Μια Ματιά στις Ειδήσεις—Β΄

Ένα «Ανδρείκελο» των Ναζιστών Προστατεύεται

◆ Σε μια ανταπόκρισι που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Τάιμ της 26ης Ιουνίου 1972, ένας Γάλλος που υπήρξε ανδρείκελο των Ναζιστών κατά τη διάρκεια της κατοχής της Γαλλίας, έκαμε τη δημοσία εμφάνισί του. Σύμφωνα με την έκθεσι αυτή, αυτός βοηθούσε την Γκεστάπο να καταδιώκη τους Γάλλους αγωνιστάς της αντιστάσεως και τους Εβραίους, και ήταν προσωπικά υπεύθυνος για τη δολοφονία πολλών εξ αυτών. Είχε καταδικασθή δυο φορές ερήμην από τα Γαλλικά δικαστήρια. Κρυβόταν μέχρις ότου εξέπνευσε η προθεσμία παραγραφής για τις εναντίον του κατηγορίες. Αναφερόμενο στα μέρη που είχε κρυφτή, το περιοδικό έγραψε: «Βρήκε καταφύγιο στα Γαλλικά ανδρικά και γυναικεία μοναστήρια επί 20 χρόνια, μέχρις ότου ο νόμος της παραγραφής εξέπνευσε το έτος 1967. Ο Τομβιέρ είχε ισχυρό προστάτη τον Σεβασμιώτατο Τσάρλς Ντουπέρ, έναν Γάλλο ιεράρχη με επιρροή και στο Παρίσι και στο Βατικανό.»

Το Έγκλημα Υπάρχει Παντού

◆ Μήπως το έγκλημα περιορίζεται μόνο στις μεγάλες πόλεις; Όχι. Συχνά καιροφυλακτεί σε προάστια, που εξωτερικώς δίνουν μια ειρηνική εικόνα, και ειδικώτερα σε νησιά που φαίνονται παραδεισένια. Οκτώ άνθρωποι δολοφονήθηκαν προσφάτως στις Παρθένους Νήσους. Οι ιθαγενείς κάτοικοι αναφέρουν κακοποιήσεις, ενοχλήσεις, απόπειρες βιασμού και κλοπές. Μια νοσοκόμος ωμολόγησε, «Όταν επιστρέφω στις 11.30 μ.μ., φοβάμαι μερικές φορές να περπατήσω στη διπλανή θύρα για να πάγω στο δωμάτιό μου.» Κι’ ένας ανταποκριτής του περιοδικού Τάιμ περιγράφει το γενικό αίσθημα σαν «μια διανοητική κατάστασι πολιορκίας που μοιάζει μ’ αυτή που αισθάνονται οι κάτοικοι πολλών μεγαλουπόλεων των Ηνωμένων Πολιτειών.»

Φόνος από Τρόμο

◆ Μπορεί ένας άνθρωπος να θεωρηθή ένοχος φόνου ακόμη κι’ όταν δεν είχε πρόθεσι να σκοτώση; Ναι. Κατά τη διεξαγωγή μιας δίκης στη Νέα Υόρκη, ο Μίλτων Σμιθ παραδέχθηκε ότι είχε δέσει τα χέρια μιας ηλικιωμένης κυρίας. Δεν τη χτύπησε και έκλεψε μόνο δυο δολλάρια και μια φθηνή καρφίτσα. Αλλ’ αυτό το γεγονός επεδείνωσε την καρδιακή πάθησι της γυναίκας, η οποία πέθανε από τρόμο. Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι ο Σμιθ ήταν ένοχος φόνου, στη μοναδική περίπτωσι σαν κι’ αυτή στην πολιτεία σε μια περίοδο ενενήντα ετών.