Αγωνισθήτε κατά της Αδιαφορίας με Υπομονήν!

«Εν παντί συνιστώντες εαυτούς ως υπηρέται Θεού, εν υπομονή πολλή.»​—2 Κορ. 6:4.

1. Ποια ήταν η προειδοποίησις που έδινε ο Ιερεμίας, και πώς αντέδρασε ο λαός σ’ αυτήν;

ΣΤΟ δέκατο τρίτο έτος του Θεοσεβούς βασιλέως του Ιούδα, Ιωσία (647 π.Χ.), ανετέθη από τον Ιεχωβά στον Ιερεμία να ειδοποιήση τους υπηκόους του ότι το βασίλειο του Ιούδα επρόκειτο να πέση και ότι τρομακτική ερήμωσις επήρχετο στην πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ και σ’ ολόκληρη τη χώρα. Ήταν λογικό ν’ αναμένεται ότι εκείνοι οι άνθρωποι θα έδιναν προσοχή σ’ αυτή την προειδοποίησι λόγω του υπομνήματος ακριβείας που είχαν αφήσει οι προφήται του Ιεχωβά στη διάρκεια των οκτακοσίων και πλέον ετών που είχαν παρέλθει αφότου αυτός ο λαός είχε έλθει σε σχέσι διαθήκης μαζί του. Αλλά αυτή η γενεά που ζούσε στη διάρκεια των σαράντα ετών του κηρύγματος του Ιερεμία ήσαν αδιάφοροι στις προειδοποιήσεις του. Ηρνούντο να τον προσέξουν.

2, 3. (α) Ποια είναι η σημασία της αδιαφορίας, και σε τι μπορεί να οφείλεται; (β) Πώς ο λαός του Ιούδα έδειχνε αδιαφορία;

² Αδιαφορία σημαίνει ότι ένα άτομο στερείται ενδιαφέροντος ή φροντίδας για κάτι, ότι αυτό δεν έχει σημασία ή σπουδαιότητα γι’ αυτό. Η έλλειψις ενδιαφέροντος του λαού του Ιούδα είναι πιθανόν να ωφείλετο σε ιδιοτέλεια η οποία τους εμπόδιζε να αισθανθούν συγκίνησι από τις προειδοποιήσεις του Ιερεμία, ή μπορεί επίσης να ωφείλετο σε αίσθημα αναισθησίας για ό,τι είναι κακό. Οπωσδήποτε, ήσαν αδιάφοροι για την αποτυχία των ν’ αποδίδουν στον Θεό αποκλειστική αφοσίωσι και στην παραβίασι εκ μέρους των τών δικαίων του νόμων. Από ιδιοτέλεια ήθελαν να πράττουν μόνο αυτό που ήταν αρεστό στους δικούς των οφθαλμούς και δεν ενδιεφέροντο καθόλου γι’ αυτό που ήταν ευάρεστο στα όμματα του Ιεχωβά.

³ Σ’ αυτούς ο Ιερεμίας είπε: «Ελάλησα προς εσάς, εγειρόμενος πρωί και λαλών και δεν ηκούσατε. Και απέστειλεν Ιεχωβά προς εσάς πάντας τους δούλους αυτού τους προφήτας, εγειρόμενος πρωί και αποστέλλων και δεν ηκούσατε, ουδέ εκλίνατε το ωτίον σας δια να ακροασθήτε. Οίτινες είπον, ‘Στράφητε τώρα έκαστος από της οδού αυτού της πονηράς, και από της κακίας των έργων σας, και κατοικήσατε επί της γης, την οποίαν ο Ιεχωβά έδωκεν εις εσάς και εις τους πατέρας σας εις τον αιώνα του αιώνος· και μη πορεύεσθε οπίσω άλλων θεών, δια να λατρεύητε και να προσκυνήτε αυτούς, και μη με παροργίζετε με τα έργα των χειρών σας! και δεν θέλω σας κάμει κακόν. Αλλά δεν μου ηκούσατε,’ λέγει Ιεχωβά.» (Ιερεμ. 25:3-7, ΜΝΚ) Προείπε τότε ότι η γη θα παρέμενε γι’ αυτό έρημη.

4. Πώς είχε επηρεασθή ο Ιερεμίας από την αδιαφορία του λαού;

⁴ Δεν είναι δύσκολο να φαντασθή κανείς πόσο αποθαρρυντικό ήταν για τον Ιερεμία να κηρύττη σ’ αυτό τον λαό επί σαράντα χρόνια χωρίς κανένα καλό αποτέλεσμα. Είχε τα ίδια ανθρώπινα αισθήματα που έχομε κι εμείς και πρέπει να αισθανόταν, από καιρό σε καιρό αποκαρδιωμένος με την έλλειψι καρποφορίας στις προσπάθειές του. Σε μια περίπτωσι εξέφρασε την αποθάρρυνσί του λέγοντας: «Έγεινα χλευασμός όλην την ημέραν· πάντες με εμπαίζουσι. Διότι αφού ήνοιξα στόμα, βοώ, φωνάζω βίαν και αρπαγήν· όθεν ο λόγος του Ιεχωβά έγεινεν εις εμέ προς ονειδισμόν και προς χλευασμόν όλην την ημέραν. Και είπα, Δεν θέλω αναφέρει περί αυτού, ουδέ θέλω λαλήσει πλέον εν τω ονόματι αυτού· όμως ο λόγος αυτού ήτο εν τη καρδία μου ως καιόμενον πυρ περικεκλεισμένον εν τοις οστέοις μου, και απέκαμον χαλινόνων εμαυτόν, και δεν ηδυνάμην πλέον.»​—Ιερεμ. 20:7-9, ΜΝΚ.

5. Γιατί ο Ιερεμίας είναι παράδειγμα για τους δούλους του Θεού σήμερα;

⁵ Αυτά είναι ακριβώς τα αισθήματα που μπορεί να έχουν οι δούλοι του Θεού σήμερα, όταν προσπαθούν να ειδοποιήσουν τους ανθρώπους αυτού του παρόντος αιώνος για τον επερχόμενο «πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος.» (Αποκάλ. 16:14) Η έλλειψις ενδιαφέροντος και η αφροντισιά των ανθρώπων μπορούν να κάμουν αυτούς τους συγχρόνους δούλους του Θεού να αισθάνωνται, μερικές φορές, ωσάν να σπαταλούν την πνοή των και να μη ομιλήσουν πια για τους σκοπούς του. Πιθανόν να αισθανθήκατε και σεις έτσι αν είσθε ένας Χριστιανός, ο οποίος έχει συνείδησι της ευθύνης του να κηρύξη το ευαγγέλιον της βασιλείας του Θεού και να προειδοποιήση για τον επερχόμενο πόλεμο του Θεού, τον Αρμαγεδδώνα. Όπως ο Ιερεμίας, έχετε ανάγκη να υπομείνετε την αδιαφορία των ανθρώπων και να επιμείνετε στην εκπλήρωσι της εντολής του κηρύγματος που έδωσε ο Ιησούς στους ακολούθους του.​—Ματθ. 28:19, 20.

6, 7. Κάμετε σύγκρισι της διακονίας των δούλων του Θεού σήμερα με το κήρυγμα που έκαμε ο Ιερεμίας.

⁶ Όταν στραφούμε πίσω στην εποχή του Ιερεμία, μπορούμε να ιδούμε εύκολα την ανοησία των Ιουδαίων που ηρνούντο να τον ακούσουν. Από το πλεονεκτικό σημείο που μας έχει δώσει ο χρόνος, γνωρίζομε ότι αυτή η προειδοποίησις ήταν έγκυρη. Η Ιερουσαλήμ τελικά κατεστράφη το 607 π.Χ., και ολόκληρη η εδαφική περιοχή του βασιλείου του Ιούδα παρέμεινε έρημη επί εβδομήντα έτη ακριβώς όπως είχε προφητεύσει ο Ιερεμίας. (Ιερεμ. 25:11) Μολονότι πιθανόν να εφαίνετο γελοίος στα μάτια εκείνων των ανθρώπων στη διάρκεια των σαράντα ετών που εκήρυττε σ’ αυτούς, έλαβε διεκδίκησι όταν επήλθε η καταστροφή για την οποία είχε προειδοποιήσει. Η ανοησία της αδιαφορίας του λαού ήταν τότε σαφώς έκδηλη.

⁷ Από το 1877 μ.Χ., οι μάρτυρες του Ιεχωβά προειδοποιούν τους λαούς του κόσμου ότι ο καιρός που ο Θεός θα εκτελέση την καταδικαστική του κρίσι επάνω στο παρόν σύστημα πραγμάτων και θα το αντικαταστήση με μια νέα και καλύτερη διευθέτησι είναι πλησίον. Γενικώς, έχουν αντιμετωπίσει την ίδια έλλειψι ενδιαφέροντος που είχε αντιμετωπίσει ο Ιερεμίας. Μολονότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που άρχισαν να εξαγγέλλουν αυτή την προειδοποίησι, αυτό δεν σημαίνει ότι ο εκπεφρασμένος σκοπός του Θεού δεν θα εκπληρωθή, όπως ακριβώς δεν εσήμαινε αυτό για το βασίλειο του Ιούδα το τεσσαρακονταετές κήρυγμα του Ιερεμία. Όπως ακριβώς η προειπωμένη καταστροφή εκείνου του βασιλείου εξεπληρώθη, έτσι και η προειπωμένη καταστροφή του παρόντος συστήματος πραγμάτων θα εκπληρωθή. (Ησ. 55:11) Όταν θα έχη παρέλθει, τότε θα είναι δυνατόν να στραφούν εκείνοι που θα επιζήσουν πίσω στην εποχή μας και να ιδούν καθαρά ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά ενεργούσαν ορθά με το να εξαγγέλλουν τη βασιλεία του Θεού και τη μάχη του Αρμαγεδδώνος, όπως ακριβώς μπορούμε τώρα να ιδούμε την ορθότητα του κηρύγματος του Ιερεμία. Τότε θα είναι σαφές σε όλους ότι η υπομονή των απέναντι στην αδιαφορία των ανθρώπων ήταν η σοφή πορεία.

8. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να καταπολεμήσετε την αδιαφορία μέσα σε μια Χριστιανική οικογένεια, και πώς μπορούν να θεωρούνται οι δοκιμασίες που αυτή φέρει;

⁸ Εκείνο που κάνει τα πράγματα δύσκολα για μερικούς μάρτυρας του Ιεχωβά είναι το γεγονός ότι ζουν σε διηρημένες οικογένειες όπου μέλη της οικογενείας τα οποία δεν είναι στην πίστι αποτελούν συχνά μια συνεχή πηγή αποθαρρύνσεως γι’ αυτούς λόγω αδιαφορίας ή απροκάλυπτου εναντιώσεως. Αυτό δεν θα έπρεπε να φαίνεται περίεργο. Ο Ιησούς προείπε ότι έτσι θα συνέβαινε αυτό. (Ματθ. 10:35, 36) Το να υπομένετε αυτή την αποθάρρυνσι χωρίς να συμβιβάζεται η ακεραιότης σας στον Θεό είναι ο καλύτερος τρόπος να την καταπολεμήσετε. Με τον καιρό η κατάστασις είναι δυνατόν ν’ αλλάξη. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα Χριστιανών γυναικών, οι οποίες είδαν ν’ αλλάζη προς το καλύτερο η διαγωγή των εναντιουμένων συζύγων των αφού υπέμειναν αδιαφορία ή εναντίωσι απ’ αυτούς επί πολλά έτη. Θεωρούσαν τις δοκιμασίες των στο σπίτι ως μέρος των πολλών δοκιμασιών που προελέχθη ότι θα υφίσταντο οι Χριστιανοί. Αυτές οι δοκιμασίες μπορούν να παρομοιωθούν μ’ ένα σταυρόν μαρτυρίου που μπορεί να θέση σε δοκιμασία την πίστι, ακεραιότητα και αγάπη προς τον Θεό του Χριστιανού. Ο Ιησούς είπε: «Όστις δεν λαμβάνει τον σταυρόν αυτού, και ακολουθεί οπίσω μου, δεν είναι άξιος εμού.» (Ματθ. 10:38) Με την εγκαρτέρησί μας σ’ αυτές τις δοκιμασίες μέσα στην οικογένεια μπορούμε ν’ αποδειχθούμε άξιοί του.

9. Πώς η αδιαφορία μπορεί να είναι δοκιμασία για ένα άτομο μέσα στη Χριστιανική εκκλησία;

⁹ Ακόμη και μέσα σε μια Χριστιανική εκκλησία μπορούμε να έχωμε δοκιμασίες με την αδιαφορία άλλων. Μερικές φορές άτομα έχουν επιτρέψει να ψυχρανθή η αρχική των αγάπη για την αλήθεια ως το σημείο που η Χριστιανική των δραστηριότης να μη είναι πια ενισχυτικά θερμή ή αναψυκτικά ψυχρή, αλλά χλιαρή. Έχουν γίνει όπως η εκκλησία της Λαοδικείας, η οποία ήταν αδιάφορη στην εντολή του Θεού και στις ζωοπάροχες αλήθειες που αυτός τους είχε προμηθεύσει. Σχετικά μ’ αυτή την εκκλησία ο αναστημένος Ιησούς Χριστός είπε: «Εξεύρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός· είθε να ήσο ψυχρός ή ζεστός· ούτως, επειδή είσαι χλιαρός, και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματος μου.» (Αποκάλ. 3:15, 16) Αυτό είναι πολύ βέβαιο ότι θα συμβή σε αδιάφορα άτομα που ομολογούν ότι είναι Χριστιανοί σήμερα εκτός αν αλλάξουν τη στάσι των προτού έλθη η ημέρα εκδικήσεως του Ιεχωβά. Έως ότου να το πράξουν αυτό, η χλιαρή παρουσία των σε μια εκκλησία μπορεί να είναι δοκιμασία για τους μάρτυρας του Ιεχωβά διότι δεν συγκινούνται από την επείγουσα ανάγκη της διακονίας και αδιαφορούν για τη δική των πνευματική ανάγκη. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν πρέπει να επιτρέψουν να επιβραδύνη το ρυθμό των η αποθαρρυντική των στάσις ή να επηρεάση τη δική των προοπτική. Αυτό απαιτεί εγκαρτέρησι.

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΤΑΙ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

10. Πώς μπορεί να μας επηρεάση η αδιαφορία των άλλων, και πώς μπορούμε άθελα μας να εκπληρώσωμε τις επιθυμίες του Σατανά;

¹⁰ Η ψυχρή στάσις άλλων απέναντι στη Χριστιανική διακονία μπορεί να έχη κακή επίδρασι επάνω στους μάρτυρας του Ιεχωβά αν το επιτρέψουν. Η εκ μέρους των έλλειψις ενδιαφέροντος στον Λόγο και στους σκοπούς του Θεού μπορεί να ψυχράνη τον ζήλο των για την υπηρεσία του και να κάμη Χριστιανούς να καθυστερούν στη διακονία. Είναι πιθανόν Χριστιανοί να αισθανθούν ότι είναι άχρηστο να κηρύττουν σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι είναι αδιάφοροι στο άγγελμα της αληθείας. Αυτό ακριβώς είναι το συμπέρασμα στο οποίο θέλει ο Σατανάς να καταλήξωμε. Θέλει να παύσωμε! Θέλει να είμεθα σιωπηροί όσον αφορά το τι πρόκειται να κάμη ο Ιεχωβά. Δεν θέλει να φέρνωμε τις απελευθερωτικές αλήθειες στους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται μέσα στις αλύσεις του θρησκευτικού σκότους και των προλήψεων ή που είναι αιχμάλωτοι του διαιρετικού πνεύματος του εθνικισμού. Θα εκπληρώναμε τις επιθυμίες του αν αφήναμε τη διακονική μας δραστηριότητα να περιέλθη σε κατάστασι ακινηματοποιήσεως επειδή άτομα σε μια περιοχή δεν θέλουν ν’ ακούσουν. Αλλά δεν θέλομε να εξυπηρετήσωμε τα συμφέροντά του! Με τον καιρό είναι πιθανόν ν’ αλλάξουν οι συνθήκες και να κάνουν μερικούς να γίνουν πιο επιδεκτικοί στ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού, καθιστώντας έτσι το συνεχές κήρυγμα άξιο λόγου. Έχουν δικαίωμα ν’ ακούσουν με κάθε ευκαιρία εφόσον αυτό το σύστημα πραγμάτων εξακολουθεί. Σε παλαιότερες εποχές δούλοι του Θεού αισθάνθηκαν αποθαρρημένοι σε πολλές περιπτώσεις, αλλά δεν άφησαν να τους καταβολή η αποθάρρυνσις αυτή, όπως είδαμε στην περίπτωσι του Ιερεμία. Ούτε εμείς θ’ αφήσωμε να μας συμβή αυτό!

11. Πώς ο Μωυσής και ο Ηλίας αποτελούν για μας παραδείγματα επιτυχών αγωνιστών της αδιαφορίας;

¹¹ Ο Μωυσής εδοκίμασε την πείρα της αποθαρρύνσεως κι αισθάνθηκε ότι δεν ήταν αυτός ικανός να ομιλήση στον Φαραώ εξαιτίας της αδιαφορίας που του έδειχναν οι Ισραηλίται, ο ίδιος ο λαός του. Είπε: «Ιδού, οι υιοί Ισραήλ δεν μου εισήκουσαν και πώς θέλει μου εισακούσει ο Φαραώ, και εγώ είμαι απερίτμητος τα χείλη;» (Έξοδ. 6:12) Αλλά δεν ήταν θέλημα του Ιεχωβά να παραμείνη αυτός σιωπηλός. Παρά τη στάσι του λαού, ο Ιεχωβά Θεός τον διέταξε να διακηρύξη το άγγελμα που του εδόθη. «Συ θέλεις λαλήσει πάντα όσα σε προστάζω.» (Έξοδ. 7:2) Και το έπραξε, δίνοντας μια ισχυρή μαρτυρία για την αλήθεια υπέρ του αληθινού Θεού. Ο προφήτης Ηλίας αισθάνθηκε επίσης αποθαρρημένος από την φαινομενική έλλειψι καρποφορίας στο κήρυγμα του. Οι άνθρωποι του δεκαφύλου βασιλείου του Ισραήλ ήσαν αδιάφοροι στις προσπάθειες του να τους επαναφέρη στην αληθινή λατρεία. Νόμιζε ότι θα ήταν καλύτερα να σταματήση και ν’ απομακρυνθή για να πεθάνη κάπου. (1 Βασ. 19:4) Αλλά τότε δεν θα είχε εκπληρώσει τους σκοπούς του Ιεχωβά, έτσι ο Ιεχωβά απέστειλε τον Ηλία πίσω ν’ αποτελειώση το έργο του. (1 Βασ. 19:15-18) Αυτοί οι άνθρωποι του Θεού δεν επέτρεψαν να τους οδηγήση σε αδράνεια η αδιαφορία των άλλων.

12. Τι είναι ανάγκη ν’ αναγνωρίση ένας Χριστιανός όσον αφορά την αδιαφορία;

¹² Οφείλομε ν’ αναγνωρίσωμε την αποθαρρυντική επίδρασι της αδιαφορίας, και ότι αυτή μπορεί να κάμη ένα άτομο ν’ απομακρυνθή από τον Ιεχωβά, από την οργάνωσί του και από την οδό της αιωνίου ζωής. Αυτό μπορεί να συμβή όταν ένας αφιερωμένος Χριστιανός αφήνη να του γίνη υπέρμετρα αποθαρρυντική η αδιαφορία ή να ριζώση μέσα του και ν’ αυξηθή. Στον ωρισμένο καιρό μπορεί αυτό να παραλύση την πνευματική του δραστηριότητα και να επιφέρη πνευματικό θάνατο. Γι’ αυτό είναι ζωτικώς αναγκαίο να την καταπολεμήσωμε σθεναρά.

ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ

13, 14. (α) Πώς μπορεί να καταπολεμηθή επιτυχώς η αδιαφορία, και πώς μπορεί αυτό ν’ αποδειχθή από την υπερνίκησι του διωγμού από τους πρώτους Χριστιανούς; (β) Γιατί μπορεί ένα άτομο να διατηρήση την πίστι του κάτω από διωγμό αλλά να την χάση μπροστά στην αδιαφορία;

¹³ Η καταστρεπτική επίδρασις της αδιαφορίας μπορεί να καταπολεμηθή επιτυχώς με την εγκαρτέρησι, με το να μη επιτρέψωμε να χαλαρώση αυτή τα χέρια μας στην υπηρεσία του Θεού. Όπως συμβαίνει με τον διωγμό, είναι κάτι που πρέπει να το υπομείνη ένας με σταθερή αποφασιστικότητα. Με την υπομονή οι πρώτοι Χριστιανοί ενίκησαν τον διωγμό στη διάρκεια μιας περιόδου 280 περίπου ετών όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τους εδίωκε κατά διαστήματα. Κι εμείς με το να υπομένωμε σήμερα τον διωγμό καθώς και την αδιαφορία στο έργο μας κηρύγματος, συνιστούμε τους εαυτούς μας ως υπηρέτας του Θεού, όπως ακριβώς είναι γραμμένο: «Εν παντί συνιστώντες εαυτούς ως υπηρέται Θεού, εν υπομονή πολλή.»​—2 Κορ. 6:4.

¹⁴ Είναι δυνατόν ένα άτομο να έχη υπομείνει κάτω από σκληρό διωγμό αλλά κατόπιν να υποκύψη στην φθοροποιό επίδρασι της αδιαφορίας, διότι αυτή επιδρά μ’ ένα πολύ ύπουλο τρόπο. Για μια περίοδο χρόνου μπορεί να επιτύχη εκείνο που ο σωματικός διωγμός απέτυχε να πράξη. Είναι όπως ένας τερμίτης, ο οποίος κατατρώγει το εσωτερικό ενός κτιρίου. Με τον καιρό το κτίριο θα καταρρεύση διότι τα υποστηρίγματα του έχουν εξασθενήσει. Αυτό μπορεί να συμβή στα υποστηρίγματα της πίστεώς μας, αν αφήσωμε την επίδρασι της αδιαφορίας ν’ αποκτήση λαβή επάνω μας.

15. Τι πρέπει ν’ αναμένωμε όσον αφορά την ποιότητα της πίστεώς μας;

¹⁵ Η ποιότης της πίστεώς μας πρέπει να στέκη υψηλά κάτω από κάθε είδος δοκιμασίας, όπως το ετόνισε ο Πέτρος όταν έγραψε: «Δια το οποίον αγαλλιάσθε, αν και τώρα ολίγον, (εάν χρειασθή,) λυπηθήτε εν διαφόροις πειρασμοίς, ίνα η δοκιμή της πίστεώς σας πολύ τιμιωτέρα ούσα παρά το χρυσίον το φθειρόμενον, δια πυρός δε δοκιμαζόμενον, ευρεθή εις έπαινον και τιμήν και δόξαν, όταν φανερωθή ο Ιησούς Χριστός.» (1 Πέτρ. 1:6, 7) Η φανέρωσις του Ιησού Χριστού θα λάβη χώραν στον επερχόμενο «πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος,» την μάχη του Αρμαγεδδώνος, διότι αυτός είναι ο καιρός που έρχεται «κάμνων εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας Θεόν, και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον.» (Αποκάλ. 16:14· 2 Θεσ. 1:8) Πώς μπορεί η δοκιμή της ποιότητος της πίστεώς μας ν’ ανθέξη αν αποτύχη να επιζήση από τη δοκιμασία της αδιαφορίας τώρα;

16. Τι μπορεί να κάμη για μας η διατήρησις της εκτιμήσεως, και γιατί είναι σπουδαίο να έχωμε συνείδησι της πνευματικής μας ανάγκης;

¹⁶ Ένας καλός τρόπος για να οικοδομήσωμε καλής ποιότητος πίστι η οποία μπορεί να υπομείνη στην αδιαφορία είναι να κρατούμε ισχυρή την εκτίμησί μας για τον Ιεχωβά Θεό και τις ζωοπάροχες αλήθειές του. Αυτό απαιτεί όχι μόνο να τρεφώμεθα τακτικά με την πνευματική τροφή που αυτός προμηθεύει αλλά επίσης να κάνωμε στοχασμούς επάνω στις θαυμαστές υποσχέσεις του οι οποίες πρόκειται να εκπληρωθούν στο μέλλον και σε ό,τι έχει ήδη κάμει. Η συνεχής επαγρύπνησις όσον αφορά την πνευματική μας ανάγκη είναι ένας παράγων που συντελεί στη διατήρησι εκτιμήσεως. Αν φθάσωμε στο σημείο ν’ αδιαφορήσωμε γι’ αυτή την ανάγκη, τότε ευρισκόμεθα στην επικίνδυνη θέσι ν’ απομακρυνθούν τα βήματα μας από την στενή οδό η οποία οδηγεί στην αιώνιο ζωή. Ο Λόγος του Ιεχωβά και η οργάνωσίς του υπάρχουν για να πληρώνουν αυτή την πνευματική ανάγκη. Εκείνοι, οι οποίοι ελκύονται προς την οργάνωσί του το αναγνωρίζουν αυτό, και επειδή έχουν συνείδησι της πνευματικής των ανάγκης ανταποκρίνονται στην πρόσκλησί της: «Όστις διψά, ας έλθη· και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής.» (Αποκάλ. 22:17) Αλλά, αν ένα άτομο, το οποίο έχει ανταποκριθή, αφήση αργότερα να ελαττώση η αδιαφορία την συναίσθησι της πνευματικής του ανάγκης, το αναπόφευκτο αποτέλεσμα γι’ αυτόν θα είναι η απώλεια της εκτιμήσεως και της πίστεως, με την τελική επιστροφή στην προηγουμένη του κατάστασι αποχωρισμού του από την οργάνωσι του Θεού. (2 Πέτρ. 2:22) Έτσι είναι ανάγκη να διατηρήσωμε εκτίμησι για τον Λόγο του Θεού και την οργάνωσί του.

17, 18. Εξηγήστε ένα τρόπο με τον οποίο μπορεί ν’ αυξήση σε μας τους ιδίους και σε άλλους η εκτίμησις για τον Λόγο του Θεού και την οργάνωσί του.

¹⁷ Όταν συναντούμε προσωπικά προβλήματα ή στενοχώριες και κατορθώνωμε να τα λύσωμε ή να τα υπερπηδήσωμε με την εφαρμογή της συμβουλής του Λόγου του Θεού ή της οργανώσεως του, μπορούμε να διερωτηθούμε τι θα είχαμε κάμει χωρίς αυτή τη συμβουλή. Αυτό βοηθεί να οικοδομήσωμε εκτίμησι. Το ίδιο συμβαίνει και όταν κάνω με ανασκόπησι των όσων επράτταμε πριν από την αφιέρωσί μας να υπηρετήσωμε τον Θεό. Ποια θα ήταν η θέσις μας σήμερα, αν δεν είχαμε αφήσει ν’ αλλάξη τον τρόπο της ζωής μας η δύναμις της αληθείας η οποία μεταμορφώνει; (1 Πέτρ. 4:3) Μπορούμε να σκεφθούμε την παρ’ αξίαν αγαθότητα που έχει δείξει απέναντι μας με το να προμηθεύση τον Υιό του ως απολυτρωτική θυσία, η οποία έκαμε για μας δυνατή την αιώνια ζωή. Μπορούμε επίσης να κάνωμε στοχασμούς επάνω στο τι θα σημαίνη για μας η πραγματοποίησις των υποσχέσεων του Θεού για ένα νέο σύστημα πραγμάτων. Αυτό μπορεί να οικοδομήση την εκτίμησί μας, πράγμα που μπορεί να μας βοηθήση ν’ αντιδράσωμε στην αποθάρρυνσι που φέρει η αδιαφορία των άλλων.

¹⁸ Η τόνωσις της εκτιμήσεως σ’ ένα άτομο που μελετά την αλήθεια του Λόγου του Θεού σε μια οικιακή Γραφική μελέτη είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για την υπερνίκησι της τάσεως προς την αδιαφορία εκ μέρους του. Αυτό έκαμε μία μάρτυς του Ιεχωβά στη Μαλαισία. Μια νεαρή κόρη, με την οποία μελετούσε, ήταν αδιάφορη στην αλήθεια, μολονότι ήταν πρόθυμη να μελετά διότι είχε διαθέσιμο χρόνο. Η Μάρτυς προσπάθησε να υπερνικήση αυτή την αδιαφορία με την οικοδόμησι εκτιμήσεως για τον Λόγο του Θεού και για την οργάνωσί του. Αυτό το έπραξε με το να θέση στην κόρη μια ερώτησι όταν συνεζητείτο μια Γραφική αρχή μαζί μ’ ένα πρόβλημα που αυτή η αρχή μπορούσε να υπερνικήση. «Αν αντιμετωπίζαμε αυτό το πρόβλημα,» την ερώτησε, «δεν θα είχαμε χαθή αν η Γραφή δεν μας επρομήθευε διέξοδο;» Σε μια άλλη ευκαιρία την ερώτησε, όταν είχε παρουσιασθή στη διάρκεια της μελέτης η λύσις ενός κοινού προβλήματος: «Αν η οργάνωσις του Ιεχωβά δεν μας είχε εξηγήσει τη λύσι, δεν θα γνωρίζαμε πώς να λύσωμε αυτό το πρόβλημα· δεν νομίζεις;» Τέτοιες ερωτήσεις εβοήθησαν την κόρη. Βαθμιαίως, καθώς εμεγάλωνε η εκτίμησίς της, εξηφανίζετο η αδιαφορία της, και τελικά εξέλεξε την ενεργό συναναστροφή με την οργάνωσι του Ιεχωβά. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να οικοδομηθή εκτίμησις σ’ εμάς και σε άλλους και αυτό θα μας βοηθήση να υπομείνωμε στη δοκιμή της ποιότητος της πίστεως μας.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΘΕΣΕ ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

19, 20. (α) Πώς ο Ιησούς μάς έδωσε ένα παράδειγμα όσον αφορά την καταπολέμησι της αδιαφορίας; (β) Πώς αυτό ωφέλησε εκείνον προσωπικώς;

¹⁹ Στη διάρκεια της επιγείου διακονίας του ο Ιησούς αντιμετώπιζε συνεχώς την αδιαφορία των ανθρώπων του ιδίου του έθνους, παρά το γεγονός ότι Εβραίοι προφήται είχαν προείπει την έλευσί του πριν από πολλούς αιώνες. Ακόμη και γύρω από το κέντρον της δράσεως του, την Γαλιλαία, όπου εύρε πολλούς ανθρώπους οι οποίοι τον εδέχθησαν ευχαρίστως, υπήρχαν ουσιαστικώς ολόκληρες πόλεις οι οποίες δεν ανταπεκρίθησαν στο κήρυγμά του. Αυτή ήταν η περίπτωσις της Καπερναούμ, της Χοραζίν, της Βηθσαϊδά ακόμη δε και της γενετείρας του Ναζαρέτ. (Λουκ. 10:13-15· Μάρκ. 6:1-6) Ούτε η Ιερουσαλήμ τον εδέχθη εκτός από τα άτομα τα οποία εχαιρέτησαν την είσοδό του στην πόλι. Στο σύνολο της, η Ιερουσαλήμ έδειξε αδιαφορία απέναντι του όπως ακριβώς είχε δείξει στον Ιερεμία πριν από εξακόσια και πλέον χρόνια. Απευθυνόμενος στην πόλι, είπε: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας, και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν, ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου, καθ’ ον τρόπον η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας, και δεν ηθελήσατε;» (Λουκ. 13:34) Έδωσε ένα καλό παράδειγμα με το να εξακολουθή να εκπληρώνη την θεία του αποστολή παρά την έλλειψι ανταποκρίσεως εκ μέρους των. Κατεπολέμησε την αδιαφορία των με το να την υπομένη, κι έτσι συνέστησε τον εαυτό του ως υπηρέτην του Θεού.

²⁰ Επειδή ο Ιησούς Χριστός ήταν ευπειθής στον Θεό και απέδειξε την ποιότητα της πίστεως του με την υπομονή του, έλαβε την επιδοκιμασία του Ιεχωβά Θεού και πάρα πολλές άλλες ευλογίες. (Φιλιππησ. 2:9-11) Υποδεικνύοντας τον ως παράδειγμα για μας, οι Γραφές λέγουν: «Συλλογίσθητε τον υπομείναντα υπό των αμαρτωλών τοιαύτην αντιλογίαν εις εαυτόν, δια να μη αποκάμητε χαυνούμενοι κατά τας ψυχάς σας.» (Εβρ. 12:3) Αν ακολουθούμε το παράδειγμά του της υπομονής κι εμείς επίσης μπορούμε ν’ αναμένωμε μ’ εμπιστοσύνη ότι θα λάβωμε την επιδοκιμασία του Θεού και θα είμεθα μεταξύ εκείνων οι οποίοι θα επιζήσουν από τον μεγάλο πόλεμο του Θεού ο οποίος είναι πλησίον επί θύραις.

21. Ποια είναι μερικά από τα οφέλη από την καταπολέμησι της αδιαφορίας;

²¹ Με το να υπομένωμε πιστά ως το τέλος, θα έχωμε λόγους να είμεθα ευτυχείς, όχι μόνο για τη διαφύλαξί μας μέσα από το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων αλλά επίσης διότι θα έχωμε δείξει την αγάπη μας για τον Ιεχωβά Θεό και επειδή θα έχωμε διακρατήσει ακεραιότητα απέναντί του. Αλλά η επιβίωσις από τη μάχη του Αρμαγεδδώνος είναι ένα μόνο από τα πολλά οφέλη που μπορούν ν’ αναμένωνται από την καταπολέμησι της αδιαφορίας και του διωγμού με υπομονή. Αυτά, που λέγονται για τους κεχρισμένους ακολούθους του Χριστού στο εδάφιο Ιακώβου 1:12 (ΜΝΚ), μπορούν επίσης να λεχθούν, κατά κάποιο τρόπο, και σ’ αυτούς οι οποίοι προσδοκούν να είναι οι επίγειοι υπήκοοι της βασιλείας του Θεού. «Μακάριος ο άνθρωπος όστις υπομένει πειρασμόν διότι αφού δοκιμασθή, θέλει λάβει τον στέφανον της ζωής, τον οποίον υπεσχέθη ο Ιεχωβά εις τους αγαπώντας αυτόν.» Έτσι η αιωνία ζωή είναι ένα από τα πολλά οφέλη που αποκομίζουν αυτοί που υπομένουν. Ο Ιησούς το υπέδειξε αυτό όταν είπε: «Δια της υπομονής σας αποκτήσατε τας ψυχάς σας.»​—Λουκ. 21:19.

22. Ποια αισθήματα μπορεί ν’ αναμένη ένας Χριστιανός όταν θα έλθη το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων που προελέχθη; Γιατί;

²² Όταν έλθη αναπόφευκτα ο καιρός του πλήρους τέλους αυτού του συστήματος πραγμάτων, ο Χριστιανός που έχει υπομείνει θα μπορή να αισθάνεται ικανοποίησι και ευτυχία διότι θα έχη συμπληρώσει το έργο που του έδωσε ο Θεός και διότι θα έχη αποδείξει την ποιότητα της πίστεώς του. Αυτά τα αισθήματα είχε ο Παύλος στο τέλος της σταδιοδρομίας του. Είπε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα.» (2 Τιμ. 4:7) Χωρίς αμφιβολία ο Ιερεμίας πρέπει να είχε παρόμοια αισθήματα όταν ετελείωσε το έργο που του είχε ανατεθή με θείο τρόπο, όταν έκαμε αυτό που τον είχε προστάξει ο Θεός να κάμη. Αλλά το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων είναι ακόμη μπροστά μας, και οφείλομε να συνεχίσωμε να καταπολεμούμε την αδιαφορία, και να μη της επιτρέπωμε να μας αποθαρρύνη ως το σημείο να μας κάμη να παραιτηθούμε.​—Γαλ. 6:9.

23. Ποιος είναι ένας τρόπος που μπορούμε να συνιστούμε τον εαυτό μας ως υπηρέται του Θεού;

²³ Εφόσον οι δούλοι του Ιεχωβά Θεού στους αρχαίους χρόνους κατεπολέμησαν επιτυχώς την αδιαφορία, μπορούμε κι εμείς να το πράξωμε. Αλλά πρέπει να είμεθα πρόθυμοι να καταβάλλωμε αποφασιστική προσπάθεια για την καταπολέμησι της. Είναι ανάγκη να είμεθα πληροφορημένοι για την κακή επίδρασι που μπορεί αυτή να έχη επάνω μας και για το πώς μπορεί να κατατρώγη ένα άτομο ωσότου καταρρεύση η πίστις του. Είναι ανάγκη να διατηρήσωμε την εκτίμησί μας για τις υποσχέσεις του Ιεχωβά, για την αξιοπιστία του Λόγου του, για την ανάγκη που έχομε από την οργάνωσί του και για το πώς αυτά έχουν αλλάξει τη ζωή μας προς το καλύτερο. Είναι επίσης ανάγκη να ενθυμούμεθα πώς ο Λόγος του Θεού και η οργάνωσίς του μας έχουν βοηθήσει στην επίλυσι προσωπικών προβλημάτων και στη λήψι σπουδαίων αποφάσεων. Είναι ανάγκη να σκεπτώμεθα τα καλά παραδείγματα εγκαρτερήσεως που μπορούν να ευρεθούν στην Αγία Γραφή ώστε αυτά ν’ αποτελούν για μας πηγή ενθαρρύνσεως. Με την επιτυχή καταπολέμησι της αδιαφορίας δια της υπομονής, όπως έπραξε ο προφήτης Ιερεμίας, και με το να εξακολουθούμε πιστά στη Χριστιανική διακονία, συνιστούμε τον εαυτό μας ως υπηρέται του Θεού.