Έπαυσαν να Πηγαίνουν στην Εκκλησία
ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ του «Χριστιανικού κόσμου» σήμερα βρίσκονται σε μια κατάστασι παρακμής. Ο αριθμός εκείνων που παρευρίσκονται και τις υποστηρίζουν ελαττώνεται κάθε χρόνο στη μια χώρα μετά την άλλη. Πολλά άτομα εγκαταλείπουν τις αντίστοιχες εκκλησίες των εξαιτίας των όσων έχουν ιδεί να συμβαίνουν σ’ αυτές και λόγω της επιθυμίας των για Βιβλική αλήθεια. Οι κατωτέρω δύο πείρες δείχνουν τι συμβαίνει. Η πρώτη είναι από τον Καναδά.
«Ενωρίς στη ζωή έγινα μέλος της Πεντηκοστιανής θρησκείας, διότι αυτή ήταν η θρησκεία των γονέων μου. Εν τούτοις, διεπίστωσα ότι όλες οι θρησκείες δεν μπορούσαν να είναι ορθές, εφόσον διδάσκουν τόσο πολλές διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες ιδέες. Έτσι πήγα στον ιερέα μου του Κάλβαρυ Τέμπλ στο Ουίννιπεγκ του Καναδά, για να συζητήσω τα ζητήματα μαζί του.
«Του έκαμα ερωτήσεις για την Τριάδα. Σε καμμιά περίπτωσι δεν μου έδωσε ποτέ μια άμεση απάντησι, αλλά επανειλημμένως μου έλεγε ότι το πώς ακριβώς τρία πρόσωπα μπορούσαν να είναι ένας Θεός αποτελεί μυστήριο, και ότι οφείλω να παραδεχθώ αυτή τη διδασκαλία με πίστι. Μία άλλη διδασκαλία της Πεντηκοστιανής θρησκείας που μ’ ενοχλούσε, επίσης, πολλά χρόνια ήταν ότι όλοι οι καλοί άνθρωποι πηγαίνουν στον ουρανό. Το εύρισκα δύσκολο για να γίνη αποδεκτό. Τον ερώτησα, ‘Γιατί έκαμε ο Θεός αυτή τη σφαίρα; Επρόκειτο μήπως να την εγκαταλείψη απλώς και να μας πάρη όλους στον ουρανό;’
«’Ναι,’ απαντούσε πάντοτε ο ιερεύς μου. Η σύγχυσίς μου μεγάλωνε και αναζητούσα πιο σοβαρά την αλήθεια του Θεού. Το 1967 έπαυσα να πηγαίνω στο Κάλβαρυ Τέμπλ και άρχισα να προσεύχωμαι ένθερμα στον Θεό για καθοδήγησι. Πριν περάση πολύς καιρός το ίδιο εκείνο έτος, αισθάνθηκα την ανάγκη ν’ αλλάξω επάγγελμα και, μολονότι δεν ήξευρα γιατί, εν τούτοις άλλαξα. Δέχθηκα μια θέσι διευθυντού του τμήματος μικρών οικιακών ζώων σ’ ένα κατάστημα. Είχα μια υπάλληλο που εργαζόταν κάτω από τη διεύθυνσί μου. Αρχίσαμε πολλές συζητήσεις για τη ζωή γενικά. Διεπίστωσα γρήγορα ότι οι παρατηρήσεις της περιείχαν περικοπές από τη Βίβλο. Αυτό μ’ έκαμε ν’ αφήσω την επιφυλακτικότητα, και δεν πέρασε πολύς καιρός για ν’ αντιληφθώ ότι αυτή η γυναίκα μου έλεγε την αλήθεια από τον Λόγο του Θεού. Ναι, είδα ότι αυτό ήταν εκείνο που αναζητούσα.
Δεν μ’ ενδιέφερε ότι αυτή η ταπεινή γυναίκα ήταν μια μάρτυς του Ιεχωβά ούτε και το ότι πλείστοι άνθρωποι έχουν προκατάληψι εναντίον των. Αντελήφθηκα ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά κατείχαν την αλήθεια της Γραφής και ήμουν τόσο ευτυχής που είχα βρει τον τρόπο να τη μάθω.
«Παρεκάλεσα κυριολεκτικά αυτή τη γυναίκα να μελετούμε μαζί τη Γραφή τακτικά. Αυτή και ο σύζυγός της άρχισαν να μελετούν μαζί μου. Είχα τόσο μεγάλη χαρά που μου εφαίνετο ότι δεν ελάμβανα αρκετή γνώσι. Δύο εβδομάδες αφότου άρχισα να μελετώ μαζί τους τη Γραφή, τους ερώτησα αν μπορούσα να τους συνοδεύσω στο έργο των του κηρύγματος από σπίτι σε σπίτι. Εξεπλάγησαν αλλά μ’ ενεθάρρυναν ευγενικά ν’αποκτήσω περισσότερη γνώσι από τη Γραφή πρώτα. Εζήτησα τη διαγραφή μου ως μέλους της Πεντηκοστιανής εκκλησίας, και από τον Μάιο του 1968 είχα τη χαρά και την ευτυχία να συμμερίζωμαι την αλήθεια του Θεού μαζί με άλλους ως ένας αφιερωμένος δούλος του.
«Όταν παρατηρώ πίσω στις ημέρες μου της εκκλησίας Κάλβαρυ Τέμπλ, αντιλαμβάνομαι τώρα γιατί δεν μπορούσα ν’ αποκτήσω σαφή κατανόησι της διδασκαλίας των για την Τριάδα, την αθανασία της ψυχής και τον πύρινο άδη. Διότι αυτά τα πράγματα δεν διδάσκονται πράγματι στη Γραφή.»
Η δευτέρα πείρα έρχεται από μια γυναίκα στη Νότιο Αφρική. Γράφει τα εξής:
«Ανήκα στην Ολλανδική Μεταρρυθμιστική Εκκλησία εδώ στο Γιοχάννεσμπουργκ, της Νοτίου Αφρικής, και ο γυιος μου, φοιτητής του πανεπιστημίου, ανήκε στη Μεθοδιστική Εκκλησία. Μια μέρα συζητούσαμε τις διδασκαλίες της εκκλησίας μας, και με κατάπληξί μας ανεκαλύψαμε ότι κανένας από τους δυο μας δεν εγνώριζε κάτι για την Αγία Γραφή. Διεπιστώσαμε ότι υπήρχε κάτι το πολύ εσφαλμένο, αλλά νομίζαμε ότι ήταν δικό μας σφάλμα. Έτσι αποφασίσαμε ν’ ακούμε στο μέλλον πιο προσεκτικά αυτά που λέγονται στην εκκλησία για να δούμε τι μπορούμε να μάθωμε. Αλλά στη διάρκεια των επομένων ολίγων εβδομάδων διεπιστώσαμε ότι οσοδήποτε προσεκτικά κι’ αν ακούαμε, δεν ελαμβάναμε καμμιά απολύτως πραγματική πνευματική ωφέλεια από τις αντίστοιχες εκκλησίες μας.
«Εκείνον τον καιρό περίπου ο γυιος μου ανεκάλυψε ένα αντίτυπο του περιοδικού «Η Σκοπιά» στο σπίτι μας κι’ επρότεινε να την διαβάσωμε μαζί. Το κύριο άρθρο επραγματεύετο την θαυμαστή ελπίδα που τονίζεται στην Αγία Γραφή σχετικά με ζωή αιώνια σε μια παραδεισιακή γη. Ήταν καθαρό ως κρύσταλλο. Έτσι αποφασίσαμε να εγγράφουμε συνδρομηταί στο περιοδικό «Η Σκοπιά» αμέσως. Όταν είχαν περάσει δέκα ημέρες και δεν είχαμε λάβει ακόμη τίποτε, ανεζητήσαμε στον τηλεφωνικόν κατάλογο τον αριθμό του γραφείου του τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά για να πληροφορηθούμε για την αργοπορία. Μας εδόθη η εξήγησις ότι θα περνούσε λίγος καιρός ακόμη ωσότου αρχίσουν να μας έρχωνται τα περιοδικά, αλλά ότι θα εζητείτο από κάποιον να μας επισκεφθή και να μας φέρη τα τελευταία τεύχη.
«Αργότερα, όταν μας επεσκέφθη ένας μάρτυς του Ιεχωβά, δεχθήκαμε την χωρίς αμοιβή οικιακή Γραφική μελέτη που μας είχε προσφερθή. Τώρα λαμβάνομε πλούσια πνευματική τροφή. Κανείς από τους δυο μας δεν ξαναπήγε στην εκκλησία. Ύστερ’ από τη δεύτερή μας μελέτη, παρακολουθήσαμε την πρώτη μας συνάθροισι στην Αίθουσα Βασιλείας. Αισθανθήκαμε έκπληξι από τα φιλικό πνεύμα και τον ενθουσιασμό του καθενός. Από τότε παρακολουθούμε τακτικά τις συναθροίσεις των μαρτύρων του Ιεχωβά. Εμάθαμε τις θαυμαστές αλήθειες του Λόγου του Θεού, της Γραφής, αλήθειες που απλώς δεν εδίδασκαν οι εκκλησίες τις οποίες παρακολουθούσαμε πριν.»
Πόσο σοφοί είναι αυτοί οι άνθρωποι που έφυγαν από τέτοια ιδρύματα που ομολογούν ότι διδάσκουν τις αλήθειες του Θεού αλλά στην πραγματικότητα δεν τις διδάσκουν, ακόμη δε και τις αρνούνται με τα λόγια και με τις πράξεις των.—Τίτον 1:16· Αποκάλ. 18:4, 5, 8.