Μια Νέα Μετάφρασις της Βίβλου–Τιμά τον Θεόν;

ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ εξεδόθη μια νέα μετάφρασις της Βίβλου στην Αγγλική. Ονομάσθηκε Η Νέα Αγγλική Βίβλος και την παρήγαγε μια επιτροπή, στην οποία υπήρχαν αντιπρόσωποι των κυριωτέρων Προτεσταντικών εκκλησιών στην Αγγλία.

Ένας από τους κυρίους σκοπούς της Νέας Αγγλικής Βίβλου (ΝΑΒ) ήταν να κάμη τη Βίβλο πιο εύκολα κατανοητή. Η εφημερίς Τάιμς της Ιαπωνίας της 13ης Μαρτίου 1970 έγραφε τα εξής: «Είναι απείρως πιο εύκολο να την κατανοήσουν οι σύγχρονοι αναγνώσται από την ηλικίας 359 ετών Μετάφρασι του Βασιλέως Ιακώβου, την οποία θ’ αντικαταστήση στις Αγγλικές εκκλησίες.»

Πολλά Γραφικά εδάφια έχουν διευκρινισθή. Παράδειγμα είναι το εδάφιο Ματθαίος 5:3. Εκεί η Μετάφρασις Βασιλέως Ιακώβου ή Κατ’ Εξουσιδότησιν Μετάφρασις (ΚΕΜ) λέγει: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι· διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών.» Η νέα μετάφρασις είναι πιο σαφής, διότι λέγει: «Πόσο μακάριοι είναι εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν την ανάγκη Θεού που έχουν· αυτών είναι η βασιλεία των Ουρανών.» (ΝΑΒ) Εν τούτοις, αυτή η διευκρίνησις δεν είναι νέα. Πριν από είκοσι χρόνια η Μετάφρασις Νέου Κόσμου (ΜΝΚ), που εξέδωσε τώρα η Εταιρία Σκοπιά σ’ ένα μόνο τόμο, στο ένατο περίπου της τιμής της Νέας Αγγλικής Βίβλου έλεγε: «Μακάριοι οι έχοντες συναίσθησιν της πνευματικής των ανάγκης, διότι εις αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών.»

Εν τούτοις, σε άλλα μέρη η σαφήνεια κατανοήσεως της Νέας Αγγλικής Βίβλου αποτυγχάνει με αξιοσημείωτο τρόπο. Παραδείγματος χάριν, στο εδάφιο Ματθαίος 11:12 λέγει: «Από δε των ημερών Ιωάννου του Βαπτιστού η βασιλεία των Ουρανών υπόκειται εις βίαν και βίαιοι άνθρωποι αρπάζουσιν αυτήν.» Αλλά συμφωνεί αυτή η απόδοσις με το υπόλοιπο της Βίβλου; Δεν είναι η Βασιλεία του Θεού εκείνη, η οποία πρόκειται να θριαμβεύση επάνω σε ανθρώπους και έθνη που έχουν βίαιες διαθέσεις; (Δαν. 2:44) Αποδίδοντας με ακρίβεια το νόημα του αρχικού κειμένου η Μετάφρασις Νέου Κόσμου λέγει: «Από δε των ημερών Ιωάννου του Βαπτιστού έως του νυν, η βασιλεία των ουρανών είναι ο αντικειμενικός σκοπός προς τον οποίον άνθρωποι σπεύδουν, και οι σπεύδοντες καταλαμβάνουν αυτήν.»

Επί πλέον σε μια μετάφρασι που προορίζεται για ευκολώτερο διάβασμα, θ’ ανέμενε κανείς την κατάργησι των αρχαϊκών εκφράσεων της Αγγλικής. Αλλά δεν συμβαίνει αυτό με τη νέα μετάφρασι. Οι αρχαϊκές Αγγλικές αντωνυμίες παραμένουν. Η εφημερίς Τάιμς της Νέας Υόρκης της 15ης Μαρτίου 1970 έγραψε γι’ αυτό το σημείο, ότι πολλοί λόγιοι κατέκριναν την συνεχή χρήσι των αρχαϊκών Αγγλικών αντωνυμιών στις άμεσες προσφωνήσεις προς την Θεότητα.

ΑΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Η νέα μετάφρασις δεν είναι συνεπής στην απόδοσι των Εβραϊκών ή Ελληνικών λέξεων. Παραδείγματος χάριν, στο εδάφιο Γένεσις 2:7 λέγει: «Κατόπιν ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός έπλασεν άνθρωπον από το χώμα της γης και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής. Έτσι ο άνθρωπος έγινε ζων πλάσμα.» Η λέξις «πλάσμα» μετεφράσθη από την Εβραϊκή λέξι «νέφες.» Αυτή είναι η Εβραϊκή λέξις για την «ψυχή.» Έτσι την χρησιμοποιεί στο εδάφιο Ιεζεκιήλ 18:4 και Η Νέα Αγγλική Μετάφρασις όπου λέγει: «Η ψυχή η αμαρτήσασα αυτή θέλει αποθάνει.»

Εφόσον τόσο στο εδάφιο Γένεσις 2:7 όσο και στο εδάφιο Ιεζεκιήλ 18:4 χρησιμοποιείται η Εβραϊκή λέξις νέφες, για τι η νέα μετάφρασις την αποδίδει «πλάσμα» στη μια περίπτωση και «ψυχήν» στην άλλη; Η συνέπεια είναι κάτι σπουδαίο. Γι’ αυτό η Μετάφρασις Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών λέγει στο εδάφιο Γένεσις 2:7: «Έγινε ο άνθρωπος ψυχή ζώσα [νέφες].» Έτσι γίνεται καταφανές ότι αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος ήταν ψυχή και ότι η ψυχή δεν είναι κάτι χωριστό.

Μια άλλη ασυνέπεια αφορά την Εβραϊκή λέξι σεμ. Αυτή σημαίνει «όνομα.» Στο εδάφιο Παροιμίαι 18:10 η νέα μετάφρασι αποδίδει ορθώς τη λέξι σεμ λέγοντας: «Το όνομα [σεμ] του ΚΥΡΙΟΥ είναι πύργος οχυρός, όπου ο δίκαιος δύναται να σπεύση για καταφύγιο.» Εν τούτοις, μολονότι στον Ψαλμό 83:18 το Εβραϊκό κείμενο περιέχει, επίσης, την Εβραϊκή λέξι σεμ, Η Νέα Αγγλική Βίβλος λέγει: «Ας γνωρίσωσιν ότι συ μόνος είσαι ΚΥΡΙΟΣ, Θεός Ύψιστος επί πάσαν την γην.» Αυτό αφαιρεί τελείως τη λέξι «όνομα» (σεμ). Αποκρύπτει την πραγματική έννοια και δύναμι αυτού του εδαφίου. Ακόμη και η Μετάφρασις Βασιλέως Ιακώβου καθιστά σαφές ότι το όνομα του Θεού περιλαμβάνεται εκεί.

ΟΝΟΜΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

Ναι, η Αγία Γραφή καθιστά πολύ σαφές ότι ο Θεός πράγματι έχει προσωπικό όνομα, όπως ακριβώς σεις έχετε προσωπικό όνομα. Σημειώστε μερικές μόνο τέτοιες παραπομπές. Στο εδάφιο Γένεσις 21:33 (ΝΑΒ) ο Αβραάμ «επεκαλέσθη τον ΚΥΡΙΟΝ, τον αιώνιον Θεόν, ονομαστικώς.» Το εδάφιον Ησαΐας 12:4 (ΝΑΒ) λέγει: «Δοξολογείτε τον ΚΥΡΙΟΝ και επικαλείσθε αυτόν ονομαστικώς, . . . μνημονεύετε ότι το όνομά του είναι υπέρτατον.»

Ο Ιησούς είπε σε προσευχή στον Θεό, στα εδάφια Ιωάννης 17:6, 26 (ΝΑΒ): «Εφανέρωσα το όνομά σου εις τους ανθρώπους τους οποίους μοι έδωκας εκ του κόσμου . . . . Εφανέρωσα εις αυτούς το όνομά σου, και θέλω φανερώσει.» Ο απόστολος Παύλος έγραψε στο εδάφιο Ρωμαίους 10:13 (ΝΑΒ): «Πας όστις επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου, θέλει σωθή.»

Στο Εβραϊκό τμήμα της Βίβλου το όνομα του Θεού εμφανίζεται σχεδόν 7.000 φορές. Προέρχεται από τέσσερα Εβραϊκά γράμματα, όλα σύμφωνα, τα יהוה. Εφόσον η γραπτή Εβραϊκή δεν είχε φωνήεντα, ο αναγνώστης ώφειλε να προμηθεύη τους φωνητικούς ήχους. Όταν άρχισε να επικρατή ένας δεισιδαιμονικός φόβος κατά της προφοράς του ιερού ονόματος, η ορθή προφορά του ονόματος του Θεού στην Εβραϊκή παρέμεινε γνωστή σε λίγους μόνο.

Ποια είναι η προφορά σήμερα; Στην Αγγλική, η προφορά που χρησιμοποιείται συνήθως για το θείον όνομα είναι «Τζεχόβα» και στην Ελληνική «Ιεχωβά.»

Εν τούτοις, σχετικά με το όνομα «Ιεχωβά,» η εφημερίς Δη Άργκους του Καίηπ Τάπουν, Νοτίου Αφρικής, έγραφε στο φύλλο της τής 9ης Μαρτίου 1970: «Ο άνθρωπος ο οποίος ενδιαφέρθηκε πολύ στενά μ’ αυτή την αναθεώρησι [τη Νέα Αγγλική Βίβλο], ο Καθηγ. Σερ Γκόντφρεϋ Ντράιβερ, . . . είπε: ‘Ποτέ δεν υπήρχε μια τέτοια λέξις [όπως Ιεχωβά] ως τον καιρό που την εφεύραν οι Γάλλοι γραφείς το 1520 ή οποτεδήποτε συνέβη αυτό. Είναι μια τερατολογία’.»

Αλλά δεν ανεκάλυψαν οι Γάλλοι γραφείς το όνομα «Ιεχωβά.» Αυτό ήταν σε χρήσι πολλούς αιώνες προηγουμένως, το έχει χρησιμοποιήσει δε ο Ραϋμόν Μαρτέν στο σύγγραμμά του Πούγκεο Φιντέι το έτος 1270. Ωστόσο, λόγω αυτής της αρνητικής στάσεως απέναντι σ’ αυτό το όνομα, η εισαγωγή στη Νέα Αγγλική Βίβλο, στη σελίδα XVI, λέγει:

«Οι τωρινοί μεταφρασταί διετήρησαν αυτή την ανακριβή αλλά συνήθη μορφή [Ιεχωβά] στο κείμενο των εδαφίων, όπου το όνομα εξηγείται με σημείωσι για την προφορά του (π.χ. Έξοδος 3:15) και σε τέσσερα ονόματα τοποθεσιών, στα οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο· στα άλλα μέρη ακολούθησαν παλαιούς μεταφραστάς αντικαθιστώντας το Εβραϊκό όνομα με το ‘ΚΥΡΙΟΣ’ ή ΘΕΟΣ’ τυπωμένο όπως εδώ με κεφαλαία γράμματα.»

Έτσι, εκτός από πολύ λίγα μέρη όπου χρησιμοποιείται το όνομα «Ιεχωβά,» για όλους τους πρακτικούς σκοπούς η νέα μετάφρασις αφαιρεί το θείον όνομα. Στη χρήσι του θείου ονόματος Η Νέα Αγγλική Βίβλος δεν αποτελεί βελτίωσι της αιωνοβίου Μεταφράσεως του Βασιλέως Ιακώβου! Το θείον όνομα χρησιμοποιείται εκεί τόσο σπανίως ώστε έχει σχεδόν χαθή.

Εν τούτοις, μολονότι η λέξις «Ιεχωβά» κατατάσσεται ως «τερατολογία,» περιέχει, ωστόσο τα τέσσερα βασικά σύμφωνα του Εβραϊκού τετραγραμμάτου. Αυτά τα σύμφωνα έχουν συνδυασθή με τα φωνήεντα της Εβραϊκής λέξεως Αδωνάι (Κύριος) για να παραχθή το Ιεχωβά.

Η Νέα Αγγλική Βίβλος λέγει, όπως στην υποσημείωσι του εδαφίου Έξοδος 3:15, ότι «Ιεχωβά» δεν είναι η ορθή Εβραϊκή μορφή και λέγει ότι το «Γιαχβέ» είναι μάλλον πλησιέστερα. Αλλά κατόπιν, εκτός από ελάχιστες μόνο εξαιρέσεις, δεν χρησιμοποιεί καμμία από τις δυο! Πράγματι, οι μεταφρασταί δείχνουν εξαιρετική προκατάληψι εναντίον οποιασδήποτε χρήσεως του θείου ονόματος.

ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΧΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ

Η προφορά του ονόματος του Χριστού «Ιησούς» ποικίλλει σήμερα σε διάφορες γλώσσες, όπως συμβαίνει και με άλλα κύρια ονόματα. Έτσι επίσης και με το όνομα «Ιεχωβά.» Μερικές μεταφράσεις της Γραφής, περιλαμβανομένων και των Ρωμαιο-Καθολικών, χρησιμοποιούν το όνομα με τις μορφές «Γιαχουέ,» «Γιαχβέ,» και άλλες, καθώς επίσης και «Ιεχωβά.» Όλες είναι χρήσιμες, και κατάλληλες, για τον προσδιορισμό εκείνου τον οποίον εννοούν.

Η Μετάφρασις Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών εξεδόθη στις κυριώτερες γλώσσες του κόσμου. Χρησιμοποιεί για το θείον όνομα τη λέξι που είναι κοινή σ’ εκείνες τις γλώσσες οπουδήποτε το αρχικό Εβραϊκό κείμενο δείχνει ότι πρέπει να χρησιμοποιηθή. Έτσι, στην Αγγλική, ο Ψαλμός 83:18 λέγει: «Και ας γνωρίσωσιν ότι συ, του οποίου το όνομα είναι Ιεχωβά, είσαι ο μόνος Ύψιστος επί πάσαν την γην.» Έτσι τα άτομα που σέβονται τον Θεόν θα μπορούν, όταν διαβάζουν τη Μετάφρασι Νέου Κόσμου, να κάμουν αυτό που ο Ψαλμός 148:13 λέγει ότι πρέπει να κάνουν: «Ας αινώσι το όνομα του Ιεχωβά· διότι το όνομα αυτού μόνου είναι απροσίτως υψωμένον.»

ΥΠΟΛΟΓΟΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟΝ

Μία νέα μετάφρασις της Βίβλου μπορεί να είναι πιο εύκολη από τις αρχαίες μεταφράσεις στην ανάγνωσι. Αλλά εκπληρώνει τον σκοπό για τον οποίο έχει εμπνεύσει ο Θεός τη Βίβλο; Αυτός ο σκοπός είναι να διδαχθούν οι άνθρωποι για τον Θεό, ποιος είναι και ποιοι είναι οι σκοποί του.

Ένα κεντρικό σημείο τούτου είναι το όνομα του Θεού. Μεταφρασταί που αποκρύπτουν το όνομα του Θεού εκεί ακριβώς που έπρεπε να κατέχη εξέχουσα θέσι, απ’ αυτόν τον ίδιο τον Λόγο του, πέφτουν σε παγίδα. Κάνουν ακριβώς εκείνο που οι εχθροί του Θεού, μαζί με τον Σατανά ή Διάβολο, θέλουν να κάνουν—να εξαλείψουν το όνομα του Θεού. Ασφαλώς δεν τιμούν τον Θεό.

«Πας όστις επικαλεσθή το όνομα του Ιεχωβά, θέλει σωθή,» διακηρύττει η Γραφή. (Ρωμ. 10:13· Ιωήλ 2:32, ΜΝΚ) Αλλά τι μπορεί να λεχθή γι’ αυτούς οι οποίοι προσπαθούν ν’ αποκρύψουν το όνομα του Θεού; Ο Ψαλμός 74:10, 22 λέγει: «Θέλει βλασφημεί ο εχθρός το όνομά σου διαπαντός; Ανάστα, Θεέ· δίκασον την δίκην σου· μνήσθητι του ονειδισμού, τον οποίον εις σε κάμνει ο άφρων όλην την ημέραν.» Ο καιρός του Θεού για να ζητήση λογαριασμό απ’ εκεινούς, οι οποίοι μεταχειρίζονται τ’ όνομά του με περιφρόνησι, πλησιάζει.

Έτσι, μολονότι είναι πιθανόν να θεωρήται συνήθεια της εποχής ν’ αφαιρούν οι προκατειλημμένοι μεταφρασταί το όνομα του Θεού από μια μετάφρασι της Βίβλου, διατρέχουν αυτοί οι ίδιοι τον κίνδυνο ν’ αποκλεισθή τ’ όνομά των από το βιβλίον της ζωής του Θεού.