Απόκτησις Πλούτου για τον Νέο Βασιλέα της Γης
«Εύνοια του βασιλέως είναι προς φρόνιμον δούλον· θυμός δε αυτού προς τον προξενούντα αισχύνην.»—Παροιμ. 14:35.
1. Ποιος άνθρωπος έθεσε στο στόμα του βασιλέως τα λόγια της διαταγής για τη σφαγή των εχθρών στην προφητική παραβολή;
«ΠΛΗΝ τους εχθρούς μου εκείνους οίτινες δεν με ηθέλησαν να βασιλεύσω επ’ αυτούς, φέρετε εδώ, και κατασφάξατε έμπροσθέν μου.» Αυτά τα λόγια του βασιλέως θα έπρεπε να τρομοκρατήσουν τις καρδιές εκείνων εναντίον των οποίων απευθύνονται! Και ποιος τα είπε αυτά τα λόγια; Ένας άνθρωπος που πολλοί θα ενόμιζαν ότι ποτέ δεν θα εξέδιδε μια τόσο σκληρή διαταγή. Έθεσε αυτά τα λόγια στο στόμα του βασιλέως για τον οποίο μιλούσε σε μια παραβολή, δηλαδή σε μια προφητική εξεικόνισί του. Αλλά πραγματικά μιλούσε για τον εαυτό του, διότι αυτός ήταν εκείνος που παριστάνετο από τον βασιλέα στην παραβολική εξεικόνισί.—Λουκ. 19:27.
2. (α) Πού κατηυθύνετο ο Ιησούς εκείνον τον καιρό, και με ποιο γεγονός υπ’ όψιν; (β) Όταν ο Ιησούς, κατέβαινε από το Όρος των Ελαιών, ποια προφητεία είπε εναντίον της Ιερουσαλήμ;
2 Εκείνον τον καιρό, ο Ιησούς Χριστός ήταν στην πόλι της Ιεριχώ, περίπου δεκατέσσερα μίλια βορειοανατολικώς της Ιερουσαλήμ, και άρχιζε ο μήνας Νισάν της ανοίξεως του έτους 33 μ.Χ. Ο Ιησούς είχε διαβή τον Ιορδάνη Ποταμό και είχε μπη στην Ιεριχώ, όπου έμεινε τη νύχτα. Ήταν καθ’ οδόν προς την Ιερουσαλήμ, για να κάμη τη θριαμβευτική του πορεία προς την αγία πόλι την Κυριακή, 9 Νισάν, πέντε μέρες πριν από το Ιουδαϊκό πάσχα. Σ’ αυτή τη θριαμβευτική πορεία σταμάτησε την πομπή των μαθητών του καθώς κατέβαιναν από το Όρος των Ελαιών και έκλαψε για την πόλι της Ιερουσαλήμ, λέγοντας: «Είθε να εγνώριζες και συ τουλάχιστον εν τη ημέρα σου ταύτη τα προς ειρήνην σου αποβλέποντα· αλλά τώρα εκρύφθησαν από των οφθαλμών σου· διότι θέλουσιν έλθει ημέραι επί σε, και οι εχθροί σου θέλουσι κάμει χαράκωμα περί σε, και θέλουσι σε περικυκλώσει, και θέλουσι σε στενοχωρήσει πανταχόθεν και θέλουσι κατεδαφίσει σε, και τα τέκνα σου εν σοί, και δεν θέλουσι αφήσει εν σοί λίθον επί λίθον· διότι δεν εγνώρισας τον καιρόν της επισκέψεώς σου.»—Λουκ. 19:41-44.
3. Πότε έγινε η σφαγή που προελέχθη από τον Ιησού και σε τι βαθμό;
3 Μήπως ο Ιησούς περιέγραφε έτσι το πώς ο βασιλεύς της προφητικής παραβολής θα κατέσφαζε τους εχθρούς του επειδή δεν τον ήθελαν για βασιλέα των; Όπως εξελίχθησαν τα πράγματα, η πόλις της Ιερουσαλήμ δεν υποδέχθηκε τον Ιησού Χριστό ως Βασιλέα στη θριαμβευτική του πορεία προς αυτήν. Μετά από πέντε μέρες, την ημέρα του Πάσχα, οι εχθροί που ήσαν στην Ιερουσαλήμ εξετέλεσαν τον Ιησούν σαν ένα καταραμένο κακούργο πάνω σ’ ένα ξύλο έξω από τα τείχη της πόλεως. Οι εχθροί αντετέθησαν έντονα επειδή ο Ρωμαίος Κυβερνήτης Πόντιος Πιλάτος ανήρτησε επιγραφή πάνω στο ξύλο, που έλεγε Εβραϊστί, Ρωμαϊστί και Ελληνιστί: «Ιησούς ο Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων.» (Ιωάν. 19:17-22) Δεν ήθελαν να καλήται βασιλεύς των εκείνος τον οποίον κατηγόρησαν ως βλάσφημον του Θεού των και στασιαστή κατά της αυτοκρατορικής Ρώμης. Μετά από 33 χρόνια, όταν αυτοί οι ίδιοι εστασίασαν κατά της Ρώμης, δεν το έκαμαν αυτό υπέρ του Ιησού ως του Μεσσίου και Βασιλέως των, αλλά υπέρ των ιδίων των Μεσσιανικών φιλοδοξιών. Στο πέμπτο έτος της επαναστάσεώς των εναντίον της Ρώμης, συνέβη η τρομερή σφαγή που είχε προείπει ο Ιησούς. Στη διάρκεια της Ρωμαϊκής πολιορκίας και της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες στασιασταί Ιουδαίοι έχασαν τη ζωή τους, και μόνο 97.000 επέζησαν και απήχθησαν αιχμάλωτοι.
4. (α) Τι υποτυπούσε ή εξεικόνιζε η σφαγή εκείνη στην Ιερουσαλήμ; (β) Τι πρέπει τώρα να κάμωμε για ν’ αποφύγωμε μια τέτοια σφαγή;
4 Εν τούτοις, μετά την καταστροφή εκείνη της Ιερουσαλήμ και του ναού της από τους Ρωμαίους στο έτος 70 μ.Χ., ο Ιησούς Χριστός δεν επέβαλε διά της βίας τη βασιλεία του στους επιζώντας εκείνους Ιουδαίους ούτε στη γη της Παλαιστίνης ούτε και σε όλη την υπόλοιπη οικουμένη. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξακολουθούσε να κατέχη το έδαφος της Παλαιστίνης επί αιώνες μετά ταύτα. Προφανώς, λοιπόν, η σφαγή των αντιχριστιανών Ιουδαίων της Ιερουσαλήμ από τους εθνικούς Ρωμαίους στο έτος 70 μ.Χ. ήταν μόνον εξεικονιστικό ή τυπικό της σφαγής σε μεγαλύτερη κλίμακα, σε μια παγκόσμια κλίμακα, όλων εκείνων οι οποίοι δεν θέλησαν τον Ιησού Χριστό ως τον νέον βασιλέα της γης στη δευτέρα του έλευσι. Θα έλθη λοιπόν ο καιρός—και είναι πολύ κοντά—οπότε, σε εκπλήρωσι της παραβολής αυτής, ο αναστημένος και δοξασμένος Ιησούς Χριστός θα διατάξη τους ουρανίους αγγέλους του να φέρουν τους επιγείους εχθρούς του ενώπιόν του και να τους σφάξουν ως αδιαλλάκτους εχθρούς της βασιλείας του. Αυτό σημαίνει ότι εμείς σήμερα ζούμε σ’ έναν επικίνδυνο καιρό και είναι ανάγκη να διαπιστώσωμε αν είμεθα εχθροί της βασιλείας του ή όχι. Λαμβάνοντας την ορθή στάσι τώρα μπορούμε να σωθούμε από την επερχόμενη σφαγή.
ΤΟ ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
5, 6. Τι ανέμεναν οι μαθηταί να κάμη ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ, και γιατί τους έδωσε αυτή την παραβολή;
5 Για να βοηθηθούμε να λάβωμε την ορθή στάσι τώρα, καλά θα κάμωμε να εξετάσωμε και να συλλάβωμε το νόημα της όλης παραβολής που δόθηκε από τον Ιησού Χριστό εκεί στην Ιεριχώ στις αρχές της ανοίξεως του έτους 33 μ.Χ. Ως αποτέλεσμα της επισκέψεως του Ιησού στο σπίτι του αρχιτελώνου της Ιεριχώ, εκείνος ο καταφρονημένος Ζακχαίος επίστευσε στον Ιησού ως τον Ιουδαίο Μεσσία ή Χριστόν. (Λουκ. 19:1-10) Επειδή ο Ιησούς εσκόπευε να ανεβή στην Ιερουσαλήμ, οι μαθηταί του νόμισαν ότι επρόκειτο να ανακηρυχθή ως ο Μεσσίας στην Ιερουσαλήμ και ν’ αποκαταστήση τη βασιλεία στο έθνος Ισραήλ, αναλαμβάνοντας την εξουσία από τα χέρια των Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Ο Ιησούς Χριστός για να βγάλη από τις διάνοιες των μαθητών του αυτή την εσφαλμένη ιδέα, είπε την παραβολή για ν’ αποδείξη ότι η βασιλεία του απείχε πολύ.
6 Σχετικά μ’ αυτό διαβάζομε: «Και ενώ αυτοί ήκουον ταύτα, προσθέσας είπε παραβολήν, διότι ήτο πλησίον της Ιερουσαλήμ, και αυτοί ενόμιζαν ότι η βασιλεία του Θεού έμελλεν ευθύς να φανή. Είπε λοιπόν, Άνθρωπος τις ευγενής υπήγεν εις χώραν μακράν, διά να λάβη εις εαυτόν βασιλείαν, και να υποστρέψη.»—Λουκ. 19:11, 12.
7. (α) Πώς έδειξε ο Ιησούς στην παραβολή ότι για να λάβη τη βασιλική εξουσία θα χρειαζόταν να περάση πολύς καιρός από τότε; (β) Πώς ήταν πραγματικά ο Ιησούς ένας «άνθρωπος ευγενής;»
7 Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς έκαμε νύξι ότι δεν είχε λάβει ακόμη τη βασιλική εξουσία, αλλά ότι έπρεπε να ταξιδέψη σε μακρυνή απόστασι για να την λάβη. Λόγω της σχετικής βραδύτητος των ταξιδιών πριν από χίλια ενιακόσια χρόνια, ένα ταξίδι σε μακρυνό τόπο και κατόπιν το ταξίδι της επιστροφής θα εσήμαινε το πέρασμα μιας μακράς περιόδου χρόνου. Ο Ιησούς δεν ταξίδευε σ’ ένα τόσο κοντινό τόπο όπως ήταν η Ιερουσαλήμ, δεκατέσσερα μίλια από την Ιεριχώ, για να λάβη τη βασιλεία που εδικαιούτο ένεκα της ευγενούς καταγωγής του. (Λουκ. 19:12) Μολονότι ο Ιησούς ήταν ένας ταπεινός ξυλουργός της πόλεως Ναζαρέτ, ήταν ωστόσο ένας «άνθρωπος ευγενής,» δηλαδή ευγενούς καταγωγής. Ήταν ένας φυσικός απόγονος του Βασιλέως Δαβίδ, του οποίου πρωτεύουσα ήταν η Ιερουσαλήμ. Σαν ένα τέτοιο πρόσωπο, εδικαιούτο να κληρονομήση τη βασιλεία του Δαβίδ σε όλο τον Ισραήλ με την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του. Ο Ιησούς είχε κάμει πάρα πολλά θαύματα με τη δύναμι του Θεού και τώρα οι μαθηταί του ενόμιζαν ότι η Μεσσιανική βασιλεία του Θεού θα εξεδηλώνετο μ’ ένα θαυματουργικό τρόπο κάνοντας τον Ιησού ενεργό βασιλέα του Ισραήλ σε πείσμα της Ρωμαϊκής κατοχής της χώρας. Έτσι η Μεσσιανική βασιλεία του Θεού μπορούσε αμέσως να εγκαθιδρυθή. Αλλά ο Ιησούς εγνώριζε ότι η βασιλεία δεν ήταν τόσο κοντά όσο ήταν ο χρόνος που εχρειάζετο για να φθάση στην Ιερουσαλήμ.—Λουκ. 3:23-31· Ματθ. 1:1-17.
8, 9. (α) Μήπως το χρονικό εκείνο διάστημα ήταν η διάρκεια ταξιδιού προς τη Ρώμη και από τη Ρώμη και γιατί όχι; (β) Πώς έδειξε ο Ιεχωβά, στα λόγια του προς τον Βασιλέα Σεδεκία της Ιερουσαλήμ, ότι αυτός ήταν Εκείνος που θα έδινε τη βασιλική εξουσία;
8 Ούτε ήταν ο απαιτούμενος χρόνος για το διάστημα που εχρειάζετο για ένα ταξίδι από την Παλαιστίνη στην αυτοκρατορική Ρώμη της Ιταλίας και κατόπιν για επιστροφή στην Ιερουσαλήμ. Η Ρώμη δεν ήταν ο τόπος από τον οποίον θα ελάμβανε τη βασιλεία ο Ιησούς Χριστός. Η πηγή της βασιλικής του εξουσίας δεν ήταν ο Καίσαρ ή η Ρωμαϊκή Σύγκλητος. Το γεγονός αυτό κατεδείχθη οδυνηρά όταν οι Ρωμαίοι στρατιώται τον κάρφωσαν επάνω στο ξύλο την ημέρα του Πάσχα σαν ένα στασιαστή που διεκδικούσε τη βασιλεία. Ο μακρυνός τόπος στον όποιον έπρεπε να μεταβή ο Ιησούς για να λάβη τη βασιλική εξουσία ήταν ο τόπος Εκείνου ο οποίος είχε ιδρύσει τη Μεσσιανική βασιλεία του Δαβίδ, προπάτορος του Ιησού. Αυτός ήταν ο Ιεχωβά Θεός, και ο τόπος του ήταν στον ουρανό. Ο Ιεχωβά ετόνισε ότι αυτός ήταν Εκείνος που θα έδινε τη βασιλική εξουσία στον δικαιωματικό απόγονο του Βασιλέως Δαβίδ όταν είπε στον Βασιλέα Σεδεκία της Ιερουσαλήμ, λίγο πριν από την ενθρόνισί του το έτος 607 π.Χ.:
9 «Σήκωσον το διάδημα, και αφαίρεσον το στέμμα· αυτό δεν θέλει είσθαι τοιούτον· ο ταπεινός θέλει υψωθή, και ο υψηλός θέλει ταπεινωθή. Θέλω ανατρέψει, ανατρέψει, ανατρέψει αυτό, και δεν θέλει υπάρχει εωσού έλθη εκείνος εις ον ανήκει· και εις τούτον θέλω δώσει αυτό.»—Ιεζ. 21:26, 27.
10. Γιατί ο Ιησούς δεν ήταν επιδεικτικός ή αλαζονικός μιμούμενος τον ευγενή άνθρωπο και κάνοντας ένα μακρυνό ταξίδι για να λάβη βασιλική εξουσία;
10 Ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν επιδεικτικός ή αλαζονικός όταν απεφάσισε να μιμηθή τον ευγενή της παραβολής και να κάμη ένα ταξίδι δαπανώντας πολύν καιρό για να λάβη τη βασιλεία. Λίγο πριν συλληφθή «εν γαστρί» από την επίγεια μητέρα του Μαρία που κατήγετο από τον βασιλικό οίκο του Δαβίδ, ο άγγελος Γαβριήλ της είπε σχετικά με τον υιόν της τον οποίο επρόκειτο να ονομάση Ιησούν: «Ούτος θέλει είσθαι μέγας, και Υιός Υψίστου θέλει ονομασθή· και θέλει δώσει εις αυτόν Ιεχωβά ο Θεός τον θρόνον Δαβίδ του πατρός αυτού· και θέλει βασιλεύσει επί τον οίκον του Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού δεν θέλει είσθαι τέλος.» (Λουκ. 1:31-33, ΜΝΚ) Εχρειάζετο, όμως, ένα θείο θαύμα για να μεταβιβασθή η ζωή αυτού του Υιού του Υψίστου από τον ουρανό στη γη. Τώρα λοιπόν, πώς θα επέστρεφε ο Ιησούς Χριστός στον ουρανό για να εξασφαλίση τη Δαβιδική βασιλεία από τον ουράνιο Πατέρα του;
11, 12. (α) Με ποιο θαύμα μπόρεσε ο Ιησούς να ταξιδεύση σ’ εκείνον τον τόπο για να λάβη τη βασιλική εξουσία; (β) Γιατί μια τέτοια ανάστασις του Ιησού δεν είναι δική μας θεωρία;
11 Ο θείος κανών εκτίθεται αναλλοίωτος: «Σαρξ και αίμα βασιλείαν Θεού δεν δύνανται να κληρονομήσωσι.» (1 Κορ. 15:50) Προφανώς λοιπόν μ’ ένα άλλο θαύμα θα έκανε ο Ιησούς Χριστός το ταξίδι επιστροφής στον ουρανό, στην Υπερτάτη Εξουσία η οποία και θα του έδινε τη βασιλεία. Προφανώς, λοιπόν, ο Ιησούς έπρεπε ν’ αφήση κατά μέρος τη ‘σάρκα και το αίμα’ του. Αυτό απαιτούσε να καταθέση την τέλεια ανθρώπινη ζωή του χωρίς αμαρτία σαν μια ανθρώπινη θυσία. Αλλ’ ο θυσιαστικός αυτός θάνατος δεν θα τον έθετε στον ουρανό. Ο Θεός έπρεπε να επαναφέρη τον θυσιασμένο Υιό του σε ζωή, αλλ’ όχι ως έναν Υιόν με ‘σάρκα και αίμα’ πάλι. Έπρεπε να είναι ως πνευματικός Υιός με πνευματικό σώμα, αόρατο σε ανθρώπινα μάτια αλλά ορατό σε ουράνια μάτια. Γι’ αυτό λοιπόν έπρεπε ο Παντοδύναμος Θεός Ιεχωβά όχι μόνον να κάμη το θαύμα της αναστάσεως του θυσιασμένου Υιού του, αλλά και να τον αναστήση ως πνευματική ύπαρξι, με την υποσχεμένη αμοιβή της αθανασίας και της αφθαρσίας. Αυτό ακριβώς έκαμε ο Ιεχωβά. Δεν πρόκειται για μια δική μας θεωρία άλλα όπως γράφει ο απόστολος Πέτρος:
12 «Επειδή και ο Χριστός άπαξ έπαθε διά τας αμαρτίας, ο δίκαιος υπέρ των αδίκων, δια να φέρη ημάς προς τον Θεόν, θανατωθείς μεν κατά την σάρκα, ζωοποιηθείς δε διά του πνεύματος· διά του οποίου πορευθείς εκήρυξε και προς τα πνεύματα τα εν τη φυλακή.»—1 Πέτρ. 3:18,19.
13, 14. (α) Που ήταν ο Ιησούς στον θάνατο του ως άνθρωπος από σάρκα και αίμα; (β) Πώς γνωρίζομε αν ο Ιησούς ευθύς μετά την ανάστασί του άρχισε το ταξίδι του στη ‘μακρυνή χώρα’ της παραβολής;
13 Φυσικά ο Ιησούς, όταν πέθανε ως άνθρωπος από ‘σάρκα και αίμα,’ δεν πήγε στη ‘μακρυνή χώρα’ της παραβολής, δηλαδή στην ουράνια παρουσία του Πατρός του. Ήταν πραγματικά νεκρός και το σώμα του ετέθη σε τάφο, ώστε σε τμήματα τριών ημερών ο Ιησούς ήταν σ’ αυτό που οι Ιουδαίοι ωνόμαζαν Σιεόλ και οι Έλληνες Άδη. Ο Ιησούς όταν αναστήθηκε ως πνευματικό πρόσωπο την τρίτη ημέρα, είχε μαζί του την αξία της θυσιασμένης ανθρώπινης ζωής του, άλλα δεν άρχισε αμέσως το ταξίδι του προς τη ‘μακρυνή χώρα.’ Την ίδια εκείνη μέρα εμφανίσθηκε στη Μαρία τη Μαγδαληνή στον κήπο του τάφου και της είπε:
14 «Μη μου άπτου· διότι δεν ανέβην έτι προς τον Πατέρα μου· αλλ’ ύπαγε προς τους αδελφούς μου, και είπε προς αυτούς, Αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεόν μου και Θεόν σας.» (Ιωάν. 20:17) Επί σαράντα μέρες παρέμενε αόρατος στα γειτονικά μέρη της γης, και κατά καιρούς υλοποιείτο σε ανθρώπινη μορφή και εμφανιζόταν στους μαθητάς του για να τους αποδείξη ότι ήταν πάλι ζωντανός, αναστημένος από τους νεκρούς.—Πράξ. 1:1-5.
15, 16. (α) Πότε ο αναστημένος Ιησούς άρχισε το ταξίδι στη ‘μακρυνή χώρα,’ και μπροστά σε ποιους μάρτυρας; (β) Πότε έπρεπε να είχε φθάσει σ’ εκείνη τη ‘μακρυνή χώρα,’ και πώς ο Πέτρος το βεβαιώνει αυτό;
15 Όταν ο αναστημένος Ιησούς Χριστός ανελήφθη στον ουράνιο Πατέρα του, άρχισε ο καιρός του ταξιδίου του προς τη ‘μακρυνή χώρα.’ Αυτό άρχισε να γίνεται την τεσσαρακοστή ημέρα από την ανάστασί του εκ νεκρών. Όταν μερικοί μαθηταί στο Όρος των Ελαιών είδαν το υλοποιημένο σώμα με το οποίο ο Ιησούς είχε εμφανισθή να ανεβαίνη στον ουρανό και να εξαφανίζεται, δύο άγγελοι στάθηκαν κοντά τους και είπαν: «Άνδρες Γαλιλαίοι, τι ίστασθε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; Ούτος ο Ιησούς, όστις ανελήφθη αφ’ υμών εις τον ουρανόν, θέλει ελθεί ούτω, καθ’ ον τρόπον ίδετε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν.» (Πράξ. 1:11) Πόσον καιρό έκαμε ο Ιησούς Χριστός στο πνευματικό βασίλειο για να φθάση στη μακρυνή χώρα της παραβολής, δεν γνωρίζομε, αλλά ήταν εκεί μέσα σε δέκα μέρες ή πριν από την εορτή της Πεντηκοστής του έτους εκείνου του 33 μ.Χ. Εκείνη τη μέρα το άγιο πνεύμα εξεχύθη στους μαθητάς του Χριστού στην Ιερουσαλήμ και ο απόστολος Πέτρος μίλησε υπό έμπνευσιν και είπε στις χιλιάδες των Ιουδαίων ακροατών:
16 «Διότι ο Δαβίδ δεν ανέβη εις τους ουρανούς· λέγει όμως αυτός, ‘Είπεν ο Ιεχωβά προς τον Κύριόν μου, Κάθου εκ δεξιών μου εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου.’ Βεβαίως λοιπόν ας εξεύρη πας ο οίκος του Ισραήλ, ότι ο Θεός Κύριον και Χριστόν έκαμεν αυτόν τούτον τον Ιησούν, τον οποίον σεις εσταυρώσατε.»—Πράξ. 2:34-36, ΜΝΚ.
«ΠΡΑΓΜΑΤΕΥΘΗΤΕ ΕΩΣΟΥ ΕΛΘΩ»
17. Πώς δείχνει η παραβολή του Ιησού τι έπρεπε να κάμουν οι μαθηταί του στη γη στη διάρκεια της μακράς απουσίας του;
17 Ο Ιησούς Χριστός, λοιπόν, επρόκειτο να επανέλθη—αυτή τη φορά όμως με ‘βασιλική εξουσία.’ Η παραβολή την οποία είπε ο Ιησούς επειδή οι μαθηταί του «ενόμιζον ότι η βασιλεία του Θεού έμελλε ευθύς να φανή,» έδειχνε ότι ο Ιησούς Χριστός, σαν τον ‘ευγενή,’ θα απουσίαζε πολύν χρόνο. (Λουκ. 19:11, 12) Τι, λοιπόν, έπρεπε να κάμουν οι μαθηταί του στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, ενώ θα ανέμεναν την επάνοδό του με ‘βασιλική εξουσία;’ Ο Ιησούς δεν τους άφησε χωρίς οδηγίες, ιδιαίτερα ως προς το τι έπρεπε να κάμουν. Η παραβολή του Ιησού έδειχνε ότι θα το έκανε αυτό. Διαβάζομε τα εξής για τον ευγενή που ανεχώρησε: «Και καλέσας δέκα δούλους εαυτού, έδωκεν εις αυτούς δέκα μνας, και είπε προς αυτούς, Πραγματευθήτε εωσού έλθω.»—Λουκ. 19:13.
18. (α) Τι αξία αποδίδουν οι διάφορες Βιβλικές μεταφράσεις και το «Βοήθημα προς Κατανόησιν της Βίβλου» στα δέκα αργύρια των μνων; (β) Τι έπρεπε να κάμουν οι δούλοι με τα αργύρια των μνων;
18 Μια Αμερικανική Μετάφρασις αποδίδει χρηματική αξία στη μνα και μεταφράζει ως εξής αυτό το εδάφιο: «Και εκάλεσε δέκα από τους δούλους του και έδωσε στον καθένα είκοσι δολλάρια να τα εμπορευθούν ενόσω αυτός θα απουσίαζε.» Η Βιβλική μετάφρασις Μόφφατ αποδίδει Αγγλική αξία στη μνα και λέγει: «Εκάλεσε πρώτα τους δέκα δούλους του και έδωσε στον καθένα ένα χαρτονόμισμα πέντε λιρών και τους είπε: «Να τις πραγματευθήτε έως ότου επιστρέψω.» Η Νέα Αγγλική Βίβλος του έτους 1970 εκτιμά την μνα με μια «λίρα» ακριβώς. Η Νέα Αμερικανική Βίβλος είναι ακαθόριστη και λέγει ότι ο ευγενής έδωσε στους δούλους του «ποσά δέκα μονάδων.» Το βιβλίο που εξεδόθη το 1971 υπό τον τίτλον «Βοήθημα προς Κατανόησιν της Γραφής» υπολογίζει τη μνα του πρώτου αιώνος μ.Χ. προς $14.094. Αυτό ήταν σημαντικό ποσόν στις ημέρες του Ιησού, διότι ήταν ισοδύναμο με 100 δραχμές, μολονότι είχε αξία μόνον ενός εξηκοστού του αργυρού ταλάντου που ανήρχετο σε $845,64. Οποιαδήποτε και αν θα ήταν η σημερινή αξία του αργυρού νομίσματος της μνας, οι δέκα δούλοι του ευγενούς έπρεπε να πραγματευθούν αυτό το νόμισμα με εμπορικές επιχειρήσεις και με αυτές ν’ αποκτήσουν πλούτο για τον επίδοξο βασιλέα.
19. Ποιους εξεικόνιζαν οι ‘δέκα δούλοι,’ και τι εξεικόνιζαν τα δέκα αργύρια των μνων;
19 Οι δέκα δούλοι της παραβολής του Ιησού εξεικόνιζαν τους μαθητάς του Κυρίου Ιησού. Μετά την ανάστασί του εκ νεκρών, τι άφησε ως παρακαταθήκη στους μαθητάς του προτού αναληφθή στον ουρανό δέκα μέρες πριν από την εορταστική μέρα της Πεντηκοστής του 33 μ.Χ.; Όταν πέθανε πάνω στο ξύλο του μαρτυρίου στον Γολγοθά, ο Ιησούς απογυμνώθηκε από κάθε υλικό πράγμα στη γη οποιασδήποτε αξίας. Στην ανάστασί του εκ νεκρών την τρίτη μέρα, ακόμη και τα σάβανα και το σουδάριον που ήταν στην κεφαλή του αφέθησαν μέσα στον τάφο. (Ιωάν. 20:6, 7) Τι λοιπόν είχε ο Ιησούς για να το εμπιστευθή στους μαθητάς του προτού αναληφθή στην ουράνια ‘μακρυνή χώρα’; Ήταν κάτι που σαν τα δέκα αργύρια των μνων είχε αξία που μπορούσε να χρησιμεύση ως βάσις ή ως κεφάλαιο για να κάμουν μια αξιόλογη αύξησι για τον επίδοξο Βασιλέα, τον Μεσσία. Επειδή δεν ήταν κάτι υλικό, ήταν κάτι που δεν πιάνεται, αλλ’ όμως υπήρχε. Τι ήταν αυτό; Ήταν ο αγρός του ενδιαφέροντος που είχε καλλιεργήσει ο Ιησούς εν σχέσι με τη Μεσσιανική βασιλεία του Θεού με τη δημόσια διακονία του επί τριάμισυ χρόνια στον Ισραήλ.
20. (α) Ποια πολύτιμη προετοιμασία είχε γίνει στον αγρό της δράσεως την οποία οι μαθηταί του Ιησού θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν σαν να εμπορεύονταν με τας δέκα μνας; (β) Πώς ένας δούλος και ο ίδιος ο Ιησούς έδειξαν αυτή τη χρήσιμη προετοιμασία σ’ έναν αγρό δράσεως;
20 Εκείνα τα δέκα συμβολικά αργύρια των μνων εκπροσωπούσαν τα αποτελέσματα που είχε παραγάγει η εντατική διδασκαλία και το κήρυγμα του Ιησού στον Ιουδαϊκό ή Ισραηλιτικό κόσμο, ώστε ο εκλεκτός λαός του Ιεχωβά να έχη τη διάθεσι να δεχθή τον Ιησού ως τον υποσχεμένο Μεσσία. Υπήρχε έτσι ο προετοιμασμένος αγρός όπου οι μαθηταί του Ιησού μπορούσαν να δράσουν για να οικοδομήσουν και ενθαρρύνουν τους Ιουδαίους ώστε να ωριμάση η προθυμία των να πιστεύσουν, δηλαδή να πεισθούν ότι ο Ιησούς ήταν ο Κεχρισμένος του Ιεχωβά από ό,τι εδίδαξε και έκαμε ο Ιησούς εις εκπλήρωσιν των Προφητειών της Αγίας Γραφής. Ήταν ένας αγρός τον οποίο οι μαθηταί του Ιησού μπορούσαν να κάμουν πολύ παραγωγικό με το ν’ ασχολούνται με ό,τι τους είχε πει ο Ιησούς να κάμουν. Στην παραβολή ένας από τους δέκα δούλους το παρωμοίωσε αυτό με έναν αγρό, όταν αυτός ο δούλος είπε στον επανελθόντα βασιλέα: «Θερίζεις ό,τι δεν έσπειρας.» (Λουκ. 19:21) Ο Ιησούς επίσης το παρέστησε αυτό προηγουμένως όταν είπε στους μαθητάς του όταν ήταν στη Σαμάρεια: «Κατά τούτο αληθεύει ο λόγος, Ότι άλλος είναι ο σπείρων, και άλλος ο θερίζων. Εγώ σας απέστειλα να θερίζητε εκείνο εις το οποίον σεις δεν εκοπιάσατε· άλλοι εκοπίασαν, και σεις εισήλθετε εις τον κόπον αυτών.»—Ιωάν. 4:37, 38.
21. (α) Τι ήταν το περισσότερο που ζητούσε ο Ιησούς; (β) Τι έπρεπε να κάμουν οι μαθηταί αν ο Ιουδαϊκός αγρός δεν απεδεικνύετο αρκετά παραγωγικός;
21 Έτσι, οι μαθηταί του Ιησού είχαν κάτι χρήσιμο, κάτι πολύτιμο, κάτι κατάλληλο, αποδοτικό, με το οποίο θα άρχιζαν να εργάζωνται ή να ‘πραγματεύωνται’ για να το αυξήσουν. Δεν ήταν περισσότερος άργυρος ή χρυσός εκείνο που επιθυμούσε ο Ιησούς ν’ αποκτήση μέσω των μαθητών και δούλων του. Εκείνο που ήθελε περισσότερο ήταν μαθηταί οι οποίοι θ’ ακολουθούσαν τα ίχνη του και θα τον υποστήριζαν ως Μεσσιανικό βασιλέα. Και αν ο ήδη καλλιεργημένος Ιουδαϊκός αγρός δεν θα τους παρήγε όλους, ιδιαίτερα τους 144.000 κληρονόμους της βασιλείας με τον Ιησούν, τότε οι μαθηταί θα μπορούσαν να ευρύνουν τον αγρό της δράσεώς των στο Εθνικό ή μη Ιουδαϊκό βασίλειο. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα ηύξαναν τον καλλιεργημένο αγρό που θα μπορούσε να δώση πενταπλάσια ή δεκαπλάσια έκτασι για καλλιέργεια για να παραγάγη οπαδούς της βασιλείας του Χριστού.
22. Ποιους εξεικονίζουν οι δούλοι, που ήσαν δέκα τον αριθμόν, στην πλήρη εκπλήρωσι της παραβολής;
22 Οι ‘δέκα δούλοι του’ στην παραβολή του Ιησού δεν είχαν την πλήρη εκπλήρωσί των στους αποστόλους και μαθητάς του πρώτου αιώνος μ.Χ. Κατάλληλα, ο αριθμός των ‘δούλων’ ωρίσθηκε σε «δέκα,» διότι το δέκα χρησιμοποιείται στις παραβολές της Γραφής ως η ολότης ή πληρότης, ιδιαίτερα σχετικά με επίγεια πράγματα. Έτσι οι ‘δέκα δούλοι’ της παραβολής θα εξεικόνιζαν κατάλληλα όλους τους αναγεννημένους από το πνεύμα, κεχρισμένους δούλους του Ιησού Χριστού που είναι μελλοντικοί συγκληρονόμοι του στην ουράνια βασιλεία και οι οποίοι παρήχθησαν σε όλο το χρονικό διάστημα των περασμένων δεκαεννέα αιώνων ως την έλευσι του Χριστού στη βασιλική εξουσία στο τέλος των Καιρών των Εθνών το έτος 1914 μ.Χ. και έως τώρα. Αυτό έτσι πρέπει να είναι, διότι οι απόστολοι και οι άλλοι μαθηταί του πρώτου αιώνος μ.Χ. δεν έζησαν κατά σάρκα ως την αόρατη επάνοδο του Χριστού με βασιλική εξουσία σ’ αυτόν τον εικοστό αιώνα.
23. (α) Σε ποιους μαθητάς του Χριστού τα αποκορυφωτικά χαρακτηριστικά της παραβολής έχουν τα αντίστοιχά τους; (β) Εφόσον επίκειται η σφαγή των εχθρών του Βασιλέως, τι είναι προς όφελός μας να κάμωμε ως προς την παραβολή;
23 Συνεπώς, τα τελικά αποκορυφωτικά χαρακτηριστικά της παραβολής του Ιησού για τους ‘δέκα δούλους’ με δέκα μνας πρέπει να έχουν τ’ αντίστοιχά των στους βαπτισμένους και αναγεννημένους από το πνεύμα, κεχρισμένους μαθητάς του Ιησού που ζουν στη γη στη διάρκεια αυτού του εικοστού αιώνος. Η έρευνα αποκαλύπτει ότι υπάρχει ένα υπόλοιπο από 10.000 περίπου ακόμη εδώ στη γη οι οποίοι ‘πραγματεύονται’ τα δέκα συμβολικά αργύρια των μνων για την αύξησι του πλούτου του νέου Βασιλέως της γης. Αυτοί οι 10.000 είναι πράγματι ένα μικρό υπόλοιπο, αν συμπαραβληθούν με τον πλήρη αριθμό των 144.000 μαθητών, οι οποίοι πρόκειται να ενωθούν με τον Ιησούν Χριστόν συμβασιλεύοντας μ’ αυτόν για χίλια χρόνια για τη δόξα του Θεού και για την αιώνια ευλογία όλου του ανθρωπίνου γένους. Πώς όλοι αυτοί οι συμβολικοί δέκα δούλοι έχουν εργασθή ή πραγματευθή με τας «δέκα μνας» του επιδόξου βασιλέως αποτελεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Λόγω της επικειμένης σφαγής των εχθρών του δικαιωματικού Μεσσιανικού βασιλέως της γης, θα είναι προς όφελός μας να παρακολουθήσωμε την ιστορία ως το τέλος και να δούμε τι κατάλληλο ρόλο μπορούμε να παίξωμε στη σύγχρονη εκπλήρωσι της παραβολής του Ιησού.
[Εικόνα στη σελίδα 137]
Στην παραβολή του Ιησού ο αναχωρών ευγενής άνθρωπος έδωσε στον καθένα από τους δούλους μια μνα, λέγοντάς τους: «Πραγματευθήτε εωσού έλθω». Οι δέκα δούλοι εξεικόνιζαν τους μαθητάς του Ιησού.
[Εικόνα στη σελίδα 138]
Ο Ιησούς, μετά την ανάστασί του, διένειμε τις συμβολικές μνας, όπως αναγράφεται στα εδάφια Ματθ. 28:18-20