Ο Ιεχωβά Ποτέ Δεν Εγκαταλείπει
Αφήγησις υπό Κάθριν Μπόγκαρντ
ΗΔΗ έχω υπερβή κατά τρία έτη τα «εβδομήντα έτη» για τα οποία ομιλεί ο θεόπνευστος ψαλμωδός. (Ψαλμ. 90:10) Στη διάρκεια αυτών των ετών «κόπος και πόνος» θα μπορούσαν να είχαν κυριαρχήσει, αλλά υπήρχαν εν πρώτοις—οι αλάνθαστες παρηγορίες του Ιεχωβά σ’ αυτούς που αγωνίζονται να ζήσουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις του. Ναι, πενήντα έξη απ’ αυτά τα χρόνια έχουν δαπανηθή στην υπηρεσία του Ιεχωβά, πενήντα απ’ αυτά στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας Σκοπιά, έναν τόπον που στοργικά τον αποκαλούμε «οίκο Μπέθελ.»
Αυτά τα χρόνια έχουν παρέλθει γοργά. Αυτό είναι κάτι που πρέπει ν’ αναμένεται όταν υπάρχη απόδειξις ότι ο Ιεχωβά ευλογεί το έργο των χειρών μας και χορηγεί ευτυχισμένα αποτελέσματα. Και όταν κανείς ενθυμήται τις μικρές αρχές, ο θαυμασμός του είναι ακόμη πιο επιβλητικός!
Θαυμάσιοι λόφοι σε μια ύπαιθρο γεμάτη ξυλεία και αγρία ζωή είναι μεταξύ των πρώτων μου αναμνήσεων. Γεννήθηκα στην περιφέρεια Ροζ Βάλλεϋ της πολιτείας της Πενσυλβανίας, δεκατρία περίπου μίλια από το Ουίλλιαμσπορτ. Η αγροτική περιοχή δεν ήταν από τις καλύτερες, αλλά είχαμε ό,τι είχαν και οι περισσότερες από τις άλλες κοινότητες, μια αγροτική λέσχη, εκκλησία κι’ ένα μικρό κόκκινο σχολείο. Για να κερδίση τη ζωή του ένας γεωργός έπρεπε ν’ αμέλγη μερικές αγελάδες και, το χειμώνα, να κόβη λίγη ξυλεία για πώλησι είτε για φράχτες είτε για πολτό χαρτοποιίας.
Τον χειμώνα είχαμε πάντοτε άφθονο χιόνι, και το ταξίδι ήταν δύσκολο. Αυτό εσήμαινε ν’ απουσιάζωμε πολύ συχνά από την εκκλησία, αλλά αυτό δεν ήταν πολύ μεγάλη απώλεια, διότι η ίδια ιστορία επανελαμβάνετο κάθε εβδομάδα, έκκλησις για χρήματα για το μισθό του κήρυκος, χωρίς τίποτε νέο για ευχαρίστησι και χαρά. Μολονότι ζούσαμε σ’ ένα τέτοιο παραδεισιακό περιβάλλον, η σκληρή πραγματικότης μιας φτωχικής ζωής μάς συνώδευε πάντοτε. Πολύ λίγες ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον υπήρχαν μπροστά μας εκτός από μια αόριστη ιδέα για μετάβασι στον ουρανό όπου είναι οι άγγελοι.
Προσωπικώς, τι μπορούσα να περιμένω εγώ από το μέλλον; Μήπως επρόκειτο να νυμφευθώ ένα νεαρό αγρότη και ν’ ασχολούμαι στο ν’ αμέλγω αγελάδες και να κάνω μικροδουλειές και να παραμείνω σ’ αυτή την ειρηνική κοιλάδα; Θα μπορούσε ένα άτομο να περάση πολύ χειρότερα, αλλά εγώ αισθανόμουν πάντα ότι μπορούσα να χρησιμοποιήσω με πιο ευρύτερα χρήσιμο τρόπο τη ζωή μου. Και ανέκυψε μια κατάστασις που απαιτούσε να κάμω κάτι για να βοηθήσω τον πατέρα μου και τη μητέρα μου οικονομικώς. Έπρεπε να εγκαταλείψω την κοιλάδα και ν’ αναζητήσω εργασία—ένα βήμα που επρόκειτο να μου ανοίξη μια τελείως νέα ζωή.
ΔΕΝ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΙ
Το σκηνικό άλλαξε τότε από την προφυλαγμένη κοιλάδα της Πενσυλβανίας στην πόλι Ρότσεστερ της πολιτείας Νέας Υόρκης. Το επάγγελμα της σερβιτόρου μ’ έφερε σ’ επαφή με κάθε είδους ανθρώπους, από τους οποίους μερικοί ανήκαν στην πίστι της Χριστιανικής Επιστήμης, μερικοί ήσαν Καθολικοί και μερικοί ανήκαν σε άλλες θρησκείες. Για μένα, την εποχή εκείνη, εφαίνετο ότι λίγα είχε να εκλέξη ένα άτομο απ’ αυτές, διότι οι άνθρωποι όλων των πίστεων εφαίνοντο να κατευθύνωνται όλοι προς μία κατεύθυνσι.
Σ’ αυτό το σημείο παρουσιάσθηκε επί της σκηνής η αλάνθαστη κατεύθυνσις του Ιεχωβά. Μια καλή Καθολική κυρία με είχε πληροφορήσει ότι εγίνετο προβολή μιας σειράς ωραίων Βιβλικών εικόνων στο θέατρο της διπλανής οδού, και μου έδωσε και χρήματα για το εισιτήριο. Φαντασθήτε την έκπληξί μου όταν διεπίστωσα ότι η είσοδος ήταν ελευθέρα, και ότι θα εδίδοντο τρεις ακόμη βραδινές προβολές!
Αυτό απεδείχθη ότι ήταν η προβολή του Φωτοδράματος της Δημιουργίας, που παρουσίαζε η Εταιρία Σκοπιά. Η Βιβλική του αφήγησις με εικόνες μου έκαμε τόση εντύπωσι ώστε με ζωηρό ενδιαφέρον δέχθηκα πρόσκλησι σ’ ένα σπίτι όπου διεξήγετο Γραφική μελέτη κάθε εβδομάδα. Ωνομάζετο «τάξις» Σπουδαστών της Γραφής. Το αξιοπαρατήρητο σ’ αυτές τις συναθροίσεις ήταν ότι εκείνοι που συνήρχοντο για Γραφική μελέτη είχαν συναίσθησι του γεγονότος ότι μπορούσαν να εξαρτισθούν για να υπηρετούν τον Θεό με πρακτικό τρόπο.
Η δραστηριότης του Φωτοδράματος ήταν τότε στην ακμή της, και υπήρχε πολύ έργο να γίνη. Οι μικρές τάξεις όπως εκείνη που παρακολουθούσα εγώ μπορούσαν ν’ αγοράσουν εκείνο που ήταν γνωστό ως το Δράμα Εύρηκα, που απετελείτο από σλάιντς, ένα προβολέα με άνθρακα και δίσκους. Αυτά τα σλάιντς μπορούσαν να προβληθούν σε σχολικά κτίρια, σε καταλύματα και άλλους χώρους που θα ενοικιάζοντο. Ο όμιλος μας αγόρασε μια σειρά, κι’ ενθυμούμαι καλά ότι είχα προβάλει τις εικόνες σ’ ένα ίδρυμα ψυχοπαθών καθώς και σε άλλα μέρη.
Περισσότερο απ’ όλα, απήλαυσα το προνόμιο να μεταφέρω μαζί μου το Δράμα Εύρηκα στις διακοπές μου και να το προβάλλω στην κοινότητα του τόπου μου ύστερ’ από ευρεία διαφήμησί του σ’ όλη την ύπαιθρο. Ύστερ’ από κάθε προβολή είχαμε τη συνήθεια να προσφέρωμε στο ακροατήριο βιβλία εικονογραφημένων εκδόσεων του Φωτοδράματος. Όταν έφθασα στον γηραιό διδάσκαλο του σχολείου μου, αυτός είπε με στεγνό τρόπο ότι εγνώριζε όλη την αφήγησι της Βίβλου προτού ακόμη γεννηθώ εγώ. Κι’ εγώ του απήντησα: «Αλλά δεν μου είχατε είπε τίποτε γι’ αυτήν.»
ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΙ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ
Έγινε γρήγορα σαφές σ’ εμένα ότι μόνο ένας τρόπος υπήρχε για ν’ απολαμβάνω μια ικανοποιητική και χρήσιμη ζωή, και αυτός ήταν να θέσω τον εαυτό μου στη διάθεσι του Θεού, για να είμαι έτοιμη για την υπηρεσία του. Έτσι εζήτησα να διορισθώ σε υπηρεσία βιβλιοπωλικού έργου, που τώρα είναι γνωστή ως υπηρεσία «σκαπανέως,» δηλαδή, ολοχρόνια υπηρεσία στη διάδοσι του αγγέλματος της Βίβλου για τη Βασιλεία. Την εποχή εκείνη περίπου το ιδιαίτερο άγγελμα που διενέμετο ήταν «Η Πτώσις της Βαβυλώνος,» μια Γραφική έκθεσις για τις θρησκείες του «Χριστιανικού κόσμου» που είχε δημοσιευθή σ’ εκείνο που ήταν τότε γνωστό ως Μηνιαίον των Σπουδαστών της Γραφής. Χιλιάδες απ’ αυτό το φυλλάδιο είχαν παραχωρηθή για διανομή στην περιοχή του Ουίλλιαμσπορτ, και αυτό μας κρατούσε πολύ απησχολημένους. Ακόμη κι’ ένα ηλικιωμένο άτομο προσεφέρθη να τα διπλώνη και να τα δένη για να είναι πιο εύκολος ο χειρισμός για κείνους απ’ εμάς οι οποίοι τα μετέφεραν στα σπίτια των ανθρώπων.
Η πολεμική περίοδος έφερε πολλή ταραχή στην οργάνωσι των Σπουδαστών της Γραφής, όπως ήσαν τότε γνωστοί οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Οι αξιωματούχοι της Εταιρίας Σκοπιά είχαν συλληφθή με την κατηγορία της υποκινήσεως σ’ εξέγερσι. Είχαν απολυθή μ’ εγγύησι, και ένας απ’ αυτούς, ο Κ. Ι. Γούντουωρθ, ήλθε στο Ουίλλιαμσπορτ να δώση μια ομιλία. Αυτή ήταν μια χαρωπή ευκαιρία και ήλθαν και οι γονείς μου ν’ ακούσουν την ομιλία, μολονότι με είχαν προειδοποιήσει ότι αν κάποτε με συνελάμβαναν δεν έπρεπε να λάβω τον κόπο να τους πληροφορήσω.
Το βιβλίο Το Τετελεσμένον Μυστήριον, που είχε γίνει αιτία τόσης οργής εκ μέρους του κλήρου, εξακολούθησε να διανέμεται παρά την εναντίωσι. Εκείνοι οι οποίοι ήλπιζαν σ’ Εκείνον ο οποίος δεν εγκαταλείπει εξακολούθησαν να διαδίδουν το άγγελμα ώσπου είχαν παραπεμφθή σε δίκη οι αξιωματούχοι της Εταιρίας και καταδικασθή σε τέσσερες εικοσαετείς περιόδους ποινής που συνεχωνεύθησαν, κι’ εστάλησαν στις Σωφρονιστικές Ομοσπονδιακές Φυλακές της Ατλάντας.
Εξαιτίας αυτών των δύσκολων συνθηκών τα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας είχαν μεταφερθή και πάλι στο Πίτσμπουργκ προσωρινώς, και ταυτοχρόνως έγινε αλλαγή και του δικού μου τομέως πράγμα που μ’ έφερε πλησιέστερα προς το Πίτσμπουργκ. Επειδή ως τότε είχα εργασθή κυρίως σε απομονωμένες περιοχές, είδα αυτή την αλλαγή ως μια μεγάλη πηγή πνευματικής ενισχύσεως, διότι μπορούσα να συναναστρέφωμαι πολλούς ωρίμους.
Γνωρίζαμε καλά ότι, αν ήταν θέλημα του Ιεχωβά, αυτός μπορούσε να ελευθερώση τους δούλους του από τη φυλακή, όπως ακριβώς το είχε κάμει στο παρελθόν. Αλλά πόσο στοργικό ήταν εκ μέρους του να βάλη στις καρδιές και τις διάνοιες του λαού του να υποβάλουν μια μακρά αίτησι και να εξασφαλίσουν χιλιάδες υπογραφές για την απόλυσι των ομοίων μας Μαρτύρων από την Ατλάντα! Με θαυμαστό τρόπο, η απόλυσις ήλθε σύντομα, και μαζί μ’ αυτήν το έργο κηρύγματος της Βασιλείας έλαβε νέα ώθησι.
Φαντασθήτε αν μπορήτε την ευφροσύνη που εχαρακτήρισε την πρώτη μεγάλη μεταπολεμική σύναξι στο Σήνταρ Πόιντ, Οχάιο, το 1919. Ένα νέο έργο εφαίνετο ν’ ανοίγεται μπροστά μας. Τα άρθρα που εδημοσιεύοντο στα τεύχη του περιοδικού Η Σκοπιά του έτους εκείνου εφαίνοντο όλα ν’ αναφωνούν το γεγονός ότι: «Η Βασιλεία των Ουρανών Είναι Εγγύς,» «Η Βασιλεία του Θεού,» «Αναγγείλατε την Βασιλείαν,» και «Κήρυκες της Βασιλείας ‘Εθανατώθησαν.’» Ο Ιεχωβά ασφαλώς ετοίμαζε το λαό του για παγκοσμία δράσι!
ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΗ ΠΗΓΗ
Όταν το έργο στο Μπέθελ του Μπρούκλυν άρχισε πάλι, αισθάνθηκα ότι εκεί ήταν όπου θα επιθυμούσα να υπηρετήσω αν αυτό ήταν δυνατόν. Έτσι έγραψα στον τότε πρόεδρο της Εταιρίας, Ι. Τ. Ρόδερφορδ, για να του εκφράσω την επιθυμία μου. Προς μεγάλη μου χαρά, σε τρεις μήνες ήλθε η απάντησις. Μου έλεγε να υπάγω, όσο το δυνατόν γρηγορώτερα. Ξεκίνησα για ν’ αναλάβω το πιο μεγάλο προνόμιο—το προνόμιο να υπηρετώ στον οίκον του Κυρίου. Καθώς υπηρετούσα, ήμουν αποφασισμένη να συνεχίσω σ’ αυτή τη θέσι υπηρεσίας όσον καιρό θα το θεωρούσε ο Ιεχωβά κατάλληλο να χρησιμοποιή τις περιωρισμένες μου ικανότητες. Και, μαζί με πολλούς άλλους, βρίσκομαι ακόμη εδώ.
Καθαριότης, τάξις, ακρίβεια—είναι όλες έξοχες ιδιότητες που είδα να εφαρμόζωνται εδώ στον οίκο Μπέθελ, ιδιότητες που σύντομα εξετίμησα και από τις οποίες ωφελήθηκα. Η τακτική πρωινή συζήτησις ενός Γραφικού εδαφίου για την ημέρα και η τακτική μας εβδομαδιαία μελέτη του περιοδικού Η Σκοπιά μας διατηρούσε πνευματικώς ισχυρούς έτσι ώστε να μπορούμε να υπερνικούμε ακόμη και σωματικές αδυναμίες κι’ εμπόδια και να εκτελούμε τις υπηρεσίες που είναι τόσο ζωτικές για τους ομοίους μ’ εμάς Μάρτυρας σ’ όλη τη γη.
Ο Ρ. Ι. Μάρτιν, επίσκοπός μας, ήταν πολύ ενθαρρυντικός και αγαθός, συμβουλεύοντάς μας να υπηρετούμε καλά και ν’ αφήνωμε να είναι η χαρά η ισχύς μας. Έλεγε: «Υπάρχουν πολλά άτομα που στρώνουν κρεββάτια, πλύνουν πιάτα, σιδερώνουν πουκάμισα, αλλά γιατί τα κάνομε αυτά;» Και, έχοντας υπ’ όψιν ότι εζύγιζα μόνο 110 πάουντς (50 περίπου κιλά) κι’ εν τούτοις μπορούσα να σιδερώνω ογδόντα πουκάμισα την ημέρα, να τα διπλώνω και να τα καρφιτσώνω επάνω σ’ ένα χαρτόνι για να παραδίδωνται, αισθανόμουν ότι η χαρά του Κυρίου ήταν πράγματι η ισχύς μου.—Νεεμ. 8:10.
Στη διάρκεια των ετών ενθυμούμαι ότι λίγες μόνο ημέρες ασθενείας υπήρξαν. Πράγματι, αυτό ήταν αξιοπαρατήρητο με πολλούς άλλους στο Μπέθελ. Παραδείγματος χάριν, ο αδελφός που ήταν υπεύθυνος στο μαγειρείο, ο οποίος ήταν σ’ αυτή την υπηρεσία σαράντα και πλέον χρόνια, ποτέ δεν ενθυμούμαι να είχε αργήσει στην παρασκευή των φαγητών. Και το ίδιο εγίνετο σε άλλα διαμερίσματα—ο καθένας έκανε το έργο του μ’ ευχαρίστησι και αποτελεσματικότητα.
Κατόπιν, το 1926, ήλθε μια άλλη αλλαγή στη ζωή μου. Ο αδελφός Τζων Μπόγκαρντ κι’ εγώ νυμφευθήκαμε. Επειδή ήμεθα ήδη και οι δύο μέλη της οικογενείας Μπέθελ, συνδυάσαμε τώρα τις προσπάθειες μας για να υπηρετούμε και να τιμούμε τον Θεόν μας. Ο Τζων απεστέλλετο σε πολλούς διορισμούς δημοσίων ομιλιών τα Σαββατοκύριακα, γι’ αυτό αποκτήσαμε ένα μικρό αυτοκίνητο κι’ έτσι είχα το προνόμιο να πηγαίνω κι’ εγώ μαζί. Αυτό ήταν μια καλή αλλαγή και μας έδινε την ευκαιρία να κάνωμε πολλούς νέους φίλους, καθώς απελαμβάναμε την κάλυψι ποικίλων τομέων με το άγγελμα της Βασιλείας.
Το 1937 συνέβη μια άλλη αλλαγή στη σκηνή, διότι ελάβαμε διορισμό να υπηρετήσωμε στο αγρόκτημα της Εταιρίας κοντά στην Ίθακα, Νέας Υόρκης. Αυτό εσήμαινε αλλαγή εργασίας για μένα καθώς και για τον Τζων. Η τήρησις των λογιστικών βιβλίων καθώς και άλλα καθήκοντα με κρατούσαν πολυάσχολη. Ζωή πιο ήσυχη; Ναι, ως το 1939 όταν ένας φανατισμένος όχλος ήλθε εναντίον του αγροκτήματος, αποφασισμένος να το καταστρέψη. Ωστόσο, ο σκοπός των απέτυχε, και μερικά απ’ αυτά τα ίδια τα άτομα που αποτελούσαν την ομάδα των ταραχοποιών είναι τώρα Μάρτυρες, ναι, ακόμη και στην ολοχρόνια διακονία! Ο Ιεχωβά ασφαλώς δεν μας εγκαταλείπει ποτέ.
ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ
Κατόπιν άρχισε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ανοικοδομήσεως στο αγρόκτημα, όπου η Εταιρία Σκοπιά είχε υπ’ όψιν να εγκαταστήση τη Σχολή Γαλαάδ γι’ αυτούς που επρόκειτο να διορισθούν σε Ιεραποστολική υπηρεσία στο εξωτερικό. Σκοπός του Ιεχωβά ήταν οι εκτεταμένοι ιεραποστολικοί αγροί να μη στερούνται από εκείνους που θα ήσαν καλά εκπαιδευμένοι και εξηρτισμένοι για να υπηρετήσουν σ’ αυτούς. Και παρατηρώντας πίσω μπορούμε να χαίρουμε ότι ήδη η 49η σειρά σπουδαστών εκπαιδεύεται, ενώ πολλοί που έχουν αποφοιτήσει από το πρώτο της έτος, το 1943, εξακολουθούν να υπηρετούν επιμελώς στο εξωτερικό.
Όταν άρχιζε να λειτουργή η Σχολή Γαλαάδ, ο Τζων κι’ εγώ μεταφερθήκαμε πάλι στο Μπρούκλυν. Ήμεθα ευτυχείς ν’ αναλάβωμε και πάλι τα καθήκοντά μας εδώ. Και αποτελούσε ευχαρίστησι να διορισθούμε σε μια από τις εκκλησίες του Μπρούκλυν όπου μπορούσαμε να συμμετέχωμε στην από θύρα σε θύρα διακονία και τη διεξαγωγή Γραφικών μελετών στα σπίτια ενδιαφερομένων ανθρώπων. Είχαμε την ευτυχία να οδηγήσωμε μια στρατιά ανθρώπων στην πρώτη των συνάθροισι στην Αίθουσα Βασιλείας και κατόπιν να τους βλέπωμε ν’ αυξάνουν σε πίστι και κατόπιν να ενώνωνται μαζί μας στο πολύτιμο έργο της Βασιλείας.
Τις πολλές αυτές αλλαγές τις περάσαμε με μεγάλη χαρά. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαν στιγμές δοκιμασίας και πείρες δύσκολες στην αντιμετώπισί των. Αλλά με το να φέρωμε τις μικρές μας στενοχώριες στον Ιεχωβά βλέπαμε να ελαφρύνωνται τα φορτία μας. Ποτέ δεν μας εγκατέλειψε. Και όταν ακόμη μερικοί παρεπονούντο ή ανησυχούσαν ποιος θα φρόντιζε γι’ αυτούς όταν θα περνούσε η ηλικία των και προχωρούσαν ως το σημείο να φύγουν από το Μπέθελ και από την αλήθεια του Θεού, υπήρχαν πάντοτε εκείνοι οι οποίοι, όπως εμείς, παρέμειναν προσκολλημένοι στην απόφασί των να παραμείνουν στην υπηρεσία του Μπέθελ όσο καιρό θα ευηρεστείτο ο Ιεχωβά να τους χρησιμοποιή σ’ αυτή τη θέσι.
Πράγματι, βλέπομε ακόμη εδώ στο Μπέθελ σαράντα ή πενήντα άτομα ηλικίας άνω των εξήντα πέντε ετών, να εκπληρώνουν πιστά τα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθή. Έχουν τις σωματικές των αναπηρίες, αλλά παρ’ όλα αυτά η πραγματική ισχύς των έρχεται με θαυμαστό τρόπο απ’ Αυτόν ο οποίος ποτέ δεν εγκαταλείπει, διότι είναι η χαρά της γνώσεως ότι η υπηρεσία των είναι προς τον Ύψιστον.
Όλοι εμείς οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι έχομε ιδεί τόσο συχνά τον Ιεχωβά να έρχεται σε διάσωσι όταν ο λαός του ευρίσκετο σε δυσχέρειες, οι οποίες υπερέβαιναν την ανθρωπίνη βοήθεια, μπορούμε να πούμε μαζί με τον γηραιό Ιησού του Ναυή: «Δεν διέπεσεν ουδέ εις εκ πάντων των αγαθών λόγων [υποσχέσεων], τους οποίους Ιεχωβά ο Θεός σας ελάλησε διά σας· πάντες ετελέσθησαν εις εσάς, ουδέ εις εξ αυτών διέπεσε.» (Ιησ. Ναυή 23:14, ΜΝΚ) Και προσωπικώς εγώ μπορώ να πω ότι μου λείπουν τα κατάλληλα λόγια για να εκφράσω εκτίμησι για το θαυμαστό προνόμιο υπηρεσίας που έχω απολαύσει.