Εκλεκτική Άσκησις της Προγνώσεως
Ο ΑΛΛΟΣ τρόπος ενεργείας αντί του προκαθορισμού, δηλαδή, η εκλεκτική ή διακριτική άσκησις των δυνάμεων προγνώσεως του Θεού, πρέπει να βρίσκεται σε αρμονία με δικαίους κανόνας αυτού του ιδίου του Θεού και να είναι συνεπής μ’ αυτό που εκείνος αποκαλύπτει για τον εαυτό του στον Λόγο του. Σε αντίθεσι με τη θεωρία του προκαθορισμού, αρκετά Γραφικά εδάφια αποδεικνύουν ότι ο Θεός εξετάζει μια τρέχουσα κατάστασι και βάσει αυτής της εξετάσεως λαμβάνει απόφασι.
Έτσι, όταν ανεπτύχθη η πονηρία στις πόλεις Σόδομα και Γόμορρα ο Ιεχωβά ειδοποίησε τον Αβραάμ ότι είχε αποφασίσει να ερευνήση (μέσω των αγγέλων του) και «θέλω ιδεί αν έπραξαν ολοκλήρως κατά την κραυγήν την ερχομένην προς εμέ· και θέλω γνωρίσει, αν ουχί.» (Γέν. 18:20-22· 19:1) Ο Θεός είπε ότι ‘γνωρίζει τον Αβραάμ,’ και όταν ο Αβραάμ έφθασε ως το σημείο να επιχειρήση να θυσιάση τον Ισαάκ, ο Ιεχωβά είπε, «Διότι τώρα εγνώρισα ότι συ φοβείσαι τον Θεόν, επειδή δεν ελυπήθης τον υιόν σου τον μονογενή δι’ εμέ.»—Γέν. 18:19· 22:11, 12.
Εκλεκτική πρόγνωσις σημαίνει ότι ο Θεός μπορούσε να εκλέξη να μη ασκήση πρόγνωσι αδιακρίτως για όλες τις μελλοντικές πράξεις των πλασμάτων του. Αυτό σημαίνει ότι, αντί να είναι όλη η ιστορία από τη δημιουργία κι’ εμπρός μια απλή επανάληψις των πραγμάτων που έχουν ήδη προβλεφθή και προκαθορισθή, ο Θεός μπορούσε με όλη την ειλικρίνεια να θέση ενώπιον του πρώτου ανθρωπίνου ζεύγους την προσδοκία της αιωνίου ζωής σε μια γη ελευθέρα από κακία. Οι οδηγίες του προς τους πρώτους ανθρωπίνους υιόν και θυγατέρα του να ενεργούν ως τέλειοι και αναμάρτητοι αντιπρόσωποί του στο να γεμίσουν τη γη με τους απογόνους των και να την κάμουν παράδεισο, καθώς επίσης ν’ ασκούν έλεγχο επάνω στη ζωϊκή κτίσι, μπορούσαν έτσι να θεωρηθούν ως χορήγησις ενός πραγματικά στοργικού προνομίου και ως γνησία επιθυμία του γι’ αυτούς—όχι απλώς ανάθεσις σ’ αυτούς μιας αποστολής, η οποία ήταν, εκ μέρους των, καταδικασμένη εκ των προτέρων σε αποτυχία. Η διευθέτησις του Θεού για μια δοκιμή μέσω του «ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού» και η δημιουργία απ’ αυτόν του «ξύλου της ζωής» στον κήπο της Εδέμ δεν θα ήσαν επίσης χωρίς σημασία ή κυνικές πράξεις, που είχαν διευθετηθή έτσι με την πρόγνωσί του ότι το ανθρώπινο ζεύγος θ’ αμάρτανε και δεν θα ήταν ποτέ σε θέσι να φάγη από το «ξύλον της ζωής.»—Γεν. 1:28· 2:7-9, 15-17· 3:22-24.
Το να προσφέρη κανείς κάτι πολύ επιθυμητό σ’ ένα άλλο άτομο με συνθήκες που είναι εκ των προτέρων γνωστό ότι είναι απρόσιτες, αναγνωρίζεται ως υποκριτικό και σκληρό. Η προσδοκία της αιωνίου ζωής παρουσιάζεται στον Λόγο του Θεού ως ένας αντικειμενικός σκοπός για όλους τους ανθρώπους, ένας σκοπός που είναι δυνατόν να τον επιτύχουν. Ο Ιησούς αφού παρώτρυνε τους ακροατάς του να ‘αιτούν και να ζητούν’ καλά πράγματα από τον Θεό, ετόνισε ότι ένας πατέρας δεν δίνει μια πέτρα ή ένα φίδι στο παιδί του που ζητεί άρτο ή ψάρι. Δείχνοντας την άποψι του Πατρός του για την απογοήτευσι των νομίμων ελπίδων ενός ατόμου, ο Ιησούς είπε κατόπιν: «Εάν λοιπόν σεις, πονηροί όντες, εξεύρητε να δίδητε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας, πόσω μάλλον ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς, θέλει δώσει αγαθά εις τους ζητούντας παρ’ αυτού;»—Ματθ. 7:7-11.
Έτσι, οι προσκλήσεις και οι ευκαιρίες για την απόκτησι ωφελημάτων και αιωνίων ευλογιών που τίθενται ενώπιον όλων των ανθρώπων από τον Θεό είναι καλόπιστες. (Ματθ. 21:22· Ιακ. 1:5, 6) Αυτός μπορεί με όλη την ειλικρίνεια να ενθαρρύνη ανθρώπους να ‘επιστρέψουν από την ανομίαν και να ζήσουν,’ όπως είχε πράξει με τον λαό Ισραήλ. (Ιεζ. 18:23, 30-32) Είναι λογικό ότι δεν μπορούσε να το πράξη αυτό, αν προεγνώριζε ότι ήσαν ατομικώς προωρισμένοι να πεθάνουν μέσα στην πονηρία. Όπως ακριβώς είπε ο Ιεχωβά στον Ισραήλ: «Δεν είπα προς το σπέρμα του Ιακώβ, Ζητήσατέ με ματαίως· εγώ είμαι ο Ιεχωβά, ο λαλών δικαιοσύνην, ο αναγγέλλων ευθύτητα. . . . Εις εμέ βλέψατε, και σώθητε, πάντα τα πέρατα της γης.»—Ησ. 45:19-22, ΜΝΚ.
Με όμοιο πνεύμα, ο απόστολος Πέτρος γράφει: «Δεν βραδύνει ο Ιεχωβά την υπόσχεσιν [της παρουσίας της ημέρας του Ιεχωβά] αυτού, ως τινές λογίζονται τούτο βραδύτητα· αλλά μακροθυμεί εις ημάς [υμάς, ΜΝΚ], μη θέλων να απολεσθώσι τινές, αλλά πάντες να ελθώσιν εις μετάνοιαν.» (2 Πέτρ. 3:9, 12, ΜΝΚ) Αν ο Θεός προεγνώριζε ήδη και είχε προκαθορίσει πριν από χιλιετηρίδες με ακρίβεια ποια άτομα θα ελάμβαναν αιώνια σωτηρία και ποια άτομα θα ελάμβαναν αιώνια καταστροφή, θα μπορούσε ορθώς να τεθή το ερώτημα ποια σημασία θα είχε αυτή η ‘υπομονή’ του Θεού και πόσο γνησία θα μπορούσε να είναι η επιθυμία του «πάντες να ελθώσιν εις μετάνοιαν.» Ο θεόπνευστος απόστολος Ιωάννης έγραψε ότι «ο Θεός είναι αγάπη,» και ο απόστολος Παύλος λέγει ότι η αγάπη «πάντα ελπίζει.» (1 Ιωάν. 4:8· 1 Κορ. 13:4, 7) Σε αρμονία μ’ αυτή την εξέχουσα θεία ιδιότητα θα έπρεπε να ασκή ο Θεός μια γνησίως ανοικτή, γεμάτη καλωσύνη στάσι προς όλους τους ανθρώπους, με την επιθυμία του να κερδίσουν σωτηρία, έως ότου αποδειχθούν οι ίδιοι ανάξιοι, πέραν από κάθε ελπίδα. (Παράβαλε 2 Πέτρου 3:9· Εβραίους 6:4-12) Έτσι ο απόστολος Παύλος ομιλεί για την ‘χρηστότητα του Θεού [ήτις] σε φέρει εις μετάνοιαν.’—Ρωμ. 2:4-6.
Τελικά, δεν θα μπορούσε να λεχθή πραγματικά ότι η απολυτρωτική θυσία του Χριστού Ιησού ίσχυε για όλους τους ανθρώπους, αν η ευκαιρία για να λάβουν τα οφέλη της είχε ήδη αποκλεισθή με αμετάκλητο τρόπο για μερικούς—ίσως για εκατομμύρια άτομα—από την πρόγνωσι του Θεού, ακόμη και προτού γεννηθούν, έτσι ώστε αυτά να μη μπορούν ποτέ ν’ αποδειχθούν άξια αυτής. (2 Κορ. 5:14, 15· 1 Τιμ. 2:5, 6· Εβρ. 2:9) Η αμεροληψία του Θεού σαφώς προκύπτει ότι δεν είναι απλώς σχήμα λόγου: «Εν παντί έθνει όστις φοβείται αυτόν [τον Θεόν], και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν.» (Πράξ. 10:34, 35· Δευτ. 10:17· Ρωμ. 2:11) Η εκλογή με πραγματικό και γνήσιο τρόπο είναι ανοικτή ώστε όλοι οι άνθρωποι «να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών.» (Πράξ. 17:26, 27) Δεν είναι, λοιπόν, μια κενή ελπίδα ή απατηλή υπόσχεσις αυτή που ετέθη στη θεία προτροπή στο τέλος του βιβλίου της Αποκαλύψεως η οποία αποστέλλει την κλήσι: «Όστις ακούει, ας είπη, Ελθέ· και, Όστις διψά, ας έλθη· και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής.»—Αποκάλ. 22:17.