Ο Ιεχωβά Ποιμαίνει την Χριστιανική Εκκλησία
1. Με ποιόν ήταν όμοιος ο Ιησούς κι επομένως με ποιόν ήσαν όμοιοι οι ειδικευμένοι εκείνοι άνδρες τους οποίους εξέλεξε;
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ έδωσε ένα καλό παράδειγμα στους ακολούθους του σχετικά με τι πρέπει να ομοιάζη ένας ποιμήν όσον αφορά την φροντίδα του για τους ομοίους με πρόβατα ανθρώπους στη γη. Ο Ιησούς είπε κάποτε ότι εκείνοι οι οποίοι είχαν ιδεί αυτόν είχαν ιδεί τον Πατέρα, διότι ο Ιησούς είχε εξαιρετική ομοιότητα με τον Πατέρα σε όλα όσα είπε και έκαμε. Η πρώτη εκκλησία του λαού του Κυρίου όχι μόνο είχε ειδικευμένους άνδρες, οι οποίοι ενδιεφέροντο πράγματι γι’ αυτόν, αλλά μερικοί απ’ αυτούς τους άνδρες είχαν το μοναδικό προνόμιο της στενής συναναστροφής με τον Ιησού στην επίγεια διακονία του.
2. Αναφέρετε το παράδειγμα που έδωσε ο Ιησούς για ένα ποιμένα γεμάτον από ενδιαφέρον και στοργή.
2 Μια παραβολή που ανέφερε ο Ιησούς σχετικά με τον τύπο του ποιμένος που ήταν αυτός, ως εκπρόσωπος του Πατρός του, και που έπρεπε να μιμηθούν οι ακόλουθοι του, αναφέρεται στα εδάφια Ματθαίος 18:12-14. Εκεί αναγράφεται η εξής παραβολή που ελάλησε ο Ιησούς: «Τι σας φαίνεται; εάν άνθρωπος τις έχη εκατόν πρόβατα, και πλανηθή έν εξ αυτών, δεν αφίνει τα εννενήκοντα εννέα, και υπάγων επί τα όρη ζητεί το πλανώμενον; Και εάν συμβή να εύρη αυτό, αληθώς σας λέγω, ότι χαίρει δι’ αυτό μάλλον παρά δια τα εννενήκοντα εννέα τα μη πεπλανημένα. Ούτω δεν είναι θέλημα έμπροσθεν του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς, να απολεσθή είς των μικρών τούτων.» Με τι ισχυρό τρόπο ο Ιησούς ετόνισε το σημείο ότι ένας ποιμήν ενδιαφέρεται πραγματικά για κάθε πρόβατο, ειδικά για ένα που μπορεί ν’ απομακρυνθή από το ποίμνιο και βρίσκεται σε κίνδυνο.
3, 4. (α) Πώς συνεβούλευσε ο Πέτρος να είναι οι ποιμένες όπως ο Ιησούς και ο Πατήρ του, ο Ιεχωβά; (β) Πώς μια τέτοια φροντίδα απ’ αυτούς τους επιγείους ποιμένας ήταν ενισχυτική για την εκκλησία;
3 Ένας από τους δώδεκα που είχε εκλέξει ο Κύριος Ιησούς, και ο οποίος έγινε ποιμήν του ποιμνίου του Θεού, ήταν ένας που ωνομάζετο Πέτρος. Στα συγγράμματά του διαβάζομε ότι ο Πέτρος ήταν ένας απόστολος του Ιησού Χριστού και η πρώτη του επιστολή απευθύνεται προς τους «παρεπίδημους τους διεσπαρμένους εις Πόντον, Γαλατίαν, Καππαδοκίαν, Ασίαν και Βιθυνίαν.» Σ’ αυτή την επιστολή ο Πέτρος αναφέρει πολλούς λόγους ενθαρρύνσεως σχετικά με τη δράσι και τη διαγωγή των Χριστιανών. Προς το τέλος της επιστολής του αυτής ο Πέτρος λέγει: «Τους μεταξύ σας πρεσβυτέρους παρακαλώ εγώ ο συμπρεσβύτερος και μάρτυς των παθημάτων του Χριστού, ο και κοινωνός της δόξης ήτις μέλλει να αποκαλυφθή· ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστικώς, αλλ’ εκουσίως· μηδέ αισχροκερδώς, αλλά προθύμως· μηδέ ως κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου· και όταν φανερωθή ο αρχιποιμήν, θέλετε λάβει τον αμαράντινον στέφανον της δόξης.»—1 Πέτρ. 5:1-4.
4 Αυτά τα λόγια νουθεσίας από τον Πέτρο απηυθύνοντο προς τους πρεσβυτέρους, τους ‘αξίους άνδρας’ μέσα στην εκκλησία. Αυτοί έπρεπε να τρέφουν τρυφερή φροντίδα για την εκκλησία, διότι αυτή ανήκε στον Θεό. Έπρεπε να το πράττουν αυτό, όχι διότι ήσαν υποχρεωμένοι να το πράξουν, αλλά διότι προθύμως ήθελαν να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ποιμνίου του Θεού. Δεν έπρεπε να πράττουν αυτό το έργο από οποιαδήποτε αγάπη για ανέντιμο κέρδος, αλλά έπρεπε να είχαν διακαή πόθο να μιμηθούν τον Κύριο Ιησού καθώς επίσης και τον Ιεχωβά τον Μεγάλο Ποιμένα. Όφειλαν να έχουν στην καρδιά των τα συμφέροντα των αδελφών, προσφέροντας σ’ αυτούς μια καλή ηγεσία. Αυτό, πράγματι, εσήμαινε ότι εζητούντο πολλά απ’ αυτούς τους ποιμένας. Εξ άλλου, μήπως ο Ιεχωβά ο Μέγας Ποιμήν δεν είχε δείξει τέτοιες ιδιότητες με το ενδιαφέρον του προς εκείνους οι οποίοι ήθελαν να τον αγαπούν και να τον υπηρετούν; Μόνο με την παρ’ αξίαν αγαθότητα του Ιεχωβά εχρησιμοποιούντο με την ιδιότητα των ποιμένων ο Πέτρος και οι άλλοι απόστολοι, και τώρα αυτοί οι πρεσβύτεροι. Αυτά τα συμβουλευτικά λόγια έφθασαν σε πολλές από τις πρώτες εκκλησίες και πράγματι πρέπει να είχαν ενισχύσει αυτές τις εκκλησίες.
5. Ποιος είπε ο Παύλος ότι διώρισε τους ποιμένας στην εκκλησία, και τι είπε ότι θα συνέβαινε με τον καιρό;
5 Ο απόστολος Παύλος, ο οποίος ήταν, επίσης, ένας από τους αποστόλους που είχαν εκλεγή για να ποιμαίνουν τις εκκλησίες, και είχε χρησιμοποιηθή ειδικά για να πάγη στους μη Ιουδαϊκούς λαούς, διακρατούσε στο νου του την ανάγκη μιας καταλλήλου απόψεως του έργου ποιμάνσεως. Ομιλώντας στους πρεσβυτέρους της εκκλησίας της Εφέσου, ο Παύλος είπε: «Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς, και εις όλον το ποίμνιον, εις το οποίον το πνεύμα το άγιον σας έθεσεν επισκόπους, δια να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε δια του αίματος του ιδίου αυτού Υιού.» (Πράξ. 20:28, Κριτικόν Κείμενον, υποσημείωσις) Ο Παύλος, όπως και ο Πέτρος, εγνώριζε την ανάγκη της καταλλήλου ποιμάνσεως από τους πρεσβυτέρους. Και οι απόστολοι εγνώριζαν ότι, όταν αυτοί δεν θα ήσαν εκεί για να δώσουν την καλή ποιμαντική ηγεσία στην εκκλησία, θα εισέδυαν δυσκολίες ανάμεσα στο λαό, όπως ακριβώς και ο ίδιος ο Ισραήλ είχε παρασυρθή μακριά από την αγνή λατρεία. Πράγματι, ο Παύλος ήταν εκείνος ο οποίος είπε: «Εξεύρω τούτο, ότι μετά την αναχώρησίν μου θέλουσιν εισέλθει εις εσάς λύκοι βαρείς, μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών θέλουσι σηκωθή άνθρωποι λαλούντες διεστραμμένα, δια να αποσπώσι τους μαθητάς οπίσω αυτών.»—Πράξ. 20:29, 30.
6. Πώς οι ‘βαρείς λύκοι’ εισήλθαν μεταξύ του ποιμνίου του Θεού, και με ποια αποτελέσματα;
6 Λίγο ύστερ’ από τον θάνατο των αποστόλων, ο τελευταίος από τους οποίους πέθανε γύρω στο έτος 100 μ.Χ., αυτοί οι «λύκοι βαρείς» άρχισαν να εισέρχωνται μέσα στο ποίμνιο κι έπαυσαν ν’ ακολουθούν τις καλές οδηγίες για ποιμένες που είχαν δοθή από τους αποστόλους και τους άλλους πρεσβυτέρους στην εκκλησία του πρώτου αιώνος. Σε λίγα χρόνια η εκκλησία του Θεού ήλθε κάτω από την καταπιεστική διοίκησι ψευδών ποιμένων, κι επήλθε μεγάλο σκότος επάνω στη Χριστιανική εκκλησία. Το βιβλίο Ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας, υπό Χένρυ Κ. Σέλντον (έκδοσις 1894, σελίς 239), λέγει τα εξής σχετικά με την πρώτη εκκλησία: «Μολονότι η Εκκλησία είχε από την ίδρυσι τούς αξιωματούχους της, αυτοί, με την εξαίρεσι των αποστόλων, δεν διεκρίνοντο στην αρχή ευρέως από το γενικό σώμα των πιστών. Ένα ιερατείο με την πιο εμφατική έννοια δεν συμφωνούσε με τη σκέψι των πρώτων γενεών των Χριστιανών. . . . ‘Η διάκρισις,’ λέγει ο Ριτσλ, ‘μεταξύ των ενεργών και των παθητικών μελών της εκκλησίας—με άλλα λόγια, η Καθολική αντίληψις περί ιερατείου,—είναι ξένη προς τους δύο πρώτους αιώνες’.» Η ανάπτυξις της επισκοποκρατίας, ή διακυβερνήσεως της εκκλησίας από μια ιεραρχία επισκόπων, ήλθε βαθμιαίως, αλλά έφερε μαζί της ‘βαρείς λύκους’ μέσ’ από το ποίμνιο του Θεού, οι οποίοι ηγέρθησαν και ελάλησαν διεστραμμένα για ν’ αποσπάσουν οπίσω των μαθητάς, όπως ακριβώς ο απόστολος Παύλος με πνεύμα άγιο είχε προειδοποιήσει ότι θα συνέβαινε. Η ιστορία δείχνει ότι καθώς η αποκαταστημένη Χριστιανοσύνη αποκτούσε την εύνοια της πολιτικής κυβερνήσεως εγίνετο ολοένα περισσότερο μέρος αυτού του πονηρού συστήματος και παρεσύρετο ολοένα μακρύτερα από τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού.
7. Ποια συμβουλή του καλού ποιμένος Ιησού δεν επρόσεξαν οι τώρα ψευδείς ποιμένες, και ποιο ήταν το αποτέλεσμα στη Χριστιανική εκκλησία;
7 Ο Κύριος Ιησούς ήταν εκείνος ο οποίος είπε σε προσευχή προς τον ουράνιο Πατέρα του ότι οι ακόλουθοι του δεν ήσαν μέρος του κόσμου όπως ακριβώς εκείνος δεν ήταν μέρος του κόσμου και ότι η βασιλεία του δεν ήταν μέρος αυτού του κόσμου. (Ιωάν. 17:16· 18:36) Αλλά τον τέταρτον αιώνα η ένωσις εκκλησίας και κράτους δείχνει ότι η προειδοποίησις των αποστόλων επαλήθευσε. Εκείνοι οι οποίοι είχαν παραμείνει ως ποιμένες του ποιμνίου εστράφησαν στον κόσμο κι έγιναν μέρος του. Γράφοντας γι’ αυτή την ένωσι, το σύγγραμμα που εμνημονεύθη ανωτέρω συνεχίζει: «Εκκλησία και Κράτος είχαν συνείδησι του ενωτικού δεσμού των κοινών συμφερόντων. Ο αυτοκράτωρ είδε ότι θα μπορούσε επωφελώς να παραχωρηθή στην Εκκλησία ένα μέτρον επιρροής και δράσεως στις υποθέσεις του Κράτους. Η Εκκλησία σκέφθηκε ότι σ’ ένα τόσο χρήσιμο σύμμαχο όπως ο αυτοκράτωρ έπρεπε να χορηγηθούν σημαντικά προνόμια μέσα στη δική της επικράτεια, έτσι ώστε να μπορή να προωθή με πιο τέλειο τρόπο τα συμφέροντα της. Η έκτασις ως την οποία θα μπορούσε να προχωρήση κατάλληλα η αυτοκρατορική επέμβασις δεν καθωρίζετο ούτε υπενοείτο· αλλά σ’ ένα αιώνα δεσποτικής διακυβερνήσεως η παραχώρησις στον κοσμικό άρχοντα του προνομίου να επεμβαίνη σε όλα με την ιδιότητα κυριάρχου, θα τον καθιστούσε φυσικά ικανό να γίνη σε βραχύ χρονικό διάστημα ένας πολύ ισχυρός παράγων στις υποθέσεις της Εκκλησίας.»—Σελίδες 379, 380.
8. Ως ποιο σημείο έφθασε ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος να ομιλή για την αποστάτιδα Χριστιανική εκκλησία;
8 Υπό τον Κωνσταντίνον αυτή η ένωσις εκκλησίας και κράτους απεδείχθη πράγματι ότι παρείχε πλεονεκτήματα στον Κωνσταντίνο και εξασθενούσε τις αληθινές Χριστιανικές αρχές που είχε θέσει ο Ιησούς για τους ακολούθους του. Για τον Κωνσταντίνο αναφέρεται ότι είπε σ’ ένα όμιλο επισκόπων: «Σεις είσθε επίσκοποι των οποίων η δικαιοδοσία είναι εντός της Εκκλησίας· κι εγώ, επίσης, είμαι ένας επίσκοπος, διωρισμένος από τον Θεό για να επιβλέπω οτιδήποτε είναι έξω της Εκκλησίας.» Διαβάζομε ότι: «Αυτός [ο Κωνσταντίνος] εξέδιδε διατάγματα τα οποία επεκύρωναν αποφάσεις των επισκόπων για ζητήματα δογματικά ή λατρείας, έστελνε εξορία εκκλησιαστικούς οι οποίοι ηρνούντο ν’ αποδεχθούν το στερεότυπο σύμβολο πίστεως, διέτασσε την αποκατάστασι ατόμων που είχαν αποκοπή από την επικοινωνία παρά την εναντίωσι επισκόπων, και απηγόρευε τις συνάξεις διαφόρων αιρετικών και σχισματικών ομίλων.»—Ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας, υπό Σέλντον, σελίδες 380, 381.
9. Τι συνέβη τώρα στην ομοία με ποίμνιο οργάνωσι του λαού του Θεού, και πόσο καιρό επρόκειτο να διαρκέση αυτό;
9 Προτού παρέλθη πολύς καιρός, κάθε είδους άνθρωποι, ήθελαν να γίνουν «Χριστιανοί» εξαιτίας της ευνοίας που τους έδειχνε το πολιτικό κράτος. Αυτά τα άτομα δεν είχαν καμμιά πρόθεσι να διάγουν μια ζωή σε αρμονία με το παράδειγμα που ετέθη από τον Χριστόν Ιησού, αλλά ενδιεφέροντο μόνο για προσωπικό κέρδος. Οι ψευδείς ποιμένες, οι οποίοι είχαν εισχωρήσει μέσα στην εκκλησία, ωμιλούσαν πράγματι διεστραμμένα και είχαν απομακρύνει πολλούς οι οποίοι επιθυμούσαν ν’ ακολουθήσουν τον καλόν ποιμένα, Ιησού Χριστό, και να βρίσκωνται κάτω από την άγρυπνη φροντίδα του Μεγάλου Ποιμένος, Ιεχωβά Θεού. Αυτό επρόκειτο να συνεχισθή επί πολλούς αιώνες. Πράγματι, μόνον κατά το τέλος του δεκάτου ενάτου αιώνος ανάμεσα σε μια μεγάλη θρησκευτική σύγχυσι ο Ιεχωβά είχε και πάλι μια οργάνωσι πιστών ποιμένων ανάμεσα στο ανθρώπινο γένος για να καθοδηγή και να κατευθύνη τις προσπάθειες του λαού του στον καιρό του τέλους αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων. Ο Ιεχωβά μέσω του αποστόλου Παύλου έδωσε θεόπνευστη πληροφορία, η οποία αποτελεί μέρος των Αγίων Γραφών, έτσι ώστε στον καιρό του τέλους οι άνθρωποι να γνωρίζουν ότι θα εγίνετο αποκατάστασις της ορθής λατρείας κάτω από την άγρυπνη φροντίδα στοργικών επιγείων ποιμένων, οι οποίοι θα εμιμούντο τον Ιεχωβά και τον καλόν του ποιμένα Ιησού Χριστό.—Εφεσ. 1:8-10.
10. Πώς τα εδάφια Ιεζεκιήλ 34:2-6 περιγράφουν τους ψευδείς ποιμένας, και αυτό που συνέβη στα πρόβατα του Μεγάλου Ποιμένος;
10 Ύστερ’ από κατά γράμμα εκατοντάδες ετών δράσεως των ψευδών ποιμένων, οι οποίοι απεγύμνωναν τα πρόβατα και κατέστρεφαν το ποίμνιο, ο Ιεχωβά έχει και πάλι πιστούς ποιμένες για να φροντίζουν γι’ αυτούς μέσ’ από το ανθρώπινο γένος οι οποίοι επιθυμούν να έλθουν κάτω από τη στοργική του φροντίδα. Οι ποιμένες του «Χριστιανικού κόσμου» μπορούν να παρομοιωθούν καλώς με τους ψευδείς ποιμένας του αρχαίου Ισραήλ, και ο λόγος του Ιεχωβά εφαρμόζεται εξίσου σ’ αυτούς όπως ελαλήθη από το στόμα του Ιεζεκιήλ: «Ουαί εις τους ποιμένας του Ισραήλ, οίτινες βόσκουσιν εαυτούς! Οι ποιμένες δεν βόσκουσι τα ποίμνια; Σεις τρώγετε το πάχος, και ενδύεσθε το μαλλίον, σφάζετε τα παχέα· δεν βόσκετε τα ποίμνια. Δεν ενισχύσατε το ασθενές, και δεν ιατρεύσατε το κακώς έχον, και δεν εκάμετε επίδεσμα εις το συντετριμμένον, και δεν επανεφέρατε το πεπλανημένον, και δεν εζητήσατε το απολωλός· αλλά εν βία και εν σκληρότητι εδεσπόζετε επ’ αυτά. Και διεσκορπίσθησαν, επειδή δεν υπήρχε ποιμήν και έγειναν κατάβρωμα εις πάντα τα θηρία του αγρού, και διεσκορπίσθησαν. Τα πρόβατά μου περιεπλανώντο επί παν όρος, και επί πάντα λόφον υψηλόν και επί παν το πρόσωπον της γης, ήσαν διεσκορπισμένα τα πρόβατά μου· και δεν υπήρχεν ο ερευνών, ουδέ ο ζητών.»—Ιεζ. 34:2-6.
11, 12. Αλλά τι θα έκανε τελικά ο Ιεχωβά για τα πρόβατα του;
11 Κατόπιν, λέγοντας τι επρόκειτο να κάμη, ο Ιεχωβά συνεχίζει μέσω του Ιεζεκιήλ: «Και θέλω καταστήσει επ’ αυτά [τα πρόβατα του] ένα ποιμένα, και θέλει ποιμαίνει αυτά, τον δούλόν μου Δαβίδ· αυτός θέλει ποιμαίνει αυτά, και αυτός θέλει είσθαι ποιμήν αυτών. Και εγώ ο Ιεχωβά θέλω είσθαι Θεός αυτών, και ο δούλός μου Δαβίδ άρχων εν μέσω αυτών· εγώ ο Ιεχωβά ελάλησα.» (Ιεζ. 34:23-25, ΜΝΚ) Ο Μεγαλύτερος Δαβίδ του Ιεχωβά, ο Υιός του, Χριστός Ιησούς, έχει πράγματι γίνει σ’ αυτή την εποχή ένας καλός ποιμήν για τα πρόβατα του Ιεχωβά, και σε στενή συνεργασία μαζί του υπάρχουν υποποιμένες, πιστοί άνδρες, ικανοί άνδρες, φοβούμενοι τον Θεόν, και που μισούν το άδικο κέρδος. Σ’ αυτόν τον εικοστό αιώνα ο Ιεχωβά έχει εγείρει και πάλι ποιμένας που φροντίζουν για τα πρόβατα του.
12 Εκείνοι τους οποίους έχει εκλέξει ο Ιεχωβά μέσω του Χριστού Ιησού απεδείχθησαν ικανοί άνδρες. Επειδή ο Ιεχωβά έχει εκλέξει αυτό το είδος ανδρών, έχει συνάξει άλλη μια φορά τα πρόβατά του μαζί μέσα στην ποίμνη του, και αυτοί, με τη σειρά των, βοηθούν πολλούς άλλους να περιπατούν στην οδό της ζωής.
ΠΟΥ Ν’ ΑΠΟΒΛΕΠΩΜΕ ΤΩΡΑ
13. Γιατί πολλοί έχουν χάσει την εμπιστοσύνη σε κάθε αποστατική θρησκευτική κίνησι, αλλά τι καλούμενα να πράξωμε;
13 Πιθανόν να ρωτήσετε τώρα, Πού πρέπει ν’ αποβλέψη ένας για να βρη τέτοιους πιστούς επιγείους ποιμένας, και μέσα σε ποια οργάνωσι ανθρώπων θα βρη ένας άτομα που ενδιαφέρονται πραγματικά να φροντίζουν για τις πνευματικές ανάγκες των προβάτων του Κυρίου; Πολλοί άνθρωποι, διαπιστώνοντας πώς οι θρησκευτικές οργανώσεις του «Χριστιανικού κόσμου» έχουν στρέψει τα νώτα των στον Λόγο του Θεού κι έχουν νοθεύσει τις εντολές και τις διδασκαλίες του Θεού, έχουν αισθανθή αηδία για την αποστατημένη θρησκεία, και αντιλαμβάνονται ότι αυτή δεν χρησιμοποιείται από τον Θεό για να βοηθήση τους ανθρώπους. Εμείς, αναγνωρίζοντας τις ευθύνες που βαρύνουν εκείνους οι οποίοι θα ήσαν ποιμένες, κι εκείνους οι οποίοι θα ήσαν πρόβατα, σας καλούμε να εξετάσετε την οργάνωσι των μαρτύρων του Ιεχωβά για να εξακριβώσετε τι κάνει για να βοηθήση ανθρώπους να έλθουν κάτω από τη στοργική φροντίδα του Μεγάλου Ποιμένος, Ιεχωβά Θεού.
14. Πώς είναι ωργανωμένη η Εταιρία Σκοπιά, και σε ποια προσόντα πρέπει ν’ ανταποκρίνωνται οι ποιμένες σήμερα;
14 Αφού ωργανώθη ως σωματείο το 1884 η Εταιρία Σκοπιά, διεξάγει ένα έργο ποιμάνσεως επί ογδόντα και πλέον χρόνια. Αυτή η Εταιρία είναι σήμερα ωργανωμένη θεοκρατικά, με τον Ιεχωβά τον Μεγάλο Ποιμένα, ο οποίος ενεργεί μέσω του καλού του ποιμένος και με το άγιο πνεύμα το οποίο κάνει διορισμούς ικανών ανδρών σ’ αυτή τη γη για να δρουν ως ποιμένες του ποιμνίου του Θεού. Εκείνοι οι οποίοι διορίζονται ως ποιμένες του ποιμνίου οφείλουν να είναι, όπως ήσαν κι εκείνοι που είχαν εκλεγή στην εποχή του Μωυσέως, ικανοί άνδρες φοβούμενοι τον Θεόν, αξιόπιστοι, και να μη αποβλέπουν στο άδικο κέρδος. Οφείλουν ν’ ανταποκρίνωνται στις απαιτήσεις που εκτίθενται από το άγιο πνεύμα μέσω του αποστόλου Παύλου στην επιστολή του προς τον Τιμόθεο. Αυτά τα προσόντα είναι τα εξής: «Εάν τις ορέγηται επισκοπήν, καλόν έργον επιθυμεί. Πρέπει λοιπόν ο επίσκοπος να ήναι άμεμπτος, μιας γυναικός ανήρ, άγρυπνος, σώφρων, κόσμιος, φιλόξενος, διδακτικός· ουχί μέθυσος, ουχί πλήκτης, ουχί αισχροκερδής· αλλ’ επιεικής, άμαχος, αφιλάργυρος· κυβερνών καλώς τον εαυτού οίκον, έχων τα τέκνα αυτού εις υποταγήν μετά πάσης σεμνότητος.»—1 Τιμ. 3:1-4.
15. Πώς οι ποιμένες ή επίσκοποι σήμερα δεν διαφέρουν από τα υπόλοιπα πρόβατα μέσα στην εκκλησία;
15 Οι ποιμένες είναι μέρος της εκκλησίας και όχι χωρισμένοι απ’ αυτήν. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι ποιμένες συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες της εκκλησίας και λαμβάνουν την ηγεσία προς όφελος των προβάτων, ώστε αυτά να έχουν ένα καλό παράδειγμα ν’ ακολουθήσουν. Ένας, ο οποίος μετέχει ως ποιμήν των προβάτων του Κυρίου, οφείλει να δείχνη με τη διαγωγή του και με την αγάπη του για τον Ιεχωβά και για τα πρόβατά του ότι ενδιαφέρεται γι’ αυτούς που αγαπά και καθοδηγεί ο Ιεχωβά, δηλαδή, τον όμοιο με πρόβατα λαό του. Ο Παύλος δείχνει ότι ο ποιμήν οφείλει να έχη την ηγεσία όσον αφορά την έντιμη διαγωγή. Εκείνοι οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την ποίμανσι του ποιμνίου του Κυρίου δεν λέγουν απλώς στους άλλους τι πρέπει να κάμουν, αλλά λαμβάνουν την ηγεσία στο να εκτελούν το ίδιο έργο, στο οποίο περιλαμβάνεται και το κήρυγμα των αγαθών νέων της βασιλείας του Θεού, όπως έκαμε ο καλός ποιμήν Ιησούς Χριστός, όταν ήταν στη γη. Δεν υπάρχει διάκρισις κληρικών και λαϊκών, αλλά όλοι μαζί είναι αδελφοί και δούλοι του Ιεχωβά και αλλήλων. Ο διορισμός όλων των επισκόπων, ή ποιμένων, στην εκκλησία είναι σύμφωνος με τον κανόνα οδηγιών που εδόθη από το άγιο πνεύμα όπως αναγράφεται στον Λόγο του Θεού.
16. (α) Ποιον πρέπει να μιμηθούν σήμερα οι ποιμένες; (β) Με το να ενθυμήται την τρυφερή φροντίδα του Θεού για τον Ισραήλ των αρχαίων χρόνων, τι θα επιζητή να κάμη ένας επίσκοπος ή ποιμήν σήμερα;
16 Ως επίσκοπος, ή ποιμήν του ομοίου με πρόβατα λαού του Θεού, έχει μεγάλη ευθύνη μέσα σε μια εκκλησία και είναι επιφορτισμένος με την επίβλεψι της ευημερίας εκείνων οι οποίοι είναι συνταυτισμένοι με την εκκλησία. Οφείλει να θυμάται ότι, όταν πολιτεύεται με τους ομοίους με πρόβατα ανθρώπους, δεν μπορεί να είναι τραχύς ή καταπιεστικός. Αντιθέτως, οφείλει να μιμήται τις ιδιότητες που έδειξε ο Ιησούς και οι οποίες τον έκαμαν ένα τόσο εξέχοντα εκπρόσωπο του Πατρός του, Ιεχωβά. Ένας επίσκοπος, ο οποίος ενθυμείται τον τρυφερό τρόπο με τον οποίο επολιτεύετο ο Ιεχωβά με τον λαό Ισραήλ επί πολλές εκατοντάδες ετών, παρά τη γεμάτη από δυστροπία πορεία ενεργείας των και την αποτυχία των να τηρούν τις εντολές Του, θ’ αναγνωρίση την ανάγκη να είναι μακρόθυμος και υπομονετικός όταν πολιτεύεται μ’ εκείνους οι οποίοι ανήκουν στον Κύριο. Μολονότι ο επίσκοπος θα επιθυμή να λειτουργή αποτελεσματικά η εκκλησία των ομοίων με πρόβατα ανθρώπων, και θα καταβάλλη κάθε προσπάθεια για να βεβαιώνεται ότι τα πράγματα μέσα στην εκκλησία εκτελούνται με ορθό τρόπο, ποτέ δεν θα θυσιάση την αγάπη, την κατανόησι και τη συμπάθεια, για την αποτελεσματικότητα. Στην εκκλησία ο επίσκοπος θα διαπιστώση ότι οφείλει να δαπανά χρόνο στο να επισκέπτεται εκείνους οι οποίοι είναι σωματικώς και πνευματικώς ασθενείς. Επιθυμεί να είναι εποικοδομητικός και υποβοηθητικός προς αυτούς. Οφείλει ν’ αναγνωρίζη ότι, ενώ είναι πιθανόν κάτι να μη φαίνεται πρόβλημα γι’ αυτόν, μπορεί πολύ καλά να είναι πρόβλημα για κάποιον άλλον. Ο καθένας δεν βλέπει το κάθε τι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επομένως, ο επίσκοπος οφείλει να δείχνη κατανόησι, γνωρίζοντας ότι κάθε δούλος του Ιεχωβά είναι ένα διαφορετικό πρόσωπο και συχνά οφείλει να πολιτεύεται μαζί του με διαφορετικό τρόπο για να έχη μια ορθή και στοργική ανταπόκρισι από ένα τέτοιο άτομο.
17. Περιγράψτε πώς η ευθύνη για τα πρόβατα του Κυρίου σήμερα έχει κατανεμηθή σε πολλούς.
17 Εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων, τα οποία οπωσδήποτε παρουσιάζονται στη ζωή κι έχουν ανάγκη της προσοχής ωρίμων πρεσβυτέρων, η οργάνωσις έχει γίνει από το άγιο πνεύμα ενήμερη για την ανάγκη του καταμερισμού του φορτίου της ευθύνης στην εκκλησία. Όπως ακριβώς ο Μωυσής έπρεπε να έχη βοήθεια, έτσι και στη σύγχρονη εποχή εκείνοι, οι οποίοι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ομοίων των Χριστιανών, έχουν ανάγκη βοηθείας. Έτσι, μολονότι υπάρχει ένα κυβερνών σώμα Χριστιανών, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την επίβλεψι του έργου, αυτοί μόνοι των δεν θα μπορούσαν να χειρισθούν όλα τα προβλήματα που εγείρονται στη ζωή του λαού του Μεγάλου Ποιμένος σ’ όλη τη γη. Επομένως, μέσω του αγίου πνεύματος μερικοί διορίζονται για να επισκοπούν, ή να ποιμαίνουν σε χώρες και νήσους σ’ όλη τη γη. Στη σύγχρονη εποχή ονομάζομε αυτούς τους ποιμένας υπηρέτας τμημάτων. Μέσα στις χώρες γίνονται διορισμοί πρεσβυτέρων για να πληρωθούν άλλες θέσεις, όπως υπηρετών περιφερείας και περιοχής. Αυτοί οφείλουν ν’ ανταποκριθούν σε ωρισμένες ευθύνες προς ομίλους ή εκκλησίες του λαού του Θεού σε μια ιδιαίτερη εδαφική έκτασι. Άλλοι, επίσης, διορίζονται ως ποιμένες εκκλησίας ή επίσκοποι 10 ως 100 ή 150 ατόμων, και, με τη σειρά, υπάρχουν μερικοί που διορίζονται ως βοηθοί αυτών των ποιμένων εκκλησίας για να βοηθούν στις ανάγκες του λαού μέσα στις εκκλησίες. Όλ’ αυτά γίνονται με τον αντικειμενικό σκοπό να βοηθηθούν τα πρόβατα που ανήκουν στον καλόν ποιμένα Ιησού Χριστό και στον Πατέρα του τον Ιεχωβά Θεό.
18. (α) Πώς οι σημερινοί ποιμένες στις εκκλησίες δείχνουν ότι εξαρτώνται από τον Ιεχωβά για βοήθεια; (β) Τι αποδεικνύονται ότι είναι οι πιστοί ποιμένες, σύμφωνα με τα εδάφια Ησαΐας 32:1, 2;
18 Όλοι αυτοί οι πρεσβύτεροι, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των προβάτων του Κυρίου, εκζητούν την κατεύθυνσι του Μεγάλου Ποιμένος και του Υιού του, όταν χειρίζωνται τα προβλήματα που ανακύπτουν. Αυτοί οι ποιμένες εξετάζουν προσεκτικά όλα τα σοβαράς φύσεως προβλήματα που παρουσιάζονται στις εκκλησίες και ερευνούν τον Λόγο του Θεού για κατεύθυνσι και βοήθεια έτσι ώστε να λάβουν ορθές αποφάσεις. Είναι ποιμένες του λαού του Θεού κι επομένως είναι ανάγκη να έχουν ορθή γνώσι του Λόγου του Θεού. Είναι, ανάγκη να μπορούν να ορθοτομούν τον Λόγον. (2 Τιμ. 2:15) Εκείνοι, οι οποίοι υπηρετούν ως ποιμένες, είναι ανάγκη ν’ ανήκουν στο είδος των ανθρώπων οι οποίοι είναι ταχείς στο να ακούουν και βραδείς στο να λαλούν και βραδείς σε οργή. (Ιάκ. 1:19) Πρέπει ν’ αποδειχθούν όμοιοι μ’ εκείνους που περιγράφει ο Ησαΐας: «Ιδού, βασιλεύς θέλει βασιλεύσει εν δικαιοσύνη, και άρχοντες θέλουσιν άρχει εν κρίσει. Και ο άνθρωπος θέλει είσθαι ως σκέπη από του ανέμου, και ως καταφύγιον από της τρικυμίας· ως ποταμοί ύδατος εν ξηρά γη, ως σκιά μεγάλου βράχου εν γη διψώση.» (Ησ. 32:1, 2) Αυτούς τους άνδρες τους σέβονται πολύ και τους αγαπούν στοργικά εκείνοι οι οποίοι είναι συνταυτισμένοι μαζί των στις εκκλησίες.
19. Πώς μπορούμε να είμεθα βέβαιοι τώρα ότι ο Ιεχωβά ο Μέγας Ποιμήν φροντίζου για μας;
19 Ο Κύριος Ιησούς ήταν εκείνος ο οποίος είπε: «Γνωρίζω τα εμά [πρόβατα], και γνωρίζομαι υπό των εμών,» κι έτσι πρέπει να συμβαίνη με τους ποιμένας των προβάτων του Θεού, οι οποίοι με τη σειρά των είναι και αυτοί πρόβατα του Χριστού, οφείλουν να γνωρίζουν αυτούς που είναι στην εκκλησία και να γνωρίζωνται απ’ αυτούς. Μ’ αυτό τον τρόπο θα γνωρίζουμε ότι ο Ιεχωβά, ο Θεός του σύμπαντος, είναι εκείνος ο οποίος φροντίζει για μας και μας τρέφει μέσω πιστών υποποιμένων ακόμη και σήμερα στον καιρό του οριστικού τέλους του παρόντος πονηρού συστήματος πραγμάτων.
[Εικόνα στη σελίδα 600]
Ένας στοργικός επίσκοπος του λαού του Θεού βρίσκει χρόνο για να βοηθήση εκείνους που έχουν προβλήματα· ποτέ δεν θυσιάζει την αγάπη, την κατανόησι και τη συμπάθεια για την αποτελεσματικότητα