Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Είναι Γραφικό να ενεργή κανείς ως ανάδοχος ή να διορίζη αναδόχους για τα τέκνα του;—Η.Π.Α.

Η συνήθεια του διορισμού κάποιου ανθρώπου ή ανθρώπων εκτός από τους γονείς ως αναδόχων για ένα βρέφος ή μικρό παιδί τον καιρό του επισήμου βαπτίσματός του, και αργότερα, του χρίσματος του ατόμου αυτού, είναι μια ιεροτελεστία της Καθολικής Εκκλησίας. Η συνήθεια αυτή εφαρμόζεται επίσης σε ενήλικους όταν βαπτίζωνται ή παίρνουν το χρίσμα.

Στο βάπτισμα νηπίων οι νουνοί ή ανάδοχοι (που συνήθως είναι συγγενείς ή φίλοι αλλά βαπτισμένα άτομα) ζητούν «πίστι από την Εκκλησία του Θεού εν ονόματι του βρέφους». («Η Καθολική Εγκυκλοπαιδεία») Κάνουν επίσης διακήρυξι και ομολογία της πίστεως και ζητούν το βάπτισμα εν ονόματι του νηπίου. Στην περίπτωσι αμελείας των γονέων, δηλαδή, παραλείψεως να αναθρέψουν το παιδί στην Καθολική πίστι, οι ανάδοχοι είναι υποχρεωμένοι να το διδάξουν σχετικά με την πίστι και την ηθική.

Στην περίπτωσι του χρίσματος (που, όπως το βάπτισμα, θεωρείται μυστήριο) συνήθως ένα άλλο άτομο (ή άτομα), διαφορετικό από τον ανάδοχο ή τους αναδόχους που υποδεικνύονται τον καιρό του βαπτίσματος του νηπίου, ενεργεί ως νουνός ή ανάδοχος. Αυτός ή αυτή πρέπει να είναι καλά εκπαιδευμένοι στην Καθολική πίστι.

Ποια είναι η Γραφική άποψις γι’ αυτή τη συνήθεια; Εν πρώτοις, ο νηπιοβαπτισμός είναι αντιγραφικός. Λόγω του γεγονότος ότι το ‘ν’ ακούση τον λόγον’ κανείς και ‘να μετανοήση’ προηγούνται του βαπτίσματος, και ότι το βάπτισμα απαιτεί ιεροπρεπή απόφασι από το άτομο, είναι καταφανές ότι αυτό πρέπει να βρίσκεται σε κάποια ηλικία που να είναι σε θέσι να το κάμη αυτό μόνο του. (Πράξ. 2:14, 38, 41) Ο απόστολος Παύλος γράφει: «Διότι με την καρδίαν πιστεύει τις προς δικαιοσύνην, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρίαν». (Ρωμ. 10:10) Αυτό ένα νήπιο ή ένα πολύ μικρό παιδί δεν θα μπορούσε να το κάμη. Έτσι οι Γραφές αποκλείουν τον νηπιοβαπτισμό.

Επί πλέον, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί στην πραγματικότητα να πιστεύη με την καρδιά του ή να ομολογή με το στόμα του για ένα άλλο άτομο. Είναι αλήθεια ότι ο απόστολος Παύλος ετόνισε ότι τα ευπειθή ανήλικα τέκνα είναι «άγια» λόγω της πιστότητος του γονέως. Αυτό οφείλεται στο ότι ο Θεός θεωρεί τους γονείς, και όχι κάποιο άλλο άτομο απ’ έξω, υπευθύνους για τα τέκνα. (1 Κορ. 7:14) Έτσι ο Θεός κάνει μια στοργική προμήθεια υπέρ των πιστών δούλων του. Αλλ’ όταν αυτά τα τέκνα φθάσουν σε υπεύθυνη ηλικία, δεν καλύπτονται πια απ’ αυτή τη διευθέτησι. Το καθένα πρέπει να σταθή ή να πέση σύμφωνα με την προσωπική του πίστι.—Ρωμ. 14:4· Ιεζ. 18:20.

Είναι αλήθεια ότι ο απόστολος Παύλος είπε στην εκκλησία της Κορίνθου: «Διότι εάν έχητε μύριους παιδαγωγούς εν Χριστώ, δεν έχετε όμως πολλούς πατέρας· επειδή εγώ σας εγέννησα εν Χριστώ Ιησού διά του ευαγγελίου». (1 Κορ. 4:15) Εν τούτοις, ο Παύλος δεν ήταν κάποιος «ανάδοχος» σ’ αυτή την εκκλησία. Μάλλον είχε φέρει αρχικώς το ευαγγέλιο σ’ αυτούς και στο οποίο αυτοί επίστευσαν. Με μια πνευματική έννοια έγινε ο πατέρας τους λόγω αυτού του ζωοπαρόχου αγγέλματος, μολονότι άλλα άτομα συμμετέσχον αργότερα στην εκπαίδευσί τους. Ο Παύλος ήταν υποχρεωμένος να υπενθυμίση στους Κορινθίους Χριστιανούς αυτό το γεγονός, διότι απεμακρύνοντο από τον Χριστό μέσω ψευδαποστόλων. Δεν απαιτούσε να ονομάζεται «πατήρ,» ούτε μ’ αυτό ανεφέρετο σε μια διωρισμένη από την εκκλησία θέσι αναδόχου.—2 Κορ. 11:3, 13.

Σήμερα σε πολλά μέρη η συνήθεια να έχουν αναδόχους είναι ένας τυπικισμός μάλλον. Ο ανάδοχος δίνει συνήθως ένα δώρο στο βρέφος, και από τότε συνήθως λίγη σχέσι έχει με το βρέφος, όσον αφορά την εκπαίδευσί του στην πίστι. Εν τούτοις, εφόσον αυτή η αρχή βασίζεται μόνο στην Καθολική παράδοσι και είναι αντίθετη με τις Γραφές, οι αληθινοί Χριστιανοί θ’ αποφεύγουν οποιαδήποτε σχέσι μ’ αυτή τη συνήθεια.

● Εφόσον ο Νόμος που εδόθη στους Ισραηλίτας ήταν καλός, γιατί ο απόστολος Παύλος λέγει ότι η εντολή ‘εγέννησε την επιθυμία για αμαρτία’;—Η.Π.Α.

Ο απόστολος Παύλος δείχνοντας ότι ο Μωσαϊκός νόμος δεν μπορούσε να κάμη ατελείς ανθρώπους ικανούς να έχουν μια δικαία στάσι ενώπιον του Ιεχωβά, έγραψε: «Διότι ότε ήμεθα εν τη σαρκί, τα πάθη των αμαρτιών, τα διά του νόμου, ενηργούντο εν τοις μέλεσιν ημών, διά να καρποφορήσωμεν εις τον θάνατον . . . Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί; ο νόμος είναι αμαρτία; Μη γένοιτο· αλλά την αμαρτίαν δεν εγνώρισα, ειμή διά του νόμου· διότι και την επιθυμίαν δεν ήθελον γνωρίσει, εάν ο νόμος δεν έλεγε, «Μη επιθυμήσης». Αφορμήν [υποκίνησιν, ΜΝΚ] δε λαβούσα η αμαρτία διά της εντολής, εγέννησεν εν εμοί πάσαν, επιθυμίαν διότι χωρίς του νόμου η αμαρτία είναι νεκρά».—Ρωμ. 7:5-8.

Αν δεν υπήρχε ο Νόμος, ο απόστολος Παύλος ‘δεν ήθελε γνωρίσει την αμαρτίαν’ με την έννοιαν ότι δεν θα είχε πλήρως γνωρίσει ή διακρίνει όλη την κλίμακα και τον σκοπό της αμαρτίας, όλα όσα περιλαμβάνει η αμαρτία, ένα δε παράδειγμα είναι η αμαρτωλότης της επιθυμίας. Ωστόσο, όπως παρατηρεί ο Παύλος, ο Νόμος ‘διήγειρε’ αμαρτωλά πάθη και η εντολή εναντίον της επιθυμίας έδωσε «αφορμήν» για την αμαρτίαν. Μήπως αυτό σημαίνει ότι, αν δεν υπήρχαν εντολές, ο Παύλος δεν θα έπραττε ποτέ εκείνο που κατεδίκαζε ο Νόμος;

Όχι, διότι αυτό θα εσήμαινε ότι οι νόμοι εναντίον της μοιχείας, του φόνου, της κλοπής και των ομοίων βοήθησαν στην αύξησι του εγκλήματος και της βίας. Αυτό είναι τελείως αντίθετο με τους τρόπους ενεργείας του Θεού. Προτού δοθή ο Νόμος, άτομα είχαν ήδη αναμιχθή σε επιθυμίες, φόνους, κλοπή και άλλα πράγματα ομοίας φύσεως. Επομένως ο Νόμος είχε σκοπό να κρατή κάτω από έλεγχο τις πράξεις των Ισραηλιτών και όχι να δώση αφορμή για αύξησι της ανομίας. Ο ψαλμωδός εδήλωσε: «Ο νόμος του Ιεχωβά είναι άμωμος, επιστρέφων ψυχήν· η μαρτυρία του Ιεχωβά πιστή, σοφίζουσα τον απλούν». (Ψαλμ. 19:7, ΜΝΚ) Με ποιον τρόπο, λοιπόν, ο Νόμος διήγειρε αμαρτωλά πάθη και έδωσε «αφορμήν» για αμαρτία;

Αυτό γίνεται σαφές όταν θυμηθούμε ότι ο απόστολος Παύλος είπε: «Χωρίς του νόμου η αμαρτία είναι νεκρά». Δηλαδή, το τι είναι αμαρτία δεν είχε προσδιορισθή με συγκεκριμένο τρόπο. Δεν μπορεί να κατηγορηθή κανείς για αμαρτήματα που δεν είναι νομικώς προσδιορισμένα. Έτσι προτού έλθη ο Νόμος, ο Παύλος ή το έθνος του ζούσαν χωρίς να κατηγορούνται γι’ αυτά τ’ αμαρτήματα επειδή αυτά δεν είχαν προσδιορισθή. Υπήρχε ελπίδα ζωής χωρίς το Νόμο. Επομένως όταν ο Νόμος του Θεού, που προσδιώριζε τις αμαρτίες, εισήχθη για απόκτησι ζωής, ο Παύλος ή ο λαός του πέθαναν. Γιατί; Διότι απεδείχθησαν αμαρτωλοί υπό κατάραν καταδικασμένοι σε θάνατο. Ο Παύλος ή το έθνος του διεπίστωσαν ότι ήσαν αμαρτωλοί περισσότερο απ’ ό,τι ενόμιζαν. Ο Νόμος τούς έκαμε να έχουν περισσότερη συναίσθησι του ότι ήσαν αμαρτωλοί. Κάτω από το φως του Νόμου είδαν ότι ήσαν αμαρτωλοί για περισσότερα πράγματα. Έτσι κάτω από το φως εκείνο του Νόμου εμφανίσθηκαν περισσότεροι αμαρτωλοί. Όχι ότι ο Νόμος τούς ώθησε στην αμαρτία, αλλά τους εξέθεσε ως αμαρτωλούς. Έτσι η αμαρτία έλαβε αφορμή μέσω του Νόμου και απεργάσθηκε αμαρτία στον Παύλο και στο λαό του. Ο Νόμος έδωσε τη βάσι για καταδίκη περισσοτέρων ανθρώπων ως αμαρτωλών και με πολύ περισσότερες κατηγορίες σύμφωνα με τον νόμο.