Βάπτισμα Εκείνων που Είναι Μαθηταί

«Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη [κάμετε μαθητάς από ανθρώπους όλων των εθνών, ΜΝΚ], βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς· και ιδού, εγώ είμαι μεθ’ υμών πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος.»—Ματθ. 28:19, 20.

1, 2. Σχετικά με το νερό, πώς η δημιουργία έχει λατρευθή περισσότερο από τον Δημιουργό;

ΚΑΘΑΡΟ, δροσιστικό νερό—μια από τις πολλές ευλογίες της ζωής που εδόθησαν στον άνθρωπο από τον μεγάλο Δημιουργό. Το πληροφορημένο, το άτομο, που τρέφει σεβασμό, προσφέρει αίνο κι ευχαριστίες στον Δημιουργό των ποταμών, τον Ιεχωβά τον Δοτήρα της ζωής και κάθε καλού δώρου. Εντούτοις, πολλοί αρχαίοι λαοί, μη γνωρίζοντας τον Δημιουργό, κατηύθυναν τη λατρεία των προς τα ύδατα. Ένα παράδειγμα τούτου βρίσκεται στη θρησκεία των αρχαίων Αιγυπτίων, οι οποίοι ελάτρευαν τον Ποταμό Νείλο, όπως δείχνεται από τον ύμνο των προς τον Νείλο: «Υγεία σε σένα που έρχεσαι σ’ αυτή τη χώρα για να δώσης ζωή στην Αίγυπτο . . . όταν φιλάγαθα ακούης τις προσευχές των ανθρώπων . . . δημιουργέ όλων των καλών πραγμάτων, κύριε των σπόρων . . . οι σιτοβολώνες είναι υπερπλήρεις, οι αποθήκες γεμάτες και τ’ αγαθά του πτωχού πολλαπλασιάζονται.»

² Μολονότι ο Νείλος έχει παύσει προ πολλού να λατρεύεται απ’ αυτούς τους ανθρώπους ως ένας θεός, η λατρεία των ποταμών συνεχίζεται ακόμη ως την εποχή μας. Στην Ινδία και τις γειτονικές της χώρες αφθονούν οι «ιεροί ποταμοί» και οι «ποταμοί θεοί» οι οποίοι κατέχουν σπουδαία θέσι στη ζωή των ανθρώπων. Διάσημος μεταξύ των «ιερών ποταμών» είναι ο ισχυρός Γάγγης, που μερικοί πιστεύουν ότι ρέει από την κόμη του Σίβα, ενός από την Ινδουιστική τριάδα. Σημειώστε ότι αποτελεί ένθερμη πεποίθησι κάθε καλού Ινδού ότι το λούσιμο στα νερά του Γάγγη μεταδίδει πνευματική ενίσχυσι και αρετή. Ακόμη και μία μόνο σταγόνα από το «άγιο» νερό στη γλώσσα ή στα βλέφαρα ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου πιστεύεται ότι τον καθαρίζει από αμαρτία.

3. Εξηγήστε την ομοιότητα μεταξύ της τελετουργικής χρήσεως του νερού στον «Χριστιανικό κόσμο» και της χρήσεώς του στις μη Χριστιανικές θρησκείες.

³ Ή λατρεία των ποταμών πιθανόν να μη έχη απήχησι σε σας. Ίσως να μη θεωρήτε ότι αποτελεί μια λογική θρησκευτική απαίτησι το να λατρεύετε το νερό. Πιθανόν ν’ αναγνωρίζετε ότι το νερό είναι μια ευλογία για τον άνθρωπο άλλα όχι πηγή ευλογίας. Γνωρίζετε, όμως, ότι σ’ όλες τις θρησκείες γενικά η χρήσις του νερού εκτιμάται πάρα πολύ όπως θεωρείται η χρήσις του από τα πλήθη που λούονται στα ύδατα του Ποταμού Γάγγη για ν’ αποκτήσουν πνευματική δύναμι και αρετή; Η ομοιότης βρίσκεται στο γεγονός ότι αποδίδεται αξία στην πράξι του λουσίματος και, στην περίπτωσι των άλλων θρησκειών, στην πράξι του ραντίσματος, της εκχύσεως ή βυθίσεως, το τελευταίο δε αυτό είναι το βάπτισμα ή βύθισμα.

4. Πώς χαρακτηρίζεται η θρησκευτική, τελετουργική χρήσις του νερού;

⁴ Αυτή η άποψις, ότι οι αμαρτίες κατά κάποιον τρόπο διαλύονται στο νερό και ότι επομένως προκύπτει κάποια πνευματική αξία ή ωφέλεια από τη χρήσι νερού σε θρησκευτικές τελετές διαφόρων ειδών, αποδεικνύεται από τον χαρακτηρισμό της ως «μυστηρίου» που της δίνουν οι εκκλησίες του «Χριστιανικού κόσμου.» Σύμφωνα με την Ελληνική και τη Ρωμαιοκαθολική θρησκεία, το βάπτισμα είναι το πρώτο από επτά μυστήρια, και, σύμφωνα με τα περισσότερα Προτεσταντικά δόγματα, το πρώτο από δύο. Η Γραφή όμως δεν λέγει ότι το βάπτισμα είναι «μυστήριον.» Δεν υπάρχει Γραφική βάσις για την θέσι που λαμβάνουν οι θρησκείες είτε του «Χριστιανικού κόσμου» είτε του μη Χριστιανικού κόσμου ότι επέρχεται χάρις, αγιότης ή πνευματική ωφέλεια σ’ εκείνον, ο οποίος βυθίζεται ή ραντίζεται ή σ’ εκείνον στον οποίον εκχέεται ύδωρ σε θρησκευτική τελετή.

5. Επιδοκιμάζεται από την Αγία Γραφή οποιαδήποτε χρήσις νερού σε μια Χριστιανική θρησκευτική τελετή;

⁵ Επιδοκιμάζεται από την Αγία Γραφή οποιαδήποτε χρήσις νερού σε μια Χριστιανική θρησκευτική τελετή; Ναι, και από το εδάφιο που παρατίθεται στην αρχή αυτού του άρθρου μπορείτε να παρατηρήσετε ότι συμβαίνει αυτό, διότι υπάρχει εντολή του Χριστού Ιησού, του θεμελιωτού και αρχηγού της Χριστιανοσύνης, ο οποίος είπε ‘Πορευθέντες βαπτίζετε.’ Προσδιώρισε επίσης και περιέγραψε άτομα, που επρόκειτο να βαπτισθούν σύμφωνα με την εντολή του ως εκλέξιμοι να γίνουν «μαθηταί.»

6. Γιατί είναι τόσο σπουδαίο να είναι ένα άτομο πλήρως και ορθά πληροφορημένο σχετικά με το Γραφικό εν ύδατι βάπτισμα;

⁶ Ουσιαστικά, η Γραφή διδάσκει το βάπτισμα στο ύδωρ ως ένα αρχικό βήμα υπακοής, που απαιτούν οι Γραφές να ληφθή από τον καθένα, ο οποίος αφιερώνεται στον Ιεχωβά. Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, θα θέλαμε να μάθωμε το γιατί και θα επιθυμούσαμε να γνωρίζωμε την πραγματική σημασία. Πρώτον μερικά περαιτέρω σημεία όσον αφορά το τι δεν είναι το Χριστιανικό βάπτισμα που τονίζεται στην Αγία Γραφή. Η εσφαλμένη διδασκαλία ότι το βάπτισμα είναι ένα μυστήριο αποτελεί μία από τις μεγάλες θρησκευτικές αδικίες που έχει γίνει στους ανθρώπους. Γιατί αυτό; Διότι αυτή η διδασκαλία οδηγεί τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι το βάπτισμα έχει αξία και μεταδίδει χάρι και ωφέλεια σ’ εκείνον, ο οποίος βαπτίζεται, επειδή υπάρχει ο ισχυρισμός ότι το βύθισμα ή το βρέξιμο με το νερό καταλήγει σε εκπληκτικά πράγματα για το άτομο το οποίο βυθίζεται έτσι ή έστω ραντίζεται ή εκχύνεται επάνω του νερό.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟ ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ

7. Ποιον μυστηριακό ισχυρισμό προβάλλει το Καθολικό θρησκευτικό δόγμα;

⁷ Η ακόλουθη πληροφορία έχει ληφθή από την Καθολική Εγκυκλοπαιδεία, Τόμος II, και την παραθέτομε τώρα με τον σκοπό να δείξωμε τι ισχυρίζεται το Καθολικό δόγμα για την τελετή του βαπτίσματος. «‘Το Διάταγμα δια τους Αρμενίους’ στην Βούλλα («Exultate Deo» Ευφραίνετε τον Θεόν) του Πάπα Ευγενίου IV. . . Το Άγιον Βάπτισμα κατέχει την πρώτη θέσι μεταξύ των μυστηρίων, διότι είναι ή θύρα της πνευματικής ζωής· επειδή δι’ αυτού γινόμεθα μέλη του Χριστού και ενσωματωμένοι με την Εκκλησία. . . . Η επίδρασις αυτού του μυστηρίου είναι η άφεσις όλων των αμαρτημάτων, του προπατορικού και των παρόντων ομοίως όλων των ποινών που οφείλονται στην αμαρτία’.»

8. Παραβάλετε την Γραφική αλήθεια με τους ισχυρισμούς του «Χριστιανικού κόσμου» σχετικά με (α) την άφεσι αμαρτιών· (β) την ελευθερία από την αμαρτία και τον θάνατο· (γ) την τιμωρία για την εκούσια αμαρτία· (δ) την ιδιότητα του μέλους της πνευματικής εκκλησίας.

⁸ Αυτή η διδασκαλία σημαίνει ότι εκείνος, ο οποίος βυθίζεται στο ύδωρ ή στον οποίο εκχέεται ύδωρ, θα λάβη ζωή στον ουρανό, διότι, σύμφωνα με τον Καθολικό ισχυρισμό, η «προπατορική αμαρτία έχει στερήσει το ανθρώπινο γένος από ένα μη κεκτημένο δικαίωμα στον ουρανό.» Έπεται, λοιπόν, ότι η άποψις, ότι η βύθισις στο ύδωρ έχει ως αποτέλεσμα την συγχώρησι του προπατορικού αμαρτήματος κι επομένως είναι ένα μυστήριο, συσκοτίζει πολλές αλήθειες του Λόγου του Θεού. Άφεσι αμαρτιών δεν αποκτά ένα άτομο επειδή βρέχεται με ύδωρ, και αυτό αληθεύει τόσο για το αρχικό όσο και για τα επόμενα αμαρτήματα. Άφεσις αποκτάται μόνο μέσω της από τον Ιεχωβά προμηθείας της θυσίας του Χριστού Ιησού. Η θυσία της τελείας ανθρώπινης ζωής του Ιησού ελευθερώνει το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία και τον θάνατο, όπως αναφέρεται στα εδάφια Ιωάννης 1:29· 2 Κορινθίους 5:21· Εβραίους 9:24-26· 1 Ιωάννου 2:1, 2. Ούτε θα μπορούσε η βύθισις στο ύδωρ να σώση το άτομο του διεφθαρμένου κόσμου από την τιμωρία που οφείλεται για την εκούσια αμαρτία, όπως τονίζεται στα εδάφια Ιωάννης 15:19· Γαλάτας 1:3, 4· Αποκάλυψις 18:3-8. Η βύθισις στο ύδωρ δεν καθιστά ένα άτομο μέλος της εκκλησίας, του σώματος του Χριστού, του πνευματικού ναού.—2 Θεσ. 2:13· Ιωάν. 17:6· Ρωμ. 8:30.

9-11. Πώς ο μυστηριακός ισχυρισμός για τελετουργικό λούσιμο αποδεικνύεται περαιτέρω ως μη Χριστιανικός;

⁹ Η Καθολική Εγκυκλοπαιδεία σχολιάζει περαιτέρω το ζήτημα του εν ύδατι βαπτίσματος, λέγοντας: «Το πόσο φυσικό και εκφραστικό ανεγνωρίσθη ότι είναι ο συμβολισμός της εξωτερικής πλύσεως να δείχνη τον εσωτερικό εξαγνισμό, γίνεται σαφές, επίσης, από τη συνήθεια των ειδωλολατρικών θρησκευτικών συστημάτων. Η χρήσις καθαρτηρίου ύδατος συναντάται μεταξύ των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων, των Αιγυπτίων, των Ελλήνων, των Ρωμαίων, των Ινδών, και άλλων.» Η Καθολική αυθεντία, η οποία παρατίθεται εδώ, ορθώς λέγει ότι μεταξύ των ειδωλολατρικών, παγανιστικών θρησκειών η πλύσις και το βάπτισμα στο ύδωρ θεωρείται, επίσης, ως ένα μυστήριο το οποίον μεταδίδει πολλή αξία. Αυθεντίες μη Καθολικές συμφωνούν μ’ αυτή την Καθολική αυθεντία ότι έτσι συμβαίνει και συνεπώς έχομε δυο αυθεντίες, οι οποίες συμφωνούν για ν’ αποδείξουν την μη Χριστιανική αξίωσι ή θεωρία ότι το βύθισμα σε νερό είναι μυστήριο τονίζοντας ότι είναι δαιμονικής προελεύσεως.

¹⁰ Σχετικά μ’ αυτό, το βιβλίο Οι Δύο Βαβυλώνες υπό Χίσλοπ λέγει: «Αυτή η διδασκαλία της Αναγεννήσεως δια του Βαπτίσματος είναι, επίσης, στην ουσία Βαβυλωνιακή. Μερικοί πιθανόν να προσκόψουν στη σκέψι αν η αναγέννησις ήταν καν γνωστή στον Ειδωλολατρικό κόσμο· αλλά, αν απλώς μεταβούν στην Ινδία, θα βρουν και σήμερα, [άτομα], τα οποία δεν έχουν ακούσει ποτέ για Χριστιανική διδασκαλία, να είναι τόσο εξοικειωμένοι με τον όρο και την ιδέα όσο κι εμείς οι ίδιοι. . . . Συναντούμε διαφόρους αρχαίους συγγραφείς να παρέχουν άμεση μαρτυρία τόσο για το γεγονός αυτού του Βαβυλωνιακού βαπτίσματος όσο και για τον σκοπό του. . . . Σ’ εκείνους, οι οποίοι εβαπτίζοντο μ’ αυτό τον τρόπο, όπως μας βεβαιώνει ο Τερτυλλιανός, τους εδίδετο ως υπόσχεσις, το επακόλουθον, ‘ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ, και συγχώρησις όλων των ψευδορκιών των.’ Οι δικοί μας Ειδωλολάτραι πρόγονοι, οι λάτρεις του Οντίν, είναι γνωστό ότι έκαναν τελετές βαπτίσματος, οι οποίες, όταν εξετασθούν σε συσχετισμό με τον ομολογούμενο σκοπό, για τον οποίο τις έπρατταν, δείχνουν ότι, τουλάχιστον, στην αρχή, πρέπει να έχουν πιστεύσει ότι η φυσική ενοχή και η διαφθορά των νεογεννήτων τέκνων των μπορούσαν να εξαλειφθούν με το να τα ραντίσουν με νερό ή με το να τα βυθίσουν, μόλις είχαν γεννηθή, μέσα σε λίμνες ή ποταμούς. Ναι, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στο Μεξικό, η ιδία διδασκαλία της αναγεννήσεως με το βάπτισμα υπήρχε σε πλήρη δράσι μεταξύ των ιθαγενών, όταν ο Κορτέζ και οι πολεμισταί του είχαν αποβιβασθή στις ακτές των. . .. Ο αναγνώστης έχει παρατηρήσει ήδη πόσο πιστά αντέγραψε η Ρώμη τον Ειδωλολατρικό εξορκισμό σχετικά με το βάπτισμα. Όλες οι άλλες ιδιομορφίες που συνοδεύουν το Ρωμαϊκό βάπτισμα, όπως η χρήσις άλατος, ο σίελος, το χρίσμα με έλαιον, και η εναποτύπωσις του σημείου του σταυρού στο μέτωπο, είναι επίσης Ειδωλολατρικά.»

¹¹ Σήμερα στις διάφορες εκκλησίες στις τελετές βαπτίσματος του «Χριστιανικού κόσμου» περιλαμβάνονται τα κάτωθι χαρακτηριστικά: ανάδοχοι, φύσημα στο πρόσωπο του υποψηφίου για να εξορκισθούν τα κακά πνεύματα, τέλεσις του σημείου του σταυρού, επίθεσις των χειρών, τοποθέτησις «ευλογημένου» άλατος στο στόμα του υποψηφίου, άγγιγμα των αυτιών και των ρωθώνων με σίελο του ιερέως, χρίσμα με έλαιον, τριπλούν πλύσιμο, λευκό πέπλο, αναμμένα κεριά και άλλα εξαρτήματα λατρείας που δεν προέρχονται από την Αγία Γραφή. Αυτά αναγνωρίζονται από την Καθολική Εγκυκλοπαιδεία και άλλες θρησκευτικές αυθεντίες ότι είναι προσαρτήματα δαιμονικών συνηθειών κι επομένως μη Χριστιανικά.

ΤΩΡΑ ΑΣ ΣΤΡΑΦΟΥΜΕ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

12, 13. (α) Έχομε ένα οδηγό γι’ αυτό το ζήτημα; Ποιος είναι; (β) Πότε εφαρμόζεται η εντολή του Ιησού στα εδάφια Ματθαίος 28:19, 20; (γ) Γιατί έχει ειδική ισχύ τώρα;

¹² Για τον καθορισμό του τι σημαίνει πραγματικά το Χριστιανικό βάπτισμα, δεν στρεφόμεθα στην παράδοσι ή στην ειδωλολατρία άλλα στη Βίβλο, τον Άγιο Λόγο του Θεού, τον θρησκευτικό οδηγό των Χριστιανών. (Ματθ. 15:1-9· Μάρκ. 7:1-8) Στα εδάφια Ματθαίος 28:19, 20, υπάρχει μια έξοχη μνεία βαπτίσματος για Χριστιανούς.

¹³ Τα λόγια του Ιησού (Ματθ. 28:19, 20), που αποτελούν οδηγίες σχετικά με το βάπτισμα, είχαν λεχθή λίγο πριν από την ανάληψί του στον ουρανό την τεσσαρακοστή ημέρα μετά την ανάστασί του εκ νεκρών το έτος 33 μ.Χ. Αυτά τα λόγια αποτελούν μια γενική εντολή που ισχύει από τον καιρό που εδόθη και δια μέσου των αιώνων ως το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων. Η περίοδος του τέλους αυτού του συστήματος πραγμάτων είναι αυτή στην οποία βρίσκεται το ανθρώπινο γένος από το έτος 1914 μ.Χ. Έτσι, στη διάρκεια αυτών των συγχρόνων καιρών, εφ’ όσον υπάρχουν άτομα τα οποία έχουν τα προσόντα να γίνουν μαθηταί, διότι έχουν καταστή κατάλληλα μέσω της Χριστιανικής διακονίας του Λόγου του Θεού, είναι ορθό και αποτελεί υπακοή στην εντολή του Χριστού Ιησού να βαπτίζωνται αυτοί. Πράγματι, αυτή η εντολή των εδαφίων Ματθαίος 28:19, 20 έχει μεγαλύτερη δύναμι και ισχύ τώρα σ’ αυτόν τον ‘καιρόν του τέλους’ παρά οποτεδήποτε προηγουμένως, διότι το έργον διδασκαλίας καθώς και του κηρύγματος έχει επεκταθή από τους πιστούς μάρτυρας του Ιεχωβά έως «πάντα τα έθνη» με ανταπόκρισι εκ μέρους μαθητών απ’ όλα αυτά τα διάφορα έθνη της γης, πράγματι σ’ όλη τη γη! Σ’ αυτό το περασμένο έτος βαπτίσθηκαν σ’ όλη τη γη 120.905 άτομα.—Μάρκ. 13:10.

14. (α) Δώστε απόδειξι της υπακοής στην εντολή του Ιησού από την πρώτη Χριστιανική εκκλησία, (β) Ποια έθνη περιλαμβάνονται σ’ αυτήν τώρα;

¹⁴ Λίγο μετά την εντολή που έδωσε ο Ιησούς σχετικά με τη μαθήτευσι και το βάπτισμα αυτών των μαθητών, δέκα μέρες μετά την ανάληψί του, την εορτή της Πεντηκοστής, τρεις χιλιάδες περίπου Ιουδαίοι και περιτετμημένοι Ιουδαίοι προσήλυτοι είχαν μεταστραφή στην πίστι του Ιησού Χριστού. Τότε και εκεί στην Ιερουσαλήμ οι απόστολοι του Χριστού άρχισαν ένα έργο σε υπακοή στην εντολή του, δηλαδή, εβάπτισαν αυτές τις χιλιάδες των περιτετμημένων πιστών στο ύδωρ, «εις το όνομα του Ιησού Χριστού, εις άφεσιν [των] αμαρτιών [των].» (Πράξ. 2:1-41) Αργότερα, όπως φαίνεται στην αφήγησι των εδαφίων Πράξεις 10:1-48, άτομα που δεν ήσαν Ιουδαίοι και οι οποίοι δεν ήσαν ποτέ κάτω από τη διευθέτησι της διαθήκης του νόμου του Ισραήλ άρχισαν να βαπτίζωνται, επίσης στο όνομα του Ιησού Χριστού. Έτσι αυτή η πράξις του βαπτίσματος, που ήταν με την κατεύθυνσι του Ιησού, ετελείτο στην αρχή της Χριστιανικής εκκλησίας και συνεχίσθηκε διά μέσου των ετών, και σ’ αυτόν τον παρόντα καιρό του ‘τέλους του συστήματος πραγμάτων’ έχει πράγματι διευρυνθή για να περιλάβη μαθητάς απ’ όλα τα έθνη. Εδώ πρόκειται για μία καθωρισμένη από τη Γραφή χρήσι ύδατος σχετικά με τη Χριστιανική θρησκευτική τελετή της βυθίσεως στο ύδωρ ή του βαπτίσματος. Οι οδηγίες του Ιησού εξακολουθούν να τηρούνται.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ

15. Ποιοι είναι κατάλληλοι για Χριστιανικό βάπτισμα;

¹⁵ Από τα λόγια του Ιησού φαίνεται σαφώς ποιοι είναι κατάλληλοι για βάπτισμα: «Μαθητεύσατε . . . βαπτίζοντες αυτούς.» (Ματθ. 28:19) Μαθηταί είναι άτομα που μαθαίνουν, άτομα που λαμβάνουν πληροφορία και σχηματίζουν κρίσι για το ζήτημα για το οποίο έχουν λάβει πληροφορία, η οποία στην προκειμένη περίπτωσι αφορά τον Χριστό Ιησού, τον Ουράνιο Πατέρα του, τον Ιεχωβά Θεό, τον Λόγο του Θεού, τους σκοπούς Του και τη σχέσι αυτών των ατόμων με τον Ιεχωβά μέσω του Ιησού Χριστού. Πιθανόν να ρωτήσετε, «Αν έτσι έχουν τα πράγματα, πώς μπορούν βρέφη, νήπια, να βαπτισθούν; Είναι κατάλληλα για το Χριστιανικό βάπτισμα που διέταξε ο Ιησούς;»

16, 17. (α) Γιατί ο νηπιοβαπτισμός είναι αντίθετος στο εδάφιο Ματθαίος 28:19; (β) Γιατί αυτό δεν είναι αποστολικής προελεύσεως;

¹⁶ Μπορούν μικρά βρέφη να μετανοήσουν, ν’ αποκτήσουν γνώσι, ν’ ασκήσουν πίστι, ν’ αφοσιωθούν στον Ιεχωβά Θεό; Όχι, δεν μπορούν να το πράξουν αυτό. Για να το πούμε διαφορετικά, δεν μπορούν να γίνουν μαθηταί. Επίσης, εφόσον το βάπτισμα δεν είναι ένα μυστήριο, δεν μπορεί αυτό καθ’ εαυτό ν’ απονείμη οποιαδήποτε αξία σ’ εκείνον ο οποίος βαπτίζεται, κι επομένως το βάπτισμα των βρεφών είναι χωρίς καμμιά αξία, όπως δεν έχει και καμμιά υποστήριξι από τον Λόγο του Θεού. Διαβάστε τα εδάφια Πράξεις 10:44-48 σχετικά με τη μεταστροφή του Κορνηλίου και παρατηρήστε ότι το άγιον πνεύμα επήλθε σ’ εκείνους οι οποίοι άκουσαν τον λόγο του Θεού· αυτά τα άτομα έγιναν κατάλληλα για βάπτισμα και εβυθίσθησαν στο ύδωρ. Δεν μπορεί όμως να λεχθή ότι βρέφη μπορούν ν’ ακούσουν τον Λόγο του Θεού με κατανόησι και με αποτέλεσμα επάνω των, ώστε να τα κάμη κατάλληλα για Χριστιανικό βάπτισμα.

¹⁷ Πιθανόν ο πιο διαπρεπής ιστορικός της πρώτης μεταποστολικής Χριστιανικής εκκλησίας είναι ο Νεάντερ, ο οποίος λέγει τα εξής σχετικά με τον νηπιοβαπτισμό: «Πίστις και βάπτισμα ήσαν πάντοτε συνδεδεμένα μεταξύ των κι έτσι είναι σε ύψιστο βαθμό πιθανόν ότι το βάπτισμα ετελείτο μόνο στις περιπτώσεις όπου και τα δύο μπορούσαν να συναντηθούν μαζί και ότι η συνήθεια του νηπιοβαπτισμού ήταν άγνωστη στην περίοδο εκείνη.» «Αλλά μόνο κατά την περίοδο (τουλάχιστον με βεβαιότητα όχι ενωρίτερα) του Ειρηναίου, εμφανίζονται ίχνη νηπιοβαπτισμού, και τούτο ανεγνωρίσθη για πρώτη φορά ως αποστολική παράδοσις στη διάρκεια του τρίτου αιώνος, αυτό δε αποτελεί απόδειξι εναντίον της αποδοχής του ως αποστολικής προελεύσεως και όχι υπέρ αυτής.»—Φύτευσις και Εκπαίδευσις της Χριστιανικής Εκκλησίας (στην Αγγλική).

18. Ποιοι ενήλικοι είναι κατάλληλοι;

¹⁸ Η απαίτησις, όπως ο υποψήφιος για κατάλληλη Χριστιανική βύθισι στο ύδωρ είναι ένας μαθητής, ομιλεί αφ’ εαυτής, όχι μόνο εναντίον της καταλληλότητος των βρεφών, αλλά επίσης και εναντίον της καταλληλότητος άλλων ατόμων, έστω και ενηλίκων, τα οποία δεν είναι εξοικειωμένα με τον Λόγο του Θεού και δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτόν. Η εντολή του Ιησού όχι μόνο τονίζει το γεγονός ότι υποψήφιοι δεκτοί για βάπτισμα οφείλουν να γίνουν μαθηταί, αλλά τονίζει, επίσης, τι πρέπει να έχουν μάθει, διότι είπε, «διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς.» (Ματθ. 28:20) Το ότι έχουν διδαχθή να φυλάττουν τις εντολές του Ιησού σημαίνει περισσότερα από το να έχουν απλώς πληροφορηθή ποιες είναι αυτές οι εντολές. Σ’ ένα άτομο μπορεί να λεχθή ή μπορεί αυτό να πληροφορηθή και να μη ανταποκριθή· αλλά όταν ένα άτομο διδάσκεται αυτά τα πράγματα, το γεγονός αποδεικνύεται από τον τρόπο που ανταποκρίνεται.

19. Δείξτε την ανταπόκρισι στον Λόγο του Θεού που καθιστά ένα άτομο κατάλληλο καθώς και τα καλά αποτελέσματά της.

¹⁹ Έτσι διαβάζομε στο εδάφιο Πράξεις 2:41, ότι «εκείνοι λοιπόν μετά χαράς δεχθέντες τον λόγον εβαπτίσθησαν.» Άλλα άτομα της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας είχαν βαπτισθή «ότε . . . επίστευσαν εις τον Φίλιππον.» Τέτοιοι πιστοί «εβαπτίζοντο άνδρες και γυναίκες.» (Πράξ. 8:12) Η ανταπόκρισις στον Λόγο του Θεού εκ μέρους του μαθητού φαίνεται από το ότι λαμβάνει μια πορεία, την οποία πρέπει ν’ ακολουθήσουν όλοι εκείνοι από το ανθρώπινο γένος που πρόκειται να κερδίσουν ζωή, πορεία, η οποία είναι πράγματι η πιο υψηλή και πιο ευγενής από τις ανθρώπινες φιλοδοξίες και επιδιώξεις. (Ιωάν. 17:2, 3· Ψαλμ. 119:1, 2) Είναι εκείνο που φέρνει ένα ανθρώπινο πλάσμα σε κατάλληλη σχέσι με τον Δημιουργό του. Είναι η μόνη πραγματική λατρεία του Θεού. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει πράγματι λατρεία του Θεού από άτομα σήμερα και, επί πλέον, αυτή είναι η πορεία που οδηγεί σε αιώνιο ζωή. Είναι η πορεία της προσωπικής αφιερώσεως στον Ιεχωβά.

ΠΡΩΤΑ Η ΑΦΙΕΡΩΣΙΣ

20. Τι περιλαμβάνεται στην Χριστιανική αφιέρωσι;

²⁰ Όπως γνωρίζετε, η αφιέρωσις έχει τη σημασία διακηρύττω, βεβαιώνω, δηλώνω επισήμως, αφοσιώνομαι. Αναφέρεται στην πράξι του να θέση ένας κατά μέρος ή ν’ αφιερώση κάτι σε μια ωρισμένη χρήσι. Είναι η πράξις, με την οποία ένα άτομο ή πράγμα κάνει έναρξι σε μια οδό, ή πορεία ή χρήσι. Όταν το εφαρμόσωμε αυτό στον μαθητή του Χριστού Ιησού, βλέπομε αμέσως ότι γι’ αυτό το άτομο αφιέρωσις είναι η αποκλειστική αφοσίωσις του Χριστιανού στον Ιεχωβά Θεό κι επομένως στην υπηρεσία ή λατρεία του. Είναι κάτι προσωπικό. Είναι η πράξις ενός ατόμου αποφασισμένου ανεπιφύλακτα και άνευ όρων να πράττη το θέλημα του Ιεχωβά Θεού μέσω του Χριστού Ιησού. (Παροιμ. 14:27) Η αφιέρωσις εκδηλώνει πλήρη πίστι κι εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά και αποδεικνύει ότι το άτομο γνωρίζει ότι ο Ιεχωβά είναι ο Θεός, ότι ο Θεός είναι δίκαιος, ότι η υπόθεσίς του θα είναι νικηφόρος, ότι δεν υπάρχει αμφιβολία στην καρδιά και στη διάνοια του αφιερωμένου ατόμου και ότι είναι ευτυχής και χαρούμενος να λάβη τη στάσι του με το μέρος του Ιεχωβά. ‘Απεκδυθήτε τον παλαιόν άνθρωπον τον κατά την προτέραν διαγωγήν, τον φθειρόμενον κατά τας απατηλάς επιθυμίας·. .. ανανεόνεσθε εις το πνεύμα του νοός σας, και. . . ενδυθήτε τον νέον άνθρωπον, τον κτισθέντα κατά Θεόν εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας.’ (Εφεσ. 4:22-24) Οι Χριστιανοί είναι ακόλουθοι του Χριστού Ιησού και ως τέτοιοι είναι δούλοι του Ιεχωβά Θεού κι επομένως τον υπηρετούν, διότι είναι αφωσιωμένοι σ’ αυτόν, αφιερωμένοι σ’ αυτόν.—Πράξ. 11:26.

21. Ποιοι τώρα έχουν στενή σχέσι με τον Ιεχωβά Θεό;

²¹ Η εντολή του Ιησού τονίζει ότι η αφιέρωσις φέρνει τους μαθητάς σε στενή σχέσι με τον Ιεχωβά Θεό. Αυτό τον καιρό υπάρχουν στη γη εκατοντάδες χιλιάδων πιστοί Χριστιανοί μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι έχουν κάμει αυτό το βήμα της αφιερώσεως, την έχουν συμβολίσει με το εν ύδατι βύθισμα ή βάπτισμα και υπηρετούν πιστά τον Ιεχωβά και διακονούν τον λόγο του προς αίνον και για την ευλογία των συνανθρώπων των.

22. Γιατί ο ευπειθής μαθητής πρέπει να βαπτισθή;

²² Αυτοί συμβολίζουν την αφιέρωσί των με το εν ύδατι βάπτισμα· εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η βύθισις στο ύδωρ, όπως είπε ο Ιησούς: «Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη [κάμετε μαθητάς από ανθρώπους όλων των εθνών, ΜΝΚ], βαπτίζοντες αυτούς .. . διδάσκοντες αυτούς.» (Ματθ. 28:19, 20) Ο μαθητής πρέπει να βαπτισθή, αν πρόκειται να δείξη υπακοή στις απαιτήσεις της Αγίας Γραφής. Το βάπτισμα είναι μια ελευθέρα, δημοσία, επίσημος τελετή που δείχνει ότι αυτό το άτομο έχει λάβει απόφασι να πράττη το θέλημα του Θεού. Αυτό παρουσία μαρτύρων είναι μια απαίτησις για το αφιερωμένο άτομο. Πρέπει κατ’ ανάγκην να υπάρχη ορατή απόδειξις της αφιερώσεως που έχει κάμει το άτομο, διότι αυτή η αφιέρωσις σημειώνει την αλλαγή ή το σημείον στροφής στη ζωή του ατόμου και οι όμοιοι μ’ αυτόν Χριστιανοί έχουν δικαίωμα να το γνωρίζουν αυτό, ώστε να είναι ενήμεροι τι ν’ αναμένουν απ’ αυτό το άτομο στο εξής.

23. (α) Γιατί οι μάρτυρες του Ιεχωβά εκτελούν τον συμβολισμό που είναι κατάλληλος για τις περιστάσεις, και ποιος είναι αυτός; (β) Στην περίπτωσι του Ιησού, τι έκαμε η απόδειξις του βαπτίσματός του; (γ) Τι μπορεί να λεχθή για τους Ιουδαίους μαθητάς του ως το 36 μ.Χ.; (δ) Και στο εξής;

²³ Δεν είναι ανάγκη ν’ αναζητήσωμε ένα σύμβολο που θα ήταν κατάλληλα αντιπροσωπευτικό της αφιερώσεως, διότι η Βίβλος υποδεικνύει το βύθισμα στο ύδωρ ως σύμβολο και δεν θα μπορούσε να υπάρξη άλλο πιο ορθό και πιο κατάλληλο. Οι Χριστιανοί είναι ακόλουθοι του Χριστού Ιησού. «Διότι εις τούτο προσεκλήθητε, επειδή και ο Χριστός έπαθεν υπέρ υμών, αφίνων παράδειγμα εις υμάς, διά να ακολουθήσητε τα ίχνη αυτού.» (1 Πέτρ. 2:21) Αυτός ο αρχηγός, ο Χριστός, είχε βυθισθή στο ύδωρ από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή για να συμβολίση την παρουσίασι του εαυτού του ως μέλους του αφιερωμένου Ιουδαϊκού έθνους. «Τότε έρχεται ο Ιησούς από της Γαλιλαίας εις τον Ιορδάνην προς τον Ιωάννην, διά να βαπτισθή υπ’ αυτού. . .. ο Ιησούς είπε προς αυτόν, ‘Άφες τώρα· διότι ούτως είναι πρέπον εις ημάς να εκπληρώσωμεν πάσαν δικαιοσύνην. . ..Και βαπτισθείς ο Ιησούς ανέβη ευθύς από του ύδατος. . . Και ιδού φωνή εκ των ουρανών, λέγουσα, Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην.»(Ματθ. 3:13-17· Ψαλμ. 40:7, 8· Εβρ. 10:7) Η επιδοκιμασία του Ουρανίου Πατρός του Ιεχωβά για την παρουσίασί του και τον συμβολισμό της εκδηλώνεται σ’ αυτή την αφήγησι. Ακολουθώντας το παράδειγμα που έθεσε ο Ιησούς, τα μέλη της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας εβαπτίζοντο. (Πράξ. 10:48· 8:12, 36, 38, 39) Στην περίπτωσι εκείνων, οι οποίοι ήσαν από το Ιουδαϊκό έθνος, η βύθισίς των στο ύδωρ ως το έτος 36 μ.Χ. ήταν, επίσης, σύμβολο της παρουσιάσεως του εαυτού των ως μελών ενός αφιερωμένου έθνους. Στο εξής το βάπτισμα των Χριστιανών, είτε αυτοί ήσαν Ιουδαϊκής ή μη Ιουδαϊκής καταγωγής, αποτελούσε σύμβολο της αφιερώσεώς των, εφόσον η πολιτεία του Ιεχωβά με τους Ιουδαίους μέσω της διαθήκης του Νόμου είχε λήξει μετά τον θάνατο του Ιησού το 33 μ.Χ. και με τη λήξι της περιόδου της ειδικής εύνοιας προς τον Ισραήλ ακριβώς προτού φερθή το Χριστιανικό ευαγγέλιο στους μη Ιουδαίους. Έτσι, σ’ αυτή τη σημερινή εσχάτη περίοδο του χρόνου, τόσο οι φυσικοί Ιουδαίοι όσο και οι φυσικοί μη Ιουδαίοι, άνθρωποι από κάθε φυλή και καταγωγή, έχουν την ιδία στάσι ενώπιον του Ιεχωβά Θεού ατομικώς με την ευκαιρία να κάμουν μια προσωπική αφιέρωσι και, όταν το πράξουν αυτό, να εκπληρώσουν την υποχρέωσι του συμβολισμού της με το βύθισμα στο ύδωρ.

[Φωτογραφίες στη σελίδα 491]

Οι Ινδοί πιστεύουν ότι το λουτρόν μέσα στον ιερό ποταμό των Γάγγη είναι ένα μυστήριο, που μεταδίδει αξία κι εξαλείφει τ’ αμαρτήματά των

[Φωτογραφία στη σελίδα 493]

Εφόσον τα βρέφη δεν μπορούν να γίνουν μαθηταί, το βάπτισμά των είναι χωρίς καμμία αξία

[Φωτογραφία στη σελίδα 495]

Το βάπτισμα είναι μια δημοσία τελετή, η οποία δείχνει ότι ο μαθητής έχει κάμει αφιέρωσι να πράττη. το θέλημα του Θεού· 120.905 μαθηταί εβαπτίσθησαν πέρυσι