Ο Δίκαιος Κανών του Αναλλοιώτου Θεού
«Εγώ είμαι ο Ιεχωβά· δεν αλλοιούμαι.»—Μαλαχ. 3:6, ΜΝΚ
1. Ποια είναι η στάσις και ο σκοπός του Ιεχωβά σχετικά με κάθε ακαταστασία;
ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ Άρχων ολοκλήρου τον σύμπαντος είναι αυτό που είναι ο Ιεχωβά Θεός, και ως τέτοιος άρχων είναι ο υπέρμαχος της ειρήνης και της τάξεως. (1 Κορ. 14:33) Με αυτή την ιδιότητα έχει θέσει ως ακλόνητον σκοπόν του να διατηρήση τάξι, και, όπου εγείρεται ακαταστασία, να διορθώση την κατάστασι και ν’ αποκαταστήση ειρήνη. Μπορεί να ‘υποφέρη μετά πολλής μακροθυμίας’ εκείνους, οι οποίοι αποτυγχάνουν να εκτιμήσουν την αξία της τάξεως. (Ρωμ. 9:22) Ωστόσο, δεν θα επιτραπή σ’ αυτούς να εμποδίζουν επ’ αόριστον τον σκοπό του. Εκείνοι, οι οποίοι αρνούνται να συμμορφωθούν με τις διευθετήσεις του για μια παγκοσμία καλή τάξι, είναι αυτοί που θα υποφέρουν με ανεπανόρθωτο τρόπο.
2, 3. (α) Τι θα έπρεπε να μας κάνη εντύπωσι όσον αφορά τα άψυχα δημιουργήματα του Θεού που βρίσκονται, στους ουρανούς επάνω από εμάς; (β) Τι είναι βέβαιο ότι θα συνέβαινε αν εχαλαρώνοντο οι νόμοι ελέγχου του Ιεχωβά;
2 Καθώς παρατηρούμε τους ουρανούς γύρω από τον πλανήτη μας θα έπρεπε να μας κάνη βαθιά εντύπωσι η τάξις και η αρμονία που εκδηλώνονται παντού. Θαυμάσιοι νόμοι, πολλοί από τους οποίους είναι ακόμη άγνωστοι στους ανθρώπους, συνδέουν τ’ αναρίθμητα άστρα στους γαλαξίες των μέσα σ’ ένα απέραντο σύστημα, στο οποίο δεν υπάρχει καμμιά κακόφωνη νότα ανεξαρτησίας. Κάθε άστρο διατηρεί τη θέσι του στην καθωρισμένη τροχιά του, και όλα μαζί εκπληρώνουν το θέλημα του Δημιουργού. Στο καθένα έχει κατανείμει την τρομακτική ενέργεια για να συνεχίζη να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του και ταυτοχρόνως να εξορμά με ταχύτητα στη διαδρομή της τροχιάς του. Ο προφήτης Ησαΐας δείχνει ότι ο Ιεχωβά είναι «ο εξάγων το στράτευμα αυτών κατά αριθμόν· ο ονομαστί καλών ταύτα πάντα εν τη μεγαλειότητι της δυνάμεως αυτού, διότι είναι ισχυρός εις εξουσίαν δεν λείπει ουδέν.»—Ησ. 40:26.
3 Αν ο Θεός εχαλάρωνε τους νόμους του, οι οποίοι διέπουν τις κινήσεις των τεραστίων αψύχων δημιουργημάτων του στον ουρανό, μπορείτε να φαντασθήτε τι θα συνέβαινε; Χωρίς αμφιβολία θα εξετινάσσοντο αγρίως σε μια πορεία συγκρούσεων, η οποία θα κατέληγε σε καταστροφή. Ευτυχώς για μας, οι οποίοι ζούμε σ’ αυτή τη μικροσκοπική σφαίρα, δεν θα συμβή ποτέ μια τέτοια περίπτωσις, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Ιεχωβά είναι ο τηρητής της τάξεως.
4, 5. (α) Γιατί τα ουράνια σώματα έχουν ένα ενδιαφέρον περισσότερο από επιφανειακό για μας; (β) Ποια κοινά χαρακτηριστικά έχουν η αστρική και η ανθρωπίνη δημιουργία;
4 Στον γραπτό του Λόγο ο μέγας Δημιουργός έκαμε να παραβληθούν αστέρες με ανθρώπους. Ο Δανιήλ, παραδείγματος χάριν, γράφει: «Οι συνετοί θέλουσιν εκλάμψει ως η λαμπρότης του στερεώματος· και οι επιστρέφοντες πολλούς εις δικαιοσύνην, ως οι αστέρες, εις τους αιώνας των αιώνων.» (Δαν. 12:3) Στον Ιωσήφ, τον δισέγγονο του Αβραάμ, είχε δοθή ένα όνειρο-όραμα αστέρων, οι οποίοι εκπροσωπούσαν τα μέλη της ιδικής του οικογενείας. (Γέν. 37:9) Και για τους απογόνους του Αβραάμ προελέχθη ότι θα εγίνοντο αναρίθμητοι ως τ’ άστρα.—Γέν. 22:17.
5 Η σύγκρισις είναι επίσης τόσο κατάλληλη! Οι άνθρωποι, όπως τ’ άστρα, έχουν την θέσι ή τον ρόλο των για να καταλάβουν στη ζωή. Όπως οι διάφοροι αστέρες, έτσι και οι άνθρωποι διαφέρουν ο ένας από τον άλλον σε εμφάνισι και χαρακτηριστικά. (1 Κορ. 15:41) Και οι άνθρωποι, επίσης, μπορούν ν’ αντανακλούν με ακρίβεια, αν το θέλουν, τη δόξα του Δημιουργού των, όπως συμβαίνει με τους αστέρας. Και αυτοί οι μωροί άνθρωποι, οι οποίοι, με πείσμα αρνούνται να συμμορφωθούν με τον δίκαιο κανόνα του Θεού για τους ανθρώπους, περιγράφονται κατάλληλα ως «αστέρες πλανήται, δια τους οποίους το ζοφερόν σκότος είναι τετηρημένον εις τον αιώνα,» μακριά από κάθε ευκαιρία να συγκρουσθούν με τα χρήσιμα δημιουργήματα του Θεού.—Ιούδ. 13.
Η ΑΝΑΓΚΗ ΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΝΟΝΑ
6. Τι μαθαίνομε, λοιπόν, από το γεγονός ότι αναλλοίωτοι νόμοι διέπουν την άψυχη δημιουργία; (β) Πώς αυτό υποστηρίζεται από το υπόμνημα του ιδίου του Θεού που εκθέτει τους σκοπούς του;
6 Τώρα, αρχίζετε ν’ αντιλαμβάνεσθε την ανάγκη να εγκαθιδρύση ο Θεός τον δίκαιο του κανόνα για την καθοδηγία κάθε ανθρώπου που ζη; Όχι για να στερήση κανένα από κάτι αναγκαίο για την πραγματική ευτυχία. Όχι απλώς για να είναι αυθαίρετος ή για να δείξη την εξουσία του. Όχι διότι θα ήθελε να κατακρατήση από οποιονδήποτε την αληθινή ελευθερία, διότι το πνεύμα του Ιεχωβά είναι το πνεύμα της ελευθερίας. (2 Κορ. 3:17) Αντιθέτως, ο μεγάλος σκοπός του είναι να έχη μία σύναξι τελείων πλασμάτων στον ουρανό κι επάνω στη γη, όπως τα δισεκατομμύρια των αστέρων στον ουρανό, που να συνεργάζωνται όλα με ειρήνη, χωρίς να σημειωθή ούτε ίχνος καν καταπατήσεως των δικαιωμάτων τού ενός από τον άλλον. Διαβάστε, αν θέλετε, σχετικά με αυτόν τον σκοπό του Θεού, την προς Εφεσίους επιστολή, κεφάλαιον 1, εδάφια 8 έως 10.
7. Τι μπορούμε να παρατηρήσουμε για τα άτομα, τα οποία επιμένουν σε απεριόριστη ελευθερία αποφάσεως και ενεργείας;
7 Στους ανθρώπους, οι οποίοι δεν ανέχονται έλεγχο, κάθε είδος απαιτήσεως μπορεί να φαίνεται ενοχλητικό. Θέλουν να είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι τους αρέσει. Δεν θέλουν να είναι υπόλογοι σε εξουσία. Είναι όπως αναφέρουν ότι είπε ο δημοφιλής συγγραφεύς: «Πρέπει να μπορώ να ζω όπως θέλω ή δεν θέλω να ζήσω καθόλου.» Δεν θέλουν να τους μεταχειρίζωνται όπως κάθε άλλον, θέλουν να τους μεταχειρίζωνται ως εξαιρέσεις, ως ειδικές περιπτώσεις. Εν τούτοις, γνωρίζουν πολύ καλά ότι, αν ο καθένας επέμενε να κάνη ακριβώς όπως αυτός ενόμιζε ότι πρέπει να ενεργήση, οι συνθήκες εδώ επάνω στη γη θα ήσαν πολύ πιο χαώδεις από όσο είναι. Με το ν’ αρνούνται να λάβουν υπ’ όψιν τα όρια που επιβάλλονται από τα δικαιώματα των ομοίων με αυτούς πλασμάτων, είναι, στην πραγματικότητα, αφιερωμένοι στο να αρέσκουν στον εαυτό των.
8. Ποια στάσις εμόλυνε από την αρχή την ανθρωπίνη οικογένεια, και με ποια αποτελέσματα;
8 Η αρχαία ιστορία προσφέρει πολλά παραδείγματα ανθρώπων, οι οποίοι ισχυρίσθηκαν ότι είχαν το δικαίωμα να χαράξουν την πορεία των. Η Εύα παρέβλεψε την εντολή του Θεού, πράγμα που ήταν μια ιδιοτελής πράξις, η οποία επέφερε θλίψι στον σύζυγό της. Άφησε να την οδηγήσουν τα μάτια της και η καρδιά της μακριά στην οδό της αμαρτίας. Και ο Αδάμ, επίσης, απεφάσισε ότι ήταν προτιμότερο να μη ζήση, αν δεν μπορούσε να έχη ζωή μαζί με την ωραία αλλ’ άνομη σύντροφό του. Ο πρωτότοκός των, ο Κάιν, απεδείχθη, επίσης, ένας άνθρωπος ο οποίος ήθελε να ενεργή με τον δικό του τρόπο. Μολονότι ο Θεός τον προειδοποίησε, αυτός με πείσμονα τρόπο αρνήθηκε συμβουλή και τελείωσε ως ένας καταδικασμένος δολοφόνος. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Κάιν απλώς είχε κληρονομήσει ατέλεια. Όχι, διότι και ο Άβελ, επίσης, ζούσε κάτω από τα ίδια εμπόδια, κι εν τούτοις ευαρέστησε τον Θεό. Ο Κάιν ήταν ανεξάρτητος, και αυτή τη στάσι έχουν συμμερισθή πλήθη από τους απογόνους του Αδάμ από την εποχή εκείνη.—1 Ιωάν. 3:12.
9. Ποιες αντίθετες στάσεις ήσαν καταφανείς ακριβώς πριν από τον μεγάλο Κατακλυσμό;
9 Με την πάροδο του χρόνου ιδιοτελείς άγγελοι «κατέλιπον το ίδιον αυτών κατοικητήριον» στον ουρανό, υλοποιήθηκαν ως άνθρωποι και, ανέλαβαν να διαφθείρουν το ανθρώπινο γένος. (Ιούδ. 6· Γέν. 6:1-8) Εν τούτοις, ο Νώε ήταν «τέλειος [άμεμπτος, ΜΝΚ | μεταξύ των συγχρόνων αυτού.» Διετήρησε τον κατάλληλο έλεγχο στην οικογένειά του, προστατεύοντάς την από την ανήθικη διαφθορά ενός πονηρού κόσμου. Αρνήθηκε να συμβαδίση με το πλήθος των ανόμων πλασμάτων τα οποία αγνοούσαν τον κανόνα του Θεού για την καλή διαγωγή και επλήρωσαν με τη ζωή των την ισχυρογνωμοσύνη των.—Γέν. 6:9.
10. Ποια ιδιαιτέρα άποψις του αναλλοιώτου Θεού υπεγραμμίσθη από τον όλεθρο των Σοδόμων και των αδελφών των πόλεων;
10 Όταν ο ανεψιός του Αβραάμ Λωτ κατοικούσε στην πόλι των Σοδόμων, ‘καταθλιβόμενος υπό της ασελγούς διαγωγής των ανόμων,’ ο Ιεχωβά Θεός απεφάσισε να εκδηλώση την αποστροφή του για τις ακάθαρτες σεξουαλικές ενέργειες μ’ ένα αποφασιστικό τρόπο. Καθώς ο Λωτ και η οικογένειά του εβιάζοντο ν’ απομακρυνθούν από τη σκηνή, «έβρεξεν ο Ιεχωβά . . . θείον και πυρ,» και εξολόθρευσε πλήρως τα Σόδομα και τις γειτονικές των πόλεις εξαφανίζοντας τη ζωή των κατοίκων των. (2 Πέτρ. 2:7· Γέν. 19:1-28, ΜΝΚ) Το υπόμνημα εκείνης της τρομερής τιμωρίας έπρεπε ν’ αποτελή για όλους μια υπόμνησι της επιμονής του Θεού για την σεξουαλική και ηθική καθαρότητα εκείνων οι οποίοι θέλουν να έχουν την εύνοιά του.
11. Πώς έβλεπε ο Ιωσήφ τον δίκαιο κανόνα του Θεού για την ανθρωπίνη διαγωγή, και εναντίον ποιας ισχυρής επιρροής έλαβε τη στάσι του;
11 Ο γιος του Ιακώβ Ιωσήφ είχε πωληθή ως δούλος σε μια χώρα όπου οι γυναίκες κατείχαν εξέχουσα θέσι και επιρροή στην κοινωνία. Όταν ευρέθη εκτεθειμένος στις δελεαστικές πιέσεις της συζύγου του εργοδότου του, ποια πορεία εξέλεξε; Έπρεπε, να εκλέξη. Μπορούσε να φθάση στο συμπέρασμα ότι δεν θα επήρχετο βλάβη με το να κάμη αυτό που απαιτούσε η κυρία του, αφήνοντας την πλήρη ευθύνη σ’ εκείνη. Αντιθέτως, έλαβε υπ’ όψιν ένα πολύ πιο σπουδαίο σημείο. Σημειώστε τ’ αποφασιστικά του λόγια καθώς διέφευγε ξεμπλεγμένος από την παρουσία της αποπλανητρίας: «Πώς να πράξω τούτο το μέγα κακόν, και να αμαρτήσω εναντίον του Θεού;»—Γεν. 39:9.
12. Πώς η διαγωγή του Ησαύ και του Ιακώβ εξεδήλωσε την αντίστοιχη στάσι των απέναντι στις απαιτήσεις του Θεού;
12 Αντίθετες στάσεις απέναντι στον κανόνα της ανθρωπίνης διαγωγής που διεβίβασε ο Θεός στους ανθρώπους εξεδηλώθησαν από τους εγγονούς του Αβραάμ, Ησαύ και Ιακώβ. Ο Ησαύ μεγάλωσε κι έγινε «άνθρωπος έμπειρος εις το κυνήγιον, άνθρωπος του αγρού· ο δε Ιακώβ, άνθρωπος απλούς, κατοικών εν σκηναίς.» (Γεν. 25:27) Ο υπαινιγμός είναι ότι ο Ησαύ δεν ήταν άμεμπτος. Μήπως αυτό οφείλεται στο ότι η αγάπη του για το κυνήγι τον αποσπούσε από την κανονική εποπτεία μιας ευσεβούς οικογενείας; Η μετέπειτα πορεία του απέδειξε ότι ήταν ένας βίαιος, ανεξάρτητος άνθρωπος, ο οποίος προτιμούσε την ελευθερία τού να ευαρεστή τον εαυτό του από την ήσυχη, φιλόπονη ζωή του φύλακος των ποιμνίων. Ως ένας αυτάρεσκος έλαβε συζύγους από τις θυγατέρες του Χετ, για μεγάλη λύπη της μητρός του.—Γεν. 27:46.
13. Ποια εσφαλμένη πορεία μπορούσε να δελεασθή ν’ ακολουθήση ο Μωυσής, αν δεν προτιμούσε να συμμερισθή την τύχη του εκλεκτού λαού του Θεού;
13 Ο Μωυσής, εξ άλλου, στέκει ως ένα έξοχο παράδειγμα εκείνων οι οποίοι ενδιαφέρονται να συμμορφούνται με τον καλό κανόνα του Θεού για τους επιγείους δούλους του. Μπορούσε να εξακολούθηση να ζη στους κόλπους της χλιδής ως ένας Αιγύπτιος πρίγκιψ, και να κάνη και να έχη οτιδήποτε επιθυμούσε η καρδιά του ή τα μάτια του. Αλλά η αφήγησις λέγει πώς «ηρνήθη να λέγηται υιός της θυγατρός του Φαραώ, προκρίνας μάλλον να κακουχήται με τον λαόν του Θεού, παρά να έχη πρόσκαιρον απόλαυσιν αμαρτίας.»—Εβρ. 11:24, 25.
ΕΔΟΘΗ ΕΝΑΣ ΓΡΑΠΤΟΣ ΚΑΝΩΝ
14. Πώς ανταμείφθηκε ο Μωυσής, και τι επρομήθευσε τώρα ο Ιεχωβά για την καθοδήγησι του τυπικού του έθνους;
14 Επειδή δεν ευαρέστησε τον εαυτό του, αλλ’ απέβλεπε στον αόρατο Θεό για κατεύθυνσι και δύναμι ν’ ανθέξη, ο Μωυσής ευνοήθηκε πολύ με το να διορισθή ως ο μεσίτης μέσω του οποίου ο Θεός έδωσε ένα γραπτό κώδικα στο έθνος που εξαγόρασε για τον εαυτό του από την Αίγυπτο. Μερικές από τις βασικές διατάξεις εκείνου του κωδικός είναι οι εξής: «Μη έχης άλλους θεούς πλην εμού. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, δια να γείνης μακροχρόνιος επί της γης, την οποίαν σοι δίδει Ιεχωβά ο Θεός σου. Μη φονεύσης. Μη μοιχεύσης. Μη κλέψης. Μη ψευδομαρτυρήσης κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή. Μη επιθυμήσης» οτιδήποτε ανήκει στον συνάνθρωπό σου.—Έξοδ. 20:3, 12-17, ΜΝΚ.
15. Ποιες βαθιά κείμενες αρχές διαγωγής ενσωματώνουν οι βασικοί νόμοι, οι οποίοι εδόθησαν στον Ισραήλ στο Όρος Σινά;
15 Είναι άξιο παρατηρήσεως ότι το να επιμείνη οποιοσδήποτε Ισραηλίτης να γίνη ο ίδιος κριτής του εαυτού του όσον αφορά το δίκαιον και το άδικον θα εσήμαινε, στην πραγματικότητα, να εγκαθιδρύση τον εαυτό του ως θεό. Υποταγή στην οικογενειακή εξουσία απητείτο. Η στέρησις από ένα συνάνθρωπον του δικαιώματος να ζη, να έχη ένα καθαρό σώμα, να διατηρή την ιδιοκτησία του και να έχη ένα καλό όνομα είναι πράξεις που απαγορεύει ο Θεός. Τελικά, πηγαίνοντας στη ρίζα όλων των κακών, ο γραπτός κανών του Θεού προειδοποιεί κατά της διατηρήσεως στην καρδιά παρανόμων και απλήστων επιθυμιών. Για να μη μπορή κανένας Ισραηλίτης να ισχυρισθή άγνοια αυτών των ορθών απαιτήσεων, οι γονείς είχαν έντολή να τις εναποτυπώνουν στα τέκνα των από τη βρεφική ηλικία και κατόπιν.—Δευτ. 6:6-9.
16. Εναντίον ποιας κακής πορείας ειδικά προειδοποίησε ο Ιεχωβά τον λαό του, αν ήθελαν να εξακολουθούν ν’ απολαύουν την εύνοιά του;
16 Είχε δοθή προειδοποίησις εναντίον των αισχρών, ανηθίκων ιεροτελεστιών του ειδωλολατρικού τρόπου λατρείας: «Διότι δεν θέλεις προσκυνήσει άλλον Θεόν επειδή ο Ιεχωβά, του οποίου το όνομα είναι Ζηλότυπος, είναι Θεός ζηλότυπος· μήποτε κάμης συνθήκην μετά των κατοίκων της γης, και όταν πορνεύσωσι κατόπιν των θεών αυτών, και θυσιάσωσι προς τους θεούς αυτών, σε προσκαλέση τις, και φάγης, από της θυσίας αυτού· και μήποτε λάβης εκ των θυγατέρων αυτού εις τους υιούς σου, και όταν αι θυγατέρες αυτού πορνεύσωσι κατόπιν των θεών αυτών, κάμωσι τους υιούς σου να πορνεύσωσι κατόπιν των θεών αυτών.»—Έξοδ. 34:14-16, ΜΝΚ.
17. Γιατί υπήρχε η απαγόρευσις εναντίον των συνήθων κοινωνικών φιλοφρονήσεων με τους ανθρώπους των εθνών που τους περιέβαλλαν;
17 Ο Ιεχωβά εγνώριζε καλά το είδος των πραγμάτων που μπορούσαν ν’ αναμένωνται. Αυτό μπορούσε ν’ αρχίση με φαινομενικώς αβλαβείς κοινωνικές φιλοφρονήσεις. Απλώς ν’ αποδεχθούν τη φιλοξενία εκείνων των ειδωλολατρών. Κατόπιν, προτού το θύμα το αντιληφθή, είχε λάβει λίγη ιερή τροφή που προσεφέρθη στο είδωλο, και ευρέθη κάτω από την υποχρέωσι να συμμορφωθή και με άλλες απαιτήσεις της ψευδούς θρησκείας, όσο ανήθικες και εξευτελιστικές και αν ήσαν. Στους αρχαίους χρόνους, το να φάγη ένας άρτο στο τραπέζι κάποιου τον έθετε κάτω από την υποχρέωσι να παραμείνη σε φιλικές σχέσεις, σε πλαίσια διαθήκης μ’ εκείνον που τον εφιλοξένησε. Το να φάγη στην τράπεζα ενός ψευδούς θεού υπεχρέωνε ομοίως αυτόν που συμμετείχε σε φιλική σχέσι μ’ αυτόν τον θεό. Ο Ιεχωβά, όμως, απαιτούσε από τους λάτρεις του αποκλειστική αφοσίωσι.
18. Με ποιο τρόπο αφαίρεσε ο Ιεχωβά κάθε βάσι από το να κάνουν ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι;
18 Ο Ιεχωβά, γνωρίζοντας ότι σε μελλοντικό καιρό ο λαός του θα τηρούσε τα έθιμα των γειτονικών εθνών, τα οποία είχαν θεσπίσει ιδικούς των, ανεξαρτήτους κανόνες, και της πλειονότητος ομάδων, που θα προσπαθούσαν να τους τρέψουν στην εσφαλμένη οδό, διέταξε: «Δεν θέλεις ακολουθήσει τους πολλούς επί κακώ· ουδέ θέλεις ομιλήσει εν κρισολογία, ώστε να κλίνης κατόπιν πολλών δια να διαστρέψης κρίσιν.» (Έξοδ. 23:2) Δεν τους άφησε καμμιά βάσι για να ενεργήσουν εσφαλμένα και κατόπιν να προβάλουν την δικαιολογία, ‘Όλοι οι άλλοι το ίδιο κάνουν.’
19. Πώς έπρεπε να φυλάγωνται οι Ισραηλίται από την παράβασι του δικαίου κανόνος του Θεού, και γιατί έπεσαν ο Ζιμβρί και άλλοι Ισραηλίται;
19 Για να μπορή ο λαός του να προστατευθή από την έφοδο της δελεαστικής αμαρτίας, ο Ιεχωβά τον διέταξε: «Να ενθυμήσθε πάσας τας εντολάς του Ιεχωβά, και να εκτελήτε αυτάς, και να μη διαστραφήτε κατόπιν των καρδιών σας, και κατόπιν των οφθαλμών σας, κατόπιν των οποίων σεις εκπορνεύετε.» (Αριθμ. 15:39, ΜΝΚ) Έτσι η ασφάλειά των εξηρτάτο από το να υπενθυμίζουν συνεχώς στον εαυτό των τον θείον δίκαιον κανόνα διαγωγής και να συμμορφώνουν τη ζωή των μ’ αυτόν. Αν ο Ζιμβρί, ο γιος του Σαλού, και οι 24.000 άλλοι Ισραηλίται, είχαν ακολουθήσει αυτή τη συμβουλή, δεν θα υφίσταντο την εκτέλεσι για εντρύφησι σε ανήθικες σχέσεις με τις εξευτελισμένες γυναίκες του Μωάβ.—Αριθμ. 25:1-9.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
20. Ποιο Γραφικό παράδειγμα δείχνει τη σχέσι που υπάρχει συχνά μεταξύ υλισμού και ηθικής χαλαρότητος, και γιατί ο Ιεχωβά ενήργησε ταχέως σ’ εκείνη την περίπτωσι;
20 Η απληστία και η έλλειψις ευλαβούς φόβου συμβαδίζουν με τη σεξουαλική χαλαρότητα, όπως μπορεί να παρατηρηθή στην αφήγησι για τον Φινεές και τον αδελφό του Οφνεί, γιούς του ιερέως Ηλεί, ο οποίος υπηρετούσε στην σκηνή του Θεού στη Σηλώ. Όχι μόνο μετεχειρίζοντο με ανευλάβεια τις θυσιαστικές προσφορές του λαού προς τον Ιεχωβά, αλλά, επωφελούμενοι από το λειτούργημα που τους είχε εμπιστευθή, «εκοιμώντο μετά των γυναικών, των συνερχομένων εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου.» (1 Σαμ. 2:17, 22, 34) Ο Θεός ενήργησε για να υποστηρίξη τον κανόνα του. Αφού εδόθη πλήρης ευκαιρία στον Ηλεί να συμμορφώση τους υιούς του, ένας άνθρωπος του Θεού εμφανίσθηκε με το εξής συγκλονιστικό άγγελμα: «Εν μια ημέρα θέλουσιν αποθάνει αμφότεροι [οι υιοί σου].» Η ποινή εξετελέσθη γρήγορα, όταν οι Φιλισταίοι ενίκησαν τους Ισραηλίτας σε μάχη και απήγαγαν την ιερή κιβωτό της διαθήκης. Ούτε η θέσις ούτε τα προνόμια απήλλαξαν τον Ηλεί από την πατρική ευθύνη και τους γιούς του από την τιμωρία για ιεροσυλία.
21. Τι διδασκόμενα από την πικρή πείρα του Βασιλέως Δαβίδ ύστερ’ από το αμάρτημά του στο ζήτημα της Βηθ-σαβεέ;
21 Κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθή ενώπιον του Θεού ότι αυτός ή αυτή αποτελεί μια ειδική περίπτωσι που απαιτεί απομάκρυνσι από τους αυστηρούς κανόνες, οι οποίοι διέπουν την ορθή διαγωγή. Ούτε ακόμη και η βασιλική θέσις του Βασίλεως Δαβίδ δεν μπορούσε να του επιτρέψη να επιθυμήση τη σύζυγο ενός άλλου και κατόπιν να προκαλέση τον θάνατο του συζύγου για να καταστή δυνατόν να ικανοποιηθή η εσφαλμένη του επιθυμία. Μολονότι ο Θεός εφείσθη της ζωής του Δαβίδ, το βρέφος που εγέννησε σ’ αυτόν η Βηθ-σαβεέ πέθανε και αυτός επρόκειτο να υποφέρη σ’ όλο το υπόλοιπο της ζωής του από συνεχείς στενοχώριες και θλίψεις που δημιουργούσαν αυτοί οι ίδιοι οι γυιοί του και οι έμπιστοι υπηρέται του. Ακόμη και οι γυναίκες του και οι παλλακές του ανηρπάγησαν δημοσία από ένα στασιαστικό γυιό του ιδίου του οίκου.—2 Σαμ. 12:1-14· 16:21, 22.
22. Πώς ο Σολομών έφθασε να γίνη άξιος της αναγγελίας της επερχόμενης συμφοράς στο βασίλειό του;
22 Στο τελευταίο μέρος της βασιλείας του, ο Σολομών, δεύτερος γυιός του Δαβίδ από την Βηθ-σαβεέ, έφθασε ν’ αγνοή τον δίκαιο κανόνα που είχε τεθή από τον Θεό. Πολλαπλασίασε τις συζύγους του, παίρνοντας γυναίκες από τα ειδωλολατρικά έθνη, γυναίκες οι οποίες επέμειναν να εισαγάγουν στην χώρα του Ισραήλ τη λατρεία των ψευδών θεών των. Το υπόμνημα λέγει πώς έκαμε παραχωρήσεις σ’ αυτές τις ανυπότακτες γυναίκες, οι οποίες περιφρονούσαν τον Θεό του συζύγου των, και πώς οικοδόμησε ναούς για τα είδωλά των. Ο Ιεχωβά απεφάσισε ότι μια συμφορά θα επήρχετο στο βασίλειο του ύστερ’ από τον θάνατό του. Δέκα φυλές απεσπάσθησαν στασιαστικά από την εξουσία του γυιού του κι εγκαθίδρυσαν ένα ανεξάρτητο βασίλειο. Δυο φυλές μόνο έδειξαν υποταγή στον βασιλέα στην Ιερουσαλήμ.
23. (α) Γιατί ο Ιεχωβά προείπε και επέτρεψε την αθλία πτώσι των βασιλέων του Ισραήλ και του Ιούδα; (β) Ποιο μάθημα δεν είχε εντυπωθή ακόμη ατομικώς στους εξορίστους Ιουδαίους ως την εποχή του Έσδρα;
23 Οι μετέπειτα βασιλείς του Ιούδα και του Ισραήλ, με λίγες εξαιρέσεις, απεδείχθησαν, επίσης, άπιστοι στις απαιτήσεις του Θεού, ανήθικοι στις σχέσεις των με τους ψευδείς θεούς των εθνών που τους περιέβαλλαν, αισχροί στην εκ μέρους των εκτέλεσι ασελγών θρησκευτικών ιεροτελεστιών. Ο Ιεχωβά παρέδωσε τελικά τα βασίλεια των στους Ασσυρίους και Βαβυλώνιους κατακτητάς, αφήνοντας την γη του Ιούδα μια αφανισμένη έρημο επί εβδομήντα έτη. Κατόπιν από ευσπλαγχνία έκαμε ν’ απελευθερωθούν και να επιστρέψουν στη γη των. Αλλά υπετάχθησαν, άρά γε, τότε στον κανόνα του ορθής διαγωγής; Όχι, διότι απέτυχαν να παραμείνουν αποχωρισμένοι από τους Χαναναίους και άλλους μικτούς λαούς, οι οποίοι ήσαν γύρω των. Ο γραμματεύς Έσδρας είχε συγκλονισθή μαθαίνοντας ότι είχαν λάβει γυναίκες ειδωλολάτριδες ως συζύγους για τους εαυτούς των και για τους γυιούς των. Δεν έχασε καιρό στη διακήρυξι της προειδοποιήσεως της δυσμενούς κρίσεως του Θεού εναντίον των παραβατών. Με τη σοβαρή υπενθύμισί του οι Ιουδαίοι συνεφώνησαν να κάμουν μια καθαρή απομάκρυνσι από την ακάθαρτη κατάστασί των: «Ας κάμωμε τώρα διαθήκην προς τον Θεόν ημών, να αποβάλωμεν πάσας τας [ειδωλολάτριδας] γυναίκας, και τα γεννηθέντα εξ αυτών, κατά την συμβουλήν του Ιεχωβά.» (Έσδρας 10:3, ΜΝΚ) Η εκλογή ήταν ζωτική. Απέτρεψαν τις φοβερές συνέπειες του θυμού του Ιεχωβά.
ΤΑ ΕΘΝΗ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
24. Ενεργώντας σύμφωνα με την καθωρισμένη γραμμή σχετικά με τον δίκαιο κανόνα του, μήπως ο Ιεχωβά περιορίζει τη δράσι σε άτομα που αγνοούν τις απαιτήσεις του; Δώστε παραδείγματα.
24 Όχι μόνο άτομα, αλλά και ολόκληρα έθνη εστάθησαν ή έπεσαν σε παλαιότερες εποχές αναλόγως με το αν ετίμησαν ή αγνόησαν τον δίκαιο κανόνα του αναλλοιώτου Θεού. Ο Μωάβ, ο Αμμών και ο Εδώμ, που ήσαν όλα Σημιτικά έθνη, τα οποία κατεφρόνησαν και εμίσησαν τον Ισραήλ, εποφθαλμιούσαν τη γη των κι εξεδήλωναν έπαρσιν εναντίον του Ιεχωβά, κατεστράφησαν και ερημώθηκαν με απόφασι του δικαίου Θεού. (Ιεζ. 25:1-14) Οι Φοίνικες, οι οποίοι κατείχοντο από εμπορική πλεονεξία, παρέβησαν τη συμφωνία των με τον Ισραήλ και άρχισαν να εμπορεύονται τους αιχμαλώτους Ιουδαίους ως δούλους. Ο Θεός του Ισραήλ επέφερε σ’ αυτούς συμφορά πρώτα μέσω του Ναβουχοδονόσορ της Βαβυλώνος και αργότερα μέσω του Αλεξάνδρου της Ελλάδος.
25. Πώς ελειτούργησε η δικαιοσύνη του Θεού σχετικά με ολόκληρα τα έθνη του Ιούδα και του Ισραήλ, και γιατί;
25 Ακόμη και τα βασίλεια του Ιούδα και του Ισραήλ επέμειναν να ευαρεστούν τον εαυτό των και ακολουθούσαν την οδό των γύρω ειδωλολατρικών εθνών. Ο Ιεχωβά μέσω των προφητών του τα επέπληξε για τις αισχρές και ανήθικες ενέργειές των. Τις ονομάζει ‘θυγατέρες πορνείας’ και τις περιγράφει ως να ‘παρεφρόνησαν δια τους εραστάς’ των. Εν τούτοις, αγνόησαν τις προειδοποιήσεις του, και αυτός επέφερε εναντίον των την απειλούμενη κρίσι σφαγής: «Θέλω αναβιβάσει επ’ αυτάς όχλον, και θέλω παραδώσει αυτάς εις ταραχήν και διαρπαγήν. Και ο όχλος θέλει λιθοβολήσει αυτάς με λίθους, και κατακάψει αυτάς με τα ξίφη αυτών· θέλουσι φονεύσει τους υιούς αυτών και τας θυγατέρας αυτών, και τας οικίας αυτών θέλουσι κατακαύσει εν πυρί. Ούτω θέλω παύσει την ακολασίαν από της γης.» (Ιεζ. 23:46-48) Πόσο ανόητο ήταν γι’ αυτούς τους ύψιστα ευνοημένους λαούς να περιφρονήσουν αυτόν τον ίδιο τον κανόνα που διετύπωσε ο Ιεχωβά για την ευημερία και την ευτυχία των!
26. Πώς ο Ιεχωβά, μέσω του προφήτου του Μαλαχία, διεβεβαίωσε τον αντιτυπικό του λαό ότι παραμένει αναλλοίωτος στον δίκαια του κανόνα;
26 Ακόμη και ύστερ’ από την εποχή του Έσδρα οι Ιουδαίοι έπεσαν και πάλι στο χαμηλό ηθικό επίπεδο των γύρω των ειδωλολατρικών λαών. Και πάλι μέσω του προφήτου του Μαλαχία ο Θεός έστειλε επίσημη προειδοποίησι για τον κίνδυνό των: «Θέλω πλησιάσει προς εσάς δια κρίσιν· και θέλω είσθαι μάρτυς σπεύδων εναντίον των μάγων, και εναντίον των μοιχευόντων, και εναντίον των επιόρκων, και εναντίον των αποστερούντων τον μισθόν του μισθωτού, των καταδυναστευόντων την χήραν και τον ορφανόν, και των αδικούντων τον ξένον, και των μη φοβουμένων με. . . . Διότι εγώ είμαι ο Ιεχωβά· δεν αλλοιούμαι.» (Μαλαχ. 3:5, 6, ΜΝΚ) Η άποψις του Θεού γι’ αυτές τις ειδικά αναφερόμενες παραβάσεις παραμένει η ιδία. Αυτός δεν άλλαξε και δεν θ’ αλλάξη ποτέ σ’ αυτό το σημείο. Δεν θα παραβλέψη τους εκουσίους παραβάτας του δικαίου του κανόνος.
ΑΣ ΜΗ ΕΠΗΡΕΑΖΟΜΕΘΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ
27. Τι μπορεί να λεχθή για την άποψι της πλειονότητος των ατελών ανθρώπων σε όλα αυτά τα ζητήματα;
27 Το άτομο ή το έθνος το οποίο επηρεάζεται ατόπως από τη διαγωγή της πλειονότητος των ατελών και αμαρτωλών ανθρώπων οδηγείται σε μια παγίδα. Εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποίησαν ως πρότυπο της ζωής των το παράδειγμα της πλειονότητος της εποχής του Νώε, παραδείγματος χάριν, απεδείχθη ότι ενήργησαν εσφαλμένα και επήλθε σ’ αυτούς η δυσμενής κρίσις του Θεού. Η ασφάλεια δεν ευρίσκετο με τους πολλούς. Η δημοφιλής, ή ορθόδοξος άποψις των πραγμάτων σπανίως είναι η άποψις που συμφωνεί με το θέλημα του Θεού.
28. Ποια ορθή κατάστασι διανοίας εξεδήλωσαν όλοι οι πιστοί άνδρες της παλαιάς εποχής για τους οποίους διατυπώνεται έπαινος στον γραπτό Λόγο του Θεού;
28 Εξ άλλου, εκείνοι, οι οποίοι έβλεπαν με δυσπιστία τον εύκολο δρόμο της πλειονότητος, ήσαν εκείνοι, οι οποίοι είχαν εκλέξει να κρατήσουν τη ζωή των σε αρμονία με το θέλημα του Θεού. Ο Νώε, ο Αβραάμ, ο Ιώβ, ο Ιακώβ, ο Μωυσής και άλλοι πιστοί δούλοι του Ιεχωβά ακολούθησαν την οδό της μειονότητος. Έμειναν ανεπηρέαστοι από την υπεροχή των αριθμών. Εγνώριζαν ότι οι σκέψεις και οι οδοί του Δημιουργού ήσαν πολύ υψηλότερες και πολύ περισσότερο υπολογίσιμες από τις σκέψεις και τις οδούς των ανθρώπων. (Ησ. 55:9) Εξέλεξαν μάλλον τη μελλοντική, αιώνια αμοιβή ζωής σε μια καθαρή Νέα Τάξι που υπεσχέθη ο Θεός, αντί να έχουν «πρόσκαιρον απόλαυσιν αμαρτίας,» ή την ικανοποίησι του ν’ αρέσουν στον εαυτό των. (Εβρ. 11:25) Σύντομα τώρα αυτοί οι πιστοί θα λάβουν αυτή την πλούσια αμοιβή.
29. Ποια είναι μερικά συμπεράσματα στα οποία πρέπει να φθάσουν θεοσεβή άτομα σήμερα;
29 Είναι σοφή πορεία, σήμερα, να βλέπωμε σ’ αυτό το εκλεκτό υπόμνημα της ανθρωπίνης ιστορίας που εκτίθεται στην Αγία Γραφή τη συμβουλή και κατεύθυνσι που τόσο επειγόντως χρειαζόμεθα σ’ αυτή την εποχή της παγγηίνης κρίσεως. Πόσο σοφό είναι ν’ αναγνωρίσωμε ότι κανένα άτομο δεν μπορεί κατάλληλα να ισχυρισθή ότι έχει δικαίωμα να ρυθμίζη τη ζωή του όπως του αρέσει, χωρίς να ενδιαφέρεται για το συμφέρον και την ευημερία των ομοίων του πλασμάτων και χωρίς σεβασμό για τον ορθό κανόνα διαγωγής που έχει θεσπίσει ο Δημιουργός! Εκείνα τα άτομα ή έθνη που υπερηφανεύονται να ενεργούν ανεξάρτητα από την διευθέτησι του Θεού, τα οποία παραβιάζουν τον ηθικό κανόνα που αυτός έχει θέσει για την καθοδήγησι των πλασμάτων του, οδηγούνται στη συμφορά.
30. Για ποιο πράγμα μπορούμε να είμεθα βέβαιοι σχετικά με τον τρόπο πολιτείας τον Θεού με ανθρώπους του παρελθόντος;
30 Ο τρόπος πολιτείας του Θεού με εκείνους, οι οποίοι στο παρελθόν είτε ετίμησαν είτε περιφρόνησαν τον δίκαιο κανόνα του διαγωγής, είναι ζωτικής σημασίας για μας που ζούμε σήμερα. Γιατί; Ο Παύλος, ένας απόστολος του Ιησού Χριστού, απαντά: «Όσα προεγράφησαν, δια την διδασκαλίαν ημών προεγράφησαν, δια να έχωμεν την ελπίδα δια της υπομονής και της παρηγορίας των γραφών.» (Ρωμ. 15:4) Στο μεταξύ μπορούμε να είμεθα βέβαιοι ότι ο κανών του Θεού για την ανθρωπίνη διαγωγή δεν αλλοιούται, διότι ο Ιεχωβά ορθώς περιγράφεται ως «ο Πατήρ των φώτων, εις τον οποίον δεν υπάρχει αλλοίωσις ή σκιά μεταβολής.» (Ιάκ. 1:17) Αυτός είναι, πράγματι, ο αναλλοίωτος, ο αιώνιος Θεός.