ανακούφισι. Ανησυχία για ειρήνη και ασφάλεια περισφίγγει τα έθνη σήμερα όσο σπανίως άλλοτε στην ιστορία και παρήγαγε ένα «πνεύμα» που υποκινεί τα έθνη ολοένα περισσότερο να σκέπτωνται και να ενεργούν πάνω σε παγκόσμια βάσι. Ο πρώην πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ Κάρολος Γ. Γιόστ, τονίζοντας τους λόγους για τους οποίους θα ανεμένετο απ’ αυτά τα έθνη να στραφούν στον ΟΗΕ ως όργανό των, λέγει:

«Ο ΟΗΕ, παρ’ όλ’ αυτά, έχει ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα απ’ όλα τα άλλα επινοήματα για την πορεία των διεθνών σχέσεων—είναι ένας μόνιμος θεσμός. Οποιαδήποτε και αν είναι η αξία των διασκέψεων κορυφής, των περιφερειακών συνελεύσεων, των διμερών και πολυμερών συμφωνιών, όλ’ αυτά στηρίζονται στη μετακινούμενη άμμο της ιδιότροπης και μεταβαλλόμενης ηγεσίας και της κοινής γνώμης. Μόνον ο ΟΗΕ, όπως οι εθνικές κυβερνήσεις, στηρίζεται ακλόνητα σ’ ένα σύνταγμα και μια γραφειοκρατία που έχουν δική τους ζωή και παραμένουν από δεκαετία σε δεκαετία.»

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ Η ΒΙΒΛΙΚΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Η τελειωτική απάντησις ως προς το τι επιφυλάσσει το μέλλον για τα Ηνωμένα Έθνη δεν βρίσκεται, όμως, με ανάλυσι των παγκοσμίων συνθηκών ή κατευθύνσεων. Βρίσκεται στον εμπνευσμένο Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, και στις προφητείες του. Τα σύγχρονα γεγονότα και οι κατευθύνσεις επιβεβαιώνουν την ορθότητα αυτών των προφητειών.

Στην Αγία Γραφή, οι πολιτικές παγκόσμιες δυνάμεις παριστάνονται με σύμβολα θηρίων. (Βλέπε Δανιήλ 7:17, 23· 8:20-22.) Το 17 κεφάλαιον του βιβλίου της Αποκαλύψεως προλέγει μια σύνθετη πολιτική οργάνωσι, που συνδυάζει τα υπολείμματα των παγκοσμίων δυνάμεων της ιστορίας. Παριστάνεται με το σύμβολο ενός επταμελούς θηρίου (που κάθε κεφαλή συμβολίζει μια παγκόσμια δύναμι, λογιζόμενη βάσει της αντιδράσεώς της πάνω στους δούλους του αληθινού Θεού) με δέκα κέρατα, που αντιπροσωπεύουν το σύνολο των επιγείων πολιτικών κυβερνήσεων. Αυτή η οργάνωσις θα εξηφανίζετο από τη σκηνή για ένα χρονικό διάστημα, σαν να έπεφτε μέσα σ’ ένα λάκκο όμοιας με θάνατο αδρανείας. Κατόπιν θα επανεμφανίζετο και θα εκινείτο προς τον τελικό της προορισμό.

Τα Ηνωμένα Έθνη, με τον προκάτοχό τους, την Κοινωνία των Εθνών (που μπήκε σε μια περίοδο όμοιας με θάνατο αδρανείας στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), προσαρμόζεται σ’ αυτή τη συμβολική περιγραφή. Όπως οι κυβερνήσεις που συμβολίζονται από τα «δέκα κέρατα» απέκτησαν ηυξημένη εξουσία σε παγκόσμια κλίμακα μέσω συνταυτίσεως με τη σύνθετη πολιτική οργάνωσι, έτσι βλέπομε ότι ακόμη και τα μικρά έθνη απέκτησαν φωνή, σπουδαιότητα και δύναμι με την ιδιότητα που έχουν ως μέλη των Ηνωμένων Εθνών.—Αποκάλ. 17:7-13.a

Όπως παριστάνεται προφητικά, οι συγκεκριμένοι αυτοί συμβολικοί βασιλείς «έχουν μίαν γνώμην.» (Αποκάλ. 17:13) Δηλαδή, μολονότι διαφωνούν σε πολλές προτάσεις, είναι ενωμένοι στην απόφασί τους να χρησιμοποιήσουν ένα ανθρώπινο σχέδιο για ν’ αποκαταστήσουν διαρκή ειρήνη και ασφάλεια σε παγκόσμια κλίμακα. Κάνοντας τούτο, απορρίπτουν τη θεία προμήθεια για την εκπλήρωσι αυτού του γεγονότος: τη βασιλεία του Θεού διά του Χριστού Ιησού. Γι’ αυτό η προφητεία δείχνει ότι αυτή η διεθνής πολιτική οργάνωσις καταπολεμά τον διωρισμένον Βασιλέα του Θεού κι εκείνους που είναι με το μέρος του. Αυτό κάνει αναπόφευκτη την τελική καταστροφή της συνθέτου αυτής πολιτικής οργανώσεως και όλων των μελών και υποστηρικτών της, για να διανοίξη έτσι την οδό για τη θεία διακυβέρνησι της γης.—Αποκάλ. 17:14· παράβαλε με Δανιήλ 2:44.

Αλλ’ η σύνθετη αυτή πολιτική οργάνωσις, προτού παρέλθη από την επίγεια σκηνή, θα εκπληρώση άλλο ένα χαρακτηριστικό της θείας προφητείας. Η Γραφή δείχνει ότι τα έθνη μέλη της οργανώσεως επί μακρό χρονικό διάστημα υπήρξαν κάτω από την απατηλή κυριαρχία κοσμικών θρησκευτικών συστημάτων, που αποτελούν μια παγκόσμια αυτοκρατορία ψευδούς θρησκείας η οποία εξεικονίζεται στην Αποκάλυψι από μια πορνεύουσα γυναίκα που ονομάζεται «Βαβυλών η Μεγάλη.» Αλλ’ η προφητεία δείχνει ότι οι πολιτικές δυνάμεις θα βαρεθούν την υποκρισία, την παρέμβασι, τις απαιτήσεις των πορνικών θρησκευτικών συστημάτων και θα στραφούν εναντίον των, καταστρέφοντάς τα τελειωτικά.—Αποκάλ. 17:1-6, 15-18.b

Όσο παράδοξο και αν φαίνεται αυτό, όταν ακριβώς φανή ότι η παγκόσμια αυτή οργάνωσις φθάνει στο ζενίθ της εξοχότητός της, φαινομενικά στα πρόθυρα της ιδρύσεως ενός πολιτικού οικοδομήματος για ειρήνη και ασφάλεια, θα πλησιάζη ταυτόχρονα στο σημείο της δικής της συντριβής, όπως ο απόστολος Παύλος ενεπνεύσθη να γράψη: «Όταν λέγωσιν, ειρήνη και ασφάλεια, τότε επέρχεται επ’ αυτούς αιφνίδιος όλεθρος.» (1 Θεσσ. 5:2, 3) Και, μολονότι μετά απ’ αυτή τη διακήρυξι η παγκόσμια αυτή οργάνωσις θα ενασχοληθή στο πιο δραματικό και συγκλονιστικό της έργο—την καταστροφή της παγκοσμίου αυτοκρατορίας της ψευδούς θρησκείας—το έργο αυτό δεν θα την προστατεύση από το να καταστραφή από τον Θεό σαν μια απομίμησις, μια ματαία και στασιαστική απόπειρα ν’ αντικαταστήση την υποσχεμένη βασιλεία του Θεού με ένα πολιτικό κατασκεύασμα.

Γι’ αυτό το λόγο μεγάλα πλήθη ανθρώπων σε 200 και πλέον χώρες και νήσους της θαλάσσης, ναι, άνθρωποι πολλών εθνών, ενώνονται τώρα θέτοντας πλήρη εμπιστοσύνη και ελπίδα, όχι σ’ ένα πολιτικό σύστημα του ταραγμένου αυτού κόσμου, αλλά στην ουράνια κυβέρνησι του Χριστού Ιησού, την αληθινή πηγή διαρκούς ειρήνης και ασφαλείας για τη γη.

[Υποσημειώσεις]