Μετάβασις από Θύρα σε Θύρα για Πρώτη Φορά
ΣΤΙΣ 8.30΄ το πρωί μια γυναίκα στη Βόρειο Καρολίνα κτύπησε την πόρτα μιας μάρτυρος του Ιεχωβά, με την οποία μελετούσε τη Βίβλο για μερικό καιρό. Όταν η Μάρτυς απήντησε, η γυναίκα την ερώτησε ποιο ήταν το πρόγραμμά της την ημέρα εκείνη. Η Μάρτυς απήντησε ότι ετοιμαζόταν για να επισκεφθή ανθρώπους με το Γραφικό άγγελμα της αληθείας. «Τι καλά,» είπε η γυναίκα, «κι εγώ γι’ αυτό ήλθα! Μπορώ να έλθω μαζί;» Είναι περιττό να λεχθή ότι για την Μάρτυρα ήταν πολύ μεγάλη χαρά να πάρη αυτή την ενθουσιώδη γυναίκα μαζί της από θύρα σε θύρα για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα.
Στη Νεβάδα μια άλλη γυναίκα άρχισε, επίσης, να πηγαίνη μαζί με τους Μάρτυρας στο έργο των κηρύγματος της αληθείας του Θεού. Ύστερ’ από τη δευτέρα φορά που πήγε, είπε, «είναι βέβαιο ότι είχα χάσει κάτι πολύτιμο!» Ναι, αυτή η γυναίκα εκτιμούσε πόσο πολύτιμο είναι το προνόμιο να υπηρετή τον Ιεχωβά Θεό μ’ αυτό τον πολύ χαρούμενο τρόπο.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΕΡΓΟ ΑΡΧΙΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ
Οι μάρτυρες του Ιεχωβά βοηθούν δεκάδες χιλιάδων ανθρώπους να μάθουν το θέλημα του Ιεχωβά Θεού όπως εκτίθεται στην Αγία Γραφή. Όταν αυτά τα άτομα έχουν αναπτύξει εκτίμησι για τους σκοπούς του Θεού, κι έχουν φέρει τη ζωή των σε αρμονία με τις δίκαιες αρχές του Λόγου του Θεού, προσκαλούνται να πάνε στο από θύρα σε θύρα έργο κηρύγματος για να ιδούν πώς διεξάγεται το έργο του Θεού στην κοινότητά των. Ενεργώντας έτσι, οι μάρτυρες του Ιεχωβά ακολουθούν το παράδειγμα που έθεσε ο Ιησούς Χριστός όταν ήταν στη γη. Η Βίβλος δείχνει ότι ο Ιησούς πήγαινε από χωριό σε χωριό κηρύττοντας την αλήθεια του Θεού, κι εξεπαίδευε τους μαθητάς του να πράττουν το ίδιο. (Μάρκ. 6:6-13· Λουκ. 10:1) Χωρίς αμφιβολία, θα δοκιμάζατε μεγάλη χαρά πηγαίνοντας μαζί με τον Ιησού στο έργο του κηρύγματος της βασιλείας του Θεού.
Έχετε μελετήσει την Αγία Γραφή μαζί με τους μάρτυρας του Ιεχωβά για κάμποσο καιρό τώρα; Αν ναι, σας έχει προσκαλέσει ο Μάρτυς που σας βοηθεί να τον συνοδεύσετε στο από θύρα σε θύρα έργο κηρύγματος; Φυσικά, δεν θα προσκληθήτε ν’ ασχοληθήτε σ’ αυτό, αν έχετε μόλις αρχίσει να μελετάτε την Αγία Γραφή. Εν τούτοις, αν ενδιαφέρεσθε να έχετε μέρος σ’ αυτή τη δράσι, γιατί να μη το συζητήσετε με τον Μάρτυρα, ο οποίος μελετά την Αγία Γραφή μαζί σας;
Χιλιάδες άτομα, που έχουν αρχίσει αυτό το έργο κηρύγματος της Βασιλείας, διεπίστωσαν ότι αυτό αποτελεί χαρά. Ευφραίνονται να γνωρίζουν ότι ενεργούν όπως ενεργούσαν ο Ιησούς και οι απόστολοί του. (Πράξ. 20:20) Ναι, σ’ όλη τη γη οι μάρτυρες του Ιεχωβά βοηθούν ανθρώπους να ενωθούν στον αίνο του Θεού μ’ αυτό τον τρόπο. (Ψαλμ. 145:11) Πιθανόν μερικοί που προσκαλούνται να είναι λίγο ανήσυχοι μ’ αυτή τη σκέψι. Δεν υπάρχει καθόλου λόγος να αισθάνεσθε έτσι, διότι δεν θα σας ζητηθή να πάτε μόνος. Ένας Μάρτυς, πιθανόν εκείνος που σας διδάσκει, θα είναι μαζί σας. Όλο εκείνο που θα κάμετε είναι απλώς να πάτε μαζί για να δήτε μια επίδειξι του έργου κηρύγματος της Βασιλείας, αυτό είναι όλο που θα κάμετε! Αν ιδήτε ότι θέλετε να πήτε κάτι, θα σας βοηθήσουν να το ετοιμάσετε από πριν.
ΟΙ ΔΙΣΤΑΓΜΟΙ ΤΩΝ ΕΞΗΦΑΝΙΣΘΗΣΑΝ
Είναι πολύ φυσικό, βέβαια, να έχη ένα άτομο μερικούς δισταγμούς, όταν πρόκειται να κάμη κάτι που δεν έχει κάμει ποτέ προηγουμένως. Εν τούτοις, οι πείρες άλλων δείχνουν ότι, όταν αρχίσουν να συμμετέχουν σ’ αυτή τη βασισμένη στην Αγία Γραφή δράσι, αυτά τα αισθήματα δισταγμού εξαφανίζονται γρήγορα. Ναι, η χαρούμενη διάθεσις που προέρχεται από τη γνώσι του ότι το άτομο ευαρεστεί τον Θεόν κάνει να εξαφανισθούν αυτοί οι δισταγμοί. Παραδείγματος χάριν, παρατηρήστε τι λέγει αυτό το άτομο από το Μπρούκλυν, Νέας Υόρκης, για την πρώτη φορά που πήγε από θύρα σε θύρα μαζί με μάρτυρας του Ιεχωβά:
«Όταν με προσεκάλεσαν να πάγω έξω στο έργο κηρύγματος μαζί με τους Μάρτυρας, είπα σ’ εκείνον που μ’ εδίδασκε ότι δεν είχα πεποίθησι ότι μπορώ να μιλήσω σε ανθρώπους. Μου είπε ότι το μόνο που είχα να κάμω ήταν ν’ ακούω. Αν ήθελα να κάμω κάτι, μπορούσα να προσφέρω σ’ εκείνους που συναντούσαμε προγράμματα που διεφήμιζαν δημόσιες διαλέξεις που είχαν προγραμματισθή να γίνουν στην τοπική Αίθουσα Βασιλείας ή κάποιο φυλλάδιο που εξηγούσε μια Γραφική διδασκαλία.
«Εκείνη την Κυριακή ήμουν λίγο νευρικός όταν συναντήθηκα με τους Μάρτυρας. Εν τούτοις, αμέσως από την πρώτη ακριβώς θύρα που επισκεφθήκαμε, αυτή η νευρικότης εξαφανίσθηκε. Ο άνθρωπος που μας άνοιξε άκουσε πολύ προσεκτικά αυτά που είπε ο Μάρτυς και πήρε απ’ αυτόν δύο περιοδικά. Εγώ έδωσα σ’ αυτόν τον άνθρωπο ένα φέιγ-βολάν· αυτό μου έφερε ένα αίσθημα εμπιστοσύνης. Ο άνθρωπος αυτός είπε κατόπιν ότι, μολονότι ήταν Καθολικός, εκτιμούσε το ότι κάποιος τον επισκέφθηκε να του μιλήση για τον Θεό. Αυτό μ’ ενεθάρρυνε τόσο ώστε θέλησα να προσφέρω εγώ περιοδικά στο επόμενο σπίτι που επισκεφθήκαμε. Πράγματι προσέφερα και, όταν τα δέχθηκε ο οικοδεσπότης, ήμουν ενθουσιασμένος. Τώρα ενασχολούμαι τακτικά σ’ αυτό το έργο που δίνει τόση χαρά.»
Ιδού πώς ένας άλλος Μάρτυς είδε να εξαφανίζωνται αυτοί οι δισταγμοί την πρώτη ημέρα της από θύρα σε θύρα δράσεώς του στην Ινδιάνα: «Όταν δέχθηκα να βγω στο έργο κηρύγματος, οι Μάρτυρες με βοήθησαν στοργικά να ετοιμάσω μια σύντομη παρουσίασι που να χρησιμοποιώ στις θύρες των ανθρώπων. Ωστόσο, είχα μερικές ανησυχίες μήπως σε κάποια θύρα μου υποβάλη κανείς ερωτήσεις για τη Γραφή και δεν μπορέσω ν’ απαντήσω.
«Όταν φθάσαμε στον τομέα, όπου επρόκειτο να κηρύξωμε από οικία σε οικία, είπα στον Μάρτυρα ότι στην αρχή προτιμούσα να πάγω μόνος. Συνεφώνησε. Καθώς επλησίαζα στην πρώτη πόρτα, είπα μέσα μου, ‘εύχομαι πράγματι να μη είναι κανένας εδώ μέσα.’ Αισθάνθηκα ανακούφισι όταν δεν απήντησε κανείς. Στο επόμενο σπίτι, έκαμα την ίδια ευχή, αλλά μια γυναίκα απήντησε. Μολονότι είχα αρκετή νευρικότητα, κατώρθωσα να εξηγήσω τον σκοπό της επισκέψεώς μου στο σπίτι της.
«Με άκουσε και αρνήθηκε ευγενικά να πάρη τις Γραφικές εκδόσεις που της προσέφερα. Εν τούτοις, είπε ότι εκτιμούσε το ότι ένας νέος όπως εγώ πήγαινε να επισκεφθή ανθρώπους. Είπε ότι εσέβετο τους μάρτυρας του Ιεχωβά διότι τα νεαρά άτομα ανάμεσά των ενδιαφέρονται για την Αγία Γραφή. Τα επαινετικά λόγια της ειλικρινά μ’ ενεθάρρυναν, και οι ανησυχίες μου εξαφανίσθηκαν. Γρήγορα διεπίστωσα ότι οι φόβοι μου μήπως οι άνθρωποι μου υποβάλλουν Γραφικές ερωτήσεις ήσαν αβάσιμοι. Παρετήρησα ότι ο μέσος οικοδεσπότης σπανίως κάνει ερωτήσεις και, αν κάποιος κάνη ερωτήσεις, αυτός θα είσθε σεις που προσπαθείτε να τον κάμετε να μιλήση. Χαίρω διότι δεν έχω αποσυρθή απ’ αυτή την πολύ ευχάριστη δράσι.»
Μερικά άτομα αισθάνονται φόβους μήπως συναντήσουν κάποιο πρόσωπο που γνωρίζουν καθώς θα ενασχολούνται στο έργο κηρύγματος. Αν σκέπτεσθε έτσι, τότε ακούστε αυτή την πείρα: «Ήμουν πολύ γνωστός στο γυμνάσιό μου. Όλοι στη μικρή πόλι του Τέννεσση όπου ζούσα εγνώριζαν την οικογένειά μου, διότι ο πατέρας μου ήταν διευθυντής του τοπικού αεροδρομίου. Εκείνο το πρωινό του Σαββάτου, που είχα βγη στο έργο κηρύγματος για πρώτη φορά μαζί με τους Μάρτυρας, διερωτώμουν αν θα με ιδούν οι φίλοι μου. Πώς θα αισθανόμουν τότε;
«Αρχίσαμε να εργαζώμεθα, και σε λίγο πέρασαν μερικοί φίλοι μου, και απλώς με κοίταξαν. Δεν αισθάνθηκα τόσο δυσάρεστα όσο νόμιζα. Το μόνο που έκαμαν ήταν να κοιτάξουν μόνο, και αυτό δεν ήταν τίποτε. Αργότερα, όταν διέθεσα δύο περιοδικά σ’ ένα οικοδεσπότη, το συναίσθημα της επιτυχίας μ’ έκαμε να λησμονήσω ότι με είχαν ιδεί φίλοι. Είμαι τόσο ευτυχής που άρχισα να κάνω αυτό το έργο, διότι το αίσθημα της ικανοποιήσεως που αντλώ απ’ αυτό είναι κάτι που πράγματι μου προσφέρει χαρωπή πείρα.»
Ένα άλλο νεαρό άτομο βρήκε πολύ επωφελές το να συναντά άτομα που εγνώριζε στο από θύρα σε θύρα έργο στην πολιτεία της Ουάσιγκτων. «Διδάχθηκα ότι ήταν πράγματι ένα πλεονέκτημα το να συναντώ συμμαθητάς μου. Επειδή μ’ εγνώριζαν, ενόμιζαν ότι ήσαν υποχρεωμένοι ν’ ακούσουν γιατί είχα πάγει σπίτι των. Συνήθως μ’ άκουαν οι ίδιοι αντί να καλέσουν τους γονείς των όπως έκαναν όταν τους επεσκέπτοντο άλλοι Μάρτυρες. Μ’ επλησίασαν μάλιστα και στο σχολείο για να μου κάνουν ερωτήσεις για την Αγία Γραφή.»
Φυσικά, αυτά τα άτομα που συμμετέσχαν στο έργο κηρύγματος δεν ήσαν πια μέλη κάποιας εκκλησίας ούτε παρακολουθούσαν τις λειτουργίες της όταν προσεκλήθησαν να πάνε από θύρα σε θύρα. Η διαγωγή των τους επέτρεπε να γίνουν γνωστοί ως ταυτισμένοι με τους μάρτυρας του Ιεχωβά. Παρεδέχθησαν ολόκληρη τη Γραφή ως τον εμπνευσμένο Λόγο του Θεού, κι επιθυμούσαν να βοηθήσουν άλλους να τη μάθουν. Ναι, αυτές ήσαν απαιτήσεις, στις οποίες έπρεπε ν’ ανταποκριθούν προτού καταστή δυνατόν να προσκληθούν να συμμετάσχουν σ’ αυτή τη δημοσία Χριστιανική δράσι.
ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΔΙΑΚΑΩΣ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΘΟΥΝ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ Τ’ ΑΓΑΘΑ ΝΕΑ
Μερικά άτομα επιθυμούν διακαώς να πουν σ’ άλλους αυτά που μαθαίνουν από τον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή. Δεν περιμένουν να προσκληθούν αλλά ζητούν από τους Μάρτυρας αν μπορούν να πάνε μαζί των στο έργο κηρύγματος που διεξάγουν. Παραδείγματος χάριν, ένας νέος ήταν πολύ ανυπόμονος να βγη έξω στο έργο μαρτυρίας στην Καλιφόρνια. Εν τούτοις, δεν μπορούσε να το πράξη ωσότου τακτοποιήση τις υποθέσεις του. Όταν τελικά τις τακτοποίησε, πήγε αμέσως στο σπίτι του Μάρτυρος και τον ερώτησε: «Πότε θα βγη ο όμιλος στο από οικία σε οικία έργο;» Γεμάτος χαρά ο Μάρτυς έκαμε διευθετήσεις για να εκπληρώση την ευγενή επιθυμία αυτού του νέου.
Ιδού τι είπε αυτός ο νέος για την πρώτη φορά που βγήκε στο έργο μαζί με τους Μάρτυρας: «Εκείνο το Σάββατο, όταν συναντηθήκαμε για το έργο κηρύγματος, ένοιωσα ένα οξύ αίσθημα χαράς, της χαράς που προέρχεται από το να είναι κανείς μαζί με τους Μάρτυρας. Πήγα μαζί μ’ ένα ηλικιωμένο Μάρτυρα και μου είχε κάμει μεγάλη εντύπωσι ο τρόπος που παρουσίαζε τις αλήθειες της Γραφής στις θύρες. Αφού τον άκουσα στην πρώτη θύρα, ήμουν πολύ ανυπόμονος να δοκιμάσω μια παρουσίασι μόνος μου. Ο Μάρτυς σκέφθηκε ότι έπρεπε να τον παρακολουθήσω καθώς θα ωμιλούσε σε μερικές θύρες ακόμη και μ’ ενεθάρρυνε ευγενικά προς αυτή την κατεύθυνσι.»
Γιατί αυτός ο ζήλος; Ο νέος αυτός απαντά: «Ήμουν τόσο ευτυχής μ’ αυτά που μάθαινα από την Αγία Γραφή ώστε επιθυμούσα να βγω έξω και να τα μοιράζωμαι μαζί με άλλους. Αντλούσα μεγάλη ικανοποίησι από το να πράττω εκείνο που εγνώριζα ότι ήταν ορθό στα όμματα του Ιεχωβά Θεού, κι εξακολουθώ να το πράττω.»
Ένα άλλο άτομο, που είχε μελετήσει επί τέσσερες μόνο μήνες στη Μασσαχουσέττη, αφηγείται τα εξής: «Εγνώριζα ότι όταν άρχισα να μελετώ την Αγία Γραφή έπρεπε κι εγώ ο ίδιος να πω σε άλλους αυτά που εμάθαινα. Έτσι ένα βράδυ ύστερ’ από τη συνάθροισι, είπα σ’ ένα Μάρτυρα, ‘Σκέπτομαι ότι θα ήθελα να βγω έξω μαζί σου στο από οικία σε οικία έργο αύριο.’
«Ύστερ’ από μια χρονική περίοδο, στην διάρκεια της οποίας παρατηρούσα άλλους Μάρτυρας να εργάζωνται, κτύπησα την πρώτη μου θύρα. Νομίζω ότι έκαμα ολόκληρη την παρουσίασί μου χωρίς να πάρω αναπνοή· ωστόσο, ο οικοδεσπότης άκουσε και πήρε δύο περιοδικά. Τι αίσθημα ευτυχίας! Και απ’ εκείνη την ημέρα κι έπειτα έκανα τακτικά και άλλους μετόχους της αληθείας του Θεού μ’ αυτό τον τρόπο που χαροποιεί.»
Αισθάνεσθε την διακαή επιθυμία να συμμερισθήτε μαζί με άλλους τ’ αγαθά νέα όπως αισθάνονται αυτά τα άτομα; Τότε γιατί να μη συζητήσετε με τον Μάρτυρα που σας βοηθεί τα βήματα που απαιτούνται για να συμμετέχετε σ’ αυτή την ανταποδοτική δράσι;
ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ
Επειδή οι προσωπικότητες διαφέρουν, μερικά άτομα που προχωρούν στην αλήθεια του Θεού πιθανόν να διστάζουν να πάνε από οικία σε οικία για να κάνουν και άλλους κοινωνούς του ευαγγελίου της Βίβλου. Ένας τέτοιος ήταν στην Καλιφόρνια τότε που μελετούσε. «Όταν μου είπαν να συνοδεύσω τους Μάρτυρας στο έργο των κηρύγματος αρνήθηκα να πάγω από θύρα σε θύρα. Πήγα μαζί, αλλά παρέμεινα μέσα στο αυτοκίνητο και παρακολουθούσα το κήρυγμα. Κάθε λίγο επέστρεφαν στο αυτοκίνητο και μου έλεγαν τις πείρες των. Αυτό συνεχίσθηκε τέσσερες φορές. Εκείνοι μ’ ενεθάρρυναν υπομονητικά και στοργικά.
«Τελικά απεφάσισα να κάμω αυτό που έκαναν κι εκείνοι, και τους είπα ότι θα επισκεπτόμουν εκείνο το σπίτι, δείχνοντας με το δάκτυλό μου ένα σπίτι. Μπορείτε να φαντασθήτε ποιο ήταν αυτό. Εξέλεξα σκοπίμως ένα ερειπωμένο σπίτι, ένα σπίτι που φαινόταν έρημο. Εν τούτοις, όταν κτύπησα, κάποιος απήντησε και κατώρθωσα να κάνω μια σύντομη παρουσίασι. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος απ’ αυτή την πείρα ώστε από τότε βρίσκω ευχαρίστησι στο από θύρα σε θύρα έργο, συμμετέχοντας σ’ αυτό όσο πιο συχνά μπορώ.»
Μια μητέρα που ζούσε στο Κοννέκτικατ λέγει πώς έβλεπε αυτή τη δράσι: «Όταν άκουσα τις ανακοινώσεις για την υπηρεσία αγρού στο τέλος μιας συναθροίσεως, ρώτησα τι εσήμαιναν. Η Μάρτυς που μ’ εδίδασκε μου είπε ότι επρόκειτο για το έργο μεταβάσεως από οικία σε οικία με το άγγελμα της Αγίας Γραφής. Με ρώτησε τότε αν ήθελα να ιδώ εκείνο το Σαββατοκύριακο πώς διεξάγεται. Απήντησα απότομα ότι ‘δεν θα πήγαινα από θύρα σε θύρα. Μόνο οι επαίτες το κάνουν αυτό.’ Ένας άλλος παρατυχών Μάρτυς που συνέπεσε να μ’ ακούση είπε ευγενικά, ‘Αλλά, ο Ιησούς Χριστός ο Υιός του Θεού πήγαινε από θύρα σε θύρα και από χωριό σε χωριό!’ Η παρατήρησίς του μ’ έκαμε να σκεφθώ, και απεφάσισα να πάγω.—Λουκ. 8:1.
«Εκείνο το πρωί συναντήσαμε εναντίωσι αμέσως από την πρώτη θύρα, και είχα τρομοκρατηθή. Η Μάρτυς που ήταν μαζί μου είπε με ηρεμία, ‘Έλα Γ—, πάμε στην επόμενη πόρτα! Αυτή η γυναίκα δεν αντιλαμβάνεται γιατί την επισκεφθήκαμε.’ Η ατάραχη στάσις της μου έφερε άνεσι, και συνέχισα να πηγαίνω μαζί της. Πώς αισθανόμουν όταν συνεπλήρωσα εκείνο το πρωινό της Χριστιανικής δράσεως; Ήμουν τόσο ευτυχής που είχα κάμει κάτι που ευαρεστεί τον Ιεχωβά. Τώρα αποβλέπω στο να πηγαίνω από θύρα σε θύρα για να μιλώ στους ανθρώπους για τον μεγαλειώδη Θεόν μας, τον Ιεχωβά.»
Ναι, όταν αυτά τα άτομα άρχισαν να επισκέπτωνται τις θύρες των ανθρώπων, διεπίστωσαν ότι αυτό δεν ήταν μια συνεχής αγωνία, αλλά, μάλλον, μια ανέκφραστη χαρά. Είναι κάτι που πρέπει να το δοκιμάση ένας για να το εκτιμήση. Σεις συμμετέχετε σ’ αυτή τη δράσι τώρα; Αν όχι, σχεδιάζετε να το πράξετε; Γιατί να μη εργάζεσθε προς την κατεύθυνσι αυτού του ευτυχούς αντικειμενικού σκοπού. Εμπιστευθήτε στον Ιεχωβά και απολαύστε μια δράσι που ικανοποιεί το πνεύμα.—Ψαλμ. 34:1, 8· 89:1.
Πράγματι, το να υπηρετή ένα άτομο τον Ιεχωβά Θεό με αυτόν τον τρόπο είναι ένα πολύτιμο προνόμιο. Αυτό όχι μόνο ευαρεστή αυτόν, αλλά ωφελεί και τους πλησίον μας. Πολλοί έχουν ανάγκη της παρηγορίας και της ελπίδος των Γραφών. (Ρωμ. 15:4) Πόσο επείγον είναι να τους βοηθήσωμε όλοι μας να την αποκτήσουν, ενόσω είναι ακόμη καιρός! Το να πηγαίνετε από θύρα σε θύρα στο έργο κηρύγματος θα σας καταστήση ικανό ν’ απολαύσετε τη μεγαλύτερη ευτυχία που προέρχεται από το να δίνη ένα άτομο.—Πράξ. 20:35.