Η Χριστιανική Ατμόσφαιρα του Μπέθελ
ΕΣΧΑΤΩΣ ένα νυμφευμένο ζεύγος, που ζη στο Μπέθελ των κεντρικών γραφείων της Εταιρίας Σκοπιά στο Μπρούκλυν, είχαν φιλοξενουμένους για το γεύμα. Λίγο αργότερα, οι φιλοξενούμενοί των τους έστειλαν ένα ευχαριστήριο γράμμα. Αυτά που έγραψαν δείχνουν πόσο βαθιά εντύπωσι τους έκαμε η Χριστιανική ατμόσφαιρα του οίκου Μπέθελ:
«Αγαπητοί Κε και Κα Γ———,
«Είναι δύσκολο να εκφράσωμε με λόγια τις ευχαριστίες μας και την εκτίμησί μας για τον χρόνο που δαπανήσατε μαζί μας την περασμένη Τετάρτη. Κολακευόμεθα όλοι μας να πιστεύωμε ότι είμεθα σκεπτόμενοι άνθρωποι, με την ικανότητα να λύωμε, όχι μόνο τα δικά μας προβλήματα, αλλά, όταν μας δίδεται η ευκαιρία, και τα προβλήματα του κόσμου.
«Αυτή την Τετάρτη, όμως, βγήκαμε από αυτήν την αυταρέσκειά μας. Κάθε ιδέα, που μπορεί να είχαμε για θρησκεία, αγάπη του συνανθρώπου, πολιτική, εργασία, τα Η. Ε. και το μέλλον του ανθρωπίνου γένους, συνετρίβη πλήρως. Στα κεντρικά γραφεία των μαρτύρων του Ιεχωβά, είχαμε το προνόμιο να ιδούμε τη θρησκεία στο έργον και ποια μπορεί πολύ καλά να είναι η λύσις όσον αφορά το μέλλον του ανθρωπίνου γένους.
«Στη διάρκεια μιας συνήθους εργασίμου ημέρας, καθήσαμε εξακόσια περίπου άτομα στο γεύμα [σε μια από τις μεγαλύτερες αίθουσες φαγητού του Μπέθελ], όπου ο καθένας συμπεριεφέρετο καλά, ήταν περιποιητικός προς τον γείτονά του, γλυκομίλητος, σε ειρηνική κατάστασι με τον εαυτό του και ευγνώμων στον Θεό για τον καθημερινό του άρτον. Η σύναξις εξακοσίων περίπου ανθρώπων κάθε ηλικίας, χρώματος και ποικιλίας προελεύσεως σε οποιοδήποτε άλλο μέρος κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα ήταν μια μάζα γεμάτη σύγχυσι, θόρυβο, διαχωριστικοί όμιλοι, ομάδες που διαφωνούν και τουλάχιστον μια φιλονεικία μεθύσων. Για να υπάρξη απλώς τάξις σ’ ένα τέτοιον όμιλο θ’ απητείτο η προσπάθεια του Ιεχωβά. Την Τετάρτη συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο· η πίστις στον Ιεχωβά ήταν εκείνη η οποία παρουσίασε τη διαφορά. Ίσως αυτή να είναι η λύσις για το κάθε τι.
«Και στους τρεις μας έκαμε βαθιά εντύπωσι το κάθε τι που είδαμε και, μολονότι έχουν περάσει μερικές μέρες από την Τετάρτη, διαπιστώνομε ότι επανέρχονται στη μνήμη αυτά που είδαμε και ακούσαμε κι αισθανθήκαμε. Η θρησκεία ως τώρα ήταν κάτι συνδεδεμένο με το Σάββατο ή την Κυριακή, με κάποια γέννησι ή με μερικές λέξεις που λέγονται σε μια κηδεία. Απλώς δεν ήταν μέρος της καθημερινής μας ζωής. Ύστερ’ από όλα τα σχολικά μας χρόνια και την ανεξάρτητη σκέψι, μπορούσαμε να σφάλλωμε πλήρως; Μια τέτοια προοπτική δεν είναι πολύ ενθαρρυντική, αλλά αν τα γεγονότα αποδειχθούν διαφορετικά, και η αλήθεια είναι καταφανής, μπορεί η λογική να την αποκρούση; . . .
«Επιθυμούμε να σας ευχαριστήσωμε για το προνόμιο που είχαμε να σας επισκεφθούμε και να δούμε τη θρησκεία επί το έργον.
Ειλικρινώς, [Υπογραφή]»