Αποβλέπετε στη Γραφή ως Οδηγό Μας στη Ζωή

«Κάμετε εις τους πόδας σας ευθείας οδούς· δια να μη εκτραπή το χωλόν, αλλά μάλλον να θεραπευθή.»​—Εβρ. 12:13.

1. Κάτω από ποιες συνθήκες οι Ισραηλίται εξηρτώντο από τον Ιεχωβά επί σαράντα χρόνια, και ποια προοπτική τους ανέμενε;

ΕΠΙ σαράντα χρόνια οι Ισραηλίται περιεπλανήθησαν στην έρημο, χωρίς κατοικία, χωρίς γη, χωρίς συναναστροφή με άλλους λαούς. Επί σαράντα χρόνια καθωδηγούντο και συνετηρούντο εξ ολοκλήρου από το χέρι του Θεού. Αυτός τους επρομήθευε την τροφή τους, το θαυματουργό μάννα από τον ουρανό. Τους είχε ακόμη βγάλει νερό από τους βράχους μέσω του μεσίτου του, του Μωυσέως. Τώρα αυτός ο εκλεκτός λαός του Θεού ευρίσκετο στις έρημες πεδιάδες του Μωάβ κατά μήκος του Ιορδάνου από την Ιεριχώ, εξακόσιες χιλιάδες και πλέον ικανοί άνδρες, οι γυναίκες των και τα παιδιά των. Ήσαν ένα ισχυρό και ρωμαλέο έθνος νέων ανδρών και γυναικών, από τα οποίο μια μικρή μόνο μειονότης είχε υπερβή το εξηκοστό έτος της ηλικίας των. Πολλοί απ’ αυτούς, ίσως ακόμη και η πλειονότης, είχαν γεννηθή στην έρημο. Δεν είχαν γνωρίσει τίποτε άλλο από τη ζωή στις σκηνές και τη μελαγχολία της ερήμου, αλλά πέραν του Ιορδάνου υπήρχε μια πλούσια και εύφορη γη, μια γη με γάλα και μέλι, με σίτο και κριθή, με οπωροφόρα δένδρα και άνθη, μια γη άσματος και γέλιου, γη γαλήνης​—Γη της Επαγγελίας.

2. Εναντίον τίνος είχαν ανάγκη να προφυλάσσωνται, και πώς ο Βαλάκ απέτυχε στα σχέδιά του κατά του Ισραήλ;

² Αλλά περιεβάλλοντο από εχθρούς: άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεν ελάτρευαν τον Ιεχωβά, οι οποίοι θα προτιμούσαν μάλλον να δουν τον Ισραήλ να καταστρέφεται παρά να διαταράσσεται ο δικός των τρόπος ζωής· εχθροί οι οποίοι θα χρησιμοποιούσαν κάθε μέσον που διέθεταν για να εμποδίσουν αυτό το νεαρό έθνος από το να εισέλθη στη χώρα αυτή και να κληρονομήση την κατοχή της που είχε υποσχεθή ο Θεός. Γι’ αυτό ο Βαλάκ, βασιλεύς του Μωάβ, εμίσθωσε τον προφήτη Βαλαάμ για να καταρασθή τον λαό του Ιεχωβά. Τρεις φορές προσπάθησε να καταρασθή τους Ισραηλίτας, αλλά κάθε φορά ο Παντοκράτωρ Θεός κρατούσε κάτω από έλεγχο τη γλώσσα του Βαλαάμ για να μεταστρέφη την κατάρα που είχε υπ’ όψιν του σε ευλογία υπέρ του Ισραήλ, καθιστώντας έτσι σαφές ότι «ουδεμία γοητεία δεν ισχύει κατά του Ιακώβ, ουδέ μαντεία κατά του Ισραήλ.»​—Αριθμ. 23:23.

3. (α) Ποια μέσα βρήκε ο Βαλαάμ για να διαρρήξη το ακαταμάχητο σθένος του Ισραήλ, και τι προέκυψε; (β) Ποια ταχεία και θετική ενέργεια έκαμε τον Ιεχωβά να σταματήση την πληγή;

³ Κατόπιν ο Βαλαάμ βρήκε τον μοναδικό τρόπο να διαρρήξη το ακαταμάχητο σθένος αυτού του ισχυρού λαού. Τους παρέσυρε μακριά από τον Θεό των, τον Ιεχωβά, τον Προστάτη και Πηγή της ισχύος των. Συνεβούλευσε τον βασιλέα του Μωάβ να επιφέρη την ίδια την κατάρα του Ιεχωβά επάνω στο λαό του με το να τους παγιδεύση σε ειδωλολατρία μέσω πορνείας με γυναίκες που ελάτρευαν είδωλα. Το Βιβλικό υπόμνημα λέγει (Αριθμ. 25:1-3, ΜΝΚ): «Και ήρχισεν ο λαός να πορνεύη μετά των θυγατέρων Μωάβ· αίτινες προσεκάλεσαν τον λαόν εις τας θυσίας των θεών αυτών· και έφαγεν ο λαός, και προσεκύνησε τους θεούς αυτών. Και προσεκολλήθη ο Ισραήλ εις τον Βέελ-φεγώρ· και εξήφθη η οργή του Ιεχωβά κατά του Ισραήλ.» Γι’ αυτό οι κριταί του Ισραήλ διετάχθησαν να θανατώσουν τους άνδρες, οι οποίοι είχαν προσκολληθή σ’ αυτόν τον ψευδή θεό, τον Βέελ-φεγώρ. Αλλά και όταν ακόμη οι πρεσβύτεροι ήσαν στην είσοδο της σκηνής του μαρτυρίου και έκλαιαν για την παρεκτροπή του Ισραήλ, ο γυιός ενός Ισραηλίτου άρχοντος που ωνομάζετο Ζιμβρί έφερε με αναίδεια μια γυναίκα Μαδιανίτιδα στο στρατόπεδο μπρος στα όμματα του Μωυσέως και όλης της συναγωγής. Ο Φινεές, ο γυιός του ιερέως Ελεάζαρ, με μια ταχεία και θετική ενέργεια, έλαβε ένα δοράτιο στο χέρι του, τους ακολούθησε ως τη θολωτή σκηνή και διεπέρασε και τους δύο. «Και έπαυσεν η πληγή από των υιών Ισραήλ. Ήσαν δε οι αποθανόντες εν τη πληγή, εικοσιτέσσαρες χιλιάδες.» (Αριθμ. 25:8, 9) Είκοσι τέσσερες χιλιάδες παραβάται πέθαναν από το χέρι του Ιεχωβά. Δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στη Γη της Επαγγελίας, ενώ ευρίσκοντο στο χείλος της. Είχαν υποκύψει σε ιδιοτελές πάθος και είχαν εγκαταλείψει τον Θεόν των Ιεχωβά ως τον Οδηγό των στη ζωή.

4. Πώς επρόκειτο να δοκιμασθούν περαιτέρω οι Ισραηλίται;

⁴ Αλλ’ αυτό δεν ήταν όλο. Ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν είχε υποκύψει στα αισχρά σεξουαλικά όργια του Βέελ-φεγώρ, δεν είχε παραμείνει ωστόσο άτρωτος. Κι αυτός, επίσης, έπεσε θύμα ιδιοτελούς πάθους, αλλά το πάθος του ήταν πλεονεξία και φιλαργυρία, η πονηρή παγίδα του υλισμού. Και η αυτοϊκανοποίησίς του εστοίχισε τη ζωή τριάντα έξη Ισραηλιτών αδελφών του.

5. (α) Γιατί ο Ιεχωβά αφήρεσε την εύνοιά του από τον Ισραήλ, και πώς αυτό ήλθε σε φως; (β) Ποια ποινή επεβλήθη στον παραβάτη, και γιατί;

⁵ Αυτό συνέβη όταν η πόλις Ιεριχώ είχε παραδοθή θαυματουργικά στα χέρια του λαού του Θεού, ο οποίος εστράφη εναντίον της πόλεως Γαι για να την καταλάβη. Ο ηγέτης των Ιησούς του Ναυή, είχε αποστείλει μόνο τρεις χιλιάδες ωπλισμένους άνδρες και ανέμενε μια εύκολη νίκη λόγω των κατωτέρων δυνάμεων του εχθρού. Εν τούτοις, οι άνδρες «της Γαι ξεχύθηκαν έξω από την πόλι και τους κατετρόπωσαν πλήρως, φονεύοντας τριάντα έξη άνδρες του Ισραήλ. Ο Ιησούς του Ναυή και οι πρεσβύτεροι έπεσαν κατά πρόσωπον ενώπιον του Ιεχωβά με μια ειλικρινή έκκλησι για να μάθουν την αίτια αυτής της συμφοράς. Ο Ιεχωβά τους είπε γιατί: «Ημάρτησεν ο Ισραήλ, και μάλιστα παρέβησαν την διαθήκην μου, την οποίαν προσέταξα αυτούς· και έτι έλαβον από του αναθέματος, και έτι έκλεψαν, και έτι εψεύσθησαν, και έτι έβαλον αυτό εις τα σκεύη αυτών.» Αμέσως το επόμενο πρωί, όπως κατηύθυνε ο Ιεχωβά, ο Ιησούς του Ναυή συνεκέντρωσε ολόκληρο το έθνος μαζί και, με την μέθοδο του αποκλεισμού, απεμόνωσε τελικά τον Αχάν ως τον άνδρα ο οποίος ήταν ένοχος ενώπιον του Ιεχωβά. Κάτω από την πίεσι της ανακρίσεως, ο Αχάν παρεδέχθη ότι είχε πάρει για τον εαυτό του μερικά από τα λάφυρα από την πόλι Ιεριχώ, τα οποία ο Ιεχωβά είχε θέσει κατά μέρος ως ιερά για τη δική του υπηρεσία. Ο Αχάν είχε γι’ αυτό καταδικασθή, και μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του, η οποία προφανώς είχε δικαιολογήσει την πράξι του, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου.​—Ιησ. Ναυή 7:1-25.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΩΝ

6. (α) Σε ποια παράλληλη θέσι βρίσκεται ο λαός του Θεού σήμερα σε συμπαραβολή με τους Ισραηλίτας στις πεδιάδες του Μωάβ; (β) Ποια προστασία έχομε;

⁶ Σήμερα ο λαός του Θεού στέκει στα πρόθυρα μιας νέας τάξεως, η οποία θα κυβερνάται με δικαιοσύνη και με προοπτική αιωνίου ζωής. Και κάθε κατάρα, που επέφερε ο κόσμος του Σατανά εναντίον αυτού του λαού, μετεστράφη από τον Ιεχωβά σ’ ευλογία. Αλλά, όπως ακριβώς ο Βαλαάμ και ο λαός Μωάβ, έτσι και το παρόν πονηρό σύστημα προσφέρει τη δελεαστική και ελκυστική επιρροή της λατρείας του φύλου καθώς και πολλές άλλες ανήθικες πράξεις όπως το ψεύδος, την απάτη και την κλοπή. Μήπως είμεθα άτρωτοι; Το υπόμνημα λέγει Όχι! Κάθε χρόνο πολλές χιλιάδες αποκόπτονται από τη σχέσι των με την οργάνωσι του Θεού επειδή εγκαταλείπουν τον Ιεχωβά και τις δίκαιες αρχές του, διότι αποτυγχάνουν ν’ αποβλέπουν στη Γραφή ως τον οδηγόν των στη ζωή. Μόνο λίγοι απ’ αυτούς θ’ αντιληφθούν τι έχουν χάσει, θα μετανοήσουν, και θα διορθώσουν την κακή των πορεία διαγωγής. Όλοι οι υπόλοιποι δεν θα εισέλθουν ποτέ στις θαυμάσιες ευλογίες του νέου συστήματος πραγμάτων. Πώς μπορούμε εμείς ν’ αποφύγωμε αυτή την τραγωδία;

7. (α) Σύμφωνα με τον Ιάκωβο, τι είναι εκείνο που προκαλεί την εκουσία παράβασι του νόμου τον Θεού; (β) Σε ποιες δυο κατευθύνσεις μπορούμε να οδηγηθούμε, και ποια είναι η κατευθυντήριος δύναμις στην καθεμιά;

⁷ Η στάσις που έλαβαν τόσο ο Ζιμβρί όσο και ο Αχάν ήταν προμελετημένη. Εγνώριζαν ότι η αντίστοιχη πορεία των ήταν αντίθετη στις ρητές εντολές του Ιεχωβά. Αλλά δεν φαίνεται ότι και στις δύο περιπτώσεις οι συγκεκριμένες πράξεις, οι οποίες τους έκαμαν να χάσουν τη ζωή των, υπεκινήθησαν από επιθυμίες, τις οποίες δεν είχαν φιλοξενήσει ποτέ προηγουμένως. Ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Ιησού, περιγράφει την εκουσία παράβασι ως το αποτέλεσμα προοδευτικού εσφαλμένου τρόπου σκέψεως: «Πειράζεται δε έκαστος, υπό της ιδίας αυτού επιθυμίας παρασυρόμενος και δελεαζόμενος. Έπειτα η επιθυμία αφού συλλάβη, γεννά την αμαρτίαν· η δε αμαρτία εκτελεσθείσα γενά τον θάνατον.» (Ιάκ 1:14, 15) Και οι δύο αυτοί ήσαν κάτω από το Νόμο του Θεού, μεσίτης του οποίου ήταν ο Μωυσής, και ήσαν υποκείμενοι στις επικυρώσεις του. Σήμερα είμεθα κάτω από το νόμο του Χριστού, και η επικύρωσις αυτού του νόμου είναι το πνεύμα του Θεού το οποίο μας υποκινεί σε δικαιοσύνη. (Ρωμ. 6:18, 19· 7:6· Γαλ. 5:16-18) Αλλά το ίδιο αυτό πνεύμα ενεργεί επάνω στη Χριστιανική εκκλησία και στους επισκόπους της οι οποίοι είναι διωρισμένοι από το πνεύμα του Θεού. (Πράξ. 20:28) Επομένως, αν κινούμεθα από το πνεύμα του Θεού, αν αφήνωμε το πνεύμα του Θεού μέσω του Λόγου του και της οργανώσεως του να καθοδηγή τη ζωή μας, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη γνωρίζωμε από πριν πότε μια εσφαλμένη επιθυμία είναι δυνατόν να μας κάμη να πέσωμε στην παγίδα, η οποία συνέλαβε τον Ζιμβρί και τον Αχάν, και να την αποφύγωμε. Το ζήτημα είναι, Ενδιαφερόμεθα γνήσια και ειλικρινά να καθοδηγούμεθα από το πνεύμα του Θεού, ή προτιμούμε πραγματικά ν’ ακολουθούμε τις τάσεις των δικών μας επιθυμιών και, για να ικανοποιήσωμε τον εαυτό μας, προτιμούμε να παίζωμε με τις συνέπειες οποιοδήποτε και αν είναι το αποτέλεσμα επάνω μας;

8. Πώς οι υπηρέται στην εκκλησία προμηθεύουν προστασία, και γιατί έχουν συναίσθησι ευθύνης;

⁸ Οι επίσκοποι και διακονικοί βοηθοί στην εκκλησία είναι δώρα σε μορφή ανθρώπων, τα οποία εδόθησαν από τον Χριστό με σκοπό την οικοδομή και ενίσχυσι των μελών των Χριστιανικών εκκλησιών σ’ όλη τη γη. (Εφεσ. 4:8, 11, 12) Είναι άνδρες, οι οποίοι έχουν φθάσει, σε ωριμότητα όσον αφορά την τήρησι του νόμου του Θεού και οι οποίοι, μέσω πείρας και εκπαιδεύσεως στις δίκαιες απαιτήσεις του Θεού, έχουν μάθει τι απαιτείται για ν’ ανταποκριθή ένας στις απαιτήσεις του Θεού και να τηρή το νόμο του. Είναι συνεχώς άγρυπνοι, επομένως, στην κατάστασι της εκκλησίας και των μελών της που βρίσκονται κάτω από τη φροντίδα των και είναι ταχείς στο να διακρίνουν συμπτώματα πνευματικής αδυναμίας που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή πνευματική ασθένεια ή να οδηγήσουν σε μια μοιραία παράβασι του νόμου του Θεού. Επειδή ενδιαφέρονται βαθιά για το ποίμνιο του Θεού, γνωρίζοντας ότι οφείλουν ν’ αποδώσουν λόγο (Εβρ. 13:17), δέχονται προθύμως την ευθύνη των ν’ ακολουθήσουν τη συμβουλή του αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτας (Γαλ. 6:1, 2): «Αδελφοί, και εάν άνθρωπος απερισκέπτως πέση εις κανέν αμάρτημα, σεις οι πνευματικοί διορθόνετε τον τοιούτον με πνεύμα πραότητος· προσέχων εις σεαυτόν, μη και συ πειρασθής. Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως εκπληρώσατε τον νόμον του Χριστού.»

Η ΣΟΒΑΡΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

9. Ποια στάσι πρέπει να λαμβάνωμε, όταν μας συμβουλεύουν, και τι μπορεί να υπονοή ισχυρά η αποτυχία μας να ενεργήσωμε έτσι;

⁹ Όταν τέτοια συμπτώματα παρατηρούνται και υποπίπτουν στην αντίληψι ενός αδελφού, ποια πρέπει να είναι η στάσις του; Είναι καταφανές ότι πρέπει να είναι στάσις εκτιμήσεως αυτής της προμηθείας που έχει κάμει ο Ιεχωβά εντός της οργανώσεώς του. Οφείλει ν’ αναγνωρίση ότι η συμβουλή προέρχεται από τον Λόγο του Θεού και να είναι πρόθυμος να την ακολουθήση ως οδηγό του. Αν, όμως, θεωρήση τον εαυτό του προσβεβλημένο, ή προσπαθή μ’ επιμονή να δικαιολογήση μια εσφαλμένη πορεία ενεργείας, δεν θ’ απεδείκνυε αυτό ακόμη περισσότερο την σοφία της συμβουλής και την σοβαρή ανάγκη να επιστηθή η προσοχή του στην κακή πράξι; Μήπως αυτό θ’ απεδείκνυε ότι η τάσις του μπορεί να είναι ήδη τόσο ισχυρή ώστε η έλξις της κοσμικής κακής πορείας να υπερβαίνη την ενέργεια του πνεύματος του Θεού προς την κατεύθυνσι της συμμορφώσεως με την θεοκρατική Γραφική άποψι; Μήπως αυτό θ’ αποτελούσε ισχυρή ένδειξι ότι ο παραβάτης έχει ήδη προχωρήσει πολύ στην εκτροπή του, ίσως ήδη πέραν απ’ εκεί που μπορεί να τον φθάση ο Λόγος του Θεού; Τι μπορεί να τον εμποδίση τώρα από το να προχωρήση περισσότερο προς την παράβασι, η οποία μπορεί να επιφέρη θάνατο; «Μη πλανάσθε· ο Θεός δεν εμπαίζεται· επειδή ό,τι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει· διότι ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού, θέλει θερίσει εκ της σαρκός φθοράν· αλλ’ ο σπείρων εις το πνεύμα, θέλει θερίσει εκ του πνεύματος ζωήν αιώνων.»​—Γαλ. 6:7, 8.

10. Γιατί δεν πρέπει να υποτιμούμε ακόμη και μια μικροτέρας σημασίας εκτροπή από τις απαιτήσεις του Ιεχωβά; Ποια είναι πράγματι, μια πιο απλή πορεία, και γιατί;

¹⁰ Ποτέ, λοιπόν, να μη υποτιμούμε την σοβαρότητα της εκτροπής, ακόμη και μικροτέρας σημασίας. Διότι, τι σημαίνει εκτροπή; Σημαίνει παρέκκλισι, κάμψι ή απομάκρυνσι από μια ορθή πορεία. Και κάθε παρέκκλισις, οσοδήποτε ελαφρή και αν είναι, προξενεί ένα κενό που ολοένα ευρύνεται όσο περισσότερο ακολουθείται. Ο μόνος τρόπος, με τον οποίο εκείνος που παρεξέκλινε μπορεί να επανέλθη στην πορεία, είναι ν’ αλλάξη την κατεύθυνσί του και πάλι, και όταν παρατηρήσετε πίσω τα σχήματος μαιάνδρου ίχνη που έχει αφήσει πίσω του, θα διαπιστώσετε πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος! Πόσο πιο απλό είναι να «‘κάμετε εις τους πόδας σας ευθείας οδούς·’ δια να μη εκτραπή το χωλόν, αλλά μάλλον να θεραπευθή.»​—Εβρ. 12:13.

11. Πώς είναι δυνατόν να κάνη ένας κάποιο εσφαλμένο βήμα χωρίς να το αντιληφθή, και για ποια προστασία πρέπει να είμεθα ευγνώμονες;

¹¹ Η επιρροή του συστήματος πραγμάτων του Σατανά είναι πολύ ισχυρή επάνω σε όλους μας. Μερικές φορές ίσως να μη αντιλαμβανώμεθα πόσο ισχυρή είναι ή με ποιους ακριβώς τρόπους. Είναι δυνατόν να εμπλακή ένας σ’ ένα τρόπο σκέψεως ή ενεργείας, ο οποίος πιθανόν να φαίνεται αρκετά αθώος στην εκκίνησι, αλλά, με τον καιρό, μπορεί να οδηγήση σε σοβαρές θλίψεις. Αυτή η άποψις ή πορεία ενεργείας μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήση στη λήψι ενός εσφαλμένου βήματος, σε μια παρέκκλισι από ένα Γραφικό κανόνα ή σε παράβασι μιας Γραφικής αρχής, και ωστόσο να περάση απαρατήρητη από εκείνον, ο οποίος την έχει υιοθετήσει λόγω αγνοίας του κανόνος ή της αρχής, επειδή ήταν απληροφόρητος όσον αφορά την έκτασι στην οποία αυτή μπορεί να οδηγήση ή επειδή εχαλάρωσε για μια στιγμή την επαγρύπνησί του. Οποιεσδήποτε και αν είναι οι περιστάσεις οι οποίες επροκάλεσαν την εκτροπή, πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμεθα διότι ο Ιεχωβά μέσω του Λόγου του ή της οργανώσεώς του, όπως εκπροσωπείται από τους υπηρέτας της εκκλησίας, είναι άγρυπνος, παρατηρεί το εσφαλμένο βήμα και εφιστά την προσοχή μας σ’ αυτό.

12. (α) Πώς οι υπηρέται της εκκλησίας μπορούν να γνωρίζουν όχι έχει γίνει ένα κακό βήμα; (β) Για ποιους δύο λόγους ενδιαφέρονται ως το σημείο ν’ αναλάβουν κατάλληλη ενέργεια;

¹² Οι υπηρέται της εκκλησίας πιθανόν να μη γνωρίζουν πάντοτε ποιο είναι ακριβώς το πραγματικό πρόβλημα, αλλά από μερικές αισθητές τάσεις και στάσεις ν’ αντιλαμβάνωνται ότι υπάρχει κάτι το εσφαλμένο. Ίσως να είναι μια τάσις απουσίας από τις συναθροίσεις, άρνησις αποδοχής διορισμού στο πρόγραμμα της Σχολής Θεοκρατικής Διακονίας, ή ένα αυξανόμενο πνεύμα ανεξαρτησίας, μείωσις της πνευματικής ποιότητος στις συζητήσεις, αύξησις του ενδιαφέροντος όσον αφορά τη μόδα της αμφιέσεως. Οτιδήποτε και αν είναι, οι υπηρέται ενδιαφέρονται διότι υπάρχουν ενδείξεις ότι η πνευματική ευεξία του ατόμου βρίσκεται σε κίνδυνο. Αλλά το ενδιαφέρον των προχωρεί ακόμη περισσότερο, διότι γνωρίζουν ότι εκείνο, που επηρεάζει ένα άτομο, θα επηρεάση, επίσης, ολόκληρη την εκκλησία. Ο απόστολος Παύλος είπε: «Εγείναμεν θέατρον εις τον κόσμον,» (1 Κορ. 4:9) δείχνοντας έτσι ότι οι έξω από την εκκλησίαν παρατηρούν την πορεία που ακολουθούμε. Αν ένα εσφαλμένο βήμα συνεχίζεται ωσότου συμβή η παράβασις, ο αντίκτυπος είναι επάνω σ’ ολόκληρη την εκκλησία. Ούτε είναι πάντοτε ανάγκη να υπάρχη η απόλυτα εσφαλμένη πορεία προτού επέλθη μομφή στην εκκλησία. Η παρατήρησις ενός διδασκάλου δημοσίας σχολής το περιγράφει αυτό: «Εθαύμαζα τα παιδιά των μαρτύρων του Ιεχωβά. Είχαν πάντοτε τόσο καλούς τρόπους και καθαρή εμφάνισι. Με δυσαρεστεί να το πω, αλλά δεν βλέπω πια διαφορά σε μερικά απ’ αυτά. Τα φορέματα και η κόμη των και οι πράξεις των είναι ακριβώς όμοια με όλων των υπολοίπων παιδιών.» Οποιοσδήποτε επισκέπτεται τις εκκλησιαστικές συναθροίσεις των μαρτύρων του Ιεχωβά μπορεί να διαπιστώση ότι αυτή η παρατήρησις είναι μάλλον η εξαίρεσις παρά ο κανών, αλλά το γεγονός ότι μπόρεσε να γίνη μια τέτοια δήλωσις δημιουργεί σκέψι, και οι υπηρέται εκείνοι στις εκκλησίες όπου παρατηρούνται τέτοιες τάσεις θα θελήσουν να βοηθήσουν για τη διόρθωσί των «δια να μη εκτραπή το χωλόν, αλλά μάλλον να θεραπευθή.»

13. (α) Τι το εσφαλμένο υπάρχει στο να νομίζωμε ότι μπορούμε να κερδήσωμε τους ανθρώπους με το να τους φερώμεθα με τους δικούς των όρους, και πώς αυτό το σημείο απεδείχθη στην εκκλησία της Κορίνθου; (β) Ποιοι κίνδυνοι υπάρχουν στον φόβο του να είμεθα διαφορετικοί από κοσμικές συναναστροφές στην εμφάνισι;

¹³ Μερικοί πιθανόν να ισχυρισθούν ότι η υπόθεσις της αληθείας θα μπορούσε να εξυπηρετηθή καλύτερα, αν είχαμε μια εμφάνισι που να δείχνη ότι είμεθα «προοδευτικοί» και «σύγχρονοι» ως οι πιο συγχρονισμένοι στον κόσμο, και ότι τους αντιμετωπίζομε με τους δικούς των όρους, έτσι να πούμε. Αλλ’ αυτός είναι ένας τρόπος σκέψεως από εσφαλμένο συλλογισμό. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ο Ιεχωβά δεν θέλει να συνταυτίζωνται άνθρωποι με την οργάνωσί του επειδή αυτή είναι δημοφιλής και συγχρονισμένη. Θέλει άτομα τα οποία αγαπούν τη δικαιοσύνη και τα οποία είναι πρόθυμα να ζουν σύμφωνα με αρχές. Ένα παράδειγμα τούτου βρίσκεται στην πρώτη εκκλησία της Κορίνθου. Μερικοί από εκείνους, οι οποίοι ήσαν συνταυτισμένοι με αυτήν, ενόμιζαν ότι η διασημότης μπορούσε να δώση φήμη στην εκκλησία. Όταν το έμαθε ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Ακούεται ότι είναι μεταξύ σας πορνεία, και τοιαύτη πορνεία, ήτις ουδέ μεταξύ των εθνών ονομάζεται, ώστε να έχη τις την γυναίκα του πατρός αυτού. Και σεις είσθε πεφυσιωμένοι, και δεν επενθήσατε μάλλον, δια να εκβληθή εκ μέσου υμών ο πράξας το έργον τούτο; Δεν είναι καλόν το καύχημά σας· δεν εξεύρετε ότι ολίγη ζύμη κάμνει όλον το φύραμα ένζυμον; Καθαρίσθητε λοιπόν από της παλαιάς ζύμης, δια να ήσθε νέον φύραμα, καθώς είσθε άζυμοι.» (1 Κορ. 5:1, 2, 6, 7) Ο Παύλος εθεώρησε αναγκαίο ν’ αναλάβη άμεση και δραστική ενέργεια για να καθαρίση εκείνη την εκκλησία. Αυτό το έπραξε με το ν’ αποκόψη από την επικοινωνία τον παραβάτη του νόμου του Θεού και με το να ευθυγραμμίση τον εσφαλμένο τρόπο σκέψεως άλλων, οι οποίοι εύρισκαν δικαιολογίες για την παράβασι. Όπως ακριβώς η ζύμη της αμαρτίας καθιστά ολόκληρη την εκκλησία ένζυμη, έτσι και μια εσφαλμένη τάσις μιμήσεως της μόδας, των συνηθειών και των τρόπων αυτού του κόσμου θα μολύνη την ικανότητα σκέψεως και τη θεοκρατική άποψι. Αν φοβούμεθα να παρουσιάσωμε μια εμφάνισι διαφορετική από την εμφάνισι των συναναστροφών μας στον κόσμο, τι θα μας εμποδίση από το να προχωρήσωμε ακόμη ένα βήμα και να κάνωμε συμβιβασμούς όσον αφορά τις Χριστιανικές μας αρχές για να μην είμεθα πολύ διαφορετικοί; Ή ποιο είναι εκείνο που θα μας εμποδίση να υιοθετήσωμε την κοσμική λογίκευσι στον χειρισμό των προβλημάτων μας; Αυτό δεν θα παραγάγη σε μας τους καρπούς του πνεύματος του Θεού, αλλά μάλλον τους καρπούς του πνεύματος αυτού του κόσμου, το οποίο μπορεί να οδηγήση τελικά σε παράβασι του νόμου του Θεού. (Γαλ. 5:16-18) Όπως εξηγεί ο Ιάκωβος, οι πράξεις ανηθικότητος σπανίως έρχονται χωρίς προειδοποίησι. Μια εσφαλμένη επιθυμία σπανίως εμφανίζεται αιφνιδίως σε πλήρη άνθησι. Συνήθως δύο συστατικά είναι αναγκαία, η τάσις και η ευκαιρία. Αν αποβλέπωμε στη Γραφή ως οδηγό μας στη ζωή, θα προσπαθούμε να εξαλείψωμε και τα δύο από τη ζωή μας όσο το δυνατόν πληρέστερα.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΩΝ

14. Με ποιον τρόπο οι κακές συναναστροφές προμηθεύουν όλα τα συστατικά για το ολίσθημα σε ανηθικότητα, και πώς μπορεί να περιγραφή αυτό;

¹⁴ Οι κακές συναναστροφές, εξαιτίας της μολυντικής των επιρροής, προμηθεύουν όλα τα συστατικά για το ολίσθημα στην ανηθικότητα. Οι αρχές εξασθενούν, πράγμα που τείνει να ενθαρρύνη τις κακές τάσεις. Εκτός τούτου, η ευκαιρία της παραβάσεως είναι πάντοτε παρούσα, και καθιστά ένα άτομο ικανό να σπεύδη ολοταχώς και μ’ ευκολία προς μια άσοφη πορεία είτε λόγω αγνοίας είτε από φόβο να γελοιοποιηθή. Επίσης η παράβασις οποιουδήποτε μέσα στον όμιλο επιφέρει ενοχή επάνω σε όλους ως συνεργούς. Ένας νεαρός αδελφός εσημείωνε καλή πρόοδο στη διακονία, αλλά προτιμούσε, επίσης, να συναστρέφεται με συμμαθητάς, οι οποίοι δεν ενδιεφέροντο καθόλου για Βιβλικές αρχές. Μια μέρα, χάριν συγκινήσεως, απεφάσισαν ν’ αφαιρέσουν μερικές φιάλες σόδας από ένα φορτηγό αυτοκίνητο που ενεργούσε διανομή. Αυτό τους φάνηκε ένα ακίνδυνο αστείο, αλλά ο οδηγός τούς είδε και έσπευσε τρεχάτος να δώση ένα μάθημα στους νεαρούς. Προτού αντιληφθή κανείς τι συνέβαινε, ένα από τα παιδιά ανέσυρε ένα μαχαίρι με ελατήριο και μαχαίρωσε τον οδηγό στο στομάχι. Αυτό τον εφόνευσε. Ο νεαρός διάκονος, ο οποίος ήταν μαζί με τη συμμορία, απεκόπη από την επικοινωνία με την εκκλησία του και τώρα βρίσκεται σ’ ένα αναμορφωτήριο. Ο Αχάν, επίσης, επέφερε συμφορά σ’ ολόκληρο το έθνος και το πλήρωσε με τη ζωή του. Ούτε και το έθνος ήταν αθώο από την ενοχή εωσότου αυτός εξεκαθαρίσθη από ανάμεσά των.​—Ιησ. Ναυή 7:20-25.

15. (α) Ποιο σφάλμα διέπραξε η Δείνα, και πώς τ’ αποτελέσματά του σ’ αυτήν χρησιμεύουν ως προειδοποίησις για μας; (β) Ποια αντίθετη πορεία ακολούθησε ο Ιωσήφ, και πώς αυτό μπορεί να χρησιμεύση ως παράδειγμα για μας;

¹⁵ Κανένας ο οποίος είναι προσκολλημένος σε Χριστιανικές αρχές δεν θα διαπράξη εκουσίως πορνεία. Αλλά η φρόνησις υπαγορεύει, επίσης, ν’ αποφεύγωνται οι περιστάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο να υποστή μια γυναίκα βιασμό. Η Δείνα παρέβλεψε αυτή τη δυνατότητα στις σχέσεις της με τις νεαρές θυγατέρες των Χαναναίων. Ο ερωτομανής γυιός του Εμμώρ την είδε και την εβίασε. Αν δεν διατηρούσε συναναστροφή με πρόσωπα που δεν εφοβούντο τον αληθινό Θεό, θα είχε αποφύγει αυτή την εξευτελιστική πείρα. (Γεν. 34:1, 2) Και στη δική μας εποχή, όμοιες προφυλάξεις πρέπει να λαμβάνωνται. Η σοφή πορεία είναι ν’ αποφεύγωνται άσεμνα φορέματα, μοναχικά ταξίδια σε μη συχναζόμενα ή απομονωμένα μέρη ή σ’ επικίνδυνες γειτονιές. Έχετε μια κατάλληλη συνοδεία και αποφεύγετε τη συντροφιά ανθρώπων, οι οποίοι δεν συγκρατούνται λόγω αφιερώσεως στον Ιεχωβά και αγάπης για δίκαιες αρχές. Ο Ιωσήφ, ο αδελφός της Δείνας, εξέλεξε τη σοφή πορεία όταν ήταν δούλος στην Αίγυπτο. Όταν η σύζυγος του κυρίου του, του Πετεφρή, προσπάθησε επανειλημμένως να τον δελεάση, αυτός συνεπής στις αρχές του αρνήθηκε ν’ απομακρυνθή από αυτό που εγνώριζε ότι ήταν ορθό και ευάρεστο στον Θεό. Προσπάθησε, όσο του το επέτρεπε η κατάστασίς του ως δούλου, ν’ αποφύγη να εκτεθή σ’ αυτόν τον πειρασμό, και όταν αυτή η αναιδής γυναίκα προσπάθησε τελικά να τον εξαναγκάσει να έχη ανήθικες σχέσεις μαζί της, εστράφη και έτρεξε να φύγη από το δωμάτιό της, αφήνοντας το φόρεμά του στα χέρια της. Προτιμούσε να υποστή οποιαδήποτε τιμωρία που θα μπορούσε αυτή να επινοήση εναντίον του παρά να δυσαρεστήση τον Ιεχωβά παραβαίνοντας το νόμο του. Ο Ιωσήφ ευλογήθηκε από τον αληθινό Θεό για τη σταθερή απόφασί του.​—Γεν. 39:7-23.

16. (α) Ποιος είναι ο κίνδυνος για τον καθένα που διστάζει ν’ αποχωρισθή τελείως από τα κοσμικά υποδείγματα; (β) Πώς αυτό εξεικονίζεται από την περίπτωσι του Αχάν, της εκκλησίας της Κορίνθου και της Δείνας; (γ) Ποια λύσι μας προσφέρει ο Ιεχωβά, και ποιο μέρος έχει η εκκλησία ως σύνολο σ’ αυτήν;

¹⁶ Αν αγαπούμε ειλικρινά τον Ιεχωβά με μια γνησία αγάπη να κάνωμε το θέλημά του, κανένα πρόβλημα που θα μπορούσαμε ν’ αντιμετωπίσωμε δεν μπορεί να είναι τόσο βαθιά ριζωμένο ώστε να μη μπορή να λυθή με κατάλληλη εφαρμογή των αρχών της Γραφής. Οποιοσδήποτε είναι αδιάφορος στην ευθύνη και διστάζει ν’ αποχωρισθή τελείως από το κοσμικό υπόδειγμα, θα διαποτισθή, με τον καιρό, τόσο πολύ μ’ αυτό τον τρόπο σκέψεως ώστε η συμφορά θα τον πλήξη ασφαλώς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Σήμερα δεν διαφέρομε, απ’ αυτή την άποψι, απ’ αυτό που ήταν ο λαός του Θεού την παλαιά εποχή. Η υλιστική άποψις του Αχάν και η εσφαλμένη του επιθυμία τον ωδήγησαν να κλέψη από τον Θεό, κι έτσι να μολύνη ολόκληρη την εκκλησία και να επιφέρη τον θάνατο σε τριάντα έξη από τους συμπατριώτας του Ισραηλίτας καθώς και στη δική του οικογένεια. Μερικοί στην εκκλησία της Κορίνθου ήσαν τόσο ανήσυχοι ν’ αρέσουν στους πονηρούς γείτονάς των ώστε συγχωρούσαν ακόμη και την αιμομιξία, με τη σκέψι ότι θ’ αποκτούσαν φήμη με τη δημοσιότητα. Μόνο η ισχυρή πειθαρχία του Παύλου στην εκκλησία, η εφαρμογή των αρχών της Γραφής και η αποκοπή του παραβάτου από την επικοινωνία, έσωσαν το πνεύμα της εκκλησίας. Η Δείνα σκέφθηκε ότι μπορούσε να συναναστρέφεται με απίστους χωρίς να υποστή βλάβη. Έχασε την παρθενία της κι επέφερε θάνατο σε όλους τους άρρενας της Συχέμ. Ο αδελφός της, όμως, ο Ιωσήφ, αρνήθηκε να παραβή τις αρχές του, μολονότι ήταν μακριά από το σπίτι του και σε μια ξένη χώρα, αποχωρισμένος από την οικογένειά του. Απέδειξε ότι ο Θεός αγαπά και προστατεύει εκείνους που τον αγαπούν και τηρούν τις δίκαιες απαιτήσεις του. Έτσι, είσθε ένα μέλος μιας οικογενείας, η οποία ασπάζεται την αλήθεια, ή παραμένετε μόνος; Αυτό έχει σημασία. Έχομε από κοινού αυτά τα προβλήματα. Ανήκουν σ’ ολόκληρη την εκκλησία. Η εκκλησία μέσω των διωρισμένων υπηρετών της οφείλει να ενδιαφερθή μ’ ένα ενεργό τρόπο γι’ αυτά. Υπάρχει μια λύσις για όλα. Βρίσκεται στην Αγία Γραφή. Όπως έγραψε ο ψαλμωδός: «Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου, και φως εις τας τρίβους μου.» (Ψαλμ. 119:105) Ναι, έχομε την υπόσχεσι του Θεού ότι η Αγία Γραφή θα μας οδηγήση με αλάνθαστο τρόπο μέσω της ερήμου του συστήματος πραγμάτων του Σατανά, θα μας προστατεύση εις την παρουσία και από την επιρροή ανηθίκων ανδρών και γυναικών που ασκούν τη λατρεία του συγχρόνου Βέελ-φεγώρ και θα μας κάμη ακόμη πιο ισχυρούς στην αγάπη του Θεού και θα μας φέρη σώους και ασφαλείς στη νέα τάξι δικαιοσύνης που βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας​—αν αποβλέπωμε στη Γραφή ως οδηγό μας για τη ζωή.

[Εικόνες στη σελίδα 299]

Οι Χριστιανοί είναι ανάγκη ν’ αποβλέπουν στη Γραφή ως οδηγό των στη ζωή, αν πρόκειται ν’ αποφύγουν να πέσουν θύματα ανηθίκων πράξεων όπως συνέβη στον Αχάν, του οποίου η απληστία εστοίχισε τη ζωή τριάντα έξη ομοίων του Ισραηλιτών