‘Ακολουθώντας τα Ίχνη Αυτού’
Αφήγησις υπό Ζωρζ Ι. Ρόουαν
«ΕΧΩ ένα βιβλίο που εξεδόθη το 1889 και τα εξηγεί όλα σχετικά μ’ αυτόν τον πόλεμο και λέγει ότι επρόκειτο να εκραγή το 1914.» Έτσι είπε ο γαμβρός μου τον Απρίλιο του 1915 καθώς συζητούσαμε οι δυο μας την παγκόσμια κατάστασι που επεδεινώνετο τότε. Ζήτησα να ιδώ το βιβλίο, και απεδείχθη ότι ήταν το «Ο Καιρός είναι Εγγύς» από τον Κάρολο Ταίηζ Ρώσσελ, ιδρυτικό πρόεδρο της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά. Έσπευσα να καταβροχθίσω αμέσως το άγγελμα αυτού του βιβλίου.
Ο γαμβρός μου, βλέποντας ότι αυτά που διάβασα είχαν απορροφήσει τόσο το ενδιαφέρον μου, μου προσέφερε αυτό το βιβλίο καθώς και δύο άλλα του ιδίου συγγραφέως. Πόσο ενθουσιασμένος ήμουν με τους θησαυρούς της Βιβλικής των γνώσεως! Τα μελέτησα όλα προσεκτικά, αρχίζοντας από «Το Θείον Σχέδιον των Αιώνων.» Επειδή δεν είχα κατηχηθή σε καμμιά από τις ψευδείς διδασκαλίες του «Χριστιανικού κόσμου,» η διάνοιά μου ήταν ελευθέρα για γεγονότα και Βιβλικό τρόπο σκέψεως.
Ήμουν τότε κι’ εξακολουθώ να είμαι ακόμη βραδύς αναγνώστης, με μετρία μόρφωσι, έτσι όλα αυτά απαιτούσαν χρόνο. Αλλά από την αρχή ήμουν βέβαιος ότι είχα εύρει την αλήθεια σχετικά με τη Βίβλο. Έγραψα στο γραφείο της Εταιρίας Σκοπιά στη Μελβούρνη και μου εστάλησαν όλα τ’ άλλα βιβλία και βοηθήματα μελέτης της Βίβλου που υπήρχαν. Ωσότου παρέλθουν δύο χρόνια, είχα διαβάσει όλους τους έξη τόμους των «Γραφικών Μελετών» του Πάστορος Ρώσσελ. Τι πνευματικό συμπόσιο! Και να σκεφθή κανείς ότι ο τέλειος Δημιουργός προσέφερε ουράνια ζωή σ’ αυτούς οι οποίοι θα συνεμορφώνοντο κατά την εικόνα του Υιού του!—Ρωμ. 8:29.
Αλλά ποιος ήμουν εγώ να φιλοδοξώ ένα τέτοιο αντικειμενικό σκοπό; Γεννήθηκα στο Γκλένιφφερ επί του Ποταμού Μπέλλινγκερ, στη Νότιο Ουαλλία της Αυστραλίας, τον Δεκέμβριο του 1888. Ζούσαμε σ’ ένα βουστάσιο, κι’ εξακολούθησα εκεί ωσότου έγινα είκοσι πέντε ετών. Από τον Νοέμβριο 1913 εργάσθηκα ως εισπράκτωρ τροχιοδρόμων στο Σίδνεϋ έως ότου άρχισα να ενδιαφέρωμαι πολύ για τις Γραφές και ακόμη αργότερα. Αλλά τώρα μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου επρόκειτο να λάβη χώρα.
Η ΕΝΑΡΞΙΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ
Ένα πρωϊνό τον Φεβρουάριο του 1917, στη διάρκεια μιας συνομιλίας μ’ ένα επιβάτη του τραμ, άρχισα να του μιλώ γι’ αυτά που μάθαινα από τη Βίβλο. Ο Ιησούς Χριστός ωμιλούσε στους μαθητάς του για τα πράγματα που είχε ακούσει από τον Πατέρα του. Πώς εγώ μπορούσα να κάμω κάτι άλλο από το να λέγω στους ανθρώπους αυτά που μάθαινα; Αλλά, αυτός ο άνθρωπος απεδείχθη ότι ήταν ένας Σπουδαστής των Γραφών (όπως ήσαν τότε γνωστοί οι μάρτυρες του Ιεχωβά) και με προσεκάλεσε να παρευρεθώ σ’ ένα όμιλο μελέτης. Φαντασθήτε τη χαρά μου όταν συνήντησα άλλα πενήντα άτομα με τα οποία μπορούσα να μελετώ και να συζητώ τις πολύτιμες αλήθειες. Από τότε κι’ έπειτα δεν εστράφηκα ποτέ πίσω. Όσο περισσότερο μελετούσα, τόσο περισσότερο πολύτιμη γινόταν η αλήθεια, τόσο περισσότερο επιθυμούσα ν’ ακολουθήσω τα βήματα του Ιησού.
Κατόπιν ήλθε η έκδοσις του βιβλίου «Το Τετελεσμένον Μυστήριον.» Αυτό το βιβλίο δημιούργησε πολλή αντιλογία. Ασφαλώς αποτελούσε μια απροκάλυπτη καταδίκη της ψευδούς θρησκείας! Μολονότι μερικοί ήσαν διστακτικοί όσον αφορά την προώθησι της διαθέσεώς του στο κοινόν, εγώ επιθυμούσα να έχω συμμετοχή στη διάθεσι όσο το δυνατόν περισσοτέρων αντιτύπων. Είχαμε μελετήσει για την ‘Βαβυλώνα την Μεγάλη’ και τώρα είχαμε την ευκαιρία να συμμετάσχωμε στο να εκθέσωμε αυτό που αποκαλούσε η Βίβλος ‘η μεγάλη πόρνη.’ Ο Ιησούς, επίσης, είχε εκθέσει την ψευδή θρησκεία στη διάρκεια της διακονίας του. Οι ακόλουθοί του δεν μπορούν να κάμουν λιγώτερο απ’ αυτό.—Αποκάλ. 17:1, 5.
Στον ωρισμένο καιρό έλαβα πενήντα αντίτυπα απ’ αυτό το πολύ συζητημένο βιβλίο και είχα το προνόμιο να οργανώσω μερικά άφοβα άτομα για διανομή από οικία σε οικία τα Σαββατοκύριακα. Βαπτίσθηκα τον Οκτώβριο του ιδίου εκείνου έτους 1917. Τώρα ήμουν υποχρεωμένος να συμμορφώσω τη ζωή μου σύμφωνα με το τέλειο παράδειγμα που άφησε ο Ιησούς. Οι λίγοι από μας την εποχή εκείνη είχαμε ως τομέα μας ολόκληρη την πόλι του Σύδνεϋ. Ήταν πράγματι ένα «παρθένο» έδαφος, με θαυμαστές ευκαιρίες να διεγείρη κανείς ενδιαφέρον. Υπάρχει ακόμη ένας «σκαπανεύς» ή ολοχρόνιος κήρυξ του Ευαγγελίου της Βασιλείας εδώ στο Σύδνεϋ, στον οποίον εγώ είχα το προνόμιο να φέρω τις πρώτες διαφωτιστικές Βιβλικές εκδόσεις που είχε λάβει.
ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ Ν’ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ
Επανειλημμένως τα κατωτέρω λόγια από το βιβλίο «Το Θείον Σχέδιον των Αιώνων» επανήρχοντο στη μνήμη μου:
«Η απόκτησις αυτής της γνώσεως και αυτής της δυνάμεως, που θέλει ο Θεός να προμηθεύση στον καθένα ο οποίος τρέχει για το ουράνιο βραβείο, θα θέση ασφαλώς σε δοκιμασία την ειλικρίνεια [της αφιερώσεώς] σας. Έχετε [αφερώσει] όλο το χρόνο σας, όλα τα προσόντα σας, στον Κύριο· τώρα το ερώτημα είναι, Πόσα απ’ αυτά δίνετε; . . . Αλλά μη νομίζετε ότι το να δίδετε θα λήξη με το να διαθέσετε τον χρόνο και την ενέργεια που απαιτούνται γι’ αυτή τη μελέτη: όχι δεν θα λήξη. Η ειλικρίνεια της αυτοθυσίας σας θα δοκιμασθή πλήρως . . . Αν δείξετε επιμέλεια στον Λόγο του Θεού, και λαμβάνετε τις αλήθειές του μέσα σε μια καλή, έντιμη , [αφιερωμένη] καρδιά, αυτό θα γεννήση μέσα σας μια τέτοια αγάπη για τον Θεό . . . και μια τέτοια επιθυμία να πήτε τ’ αγαθά νέα, να κηρύξετε το ευαγγέλιο, ώστε αυτό θα γίνη το ζήτημα που θ’ απορροφήση όλη την μετέπειτα ζωή σας.»
Το φθινόπωρο του 1918 εγκατέλειψα την κοσμική εργασία μου κι’ έκαμα διευθετήσεις ν’ αρχίσω έργο ολοχρονίου κηρύγματος στη Μελβούρνη. Ο σύντροφός μου είχε ένα ιππήλατο φορτηγό αμάξι κι’ εγώ είχα ένα ποδήλατο. Ξεκινήσαμε για αγροτικό τομέα, διανυκτερεύοντας όπου μας εύρισκε η νύχτα. Την πρώτη ημέρα δεν διαθέσαμε τίποτε! Αλλά την επομένη ημέρα, καταβάλλοντας ανανεωμένες προσπάθειες για την υπερνίκησι της αρχικής νευρικότητος, δεν θα λησμονήσω ποτέ τη συγκίνησι που αισθάνθηκα διαθέτοντας την πρώτη εκείνη σειρά βιβλίων σε κάποιον που ενδιεφέρετο πραγματικά για τη Βίβλο!
Επιστροφή, κατόπιν, στη Μελβούρνη για μια συνέλευσι στη Σκηνή του Μαρτυρίου, τον τόπο της συναθροίσεώς μας που ήταν ενωμένος με το γραφείο του τμήματος της Εταιρίας. Τι χαρά να συναντηθούμε με εκατό περίπου Μάρτυρας απ’ όλα τα σημεία της χώρας και να συναναστρεφώμεθα μαζί επί τέσσερες ημέρες! Είχαμε πολλά κοινά σημεία—ειδικά ένα βαθύ ενδιαφέρον να μάθωμε περισσότερα για το παράδειγμα του Ιησού και να το ακολουθήσωμε.
Το 1920 είχαμε την πρώτη επίσκεψι από ένα περιοδεύοντα αντιπρόσωπο της Εταιρίας από το Μπρούκλυν, Νέας Υόρκης. Επισκέφθηκε όλες τις μεγαλύτερες πόλεις της Αυστραλίας, εκφωνώντας την ομιλία «Εκατομμύρια Ήδη Ζώντων Ουδέποτε Θέλουσιν Αποθάνει.» Το να συμμετέχω μαζί του στη διαφήμισι των διαλέξεων και ν’ ακούω τις πνευματικές ομιλίες του στις τοπικές εκκλησίες μου έδινε πραγματική ενίσχυσι. Ήταν ακριβώς αυτό που είχα ανάγκη για ενθάρρυνσι στο να παραμείνω στην ολοχρόνια διακονία του κηρύγματος. Για να εγκαρτερήση ένα άτομο στον αγώνα δρόμου για τη ζωή οφείλει να έχη τα μάτια του εστραμμένα προς το τέλειο υπόδειγμα, τον Ιησού.—Εβρ. 12:1, 2.
ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΤΥΧΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Το 1922 έλαβα πρόσκλησι να υπηρετήσω στο γραφείο του τμήματος της Εταιρίας, που ήταν τότε στη Μελβούρνη, και παρέμεινα εκεί επί τρία χρόνια. Κατόπιν, το 1925, νυμφεύθηκα, και η σύζυγός μου κι’ εγώ συνεχίσαμε ως σκαπανείς κήρυκες στην περιοχή του Σύδνεϋ. Πέρασαν ένδεκα χρόνια και μου έγινε άλλη μια φορά πρόσκλησις, μαζί με τη σύζυγό μου, να υπηρετήσω στο Αυστραλιανό γραφείο τμήματος, που είχε μεταφερθή τώρα στο Σύδνεϋ. Τώρα είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούνται φωνογράφοι και δίσκοι, και ήταν μία από τις εργασίες μου να κατασκευάζω εκατοντάδες θήκες και να συναρμολογώ μηχανές για να τις χρησιμοποιούν οι Μάρτυρες στον αγρό.
Μια μέρα ενθυμούμαι ότι είπα στον υπεύθυνο υπηρέτη του γραφείου του τμήματος: «Έχετε σκεφθή ποτέ για επίδοσι μαρτυρίας στα πληρώματα των πλοίων που φεύγουν;» «Νομίζω πως αυτό θα ήταν μια καλή ιδέα,» μου απήντησε. «Κάνε μια δοκιμή και πες μου τ’ αποτελέσματα.» Έκαμα ακριβώς αυτό, αρχίζοντας το 1946 όταν η σύζυγός μου είχε αναλάβει και πάλι την διακονία σκαπανέως.
Από τότε τα πλοία απετέλεσαν τον κύριο τομέα μου για έργο. Είχα κάμει σκοπό μου να μελετήσω τους τρόπους ζωής στα πλοία και το πώς έπρεπε να ομιλώ και να ενεργώ για να επιτυγχάνω καλή υποδοχή για το άγγελμα της Βασιλείας επάνω στα πλοία. Παρέστη ανάγκη να εφοδιασθώ με δύο άδειες από τις λιμενικές αρχές, και αυτές μου έδιναν δικαίωμα να μεταβαίνω «σ’ όλα τα πλοία, όλες τις ώρες.» Έως σήμερα είχα το προνόμιο να δώσω μαρτυρία σε 12.000 και πλέον πλοία όλων των εθνικοτήτων, και το έργο αυτό καθίσταται κάθε μέρα πιο ενδιαφέρον.
Υπήρξε ευχαρίστησίς μου να παρατηρώ τους καρπούς αυτής της υπηρεσίας. Γνωρίζω πολλούς ναυτικούς που έγιναν αφιερωμένοι δούλοι του Ιεχωβά. Άλλοι δέχονται προθύμως τα έντυπα, και κατόπιν στο επόμενο ταξίδι διεξάγεται μια περαιτέρω συζήτησις, ίσως ακόμη γίνεται έναρξις μιας Γραφικής μελέτης. Οι κατά προσέγγισιν ποσότητες Γραφών και Γραφικών εκδόσεων, που έχω διαθέσει σε πληρώματα πλοίων από το 1948, είναι 6.000 πανόδετα βιβλία, 6.000 βιβλιάρια και 20.300 περιοδικά. Ασφαλώς αποτελούν ένα όρος μαρτυρίας!
Στη διάρκεια των ετών της ολοχρονίου υπηρεσίας μου έχω δαπανήσει πολλές χιλιάδες ωρών σε μαρτυρία, και, παρατηρώντας οπίσω, είναι θαυμαστό να σκέπτωμαι πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός. Κατόπιν, επίσης, υπήρξε πάρα πολύ ανταποδοτικό να βλέπω μερικούς, τους οποίους έχω βοηθήσει, να επεκτείνουν τη δράσι των για μεγαλύτερα προνόμια, να εκπαιδεύουν με τη σειρά των άλλους, και να προχωρούν ώστε να γίνωνται επίσκοποι σε πολλά σημεία του αγρού. Φυσικά, ο Ιεχωβά είναι εκείνος ο οποίος δίνει την αύξησι εφόσον εμείς φυτεύομε και ποτίζομε πιστά.
Τώρα έχουν περάσει πενήντα ένα και πλέον χρόνια αφότου άρχισα να υπηρετώ τα συμφέροντα της Βασιλείας ολοχρονίως. Πέρασα πολλές δοκιμασίες και σοβαρές κρίσεις, μερικές από απροσδόκητα μέρη, αλλ’ αγωνίσθηκα σκληρά για να εμποδίσω τα προσωπικά μου αισθήματα να επηρεάσουν δυσμενώς την πιστή μου αγάπη για τον ουράνιο Πατέρα μας και την απόφασί μου να εξακολουθώ να συμμορφώνωμαι με την εικόνα του αγαπητού του Υιού. Ο ψαλμός 91:4 μου έφερε μεγάλη ανακούφισι σε κάθε μια και σε όλες τις περιστάσεις.
Η σύζυγός μου κι’ εγώ διατηρούμε πολύτιμες αναμνήσεις από τις θαυμάσιες διεθνείς συνελεύσεις του 1958 και 1969. Η συνέλευσις του 1958 στο Στάδιο Γιάγκη, της πόλεως Νέας Υόρκης, εξεπλήρωσε μια επιθυμία που έτρεφα επί τριάντα και πλέον χρόνια—να έχω με άμεση αντίληψι γνώσι των θεοκρατικών διευθετήσεων των κεντρικών γραφείων του Μπρούκλυν και να συναντήσω μερικούς από τους παλαιοτέρους αδελφούς, τις ομιλίες των οποίων διαβάζαμε επί χρόνια στις Εκθέσεις Συνελεύσεων. Φυσικά, στη διάρκεια των ετών, δεν αμφέβαλλα ποτέ ότι ο Ιεχωβά χρησιμοποιούσε πλουσίως την Εταιρία Σκοπιά σε συσχετισμό με τον στοργικό του σκοπό να κάμη να κηρυχθή το «ευαγγέλιον» παγκοσμίως.
Οι συνελεύσεις «Επί Γης Ειρήνη» υπήρξαν αλησμόνητες. Είμεθα περιχαρείς που μπορέσαμε να παρευρεθούμε στις Συνελεύσεις του Ώκλαντ και της Σούβα καθώς και της Μελβούρνης στη διάρκεια του 1969. Φαντασθήτε τα αισθήματά μας καθώς παραβάλλαμε τους 25.837 παρόντας στο Σοουγκράουντς της Μελβούρνης με τους εκατό οι οποίοι είχαν συναχθή στην ιδία πόλι το 1918! Τα θέματα που παρουσιάσθηκαν από το βήμα ήσαν εκπαιδευτικά και τονωτικά, ειδικά με το να μας δείχνουν πώς πρέπει να ζούμε και να υπηρετούμε σ’ αυτόν τον ‘έσχατο καιρό’ αυτού του καταδικασμένου συστήματος πραγμάτων. Και τι χαρά ήταν να συναντήσωμε τους ομοίους μας Μάρτυρας από μακράν και από πλησίον, και να παρακινούμε αλλήλους σε ακόμη μεγαλύτερα έργα πίστεως στις ημέρες που βρίσκονται μπροστά μας!
Ασφαλώς οφείλεται στο πνεύμα του Ιεχωβά ότι αυτές οι συνελεύσεις είχαν διευθετηθή και διεξαχθή επιτυχώς! Πράγματι, μπορούμε ν’ αναμένωμε ως αποτέλεσμα μια ακόμη μεγαλύτερη συρροή ανδρών και γυναικών που φοβούνται τον Θεό μέσα στην οργάνωσι που τόσο καταφανώς χρησιμοποιεί ο Ιεχωβά προς αίνον του! Όσον αφορά εμάς, είμεθα αποφασισμένοι, με τη βοήθειά Του, να συνεχίσωμε να σαλπίζωμε το θαυμάσιο ζωοπάροχο άγγελμα σε άλλους. Ο Ιεχωβά μάς έχει χαρίσει πρόσθετες δυνάμεις.
ΕΝΑΣ ΚΑΡΠΟΦΟΡΟΣ ΑΓΡΟΣ
Πίσω στο διορισμό μου τώρα, έχω μερικές θαυμάσιες πείρες με τους ναυτικούς. Συχνά σκέπτομαι το πώς και ο Ιησούς είχε, επίσης, πολλή επαφή με ανθρώπους σχετιζομένους με πλοία, είχε μάλιστα εκλέξει και μερικούς από τους αποστόλους του από ανάμεσά των. Σε μια περίπτωσι είχα διαθέσει το βιβλίο «Από τον Απολεσθέντα Παράδεισο στον Αποκαταστημένο Παράδεισο» σε κάποιον, και όταν επανήλθε ύστερ’ από δύο ή τρεις εβδομάδες και ανέβαινα τη σκάλα φώναξε: «Τζωρτζ, είσαι ακριβώς ο άνθρωπος που ήθελα να ιδώ. Αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον βιβλίο που διάβασα ποτέ. Θέλω να ιδώ πόσα διαθέτεις ακόμη όπως αυτό.»
Ένας άλλος που είχε πάρει από μένα το βιβλίο «Παράδεισος» είπε, όταν τον επεσκέφθηκα και πάλι: «Όταν διάβασα αυτό το βιβλίο αντιλήφθηκα ότι είχα εύρει την αλήθεια. Μ’ έπεισε πλήρως. Θέλω κι’ άλλα βιβλία που θα με βοηθήσουν να πράττω το θέλημα του Θεού, για να μπορέσω ν’ αποκτήσω ζωή.»
Ένας άλλος πάλι, ο οποίος έπαιρνε βιβλία και περιοδικά επί δεκαοκτώ περίπου μήνες, είπε: «Τζωρτζ, αν δεν προχωρήσω ως το σημείο να πράττω το θέλημα του Θεού και ν’ αφιερώσω τη ζωή μου σ’ αυτόν, γνωρίζω ότι θα καταλήξω σε καταστροφή μαζί μ’ αυτό το παλαιό σύστημα πραγμάτων.» Ζήτησε τότε να μάθη πώς μπορούσε να κάνη έργο μαρτυρίας όπως εγώ επάνω στο πλοίο. Του συνέστησα να διατηρή στην καμπίνα του ένα μικρό απόθεμα εντύπων Γραφικής μελέτης και να ομιλή στους άνδρες στη διάρκεια του φαγητού ή σε άλλες ελεύθερες ώρες. Τώρα πήρε τρεις μήνες άδεια για να μελετήση και ν’ αφιερώση τη ζωή του στον Θεό προτού επανέλθη στο πλοίο του.
Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις αρχιθαλαμηπόλοι, που ενδιαφέρονται και με προσκαλούν να δεχθώ την φιλοξενία των κάθε φορά που τα πλοία των πλευρίζουν εδώ. Ένας πλοίαρχος παίρνει τακτικά τα περιοδικά και είναι πάντοτε γεμάτος χαρά να μ’ έχη φιλοξενούμενό του. Μερικοί, τους οποίους έχω πλησιάσει εξακολούθησαν την επαφή με αλληλογραφία. Αυτές οι πείρες που έχομε εξακολουθούν να μου υπενθυμίζουν τα λόγια που αναγράφονται στο εδάφιο Εκκλησιαστής 11:1: «Ρίψον τον άρτον σου επί πρόσωπον των υδάτων· διότι εν ταις πολλαίς ημέραις θέλεις ευρεί αυτόν.» Φαίνεται τόσο κατάλληλο, όταν ένας έχη υπ’ όψιν του ότι τα «ύδατα» στις Γραφές συμβολίζουν συχνά «ανθρώπους.»
Είναι κατάλληλο, επίσης, ν’ αναφέρω εδώ την εκτίμησί μας για την πιστή, άφοβη υπηρεσία που εξετέλεσαν οι τρεις πρόεδροι της Εταιρίας, Κ. Τ. Ρώσσελ, Ι. Φ. Ρόδερφορδ και Ν. Ο. Νορρ. Καθώς έχουν εκτελέσει, από κοινού με επιμελείς συνεργάτας, το θέλημα του Κυρίου προσφέροντας πνευματική τροφή σ’ όλο το σώμα των δούλων του Θεού στη γη στον κατάλληλο καιρό, υπήρξαν και είναι μια πραγματική έμπνευσις για μας.—Ματθ. 24:45-47.
Ως ένας άνθρωπος που είναι τώρα ηλικίας ογδόντα ενός ετών, και μοχθεί κάτω από πολλές σωματικές αδυναμίες, θα επιθυμούσα να ενθαρρύνω όλους εκείνους, οι οποίοι μπορούν, ν’ αναλάβουν ολοχρόνια δράσι κηρύγματος και να παραμείνουν σ’ αυτή όσο μπορούν. Έχω κερδίσει μεγάλη ικανοποίησι με το να το πράξω αυτό, ακούοντας πάντοτε την υπενθύμισι του αποστόλου Πέτρου: «Εις τούτο προσεκλήθητε, επειδή και ο Χριστό έπαθεν υπέρ υμών, αφίνων παράδειγμα εις υμάς, διά να ακολουθήσητε τα ίχνη αυτού.» (1 Πέτρ. 2:21) Με τη βοήθεια του Ιεχωβά έχω σκοπό να συνεχίσω σ’ αυτή την υπηρεσία, διατηρώντας τις δυνάμεις μου που ελαττώνονται για τον αίνο Εκείνου ο οποίος μας επρομήθευσε τον ίδιο τον Υιό του ως θυσία για τ’ αμαρτήματά μας και ως Υπόδειγμα αφοσιώσεως στον Θεόν του και Θεόν μας.