«Χαίρετε Κυρίω Πάντοτε»

Αφήγησις υπό Ιωάν. Π. Σιωρά

«Θέλει εγερθή έθνος επί έθνος, και βασιλεία επί βασιλείαν . . .» Δεν μπορούσα ν’ αγνοήσω αυτά τα λόγια του Ιησού Χριστού που αναγράφονται στο εδάφιο Ματθαίος 24:7, όταν είδα τα γεγονότα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που συνεκλόνισαν τη γη. Αυτά με παρεκίνησαν να μάθω περισσότερα γι’ αυτήν και για άλλες προφητείες της Αγίας Γραφής. Αλλά πρώτα, έπρεπε ν’ αποκτήσω ένα αντίτυπο της Αγίας Γραφής στη γλώσσα που κατανοούσα καλύτερα​—την Ελληνική. Γι’ αυτό χρειάσθηκαν δύο χρόνια. Το καλοκαίρι του 1914 είχα ιδεί το «Φωτόδραμα της Δημιουργίας», στο Λούιστον, Μαίην. Μου είχε κάμει, βαθιά εντύπωσι αυτή η αξιοσημείωτη προβολή της Βιβλικής ιστορίας σε σλάιντς και κινηματογραφική ταινία. Αλλά παρέλειψα κάπως να πλησιάσω εκείνους οι οποίοι έκαναν αυτή τη θαυμασία παρουσίασι.

Δύο χρόνια αργότερα, ένας ειδικός ομιλητής της εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας έδωσε μια σειρά δημοσίων ομιλιών στο δημαρχείο της πόλεώς μας. Και πάλι υποκινήθηκε το ενδιαφέρον μου για Γραφική μελέτη, ειδικά στο Γραφικό βιβλίο του Δανιήλ. Άρχισα να διαβάζω τακτικά την Αγία Γραφή, και, πράγματι, έμαθα πολλά χωρία από μνήμης​—κάτι που επρόκειτο ν’ αποδειχθή πολύτιμο για μένα στη μετέπειτα ζωή. Εν τούτοις, εξακολουθούσα να βρίσκωμαι σε αδυναμία ν’ αποκτήσω σαφή κατανόησι του αγγέλματος της Αγίας Γραφής. Είχα ανάγκη βοηθείας.

Κατόπιν το 1917 ένας από τους Σπουδαστάς της Γραφής (που είναι τώρα γνωστοί ως μάρτυρες του Ιεχωβά) μού επρομήθευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο Το Θείον Σχέδιον των Αιώνων. Αργότερα, άκουσα μια δημοσία διάλεξι από τον Ι. Φ. Ρόδερφορδ, ο οποίος εκπροσωπούσε τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά, η οποία εξέδωκε το βιβλίο αυτό καθώς και πολλά άλλα βοηθήματα μελέτης της Αγίας Γραφής. Παρετήρησα με ειδικό ενδιαφέρον ότι σ’ αυτή τη συγκέντρωσι παρευρέθησαν πολλοί κληρικοί διαφόρων δογμάτων.

ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

Με το τέλος του πολέμου το 1918 είχα μια έξοχη ευκαιρία να επιδοθώ σε μια προσεκτική ανάγνωσι των εκδόσεων της Εταιρίας, από τις οποίες πολλές είχα ήδη αποκτήσει. Είχα μετοικήσει σε μια μικρή πόλι όπου δεν υπήρχε κανένας Σπουδαστής της Γραφής, αλλά ήμουν σ’ επαφή με το γραφείο της Εταιρίας Σκοπιά στο Μπρούκλυν. Η καθημερινή μου εργασία ήταν από τις 4 μ.μ. ως το μεσονύκτιο. Αυτό μου άφηνε ένα ιδεώδη χρόνο για μελέτη και στοχασμό​—στη σιγή της νυκτός, τουλάχιστον ως τις 4 π.μ.

Επειδή είχα φοιτήσει σε σχολεία της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, είχα διδαχθή ότι η Χριστιανική πίστις βασίζεται στις Άγιες Γραφές και στις παραδόσεις των Αποστολικών πατέρων, αλλά την πρώτη θέσι κατείχαν οι Αποστολικοί πατέρες. Είχα πάντοτε την απορία τι εννοούσε ο απόστολος Παύλος όταν έγραψε: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.» (Φιλιππησ. 4:4) Υπήρχαν λίγα πράγματα για να χαρώ από την προηγουμένη μου θρησκεία, και η απόστασις εφαίνετο πολύ μεγάλη ανάμεσα σ’ εμάς τους κοινούς ανθρώπους και τον Θεό και τον Χριστό. Τώρα τι χαρά ήταν να μάθω ότι η ελπίδα σωτηρίας που διδάσκει η Αγία Γραφή ήταν κάτι που μπορούσε να εξασφαλίση κάθε αμαρτωλός που θα μετανοούσε​—και όχι μόνον εκείνοι οι οποίοι βρίσκονται σε αγαθές σχέσεις με τους «αγίους» της Ορθοδόξου εκκλησίας! Και τώρα άρχιζα να βλέπω γιατί οι ιερείς δεν κατέβαλλαν καμμιά πραγματική προσπάθεια να διδάξουν ολόκληρη την Αγία Γραφή στους ενορίτας των, όταν συνήντησα το εδάφιο 1 Τιμόθεον 2:5: «Είναι είς Θεός, είς και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς.» Έτσι όλοι εκείνοι οι άλλοι «μεσίται» και «άγιοι» ήσαν άχρηστοι!

Επειδή δεν ήμουν ευχαριστημένος με μόνη την ανάγνωσι της Αγίας Γραφής και των βοηθημάτων της Εταιρίας, πεινούσα για συναναστροφή. Μόλις πληροφορήθηκα σχετικά μ’ αυτήν, άρχισα να παρευρίσκωμαι σε μια εκκλησία των Σπουδαστών της Γραφής σε μια πόλι που απείχε σαράντα πέντε περίπου μίλια από την κατοικία μου. Εκεί ήταν που άρχισα πράγματι να χαίρω καθώς συμμετείχα μαζί με άλλους στη λήψι πνευματικής τροφής. Κι εδώ έμαθα τις ευθύνες που συνοδεύουν τη γνώσι των βουλών του Θεού. Ναι, έφθασα στο σημείο ν’ αντιληφθώ ότι ο Θεός και ο Χριστός ανέμεναν από μένα να κάνω και άλλους κοινωνούς των καλών πραγμάτων που εμάθαινα​—όχι απλώς να τα κρατώ ιδιοτελώς για τον εαυτό μου. Έτσι, άρχισα στη δική μου μικρή πόλι να ομιλώ στους ανθρώπους και να τους προσφέρω έντυπα. Είναι δύσκολο να εκφράσω τη χαρά και την ικανοποίησι που εδοκίμασα ως αποτέλεσμα τούτου. Έπραττα το θέλημα του Θεού, και αυτό ήταν η πιο μεγάλη μου επιθυμία.

Το έτος 1919 ήταν ιδιαίτερα χαρωπό για μένα. Δεν θα τα λησμονήσω ποτέ, διότι τότε ήταν που είχα παρευρέθη σε μια συνέλευσι των Σπουδαστών της Γραφής στο Σήνταρ Πόιντ, Οχάιο, και τότε, μαζί με άλλους διακόσιους πιστούς, βαπτίσθηκα σε συμβολισμό της αφιερώσεως της ζωής μου στον Θεό. Αυτό ήταν, το έτος που εμφανίσθηκε το νέο περιοδικό της Εταιρίας, Ο Χρυσούς Αιών. Ενεγράφην αμέσως συνδρομητής κι έχω διαβάσει ως τώρα κάθε τεύχος του. Φυσικά, τώρα είναι γνωστό ως Ξύπνα!

Εκείνο που μ’ εξέπληξε πάντοτε είναι ο θαυμάσιος τρόπος που ο Ιεχωβά Θεός εξεπλήρωσε την υπόσχεσι που αναγράφεται στο εδάφιο Παροιμίαι 4:18 σ’ αυτούς οι οποίοι εκδηλώνουν την αγάπη των σ’ αυτόν: «Η οδός . . . των δικαίων είναι ως το λαμπρόν φως το φέγγον επί μάλλον και μάλλον, εωσού γείνη τελεία ημέρα.» Ναι, ο Ιεχωβά, με το ν’ αποκαλύπτη σ’ αυτούς βαθμιαίως τους σκοπούς του, έχει δώσει σήμερα στο λαό του αιτία για χαρά. Και αυτό μου υπενθυμίζει το γεγονός ότι έκανε μια βαθμιαία προμήθεια του μάννα για τους Ισραηλίτας στο ταξίδι των στην έρημο. (Έξοδ. 16:21) Το δικό μας, όμως, είναι πνευματικό μάννα, μια πλούσια πηγή διατροφής για την καρδιά και τη διάνοια.

Ερευνούσα προσεκτικά κάθε τεύχος του περιοδικού Η Σκοπιά μόλις αυτό έφθανε στα χέρια μου, διότι είχα μάθει ότι αυτό το περιοδικό επρομήθευε πληροφορία για την προφητεία της Αγίας Γραφής που ο Ιεχωβά ήθελε να μάθη ο λαός του—πληροφορία η οποία θα τους ενεθάρρυνε και θα τους ενίσχυε για το έργο του κηρύγματος του ‘ευαγγελίου της βασιλείας.’ (Ματθ. 24:14) Στη διάρκεια των ετών με χαρά ελαμβάναμε μέσ’ από τις στήλες της εξηγήσεις από εδάφιο σε εδάφιο των βιβλίων της Γραφής όπως του Δανιήλ, της Αποκαλύψεως, του Ιερεμία, του Ζαχαρία, της Ρουθ, της Εσθήρ, και άλλων. Και πάντοτε, στη διάρκεια των ετών, η κατανόησις εγίνετο ολοένα πιο σαφής. Είχαμε τη χαρούμενη διαβεβαίωσι ότι ο Ιεχωβά ήταν μαζί με τον λαό του για να τους οδηγή στην ευθεία οδό.

ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΧΑΡΩΠΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Λίγο μετά την αφιέρωσί μου να υπηρετώ τον Θεό, μετώκησα στο Ντητρόιτ, Μίσιγκαν, όπου είχα περισσότερες πραγματικές ευλογίες. Είχα συνταυτισθή με μια μεγάλη εκκλησία, και υπήρχε εκεί ένας πολύ πιο μεγάλος αγρός υπηρεσίας​—διότι εκεί υπήρχαν άνθρωποι απ’ όλες τις φυλές και εθνικότητες. Τα οκτώ χρόνια παραμονής μου στο Ντητρόιτ μ’ εβοήθησαν να γίνω ώριμος σε γνώσι και να μάθω πολλά σχετικά με τη διοργάνωσι της δράσεως κηρύγματος της Βασιλείας. Εκτός από περιπτώσεις που ήσαν πέραν από τον έλεγχό μου, ποτέ δεν απουσίασα από συνάθροισι. Η πίστις μου εγίνετο ισχυρότερη. Είχα μάλιστα το προνόμιο να προσφέρω υπηρεσία σε όμοια με μένα μέλη της εκκλησίας σε πολλές αρμοδιότητες σ’ αυτή τη χρονική περίοδο. Αυτό ήταν ασφαλώς μεγαλύτερη αιτία χαράς!

Τον Οκτώβριο του 1929 έλαβα μια πρόσκλησι να πάγω στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας και να γίνω μέλος του προσωπικού της, ένα μέλος της οικογενείας Μπέθελ στο Μπρούκλυν, Νέας Υόρκης. Δέχθηκα χωρίς δισταγμό. Δεν είχα ποτέ ελπίσει για ένα τέτοιο προνόμιο. Στην αρχή μου ανετέθη να κάνω μια περιοδεία στις Ελληνόφωνες εκκλησίες δύο φορές το χρόνο. Έπρεπε να δαπανώ τρεις μήνες σε ταξίδια με το να επισκέπτομαι αυτούς τους ομίλους, και κατόπιν τρεις μήνες στα κεντρικά γραφεία σε άλλες δραστηριότητες που απαιτούσε η οργάνωσις.

Το 1937 ήλθε μια αλλαγή​—αλλαγή, μπορώ να πω, προς το καλύτερο. Όλες οι ξενόγλωσσες εκκλησίες συνεχωνεύθησαν με τις Αγγλικές εκκλησίες. Απ’ αυτό προέκυψε μεγαλύτερη αρμονία και μεγαλύτερη δραστηριότης. Φυσικά, το πρόγραμμά μου άλλαξε, αλλά υπήρχε πολύ άλλο έργο να γίνη σε μια γοργά επεκτεινόμενη οργάνωσι, κι εγώ απελάμβανα το έργο μου στα κεντρικά γραφεία. Η ζωή στο Μπέθελ είναι χαρούμενη, όταν ένα άτομο θεωρή το προνόμιο τού να βρίσκεται εκεί ως προερχόμενο από τον Ιεχωβά, και αν πράγματι επιθυμή να ζη σε αρμονία με τις αρχές της Αγίας Γραφής. Και υπήρχαν εκεί πολλά καλά παραδείγματα για μας​—άνδρες και γυναίκες που είχαν προσέλθει όταν ήσαν νέοι κι εξακολούθησαν πιστά ωσότου ‘απέθαναν . . . εν γήρατι καλώ, γέροντες και πλήρεις ημερών,’ όπως ο Αβραάμ.​—Γεν. 25:8.

Τι πλεονεκτική θέσις υπήρξε το Μπέθελ απ’ όπου μπορούσε να βλέπη ένας την αύξησι της οργανώσεως των διαγγελέων της Βασιλείας σ’ όλη τη γη! Ενθυμούμαι πώς το 1929, όταν ήλθα στο Μπέθελ, δεν υπήρχαν παρά λίγοι διαγγελείς σε πολύ λίγες χώρες. Σήμερα το έργο διεξάγεται παγκοσμίως σε χώρες και από ένα χαρωπό πλήθος 1.155.826 διαγγελέων των αγαθών νέων της βασιλείας του Θεού. Ήταν όλο αυτό τόσον συγκινητικό καθώς βλέπαμε τις εξελίξεις! Μόνο ο Θεός μπορούσε να χορηγήση μια τέτοια θαυμαστή αύξησι και αποτελεσματικότητα.

Η ΝΕΟΤΗΣ ΕΠΙΣΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΙΡΗ

Όταν παρατηρώ γύρω τις ευκαιρίες επεκτάσεως για τη νεαρή ηλικία στο μεγαλειώδες έργο του Ιεχωβά, αναπολώ τη δική μου νεότητα. Από τη νεαρή ηλικία ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Θεό και με τον ορθό τρόπο. Ενδιαφερόμουν να μάθω σχετικά με το θέλημα του Θεού. Γιατί υπήρχε τόση πονηρία στον κόσμο; Γιατί οι κληρικοί έδειχναν τόσο λίγο ενδιαφέρον για την Αγία Γραφή και τόσο πολύ ενδιαφέρον για τη συλλογή χρημάτων; Υπήρχαν μερικοί γνήσιοι Χριστιανοί διάκονοι κάπου; Αυτές ήσαν μερικές από τις ερωτήσεις πάνω στις οποίες συνήθιζα να σκέπτωμαι.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών άρχισα να ερευνώ πραγματικά. Παρακολουθούσα διάφορες εκκλησίες οι οποίες με απεγοήτευσαν επανειλημμένως. Οι ποιμένες του «Χριστιανικού κόσμου» δεν είχαν παρά φλούδες για το ποίμνιο των. Δεν ήταν δύσκολο να διαπιστώσω ότι αυτοί οι ψευδείς ποιμένες ήσαν εκείνοι για τους οποίους ομιλεί η προφητεία της Αγίας Γραφής στον Ιεζεκιήλ 34:10: «Ιδού, εγώ είμαι εναντίον των ποιμένων και θέλω εκζητήσει τα πρόβατά μου εκ της χειρός αυτών, και θέλω παύσει αυτούς από του να ποιμαίνωσι τα πρόβατα· και δεν θέλουσι πλέον βόσκει εαυτούς οι ποιμένες· διότι θέλω ελευθερώσει εκ του στόματος αυτών τα πρόβατά μου, και δεν θέλουσι είσθαι κατάβρωμα εις αυτούς.»

Ναι, ήμουν βέβαιος ότι η αλήθεια του Θεού πρέπει να βρίσκεται κάπου. Ασφαλώς έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι που μελετούν τη Γραφή με τη βοήθεια του πνεύματος του Θεού και το πράττουν με τον ανιδιοτελή σκοπό να την διακηρύξουν σε άλλους. Ευχαριστώ τον Ιεχωβά και χαίρω διότι μ’ έφερε σ’ επαφή με τους Μάρτυράς του ενώ ήμουν ακόμη στο σφρίγος της νεότητός μου! Και τώρα μου προξενεί μεγάλη ευφροσύνη να βλέπω νεαρά άτομα να επιθυμούν διακαώς να εννοήσουν το άγγελμα της Βασιλείας και, γρήγορα να διευθετούν τις υποθέσεις των για να δαπανούν όλο το χρόνο των στο να το κηρύττουν. Μερικά απ’ αυτά έχουν βοηθηθή από ευσεβείς γονείς, άλλοι όμως ακολούθησαν την ορθή πορεία μόνοι των, ενήργησαν σοφά ‘ενθυμούμενοι τον Πλάστην των εν ταις ημέραις της νεότητός των.’ (Εκκλησ. 12:1) Δεν θα λυπηθούν ποτέ που έκαναν αυτό το βήμα.

Προσωπικώς, καθώς αναπολώ την εποχή της αφιερώσεώς μου το 1919, η καρδιά μου γεμίζει από χαρά! Σκεφθήτε απλώς! Το ότι μπόρεσα να δαπανήσω το μεγαλύτερο τμήμα της ζωής μου στην υπηρεσία του Δημιουργού, με διέσωσε ευτυχώς από την ματαία πορεία ζωής σ’ αυτό το παλαιό σύστημα πραγμάτων! Και ως ένα αποκορύφωμα, βλέπω τώρα αυτό το πλήθος νέων παιδιών που θραύουν τους δεσμούς των με το παλαιό σύστημα και προσφέρονται προθύμως για την υπηρεσία του Ιεχωβά.

ΑΝΑΝΕΩΣΙΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ

Φυσικά, γηράσκομε και δεν μπορούμε να προσφέρουμε τόσα όσα προσφέραμε κάποτε στο έργο του Κυρίου. Μήπως αυτό ελαττώνει τη χαρά μας; Όχι, αλλά χρησιμεύει απλώς να εντυπώση στη διάνοιά μας το αίσθημα ότι μόνο με την ισχύ του Ιεχωβά και με τη δύναμί του μπορούμε να εξακολουθούμε να υπερνικούμε τις πιέσεις του πονηρού συστήματος του Σατανά. Αποκτούμε την ενίσχυσί του με το να μελετούμε τον Λόγο του και με το ν’ απενθυνώμεθα σ’ αυτόν με προσευχή. Έτσι οικοδομούμε ισχυρή πίστι​—το είδος της πίστεως που ανανεώνει τις δυνάμεις μας στη μετέπειτα ζωή, όπως ακριβώς το εκφράζει η υπόσχεσις της Αγίας Γραφής: «Οι προσμένοντες τον Ιεχωβά θέλουσιν ανανεώσει την δύναμιν αυτών· θέλουσιν αναβή με πτέρυγας ως αετοί· θέλουσι τρέξει, και δεν θέλουσιν αποκάμει· θέλουσι περιπατήσει, και δεν θέλουσιν ατονίσει.» (Ησ. 40:31, ΜΝΚ) Ενθυμείσθε πώς ελέχθη για τον Μωυσή σε ηλικία 120 ετών ότι «δεν ημαυρώθησαν οι οφθαλμοί αυτού, ουδέ ηλαττώθη η δύναμις αυτού.» (Δευτ. 34:7) Οι γηραιοί οφθαλμοί του είδαν τη γη που είχε υποσχεθή ο Θεός στον Ισραήλ.

Σήμερα, επίσης, ο Ιεχωβά ενισχύει τους δούλους του καθώς γηράσκουν. Αυτή η βοήθεια δεν έρχεται πάντοτε με σωματικό τρόπο, αλλά έρχεται με πνευματικό τρόπο. Ανόμοια μ’ εκείνους οι οποίοι είναι χωρίς Θεό, εκείνους που κουράζονται από τη ζωή και νομίζουν ότι είναι πολύ ηλικιωμένοι για να μάθουν και να έχουν κάτι στο οποίο ν’ αποβλέπουν, οι δούλοι του Ιεχωβά διατηρούνται από διανοητική και πνευματική άποψι νέοι. Κάθε μία ημέρα τούς προσφέρει προνόμια τιμητικής υπηρεσίας στον μεγάλο Δημιουργό. Και το μέλλον των είναι ελκυστικό, ναι, εμπνέει.

Τι θαυμάσιο και χαρωπό προνόμιο να ζη κανείς και να είναι στην υπηρεσία του Θεού σ’ αυτή την πιο κρίσιμη ώρα της ανθρωπίνης ιστορίας! Ο βασιλεύς του Θεού είναι ενθρονισμένος τώρα στους ουρανούς. Έχει ήδη κατευθύνει μια παγκόσμια διακήρυξι της Βασιλείας ως το σημείο που να θεωρήται σχεδόν συμπληρωμένη. Το επόμενο σημείο στο πρόγραμμα του είναι να εγερθή και να καταστρέψη όλους τους εχθρούς της αληθείας και της δικαιοσύνης, ορατούς και αοράτους. Αυτό θα είναι μια μεγαλειώδης σωτηρία για όλους εκείνους που αγαπούν και υπηρετούν τον Θεό και τον Χριστό. Τώρα είναι η ευτυχής ημέρα, για την οποία έχει προλεχθή: «Εν εκείνη τη ημέρα θέλουσιν ειπεί, Ιδού, ούτος είναι ο Θεός ημών· περιεμείναμεν αυτόν, και θέλει σώσει ημάς· ούτος είναι ο Ιεχωβά· περιεμείναμεν αυτόν θέλομεν χαρή και ευφρανθή εν τη σωτηρία αυτού.»​—Ησ. 25:9, ΜΝΚ.