Έχετε Προσκόψει σε Ό,τι Άλλοι Έχουν Κάμει;

ΗΤΑΝ ένας ζηλωτής Χριστιανός διάκονος επί πολλά χρόνια. Είχε, επίσης, φροντίσει ώστε τα τέκνα του ν’ ανατραφούν «εν παιδεία και νουθεσία Ιεχωβά.» Κατόπιν μια μέρα έπαυσε να συναναστρέφεται με τους ομοίους μ’ αυτόν Χριστιανούς κι έγραψε στην Εταιρία Σκοπιά για να εξηγήση τους λόγους. Τι τον είχε κάμει να προσκόψη; Αισθάνθηκε ότι μερικοί στην εκκλησία του τον αδίκησαν.​—Εφεσ. 6:4, ΜΝΚ.

Κατόπιν πάλι, υπήρχε ένας διακονικός βοηθός σε μια μεγάλη εκκλησία, ο οποίος αιφνιδίως έχασε κάθε ενδιαφέρον για το έργο του Ιεχωβά και διέκοψε τους δεσμούς του με τον λαό του Ιεχωβά. Προσέκοψε με την πορεία του ιδίου του πατρός του, ο οποίος υπήρξε επίσκοπός του και ο οποίος είχε αποκοπή από την επικοινωνία για λόγους μοιχείας.

Ανάμεσα σ’ εκείνους, οι οποίοι προσκόπτουν και χάνουν κάθε ενδιαφέρον για το έργο του Ιεχωβά, ήταν κι ένα ζεύγος ηλικιωμένων. Γιατί; Διότι μια εμπορική συναλλαγή μ’ ένα όμοιο των Χριστιανό τους φάνηκε «πονηρή.»

Και υπήρχε, επίσης, μια νεαρή Χριστιανή, η οποία είχε αφιερώσει τη ζωή της στον Ιεχωβά Θεό, αλλ’ η οποία εδίσταζε να βαπτισθή. Τι ήταν εκείνο που την έκαμε να βρίσκεται σε κίνδυνο να προσκόψη; Η άσοφη διαγωγή ενός υπηρέτου στην εκκλησία της.

Τι το κοινό έχουν αυτές οι πείρες καθώς και άλλες που θα μπορούσαν να δοθούν; Όλες δείχνουν άτομα που κάνουν το σφάλμα ν’ αφήνουν μια λίγο ή πολύ άσοφη ή άδικη πορεία ενός άλλου να τους γίνη πρόσκομμα ως το σημείο να χάσουν την ελπίδα για αιώνια ζωή.

Είναι αλήθεια ότι όλοι έχομε αισθήματα. Όταν κάποιος μας αδικήση ή μας απογοητεύση βαθιά, είναι απλώς ανθρώπινο να αισθανθούμε τραυματισμένοι, όπως ακριβώς αισθανόμεθα πόνο όταν προσκόψη κάπου το δάκτυλο του ποδιού μας ή κτυπήσωμε ένα δάκτυλο του χεριού μας με το σφυρί. Αλλά είναι φρόνιμο να χάσωμε την ψυχραιμία μας και να λακτίσωμε ή να συντρίψωμε κάτι απλώς διότι έχουν τραυματισθή τα αισθήματά μας; Έτσι θα κάναμε καλά να θέσωμε το ερώτημα. Είναι φρόνιμο ν’ αφήσωμε τον εαυτό μας να προσκόψη και ν’ απομακρυνθή από την οδό της ζωής απλώς εξαιτίας της άσοφης ή εσφαλμένης πορείας άλλων και αν ακόμη αυτό μας έφερε βαθιά απογοήτευσι ή παθήματα;

Αντί να προσκόψωμε και ν’ απομακρυνθούμε από την αλήθεια του Θεού εξαιτίας ενός βαθέος τραυματισμού, θα ήταν καλύτερα να υπενθυμίζωμε στον εαυτό μας ότι κανένας από τους επιγείους δούλους του Θεού σήμερα δεν είναι τέλειος. Λόγω ατελείας θα ενεργήσουν κατά καιρούς απερίσκεπτα. (Γεν. 8:21) Εκείνο που τους πιέζει να ενεργούν έτσι είναι ο κόσμος και ο άρχων του, Σατανάς ή Διάβολος. Εξαιτίας αυτών των γεγονότων, δεν θα έπρεπε να βλέπωμε τους Χριστιανούς αδελφούς μας με κατανόησι της πραγματικότητος και με έλεος;​—Ιωάν. 12:31· 1 Ιωάν. 2:15-17.

ΓΡΑΦΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Οι Γραφές καθιστούν σαφές ότι τα σφάλματα και τ’ αμαρτήματα των ομοίων μας δούλων του Θεού δεν αποτελούν βάσιμη αιτία για να προσκόψη ένας και ν’ απομακρυνθή από την υπηρεσία του Θεού. Οι Ισραηλίται στη διάρκεια του ταξιδίου των στην έρημο εγόγγυζαν, εστασίασαν και μερικές φορές ακόμη ανεμίχθησαν σε ψευδή λατρεία. Αλλά θα έπρεπε οι εκτροπές των να είναι σοβαρή αιτία για να προσκόψη οποιοσδήποτε Ισραηλίτης και να διακόψη τη σχέσι του με τον λαό του Ιεχωβά; Όχι αν επιθυμούσε να φθάση τελικά στην «γην ρέουσαν γάλα και μέλι.»​—Έξοδ. 3:8.

Ακόμη και ο Βασιλεύς Δαβίδ, τον οποίον ο Ιεχωβά εχαρακτήρισε «άνθρωπον κατά την καρδίαν αυτού,» διέπραξε σοβαρά σφάλματα. Το πιο βαρύ του σφάλμα ήταν με τη σύζυγο του Ουρία, για το οποίο ο Θεός τον ετιμώρησε αυστηρά. Αλλά μπορούσαν κάποιο ή όλα αυτά τα σφάλματα του Βασιλέως Δαβίδ να δικαιολογήσουν το ν’ αποχωρισθή από το έθνος του Ιεχωβά; Αν το έπραττε αυτό, θα εισήκουε ο Θεός τις προσευχές του; Θα μπορούσε να προσφέρη θυσίες για τ’ αμαρτήματα του χωριστά από το Λευιτικό ιερατείο;

Κατόπιν υπάρχουν τα παραδείγματα των αποστόλων του Ιησού και άλλων μαθητών. Οι δέκα απόστολοι είχαν ενοχληθή σοβαρά όταν έμαθαν ότι ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, μαζί με τη μητέρα των, είχαν ζητήσει από τον Ιησού τις κύριες θέσεις στη βασιλεία του. Αλλά μήπως προσέκοψαν; Εκράτησαν κάποια μνησικακία εναντίον του Ιακώβου και του Ιωάννου κι έπαυσαν να συναναστρέφωνται τον Ιησού; Ή μήπως ο ίδιος ο Ιησούς προσέκοψε κι έπαυσε να υπηρετή τον ουράνιο Πατέρα του, επειδή ένας απόστολος του έγινε προδότης, ένας άλλος τον αρνήθηκε τρεις φορές και όλοι τους έφυγαν στον καιρό της συλλήψεως του; Η πορεία των δεν έφθειρε τη σχέσι του με τον Θεό.​—Ματθ. 20:20-28· 26:20-75.

Το θεόπνευστο Υπόμνημα μάς λέγει, επίσης, ότι ο Παύλος και ο Βαρνάβας είχαν διαφωνήσει σοβαρά σχετικά με το αν θα έπαιρναν μαζί των τον Ιωάννη Μάρκο, κι εξαιτίας τούτου έφθασαν στο σημείο να διαχωρίσουν τους δρόμους των. Αλλά έπαυσε οποιοσδήποτε απ’ αυτούς να υπηρετή τον Θεό λόγω αυτού του γεγονότος; Αντιθέτως, διαβάζομε ότι ύστερ’ από χρόνια ο απόστολος Παύλος εζήτησε να πάγη μαζί του ο Ιωάννης Μάρκος λόγω της χρησιμότητός του.​—Πράξ. 15:36-41· 2 Τιμ. 4:11.

Ναι, υπήρξαν μερικοί μαθηταί του Ιησού, οι οποίοι προσέκοψαν. Όταν τους είπε για την ανάγκη που είχαν να φάγουν τη σάρκα του και να πιουν το αίμα του, εκείνοι ανεφώνησαν: «Σκληρός είναι ούτος ο λόγος· τις δύναται να ακούη αυτόν;» και ως αποτέλεσμα τούτου έπαυσαν να περιπατούν με τον Ιησού. Αλλά πόσο άσοφη ήταν η πορεία των! Όπως είπε ο Πέτρος μ’ αυτή την ευκαιρία, δεν υπήρχε κανένας άλλος στον οποίο να πάγουν: «Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει; λόγους ζωής αιωνίου έχεις.»​—Ιωάν. 6:53-69.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Ο Ιεχωβά Θεός και ο Ιησούς Χριστός δείχνουν επιείκεια στις ατέλειες των ανθρωπίνων δούλων και εκπροσώπων των. Ο Θεός χρησιμοποιεί τους ‘αδελφούς του Χριστού,’ που συλλογικά καλούνται «ο πιστός και φρόνιμος δούλος,» για να κάμη το έργον Του στη γη. Εκείνοι που αποτελούν αυτόν τον όμιλο είναι ατελείς, διαπράττουν λάθη, κι εν τούτοις τους χρησιμοποιεί και τους ευλογεί ο Θεός. Και ο Ιησούς είπε ότι κάθε τι που θα εγίνετο σ’ αυτούς το υπελόγιζε ως να εγίνετο σ’ αυτόν, και τούτο παρά τις ατέλειές των.​—Ματθ. 24:45-47· 25:31-46.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΔΑΦΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΠΤΩΜΕ

Όταν αρχίζωμε να λογικευώμεθα επάνω σ’ αυτό το ζήτημα, διαπιστώνομε ότι το ν’ αφήνη ένας να προσκόψη ώστε ν’ απομακρυνθή από την υπηρεσία του Θεού γι’ αυτό που κάνουν άλλοι είναι άσοφο, άδικο και, επάνω απ’ όλα, άστοργο. Ο Λόγος του Θεού μάς λέγει ότι χαρά είναι η μερίδα των δούλων του Θεού. (Ησ. 65:14) Γιατί να επιτρέψετε να σας κλέψη τη χαρά σας εκείνο που κάποιος άλλος έχει κάμει; Ορθώς μας συμβουλεύει ο Λόγος του Θεού: «Μη σπεύδε εν τω πνεύματί σου να θυμόνης· διότι ο θυμός αναπαύεται εν τω κόλπω των αφρόνων.» Είναι άσοφο να επιτρέψετε σε κάποιον άλλον να σας κλέψη τη χαρά της υπηρεσίας του Ιεχωβά, και είναι, ναι είναι, καθαρή παραφροσύνη ν’ αφήσετε κάποιον άλλον να σας κλέψη την προσδοκία σας για αιώνια ζωή στη νέα τάξι πραγμάτων του Θεού. Δεν ισοδυναμεί με αυτοκτονία το ν’ αφήση ένας τον εαυτό του να προσκόψη έτσι;​—Εκκλησ. 7:9.

Το να λάβη ένας μια τέτοια πορεία είναι, επίσης, άδικο, Πώς αυτό; Με το ότι λαμβάνει μια πορεία ενεργείας αντίθετη προς τις οδηγίες του Ιησού. Αυτός διέταξε να πηγαίνουμε πρώτα σ’ εκείνον ο οποίος μας έβλαψε προσωπικώς, μόνοι μας, σε μια προσπάθεια να διευθετήσωμε το ζήτημα. Αν αυτό αποτύχη, διέταξε να πάρωμε μαζί μας ένα ή δύο ακόμη. Και αν αυτό αποτύχη, διέταξε να γίνη αυτό ζήτημα της εκκλησίας. Και αν και αυτό αποτύχη; Τότε ο πταίστης, όχι ο αδικημένος, θα πρέπει ν’ αποχωρισθή από την εκκλησία.​—Ματθ. 18:15-17.

Όταν έχετε προσκόψει με την πορεία ενός άλλου, διακηρύσσετε έτσι ότι δεν το συγχωρείτε αυτό το άτομο. Αλλά μπορείτε να μη συγχωρέσετε; Ο Ιησούς είπε ότι ο Θεός θα μας κρίνη με την ίδια αυστηρότητα που εμείς κρίνομε άλλους, ότι δεν θα μας συγχωρήση, αν εμείς δεν έχωμε συγχωρήσει εκείνους οι οποίοι ημάρτησαν εναντίον μας. Και οφείλομε να συγχωρούμε, όχι μόνο μια ή δύο φορές, αλλά όπως είπε ο Ιησούς στον Πέτρο, «Έως εβδομηκοντάκις επτά.»​—Ματθ. 6:14, 15· 18:21-35.

Όχι μόνο αυτό, αλλά το να προσκόψετε και ν’ αρνηθήτε να συγχωρήσετε έναν άλλο θα εσήμαινε αλαζονεία εκ μέρους σας. Πώς αυτό; Διότι τολμάτε ν’ αναλάβετε τον ρόλο του Θεού με το να κρίνετε τον αδελφό σας. Όπως παρετήρησε ο Ιωσήφ, ο γυιός του πατριάρχου Ιακώβ, όταν οι αδελφοί του εφοβήθησαν για την πορεία που θ’ ακολουθούσε αυτός με τον θάνατο του πατρός των: «Μη φοβείσθε· μήπως αντί Θεού είμαι εγώ;» Ναι, μολονότι τον είχαν πωλήσει ως δούλο και είχε κακοπεράσει ως δούλος πολλά χρόνια, αυτός δεν διατηρούσε κακία εναντίον των. Δεν φιλοξενούσε ένα πνεύμα ανταποδόσεως αλλά αβίαστα τους είχε συγχωρήσει.​—Γεν. 50:19-21.

Ούτε αυτό είναι το παν. Αν απομακρύνεσθε από την επικοινωνία με τον λαό του Ιεχωβά λόγω του ότι κάποιος ή πολλοί έχουν κάμει, δεν δείχνετε μ’ αυτό έλλειψι αγάπης για όλους τους άλλους; Εκείνο που, στην πραγματικότητα, τους λέτε είναι ότι όλη η στοργική των συναναστροφή δεν αξίζει όσο αξίζουν τα προσωπικά σας αισθήματα. Αλλά συμβαίνει πράγματι αυτό; Και ακόμη περισσότερο, αν σας κάνη να προσκόψετε αυτό που κάνει ένας άλλος ώστε ν’ απομακρυνθήτε από την υπηρεσία του Ιεχωβά, τότε πού είναι η αγάπη σας για τον πλησίον; Πού είναι η αγάπη σας γι’ αυτούς που πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη, γι’ αυτούς που στενάζουν και βοούν για όλα τα βδελύγματα που βλέπουν να συμβαίνουν, ιδιαιτέρως μέσα στον «Χριστιανικό κόσμο»; Ο μόνος τρόπος να δείξετε σ’ αυτούς αγάπη είναι να εγκαρτερήτε στη Χριστιανική διακονία άσχετα με το τι είναι πιθανόν να έχη κάμει ένας άλλος.

Επί πλέον, όταν προσκόπτετε μ’ αυτό που κάνουν άλλοι, προδίδετε, επίσης, έλλειψι αγάπης για τον Ιεχωβά Θεό. Πώς αυτό; Διότι αυτός το έχει επιτρέψει. Ο Ιεχωβά Θεός είναι μακρόθυμος. Πολλά πράγματα, που αυτός δεν επιδοκιμάζει, τα επιτρέπει ως δοκιμασία επάνω στους δούλους του. Παρατηρήστε τι επέτρεψε να υποστούν ο Ιώβ και ο ίδιος ο Υιός Του Ιησούς Χριστός. Εν τούτοις, υπεσχέθη ότι δεν θα μας ζητηθή να υπομείνωμε περισσότερα από όσα μπορούμε. (1 Κορ. 10:13) Αν σας κάνη να προσκόψετε κάθε τι που Αυτός έχει επιτρέψει ώστε ν’ απομακρυνθήτε από την υπηρεσία του, βρίσκετε στην πραγματικότητα σφάλματα στον Ιεχωβά Θεό και προδίδετε έλλειψι αγάπης γι’ αυτόν. Εκείνο που σημαίνει αυτό είναι ότι σεις υπαγορεύετε τους όρους, με τους οποίους είσθε πρόθυμος να υπηρετήσετε τον Θεό. Έχει κανένα νόημα αυτό; Μπορείτε να υπαγορεύσετε σεις σ’ αυτόν; Μπορείτε σεις να θέσετε σ’ αυτόν όρους στους οποίους ν’ ανταποκριθή; Έχει αυτός ανάγκη από σας, ή μήπως σεις έχετε ανάγκη απ’ αυτόν; Τι λέγει ο Ψαλμωδός; «Ειρήνην πολλήν έχουσιν οι αγαπώντες τον νόμον σου· και εις αυτούς δεν υπάρχει πρόσκομμα.»​—Ψαλμ. 119:165.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΤΕ ΠΡΟΣΚΟΨΕΙ;

Αν έχετε προσκόψει, θα κάνατε καλά να ρωτήσετε τον εαυτό σας, Γιατί έχω προσκόψει; Πιθανόν επιπολαίως να πήτε ότι αυτό οφείλεται στο ότι έχει προσβληθή το αίσθημα σας δικαιοσύνης, ή ότι σας έχει αδικήσει ή απογοητεύσει κάποιος άλλος. Αλλά ο Λόγος του Θεού έχει κάμει προμήθεια για το πώς να πολιτευθή ένας με σοβαρούς παραβάτες καθώς και για την διευθέτησι προσωπικών σφαλμάτων. Μήπως έχετε την τάσι ν’ αφήνετε να σας κυβερνά η συγκίνησις μάλλον παρά η λογική; Η συγκίνησις συχνά στηρίζεται σε ιδιοτέλεια. Η μπορεί, επίσης, να συμβαίνη να έχετε τάσι να στρέφεσθε προς τα έσω κι έτσι είναι πιο πιθανόν να παίρνετε πάρα πολύ σοβαρά αυτά που οι άλλοι λέγουν και κάνουν;

Ενθυμείσθε, η ανθρωπίνη καρδιά είναι απατηλή και διεφθαρμένη. (Ιερεμ. 17:9) Μήπως χωρίς να το έχετε αντιληφθή ζητούσατε ευκαιρία για να σταματήσετε; Έτσι, όταν ένας προσέκοψε σ’ αυτό που ένας άλλος έχει πει ή κάμει θα είναι καλό να ερωτήση τον εαυτό του: Ποια ήταν η πραγματική αιτία που έχω προσκόψει; Είναι το σφάλμα ή το παράπονο τόσο μεγάλο, ή μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό ελατήριο ή αιτία πίσω από το ότι προσέκοψα; Ο Θεός γνωρίζει την απάντησι.

ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΣΑΣ

Η απάντησις του αποστόλου Πέτρου ότι δεν υπήρχε άλλος τόπος να πάγη, ότι μόνο ο Ιησούς είχε λόγους αιωνίου ζωής, είναι μια απάντησις που πρέπει να έχετε υπ’ όψιν, όταν έχετε τάσι να προσκόψετε εξαιτίας του τι λέγει, ή κάνει ένας άλλος. Πού αλλού να πάμε; Μήπως υπάρχει κάτι ανώτερο από το προνόμιο υπηρεσίας του Ιεχωβά Θεού; Δεν είναι η πιο τιμητική δράσις στην οποία οποιοσδήποτε μπορεί να ενασχοληθή, το να είναι πρέσβυς ή απεσταλμένος της ουρανίας κυβερνήσεως, να καλή υπέρ του Χριστού ανθρώπους να διαλλαγούν με τον Θεό;​—2 Κορ. 5:20.

Και σε ποιό περισσότερο ανταποδοτικό έργο θα μπορούσε ένας να ενασχοληθή; Αυτό φέρει τιμή στον Ιεχωβά Θεό και απεργάζεται τη διεκδίκησι του ονόματός του. Μέσω αυτού του έργου προσφέρετε στους ανθρώπους την προσδοκία αιωνίας ζωής στο νέο σύστημα πραγμάτων του Θεού μετά τον Αρμαγεδδώνα. Κι επειδή το δικό του έργο είναι ένα ανιδιοτελές έργο, αποκομίζετε μεγάλη ευτυχία απ’ αυτό, διότι «μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη.»​—Πράξ. 20:35.

Εφόσον ο Λόγος του Θεού μάς βεβαιώνει ότι ο Θεός δεν λησμονεί την πιστή μας υπηρεσία και ότι το έργο μας γι’ αυτόν δεν είναι μάταιο, μπορείτε να είσθε βέβαιος για μια μελλοντική αμοιβή. Ποια; Είτε την αμοιβή να κυβερνήσετε μαζί με τον Χριστό επί χίλια έτη ή ν’ αποκτήσετε είσοδο σε μια «νέα γη» μετά τον Αρμαγεδδώνα όπου ο Θεός θα εξαλείψη κάθε δάκρυ από τ’ ανθρώπινα μάτια και δεν θα υπάρχη πια θάνατος, ούτε θλίψις, ούτε κραυγή, ούτε πόνος. Γιατί ν’ αφήσετε να σας κλέψη κάποιος άλλος όλ’ αυτά;​—1 Κορ. 15:58· Εβρ. 6:10· 2 Πέτρ. 3:13· Αποκάλ. 21:4.

Ας αντιμετωπίσωμε τα γεγονότα. Οι αφιερωμένοι Χριστιανοί μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν ένα δικαίως αποκτημένο υπόμνημα ή φήμη ότι διακρίνονται για την τιμιότητά των, την ειρήνη και την ενότητά των, και τη χαρά των. Είναι άνθρωποι που αγαπούν τον Ιεχωβά με όλη την καρδιά, τη διάνοια, την ψυχή και τη δύναμί των και οι οποίοι αγαπούν τον πλησίον των ως τον εαυτό των. (Μάρκ. 12:29-31) Αν επρόκειτο ν’ αποχωρισθήτε απ’ αυτούς, θα μπορούσατε ν’ αναμένετε ότι θα βρήτε ένα άλλον όμιλο ανθρώπων που καταβάλλουν σκληρές προσπάθειες να ζουν σύμφωνα με τις Βιβλικές αρχές περισσότερο απ’ αυτούς; Όπως παρετηρήθη ήδη, δεν ανέχονται αυτούς οι οποίοι ασκούν πονηρία αλλά τους απομακρύνουν από το μέσον των.​—1 Κορ. 5:13· 6:9-11.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ ΝΑ ΜΗ ΚΑΝΩΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΨΟΥΝ

Εν τούτοις, το γεγονός ότι οι Γραφές δεν δικαιολογούν κανένα να προσκόψη σε ό,τι κάνει ένας άλλος δεν πρέπει να θεωρηθή ότι σημαίνει ότι ένας Χριστιανός μπορεί να είναι αδιάφορος ή να παίρνη στα ελαφρά το να κάμη κάποιον άλλο να προσκόψη. Καθόλου! Το να κάμη ένας κάποιον άλλο να προσκόψη είναι μια πάρα πολύ σοβαρή παράβασις. Ο Ιησούς Χριστός δεν άφησε αμφιβολία γι’ αυτό το ζήτημα, διότι σε μια περίπτωσι είπε: «Όστις . . . σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει εις αυτόν να κρεμασθή μύλου πέτρα επί τον τράχηλον αυτού, και να καταποντισθή εις το πέλαγος της θαλάσσης.»​—Ματθ. 18:6.

Ο απόστολος Παύλος, επίσης, εξετίμησε την σοβαρότητα του σκανδαλισμού ενός συγ-Χριστιανού και γι’ αυτό επανειλημμένως προειδοποίησε για την αποφυγή του. Έδειξε ότι και αν ακόμη ένα πράγμα είναι τελείως ορθό καθ’ εαυτό, αν αυτό πρόκειται να κάμη κάποιον να προσκόψη, δεν πρέπει να το κάμωμε: «Καλόν είναι το να μη φάγης κρέας, μηδέ να πίης οίνον, μηδέ να πράξης τι εις το οποίον ο αδελφός σου προσκόπτει.» Και ο Παύλος όχι μόνο τα εκήρυττε αυτά, αλλά τα εφήρμοζε, επίσης: «Εάν το φαγητόν σκανδαλίζη τον αδελφόν μου, δεν θέλω φάγει κρέας εις τον αιώνα, δια να μη σκανδαλίσω τον αδελφόν μου.»​—Ρωμ. 14:21· 1 Κορ. 8:13.

Αν μάλιστα δεν πρέπει να κάνωμε πράγματα τα οποία είναι τελείως ορθά καθ’ εαυτά, εφόσον επρόκειτο να σκανδαλίσουν άλλους, πόσο πολύ περισσότερο προσεκτικοί πρέπει να είμεθα μήπως κάποια κακή ενέργειά μας σκανδαλίση άλλους! Έχοντας αυτό υπ’ όψιν του ο Παύλος, προσηύχετο για τους αδελφούς του στους Φιλίππους: «Να περισσεύση η αγάπη σας έτι μάλλον και μάλλον εις επίγνωσιν και εις πάσαν νόησιν δια να διακρίνητε τα διαφέροντα [σπουδαιότερα, ΜΝΚ] ,ώστε να ήσθε ειλικρινείς και απρόσκοποι μέχρι της ημέρας του Χριστού.» Νουθετώντας τους μ’ αυτό τον τρόπο, δεν τους ζητούσε παρά να τον μιμηθούν, διότι όπως έγραψε στους αδελφούς του στην Κόρινθο: «Μη δίδοντες μηδέν πρόσκομμα κατ’ ουδέν, δια να μη προσαφθή μώμος εις την διακονίαν.»​—Φιλιππησ. 1:9, 10· 2 Κορ. 6:3.

Το έργο που κατευθύνει τώρα ο Ιεχωβά Θεός να γίνη στον παρόντα καιρό είναι μια υπόθεσις συνεργασίας. Ομοίως τα μέλη του ανθρωπίνου σώματος, το καθένα συντελεί στην ευημερία των υπολοίπων και το καθένα έχει ανάγκη των άλλων. Μπορεί ένα χέρι ή ένα δάκτυλο του ποδιού να εξακολουθή να ζη χωριστά από το σώμα; Μπορεί να εκτελέση οποιαδήποτε χρήσιμη λειτουργία αν αποχωρισθή; Όπως ακριβώς κάθε μέλος του σώματος ενδιαφέρεται για την ευημερία των υπολοίπων, έτσι πρέπει να συμβαίνη και με τους Χριστιανούς. (1 Κορ. 12:12-26) Κάθε Χριστιανός πρέπει να είναι επομένως προσεκτικός μήπως σκανδαλίση ένα όμοιο μ’ αυτόν Χριστιανό. Όταν βρίσκεσθε σ’ επαφή με ομοίους σας Χριστιανούς διαφορετικής φυλής ή εθνικότητος, λαμβάνετε υπ’ όψιν τα ευαίσθητα σημεία των και αποφεύγετε να προκαλέσετε δυσαρέσκεια. Είσθε ένας ώριμος διάκονος; Προσέχετε μη σκανδαλίσετε τους μικρούς και νέους στην αλήθεια, οι οποίοι ασφαλώς αναμένουν πολλά από σας.

Ταυτοχρόνως ο καθένας πρέπει ν’ αναγνωρίση ότι κανένας δεν είναι τέλειος, και όταν άλλοι γίνωνται παραβάται, είτε εναντίον των αρχών της Γραφής είτε εναντίον κάποιου άλλου, αυτό δεν αποτελεί επαρκή αιτία για να προσκόψουν. Το να επιτρέψη ένας στον εαυτό του να σκανδαλισθή από άλλους δεν είναι ούτε φρόνιμο, ούτε δίκαιο, ούτε στοργικό, όπως ακριβώς έχομε ιδεί. Είναι η παράβασις σοβαρή; Τότε εναπόκειται στην εκκλησία να ενεργήση. Είναι εναντίον σας προσωπικώς; Τότε ενεργήστε σύμφωνα με τις οδηγίες του Ιησού, που αναγράφονται στα εδάφια Ματθαίος 18:15-17. Πρόκειται για κάποιο άλλο ζήτημα; Τότε αποβάλετε το από τη διάνοιά σας, ασκώντας έτσι το είδος της αγάπης, η οποία καλύπτει πλήθος αμαρτιών.​—1 Πέτρ. 4:8.

Όταν επιτρέπετε να σας κάμουν άλλοι να προσκόψετε και ν’ απομακρυνθήτε από την υπηρεσία του Θεού, δυσαρεστείτε τον Ιεχωβά Θεό. Κάνετε δυστυχείς και άλλους και τον εαυτό σας. Ο μόνος τον οποίο κάνετε ευτυχή είναι ο Σατανάς ή Διάβολος, διότι αυτός ευφραίνεται, όταν βλέπη διαφωνίες και στενοχώριες ανάμεσα στο λαό του Θεού. Ασφαλώς αυτό δεν είναι εκείνο που επιθυμείτε!​—Παροιμ. 6:16-19.

Ναι, μη αφήσετε να σας κλέψη κανείς τη χαρά σας. Προσκολληθήτε σταθερά στην ελπίδα σας για αιώνια ζωή. Υπολογίστε τις πολλές ευλογίες που απολαμβάνετε ως ένας δραστήριος μέτοχος στο κήρυγμα των αγαθών νέων της βασιλείας του Θεού σ’ όλους εκείνους που θ’ ακούσουν. Βλέπετε το καλό στους συνδούλους σας και μαζί με αυτούς έχετε υπ’ όψιν ότι μεγαλύτερη μακαριότης προέρχεται από το να δίνη ένας!