Αγιασμός Απαιτείται από τον Ιεχωβά

ΕΙΝΑΙ ο αγιασμός κάτι πάρα πολύ που αναμένει ο Θεός από τους δούλους του; Είναι δυνατόν κοινοί άνθρωποι όπως εμείς να επιτύχουν αγιασμό και κατόπιν να διατηρήσουν αυτή την ιδιότητα; Αν ναι, αξίζει να καταβληθή η προσπάθεια; Ποιοι πράγματι είναι άγιοι; Τι ακριβώς είναι αγιασμός;

Οι λέξεις «άγιος» και «αγιασμός» προέρχονται από μια Εβραϊκή ρίζα ρήματος που σημαίνει, με μια σωματική έννοια, «να είσαι φωτεινός, καινούργιος ή νωπός, ακηλίδωτος ή καθαρός.» Αλλά στη Βίβλο, αυτές οι λέξεις χρησιμοποιούνται κυρίως με μια πνευματική ή ηθική έννοια. Επομένως, ο αγιασμός περιλαμβάνει τη σκέψι της ιερότητος, ή της ηθικής και πνευματικής καθαρότητος. Υπονοεί, επίσης, αποχωρισμό ή αγιασμό για τον Θεό, μια κατάστασι του να έχη τεθή ένας κατά μέρος για την υπηρεσία του Θεού.

«ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΧΩΒΑ»

Ο Ιεχωβά είναι ο «Άγιος των Αγίων,» ανώτερος από όλους τους άλλους σε αγιότητα. (Παροιμ. 30:3) Ο Ιησούς Χριστός ανεγνώρισε ότι η ιδιότης της αγιότητος ανήκει στον Ιεχωβά, και απηυθύνετο σ’ αυτόν με την έκφρασι «Πάτερ Άγιε.» (Ιωάν. 17:11) Επίσης, τα πλάσματα που βρίσκονται στους ουρανούς φέρονται να διακηρύττουν: «Άγιος, άγιος, άγιος ο Ιεχωβά των δυνάμεων,» αποδίδοντας σ’ αυτόν αγιότητα, καθαρότητα στον υπερθετικό βαθμό.—Ησ. 6:3, ΜΝΚ· Αποκάλ. 4:8.

Στους αρχαίους καιρούς εγίνετο συχνά υπενθύμισις στους Ισραηλίτας ότι ο Ιεχωβά είναι άγιος. (Λευιτ. 11:44· 19:2) Παραδείγματος χάριν, μπορούσαν να παρατηρούν τις λέξεις «Αγιασμός εις τον Ιεχωβά,» που ήσαν χαραγμένες επάνω στο λαμπρό χρυσό πέταλον, που ευρίσκετο στην ταινία της μίτρας του αρχιερέως. Αυτή η ταινία ωνομάζετο «άγιον διάδημα,» δείχνοντας ότι ο αρχιερεύς είχε αποχωρισθή για μια υπηρεσία ειδικής αγιωσύνης.—Έξοδ. 28:36, ΜΝΚ· 29:6.

Στους Ισραηλίτες είχε εντυπωθή με δύναμι το ότι το όνομα του Θεού Ιεχωβά είναι ιερό, και έπρεπε να τηρήται άγιον και να είναι απηλλαγμένο από κάθε βεβήλωσι. Σε μια περίπτωσι ακούσθηκε ο γυιος της Ισραηλίτιδος Σελωμείθ να υβρίζη το όνομα του Θεού και να το καταράται. Ποια ποινή θα του επεβάλλετο γι’ αυτή την προσβολή;

Ο ίδιος ο Θεός είχε δώσει οδηγίες στον Μωυσή γι’ αυτό το ζήτημα; «Όστις καταρασθή τον Θεόν αυτού, θέλει βαστάσει την ανομίαν αυτού· και όστις βλασφημήση το όνομα του Ιεχωβά, εξάπαντος θέλει θανατωθή· με λίθους θέλει λιθοβολήσει αυτόν πάσα η συναγωγή· άντε ξένος, άντε αυτόχθων, όταν βλασφημήση το όνομα του Ιεχωβά, θέλει θανατωθή.»—Λευιτ. 24:10-16, ΜΝΚ.

Ναι, έλλειψις σεβασμού για το ιερόν όνομα του Θεού έπρεπε να τιμωρηθή με θάνατο. Είναι σοφό, επομένως, να έχωμε υπ’ όψιν τα λόγια του Ψαλμωδού, ο οποίος είπε για τον Ιεχωβά: «Άγιον και φοβερόν το όνομα αυτού.» (Ψαλμ. 111:9) Μ’ εκτίμησι αυτού του γεγονότος, ο Ιησούς Χριστός, όταν εδίδαξε τους μαθητάς του να προσεύχωνται στον Θεό, έδινε σ’ αυτό την πρώτη θέσι: «Αγιασθήτω το όνομά σου.» Σε αρμονία μ’ αυτή την προσευχή, συμπεριφέρεσθε απέναντι στον Θεό και στ’ όνομά του με τον σεβασμό και την ευλάβεια που τους αξίζει;—Ματθ. 6:9.

ΑΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Εφόσον ο Ιεχωβά Θεός είναι η βάσις όλης της αγιότητας, κάθε πράγμα ή αντικείμενο, που είναι άγιο, γίνεται άγιο λόγω της σχέσεώς του μ’ αυτόν και με τη λατρεία του. Παραδείγματος χάριν, η ενεργός δύναμις ή το πνεύμα του Ιεχωβά υπόκειται στον έλεγχό του και εκπληρώνει πάντοτε τους σκοπούς του. Είναι αγνό, ιερό και αποχωρισμένο για την καλή χρήσι του Θεού. Επομένως ονομάζεται «άγιον πνεύμα» και «το πνεύμα της αγιωσύνης.»—Ψαλμ. 51:11· Ρωμ. 1:4.

Σκεφθήτε απλώς το προνόμιο που έχομε να λαμβάνωμε αυτή την αγία δύναμι στη ζωή μας! Αυτό είναι δυνατόν, διότι ο Ιησούς είπε: «Ο Πατήρ ο ουράνιος θέλει δώσει πνεύμα άγιον εις τους αιτούντες παρ’ αυτού.» Ζητείτε σεις πράγματι από τον Θεόν το άγιον πνεύμα του; Καλούμεθα να το πράττωμε αυτό.—Λουκ. 11:13.

Επιπροσθέτως, εφόσον η Αγία Γραφή έχει γραφή κάτω από την κατεύθυνσι του πνεύματος του Θεού, είναι και αυτή αγία. Ονομάζεται ‘οι άγιες Γραφές,’ ή «ιερά γράμματα.» (Ρωμ. 1:2· 2 Τιμ. 3:15) Την θεωρείτε έτσι την Αγία Γραφή; Όταν την διαβάζετε, εξετάζετε αυτά που λέγονται εκεί με την ευλάβεια και τον σεβασμό που οφείλονται στα «ιερά γράμματα» του Θεού;

Και άλλα πράγματα, επίσης, λόγω του αγιασμού των για την υπηρεσία του Ιεχωβά εθεωρήθησαν άγια. Παραδείγματος χάριν, κάτω από το Νόμο του Θεού προς το έθνος Ισραήλ, τα άρρενα, πρωτότοκα από τα κτήνη, πρόβατα ή ερίφια εθεωρούντο ως άγια στον Ιεχωβά. (Αριθμ. 18:17-19) Ομοίως το θυσιαστήριον, το χριστήριον έλαιον, το ειδικόν θυμίαμα, ο άρτος της προθέσεως και άλλα πράγματα που συνεδέοντο στενά με τη λατρεία του Θεού είχαν γίνει άγια με διάταγμα του Ιεχωβά.—Έξοδ. 29:37· 30:25, 35, 37· 1 Σαμ. 21:4.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα πράγματα είχαν αυτά καθ’ εαυτά αγνότητα, για να χρησιμοποιούνται ως θέλγητρα ή φυλακτά. Παραδείγματος χάριν, ένα από τα πρώτιστα άγια πράγματα, η κιβωτός της διαθήκης, απεδείχθη ότι δεν ήταν καθόλου φυλακτό, όταν οι δύο πονηροί γυιοι του Ηλεί την είχαν μεταφέρει μέσα στη μάχη εναντίον των Φιλισταίων.—1 Σαμ. 4:3-11.

Όλα τα άγια πράγματα στον Ιεχωβά ήσαν ιερά και δεν μπορούσαν να λαμβάνωνται στα ελαφρά από τους Ισραηλίτας δούλους του, ή να χρησιμοποιούνται μ’ ένα κοινό ή βέβηλο τρόπο. Ένα παράδειγμα είναι ο νόμος σχετικά με τα δέκατα. Αν ένα άτομο έθετε κατά μέρος το δέκατο, ας πούμε, από τη συγκομιδή του σίτου του, και κατόπιν αυτός ή κάποιος άλλος από τον οίκο του έπαιρνε «εξ αγνοίας» λίγο απ’ αυτή την ποσότητα για χρήσι του σπιτιού, όπως το μαγείρευμα, αυτό το άτομο ήταν ένοχο παραβιάσεως του νόμου του Θεού σχετικά με άγια πράγματα. Ήταν αυτό ένα ζήτημα χωρίς σημασία, κάτι που μπορούσε απλώς να παραβλεφθή;

Όχι, καθόλου. Ο Νόμος του Θεού απαιτούσε ν’ ανταποδώση στο αγιαστήριο μια ίση ποσότητα αυξημένη κατά 20 τοις εκατό, εκτός της προσφοράς ενός υγιούς κριού του ποιμνίου ως θυσίας. Έτσι μεγάλος σεβασμός εγεννάτο για τα άγια πράγματα που ανήκαν στον Ιεχωβά. (Λευιτ. 5:14-16) Δεν θα έπρεπε αυτό να εντυπώση και σ’ εμάς σήμερα τη σπουδαιότητα του να χειριζώμεθα με κατάλληλο σεβασμό πράγματα που χρησιμοποιούνται σε συσχετισμό με την υπηρεσία του Ιεχωβά;

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ «ΑΓΙΟΙ»

Λόγω της σχέσεώς των μ’ αυτόν, οι ουράνιοι άγγελοι του Ιεχωβά είναι άγιοι. (Μάρκ. 8:38· Λουκ. 9:26) Ο πρώτιστος, όμως, απ’ αυτούς τους ουρανίους είναι με μια ειδική έννοια Ο Άγιος του Θεού. Η αγιότης του προήλθε από τον Πατέρα του, όταν ο Ιεχωβά τον εδημιούργησε ως τον μονογενή του Υιόν. (Ιωάν. 1:1, 14) Αργότερα, όταν ο άγγελος Γαβριήλ ανήγγειλε στη Μαρία την επερχόμενη γέννησι αυτού ως ανθρώπου και θα έπρεπε να ονομασθή ‘Ιησούς,’ είπε, επίσης, στη Μαρία: «Το γεννώμενον εκ σου άγιον θέλει ονομασθή.»—Λουκ. 1:31, 35.

Ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν άγιος, μόνο όταν ήταν στον ουρανό, αλλά σ’ όλη την επίγεια ζωή του διεκράτησε την αγιότητά του, ακόμη και μέχρι ενός θυσιαστικού θανάτου. (Πράξ. 3:14· Εβρ. 7:26) Έτσι ο Θεός κατέστησε δυνατόν ν’ αποκτήσουν και άλλοι στη γη αγιωσύνη, να επιτύχουν μια δικαία στάσι ενώπιον του Θεού όπως εκείνη την οποία ετήρησε ο Ιησούς. Η Αγία Γραφή ομιλεί για μερικούς, οι οποίοι είχαν προηγουμένως μολυνθή με πονηρά έργα κι’ εν τούτοις είχαν επιτύχει αγιωσύνη, όταν λέγη:

«Και σας, οίτινες ήσθε ποτέ απηλλοτριωμένοι και εχθροί κατά την διάνοιαν με τα έργα τα πονηρά· τώρα όμως διήλλαξε προς εαυτόν, δια του σώματος της σαρκός αυτού, δια του θανάτου, δια να σας παραστήση ενώπιον αυτού αγίους και αμώμους και ανέγκλητους· εάν επιμένητε εις την πίστιν τεθεμελιωμένοι και στερεοί, και μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου το οποίον ηκούσατε.—Κολ. 1:21-23.

Η αγιωσύνη, επομένως, δεν ανήκει σ’ αυτούς μέσω της ιδικής των αξίας, αλλά την αποκτούν μέσω του Ιησού Χριστού. (Ρωμ. 3:23-26) Λαμβάνουν αγιωσύνη ως αποτέλεσμα της πίστεώς των στην απολυτρωτική θυσία του Χριστού. (Φιλιππησ. 3:9· 1 Ιωάν. 1:7) Ο Θεός εφαρμόζει την αξία της θυσίας του Ιησού προς όφελός των αμέσως, συγχωρώντας τους όλα τ’ αμαρτήματά των, και, με μια ενέργεια κρίσεως εκ μέρους του, υπολογίζει σ’ αυτούς ανθρωπίνη τελειότητα. Γίνονται οι κεχρισμένοι του Ιεχωβά, οι πνευματικοί αδελφοί του Ιησού Χριστού, και ονομάζονται «άγιοι.»—Ρωμ. 15:26· Εφεσ. 1:1· Φιλιππησ. 4:21.

Από τις πολλές Γραφικές παραπομπές σε ζώντα μέλη της εκκλησίας ως «αγίους,» καθίσταται σαφές ότι ένα άτομο δεν γίνεται «άγιος» από ανθρώπους ή από μια οργάνωσι. Ούτε ένα τέτοιο άτομο οφείλει ν’ αναμείνη ως μετά θάνατον για να γίνη ένας «άγιος.» Είναι «άγιος» λόγω του ότι εκλήθη από τον Θεό να γίνη συγκληρονόμος του Χριστού. Είναι άγιος στα όμματα του Θεού ενόσω βρίσκεται στη γη, με την ελπίδα ουρανίας ζωής στο πνευματικό βασίλειο όπου κατοικούν ο Ιεχωβά Θεός και ο Υιός του, μαζί με τους αγίους αγγέλους.—1 Πέτρ. 1:3, 4.

ΑΓΙΩΣΥΝΗ ΑΛΛΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

Άλλα άτομα στη Βίβλο αναφέρονται, επίσης, ως άγια. Στην προ-Χριστιανική εποχή, ολόκληρο το έθνος του Ισραήλ εθεωρείτο άγιον, επειδή ο Θεός τους είχε εκλέξει και αγιάσει, φέροντάς τους με αποκλειστικό τρόπο σε διαθήκη σχέσεως ως ειδικής ιδιοκτησίας του. (Έξοδ. 19:5, 6) Έτσι ο απόστολος Πέτρος ομιλεί για ‘τας αγίας γυναίκας τας ελπιζούσας επί τον Θεόν.’ (1 Πέτρ. 3:5) Αυτά τα άτομα υπελογίζοντο άγια επειδή περιελαμβάνοντο μεταξύ των αγίων μαρτύρων του Θεού.

Ομοίως, υπάρχει ένας ‘πολύς όχλος’ πιστών Χριστιανών σήμερα, οι οποίοι δεν περιλαμβάνονται μεταξύ αυτών των 144.000 «αγίων» οι οποίοι λαμβάνουν την ‘αγίαν κλήσιν’ για ουράνια ζωή. (2 Τιμ. 1:9) Εν τούτοις, γι’ αυτόν τον ‘πολύν όχλον’ ανθρώπων, οι οποίοι έχουν προσδοκία αιωνίου ζωής κάτω από τη διακυβέρνησι της ουράνιας βασιλείας του Θεού, αναγράφεται ότι «έπλυναν τας στολάς αυτών, και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου.» (Αποκάλ. 7:3, 4, 9-15) Αυτό σημαίνει ότι έχουν κατάλληλη στάσι ενώπιον του Θεού, ότι τους υπολογίζεται δικαιοσύνη, η οποία θα τους μεταφέρη με ασφάλεια μεσ’ από την καταστροφή αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων που προσεγγίζει γοργά.

Εν τούτοις, ανόμοια μ’ αυτούς που έχουν την ουρανία ελπίδα, στον ‘πολύν όχλον’ δεν υπολογίζεται ανθρωπίνη τελειότης κι’ επομένως δεν αναγνωρίζονται στις Γραφές ως «άγιοι.» Μάλλον, αποβλέπουν στο να φθάσουν τελικά σε πραγματική ανθρωπίνη τελειότητα και αγιωσύνη.

ΤΗΡΗΣΙΣ ΑΓΙΩΣΥΝΗΣ

Τόσο οι κεχρισμένοι «άγιοι» όσο και ο ‘πολύς όχλος,’ που αποκτούν κατάλληλη στάσι ενώπιον του Θεού, είναι ανάγκη να τηρήσουν μια πορεία αγνότητος και καθαρότητος ενώπιον του Θεού. Έχουν ανάγκη να ‘επιμένουν εις την πίστιν, τεθεμελιωμένοι και στερεοί, και μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου’ το οποίον είχαν δεχθή. (Κολ. 1:23) Αυτό απαιτεί εκ μέρους των συνεχή τακτική μελέτη του Λόγου της αληθείας του Θεού και την εφαρμογή του στη ζωή των. (1 Πέτρ. 1:22) Κι’ εφόσον εξακολουθούν να είναι ατελείς και να έχουν τάσι να διαπράττουν σφάλματα, απαιτείται επίσης ν’ ανταποκρίνονται στην παιδεία του Ιεχωβά.

Ο απόστολος Παύλος εξηγεί τον ρόλο που παίζει η παιδεία στην τήρησι αγιωσύνης, λέγοντας: «Τους μεν κατά σάρκα πατέρας ημών είχομεν παιδευτάς, και εσεβόμεθα αυτούς· δεν θέλομεν υποταχθή πολλώ μάλλον εις τον Πατέρα των πνευμάτων, και ζήσει; Διότι εκείνοι μεν προς ολίγας ημέρας επαίδευον ημάς, κατά την αρέσκειαν αυτών· ο δε προς το συμφέρον ημών, διά να γείνωμεν μέτοχοι της αγιότητος αυτού.» (Εβρ. 12:9, 10) Έτσι αυτοί οι «άγιοι,» οι οποίοι πρόκειται να συμμετάσχουν στην αγιωσύνη του Θεού, οφείλουν να δεχθούν ταπεινά την παιδεία και να υποταχθούν σ’ αυτήν. Και για να τηρήσουν τη στάσι των ενώπιον του Θεού εκείνοι που αποτελούν τον ‘πολύν όχλον’ είναι ανάγκη να πράξουν το ίδιο.

Οι Χριστιανοί νουθετούνται να καθαρισθούν από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, εκπληρούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού. (2 Κορ. 7:1) Το πράττετε σεις αυτό; Αν ένας Χριστιανός κάνη πράξεις που μολύνουν το σαρκικό του σώμα, ή βαδίζη αντίθετα στην Αγία Γραφή όσον αφορά τη διδασκαλία και την ηθική, αυτός απομακρύνεται από μια πορεία αγιωσύνης και δείχνει ότι δεν αγαπά ή φοβείται πράγματι τον Θεό. Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα.

Οι κεχρισμένοι Χριστιανοί, οι οποίοι έχουν την ‘αγίαν κλήσιν’ για ουράνια ζωή, γίνονται ένας ναός άγιος από ζώντας λίθους για τον Ιεχωβά. Αποτελούν ‘βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαόν τον οποίον απέκτησεν ο Θεός.’ (1 Πέτρ. 2:5, 9) Έτσι, αν ένα μέλος της τάξεως του ναού διαπράξη ανηθικότητα, τότε τι γίνεται; Μολύνει και γκρεμίζει τον ναό του Θεού! Και ο Θεός λέγει: «Εάν τις φθείρη τον ναόν του Θεού, τούτον θέλει φθείρει ο Θεός· διότι ο ναός του Θεού είναι άγιος, όστις είσθε σεις.» (1 Κορ. 3:17) Ναι, οποιοσδήποτε κάνει κακή χρήσι εκείνου, το οποίον είναι άγιον στον Ιεχωβά, θα τιμωρηθή από τον Θεό.

Η στάσις του Ιεχωβά απέναντι στη βέβηλη χρήσι των αγίων αποκτημάτων του μπορεί ν’ αποδειχθή από την αυστηρή τιμωρία που επέβαλε στους Βαβυλώνιους για μια τέτοια προσβολή. Ο Βασιλεύς Βαλτάσαρ είχε βεβηλώσει τα άγια σκεύη του ναού του Ιεχωβά με το να διατάξη να τα φέρουν εκεί και να χρησιμοποιηθούν από μέθυσους συμποσιαζομένους. Την ίδια εκείνη νύχτα ο Ιεχωβά επέφερε την αιφνίδια καταστροφή των. (Δαν. 5:1-4, 22-31) Αυτό δείχνει πόσο σπουδαίο είναι να προσέξουν τώρα οι άνθρωποι τη συμβουλή της Γραφής να φέρωνται ευγενικά και στοργικά προς τους «αγίους» του Ιεχωβά, τους πνευματικούς αδελφούς του Ιησού Χριστού.—Ματθ. 25:40, 45.

Είναι σαφές ότι ο Ιεχωβά Θεός αναμένει τόσο από τους κεχρισμένους «αγίους» του όσο και από τα μέλη του ‘ πολλού όχλου’ να τηρήσουν μια πορεία αγνότητος και καθαρότητος. Αυτή η αγιωσύνη διαγωγής είναι μια απαίτησις για όλους τους δούλους του Θεού. Θα δείξετε, επομένως, σοφία, αν αγωνίζεσθε για να υπακούετε στη Βιβλική συμβουλή: «Ως τέκνα υπακοής, μη συμμορφούμενοι με τας προτέρας επιθυμίας τας οποίας είχετε εν αγνοία υμών· αλλά καθώς είναι άγιος εκείνος, όστις σας εκάλεσεν, ούτω και σεις γίνεσθε άγιοι εν πάση διαγωγή.»—1 Πέτρ. 1:14, 15.