Απορρίπτουν την Αγία Γραφή!
Ο «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ κόσμος» ισχυρίζεται ότι οι διδασκαλίες του και οι πράξεις του βασίζονται στην Αγία Γραφή. Εν τούτοις, τα γεγονότα δείχνουν ότι οι κληρικοί του καθώς και η πλειονότης των μελών του δεν την πιστεύουν. Αυτό αποδεικνύεται από τις κατωτέρω δύο πείρες:
«Η σύζυγος μου κι’ εγώ παρακολουθούσαμε τακτικά την Λουθηρανή Εκκλησία της Χάριτος στην Πλαίνβιλ, της πολιτείας Κοννέκτικατ. Από τη νεανική μου ηλικία έτρεφα σεβασμό για την Αγία Γραφή. Ήταν πάντοτε εκτεθειμένη επάνω σ’ ένα τραπέζι στο σπίτι μας. Όταν ήμουν αρκετά μεγάλος, άρχισα να διαβάζω τμήματά της.
«Όταν εδιάβασα στη Γραφή ότι ο Θεός αγαπά τον ιλαρόν δότη, εθύμωνα με τις συχνές ομιλίες που εγίνοντο από τον λειτουργό μας για χρηματικές εισφορές. Το 1965 ο εφημέριός μας εκλήθη σε μια άλλη εκκλησία στο Νιου Τζέρσεϋ διότι είχε δυσχέρειες με την εκκλησία του Κοννέκτικατ. Στην αποχαιρετιστήριο ομιλία του, απέδωσε στον εαυτό του την αύξησι των μελών της εκκλησίας στη διάρκεια των δέκα ετών που υπηρέτησε εκεί. Θυμήθηκα το εδάφιο Πράξεις 2:47 (σχετικά με το ότι ο Κύριος είναι εκείνος ο οποίος προσέθετε νέους στην εκκλησία) και αηδίασα να τον ακούω ν’ αποδίδη έπαινο στον εαυτό του για εκείνα που εγώ επίστευα ότι τα πράττει ο Θεός.
«Γύρω σ’ αυτή την εποχή μας επεσκέφθησαν οι μάρτυρες του Ιεχωβά και προσεφέρθησαν να διεξάγουν μαζί μας μια Γραφική μελέτη χωρίς δαπάνη. Δεχθήκαμε ευχαρίστως, και αμέσως από την αρχή η σύζυγός μου κι’ εγώ διεπιστώσαμε πόσο λίγα εγνωρίζαμε για τη Γραφή, Σύντομα άρχισα να λέγω σε άλλα μέλη της εκκλησίας αυτά που εμάθαινα. Ένας εφημέριος από την πόλι Κένσιγκτον ειδοποιήθηκε για τη νέα μου δραστηριότητα κι’ εστάλη για να με ‘βοηθήση.’ Έφθασε σπίτι μου την ώρα που μελετούσαμε τη Γραφή μαζί με τους Μάρτυρας. Εκείνος δεν είχε μαζί του Γραφή και αρνήθηκε να κάμη συζήτησι σχετικά μ’ αυτή. Εν τούτοις, ύστερ’ από δύο ώρες, η αλήθεια σχετικά μ’ αυτόν είχε γίνει καταφανής. Δεν επίστευε σε μέρη του Λόγου του Θεού, της Βίβλου.
Ένας άλλος λειτουργός εστάλη τώρα να με ιδή. Κι’ αυτός, επίσης, απέρριψε μέρη της Βίβλου. Η ενέργεια της εκκλησίας ήταν να με καλέση να ομιλήσω μπροστά στο συμβούλιο της εκκλησίας. Εξεπλάγην όταν διεπίστωσα πόση άγνοια των Γραφών είχαν. Αυτοί ήσαν άνδρες που είχα θαυμάσει ως λειτουργούς του Θεού. Ένα μέλος του συμβουλίου, για να υπεράσπιση τη διδασκαλία της εκκλησίας ότι η ανθρωπίνη ψυχή είναι αθάνατη, είπε ότι οι γιατροί διεπίστωσαν μια ταχεία μείωσι του βάρους του σώματος αμέσως μετά τον θάνατο ενός ανθρώπου. Ισχυρίσθη ότι αυτό ωφείλετο στην αναχώρησι της ψυχής από το σώμα. [Αυτό είναι ψεύδος. Η πτώσις του βάρους του σώματος οφείλεται στην αφυδάτωσι, η οποία επέρχεται σε λίγες ημέρες.] Αυτό ήταν! Τώρα ήμουν πλήρως πεπεισμένος ότι αυτοί οι ηγέται της θρησκείας δεν επίστευαν στην Αγία Γραφή.
«Ο τελικός μου αποχαιρετισμός στην εκκλησία ήλθε ύστερ’ από δύο εβδομάδες, όταν μ’ επεσκέφθη ο νέος εφημέριος. Δεν μπορούσε ν’ απαντήση με την εξουσία της Βίβλου στον καταιγισμό των ερωτήσεων που του έθετα. Έφυγε, λέγοντας ότι όλοι μας, καθώς κι’ αυτός ο ίδιος, προσπαθούσαμε να βρούμε αλήθειες και ότι αν εγώ ενόμιζα ότι είχα εύρει την αλήθεια, τότε αυτό ήταν θαυμάσιο. Η σύζυγός μου κι’ εγώ θεωρούμε ότι ήταν πράγματι η παρ’ αξίαν αγαθότης του Ιεχωβά που μας οδήγησε στην οδό της ζωής, και γι’ αυτό είμεθα εξαιρετικά ευγνώμονες.»
Η δευτέρα πείρα είναι από μια γυναίκα στον Καναδά, που γράφει: «Ήμουν μια διδασκάλισσα του κατηχητικού σχολείου σε μια παλαιά Ηνωμένη Εκκλησία κοντά στη Γέφυρα Παττούλα στο Σάρρεϋ, της Βρεττανικής Κολομβίας. Μου επετρέπετο να διδάσκω στα παιδιά ό,τι θεωρούσα καλύτερο γι’ αυτά από τη Βίβλο, πράγμα που μου ήταν ευχάριστο διότι δεν συμφωνούσα με μερικές από τις διδασκαλίες των. Αισθανόμουν ότι προσέφερα κάποια βοήθεια εκεί, διότι μερικά από τα παιδιά προήρχοντο από πτωχά και διηρημένα σπίτια.
«Ύστερ’ από δύο χρόνια διδασκαλίας εκεί άρχισαν να μας επισκέπτωνται σπίτι μας οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Μας έκαμε εντύπωσι η ειλικρίνεια και η ακρίβειά των σχετικά με τη Βίβλο. Αρχίσαμε να παρακολουθούμε μερικές από τις συναθροίσεις των στην Αίθουσα Βασιλείας, αλλά εξακολουθούσα να διδάσκω στο Κατηχητικό σχολείο στην εκκλησία, επειδή εξακολουθούσα να θεωρώ ότι ήμουν αναγκαία εκεί.
«Δεν αντελαμβανόμουν την ανάγκη να εξέλθω από την ψευδή θρησκεία ώσπου μια μέρα στο Κατηχητικό σχολείο διάβαζα στα παιδιά για τον Αδάμ και την Εύα. Η ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία ήταν υπεύθυνη για το Κατηχητικά σχολείο, ήλθε στην τάξι και τα παιδιά θέλησαν να μάθουν για τον άνθρωπο των σπηλαίων. Εκείνη εξήγησε ότι ένας από τους γυιους του Αδάμ θα νυμφεύθηκε μια γυναίκα των σπηλαίων που ζούσε έξω από τον κήπο της Εδέμ. Είπε, επίσης, ότι το πρώτο μέρος της Βίβλου ήταν πιθανώς μύθος.
«Όταν πήγα σπίτι, το συνεζήτησα αυτό με τον σύζυγό μου. Θυμήθηκα τότε ότι οι Μάρτυρες μας είχαν δείξει το εδάφιο «όλη η Γραφή είναι θεόπνευστος,» και ότι πρέπει να μελετούμε την Αγία Γραφή για ν’ αποκτήσωμε ακριβή γνώσι της αληθείας. (2 Τιμ. 3:16) Σε λίγο έπαυσα να διδάσκω στο Κατηχητικό σχολείο και άρχισα να μελετώ την Αγία Γραφή και να παρακολουθώ τις συναθροίσεις μαζί με τους Μάρτυρας πιο τακτικά.
«Τώρα ο σύζυγός μου κι’ εγώ είμεθα αφιερωμένοι διάκονοι του Ιεχωβά Θεού, και ευφραινόμεθα να υποστηρίζωμε και να διακηρύττωμε την Αγία Γραφή ως τον Θείο Λόγο της αληθείας.»