Διατήρησις Μονίμου Λαβής επί της Ζωής

Σ’ αυτές τις συνέχειες άρθρων επάνω στο Γραφικό βιβλίο της Αποκαλύψεως, έχομε φθάσει ως το κεφάλαιο 20, εδάφια 7 έως 10. Τα προηγούμενα έξη εδάφια πραγματεύονται με συντομία τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού, στη διάρκεια της οποίας η γη θα κυβερνάται από τη βασιλεία του χωρίς παρέμβασι από Σατανική επιρροή. Αυτή η διακυβέρνησις του Σπέρματος της επαγγελίας που θα ευλογήση όλες τις οικογένειες της γης έχει σκοπό να φέρη τελικά πραγματική ζωή​—στο πλήρες, στην τελειότητά της—​στο ανθρώπινο γένος. Τα εδάφια 7 έως 10, που συζητούνται σ’ αυτό το άρθρο, δείχνουν ένα θαυμαστό παγκόσμιο σκοπό που έχει ο Θεός γι’ αυτούς που θα ζουν στη γη την εποχή εκείνη.

1. Τι θ’ απαιτείτο για να αισθάνεται ένα άτομο πλήρη άνεσι και ασφάλεια;

ΜΠΟΡΕΙΤΕ να αισθάνεσθε άνεσι και ασφάλεια στο σπίτι σας, αν αυτό βαρύνεται με μια μεγάλη υποθήκη, μολονότι έχετε σταθερή εργασία ή καλό εισόδημα; Δύσκολα. Αντιλαμβάνεσθε ότι μια ασθένεια, ένα ατύχημα ή οικονομικές αντιξοότητες μπορούν ν’ αφαιρέσουν κάθε τι που έχετε σχεδόν σε μια νύχτα. Το ίδιο αληθεύει για τη ζωή, η οποία είναι «ως σκιά.» Αλλά ας υποθέσωμε, τώρα, ότι είσθε τέλειος από απόψεως σωματικού οργανισμού, και ζήτε σ’ ένα κόσμο, όπου δεν υπάρχει πόλεμος, ούτε έγκλημα, όπου έχετε το δικό σας σπίτι και το έχετε διαρρυθμίσει και καλλωπίσει για να χαροποιή την καρδιά σας· επίσης, όπου εκτελούσατε μια εργασία στην οποία ανεπτύσσοντο οι ικανότητές σας και η οποία κρατούσε τη διάνοιά σας σε μια χαρούμενη δραστηριότητα.

2. Είναι δυνατόν να επιτύχη ένας πλήρη ασφάλεια, και ποια ερώτησι μπορεί να εγερθή στη διάνοια ενός ατόμου σχετικά με αυτό;

² «Ωραία,» θα πήτε, «αν αυτό ήταν δυνατόν.» Αλλά, είναι δυνατόν, διότι αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός που έχει ο Θεός γι’ αυτή τη γη, να κατοικήται από ένα ευπειθές ανθρώπινο γένος που θα ζη σε τελειότητα, ικανό να χρησιμοποιή όλα τα προτερήματα και τις ικανότητές του, όπως είχε διευθετήσει γι’ αυτούς από την αρχή. Και πάλι, μπορείτε να πήτε, «Ναι, αλλά παρατηρώ τις λέξεις ‘ευπειθής,’ ευπειθές ανθρώπινο γένος. Πώς θα μπορούσα να είμαι βέβαιος ότι θα είμαι πάντα ευπειθής; Θα ήταν μια μάχαιρα που θα επικρέμεται ενοχλητικά επάνω από το κεφάλι μου​—ο φόβος ότι μπορούσα να κάμω ό,τι έκαμαν ο Αδάμ και η Εύα, και να χάσω τη ζωή μου.»

3. Πού μπορούμε να βρούμε την απάντησι στις ανωτέρω ερωτήσεις;

³ Ο Θεός το γνωρίζει αυτό και, από αγάπη γι’ αυτούς που τον αγαπούν, έθεσε φιλόστοργα ως σκοπό του κάτι που υπερβαίνει τις δικές μας ικανότητες να επιτύχωμε, αλλά που εκείνος θα εκτελέση καθώς το περιγράφει για μας στα εδάφια έβδομο έως δέκατο του 20^ου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως.

ΕΠΙΤΕΥΞΙΣ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΟΣ

4. Στην παρούσα μελέτη μας, ποιο σημείο του χρόνου εξετάζομε, και τι έχει επετευχθή ως τότε;

⁴ Εξετάζομε το σημείο όπου η χιλιετής βασιλεία του Υιού του Θεού μόλις έχει λήξει. Ο ειδικός σκοπός αυτής της βασιλείας, δηλαδή, να οδηγηθή το ανθρώπινον γένος πάλι στην τελειότητα που είχε δοθή σ’ αυτό αρχικά και να επιτευχθή το αναγκαίο περιβάλλον για τέλεια άτομα, μια παραδεισιακή γη, έχει πραγματοποιηθή. Στη διάρκεια των χιλίων ετών, όπως εξηγεί ο απόστολος Παύλος, όλοι οι εχθροί του Θεού και του ανθρώπου, ακόμη και ο θάνατος, ως ο έσχατος εχθρός, θα εξαφανισθούν. Ως την εποχή εκείνη όλα τα ίχνη της αμαρτίας που εκληρονομήθη από τον Αδάμ θα έχουν εξαφανισθή από κάθε άτομο που θα ζη στη γη λόγω υπακοής στη διάρκεια της βασιλείας του Χριστού. Αυτό θα σημαίνη την εξαφάνισι κάθε ίχνους που έχει κληρονομηθή από τον Αδάμ, διότι το κέντρον που παράγει θάνατο είναι η αμαρτία και ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος.​—1 Κορ. 15:26, 56· Ρωμ. 6:23· 1 Ιωάν. 3:8.

5. Εξηγήστε το εδάφιον 1 Κορινθίους 15:24.

⁵ «Ύστερον θέλει είσθαι το τέλος, όταν παραδώση την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα· όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν.» (1 Κορ. 15:24) Μολονότι αληθεύει ότι ο Ιησούς Χριστός βρίσκεται στα δεξιά του Θεού ως ο διωρισμένος βασιλεύς του, εν τούτοις εδώ βλέπομε ότι παραδίδει τη βασιλεία στον Ιεχωβά, τον Θεόν και Πατέρα του. Τα συμφραζόμενα μάς δείχνουν ότι παραδίδει τη βασιλική του ιδιότητα όσον αφορά την ειδική χιλιετή βασιλεία για τη γη. Έχει συμπληρώσει το έργον του και έχει παραδώσει το τελειωμένο έργο στον Πατέρα του για τελική επιθεώρησι και έγκρισι. Από όλο το σύμπαν, η γη υπήρξε, όσον αφορά την κυριαρχία του Θεού, ο μόνος τόπος ο οποίος ήταν «εκτός τροχιάς,» μ’ ένα αλληγορικό τρόπο. Τώρα, με το να επανέλθη το κάθε τι σ’ ευθυγράμμισι με το θέλημα του Θεού, είναι και πάλι στην κατάλληλη τροχιά της.​—Φιλιππησ. 2:9-11· Αποκάλ. 11:15.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΑΚΟΜΗ Ν’ ΑΠΑΝΤΗΘΗ

6. Ακόμη και τον καιρό που το ανθρώπινο γένος θα έχη φθάσει σε τελειότητα, ποιο ερώτημα ακόμη απαιτεί τακτοποίησι, και γιατί;

⁶ Εν τούτοις, υπάρχει ακόμη μια ερώτησις που απαιτεί τελική απάντησι. Μπορεί να εγερθή και πάλι πονηρία που να ρίξη τη γη ή οποιοδήποτε τμήμα του σύμπαντος σε μια αγρία απειθή τροχιά, για τη βλάβη και διατάραξι όλων των πλασμάτων που θα βρίσκωνται εκεί, όπως συνέβη στη διάρκεια των πρώτων έξη χιλιάδων ετών της ανθρωπίνης ιστορίας; Αυτή η ενοχλητική ερώτησις εξακολουθεί να υπάρχη, διότι η τελειότης δεν καθιστά ένα ανίκανο ν’ αμαρτήση ή να παρακούση. Το ζήτημα της παγκοσμίου κυριαρχίας του Θεού, επομένως, έχει μια μορφή ακόμη που πρέπει να τακτοποιηθή προτού ικανοποιηθή ο Θεός και προτού χορηγηθή πλήρης και αιωνία ζωή σ’ εκείνους που θα ζουν στη γη.

7. Γιατί ο Σατανάς δεν έχει εκμηδενισθή πλήρως όταν ρίχνεται στην άβυσσο αμέσως μετά τη μάχη του Αρμαγεδδώνος;

⁷ Γι’ αυτό δεν επρόκειτο να παραμείνουν ο Σατανάς και οι δαίμονές του για πάντα στην άβυσσο στην οποία είχαν ριφθή μόλις πριν από την έναρξι της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού. Μέσω της Μεσσιανικής βασιλείας, ο Θεός διετήρησε τον Σατανά απλώς σ’ επιφυλακή, αναμένοντας την αιωνία καταστροφή του. Αυτό δεν έγινε από έλεος για τον Σατανά, αλλά ο Θεός έχει ένα σκοπό, δηλαδή, να διευθετήση το αμφισβητούμενο ζήτημα της παγκοσμίου κυριαρχίας για πάντα, ώστε να μην είναι δυνατόν να εγερθή ποτέ πάλι και να δημιουργήση ταραχή σ’ εκείνους, οι οποίοι θέλουν να υπηρετήσουν τον Θεό και οι οποίοι αγαπούν την κυριαρχία του.

8. Γιατί λύνονται οι αλύσεις του Σατανά, και από ποιον;

⁸ Ο Θεός μάς λέγει μέσω του αγγελικού υπηρέτου του, «Και όταν πληρωθώσι τα χίλια έτη, θέλει λυθή ο Σατανάς εκ της φυλακής αυτού.» (Αποκάλ. 20:7) Ο Σατανάς είναι εκείνος ο οποίος ήγειρε το ζήτημα της δικαιωματικής και δικαίας κυριαρχίας του Θεού, και ο οποίος έκαμε τον Αδάμ και την Εύα να επιφέρουν τον θάνατο επάνω στην ανθρωπίνη φυλή με το να τους προτρέψη να στασιάσουν εναντίον της κυριαρχίας του Θεού. Ο άγγελος της αβύσσου, εκείνος στον οποίο εδόθη προηγουμένως το «κλειδίον του φρέατος της αβύσσου» (Αποκάλ. 9:1, 2), είναι αυτός ο οποίος τώρα λαμβάνει εντολή από τον Ιεχωβά να θραύση την σφραγίδα της αβύσσου και να βγάλη τον Σατανά και τους δαίμονές του, λύνοντας τις αλύσεις των για να τους αφήση ελευθέρους στη γη. Ποιος είναι αυτός ο άγγελος; Προφανώς ο ίδιος άγγελος ο οποίος τους έρριξε στην άβυσσο, το Σπέρμα της «γυναικός» του Θεού, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, διότι ο Θεός υπέταξε τα πάντα σ’ αυτόν.​—1 Κορ. 15:27· Εβρ. 2:8.

Ο ΘΕΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ «ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝ ΠΑΣΙ»

9. Με ποιο τρόπο όλο το ανθρώπινο γένος γίνεται απ’ ευθείας υπόλογο στον Θεό ύστερ’ από το τέλος της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού;

⁹ Ο απόστολος Παύλος προχωρεί για να μας πη ότι, όταν ο Ιησούς φθάνη στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας του, και αυτός, ο Ιησούς, με τη σειρά, υποτάσσεται σ’ Εκείνον ο οποίος υπέταξε τα πάντα σ’ αυτόν. Γιατί; «Δια να ήναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι.» (1 Κορ. 15:28) Ως αυτό το σημείο ο Χριστός εκυβέρνησε εν ονόματι του Πατρός του, και η απολυτρωτική θυσία έγινε προσιτή και σ’ αυτή ασκήθηκε πίστις από εκείνους που ήσαν στη γη, αλλά ως τότε τα οφέλη του αντιλύτρου έχουν εφαρμοσθή πλήρως. Ο Χριστός ως Αρχιερεύς στέκει παραπλεύρως, έτσι να πούμε, ώστε το τελειοποιημένο ανθρώπινο γένος να μπορή να σταθή ενώπιον του Θεού με την δική του αξία χωρίς τον Χριστό ως τον αρχιερέα ο οποίος προσφέρει θυσίες για να διακονήση υπέρ αυτών και να έλθη σε βοήθειά των όταν κάνουν σφάλματα. Τώρα είναι ανθρωπίνως τέλειοι, έχοντας σε πλήρη έλεγχο όλες τις ικανότητές των, και οτιδήποτε κάνουν τώρα είναι με το δικό των θέλημα και όχι σφάλμα που οφείλεται στην ατέλεια. Εφόσον «Θεός είναι ο δικαιών,» ο Θεός επιφυλάσσει στον εαυτό του την εξουσία να χορηγή αιώνια ζωή​—ένα μόνιμο δικαίωμα για ζωή στο σύμπαν του.​—Ρωμ. 8:33.

10. Γιατί είναι ανάγκη τέλεια άτομα να δοκιμασθούν στο ζήτημα της κυριαρχίας του Ιεχωβά;

¹⁰ Αυτοί οι τελειοποιημένοι άνθρωποι, επομένως, οφείλουν ν’ αποδείξουν την αμέριστη προσκόλλησί των στην κυριαρχία του. Υπάρχουν πολλά άτομα που θα εκτιμούσαν και θ’ απελάμβαναν την κυριαρχία του Θεού εφόσον αυτό θα εσήμαινε καλά πράγματα γι’ αυτούς. Θα ήσαν ευπειθείς στους νόμους, διότι θα έβλεπαν ότι τούτο εσήμαινε γι’ αυτούς ό,τι επιθυμούσε η καρδιά των. Αλλά διαφέρει όταν υπάρχη πρόκλησις για την κυριαρχία του Θεού και έχη εγερθή ένα ζήτημα, όπου ένας θα μπορούσε να αισθάνεται ότι έχει μια ευκαιρία να γίνη τελείως ανεξάρτητος και να κάμη ακριβώς ό,τι του αρέσει. Αν, επί πλέον, οφείλη να εκτεθή, διακινδυνεύοντας τα δικά του ιδιοτελή συμφέροντα για να υποστηρίξη την κυριαρχία του Θεού, τότε μπορεί να ενεργήση διαφορετικά, διότι τελειότης στον οργανισμό δεν σημαίνει ότι ένα τέλειο πλάσμα δεν μπορεί να πειρασθή και να διαπράξη αμαρτία. Όλοι όσοι θα βρίσκωνται στη γη την εποχή εκείνη πρέπει να δοκιμασθούν τελικά για ν’ αποδειχθή αν η αγάπη των για την κυριαρχία του Θεού είναι αμετάβλητη. Πρέπει να την επιθυμούν επάνω από κάθε τι άλλο. Πρέπει να θέλουν την κυριαρχία του Θεού και πρέπει να είναι πρόθυμοι ν’ αγωνισθούν γι’ αυτή, αν είναι ανάγκη, να δώσουν και τη ζωή των γι’ αυτήν.

11. Πώς έρχεται η τελική δοκιμασία ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους;

¹¹ Η Αποκάλυψις προχωρεί να δείξη πώς έρχεται αυτή η δοκιμασία: «Και θέλει εξέλθει [ο Σατανάς, συνοδευόμενος από τους δαίμονάς του] δια να πλανήση τα έθνη τα εις τας τεσσάρας γωνίας της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ, δια να συνάξη αυτούς εις πόλεμον, των οποίων ο αριθμός είναι ως η άμμος της θαλάσσης.» (Αποκάλ. 20:8) Στο τέλος των χιλίων ετών η γη θα έχη κατοικηθή στας «τέσσαρας γωνίας» της, στα τέσσερα τέταρτά της, ως αποτέλεσμα της αναστάσεως όλων των νεκρών από τους γηίνους και υδατίνους τάφους στη διάρκεια της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού. Σ’ αυτόν τον πληθυσμόν πιθανόν να προσέφερε και ο ‘πολύς όχλος,’ εκείνοι που επέζησαν από τον Αρμαγεδδώνα, οι οποίοι νυμφεύονται ή είναι ήδη νυμφευμένοι και οι οποίοι για ένα διάστημα χρόνου ύστερ’ από το τέλος αυτού του πονηρού συστήματος δημιουργούν οικογένειες, όπως εδημιούργησαν τα τέκνα του Νώε ύστερ’ από τον παγγήινο κατακλυσμό. Δεν γνωρίζομε τώρα πόσοι συνολικά θα κατοικήσουν στη γη, μολονότι στη διάρκεια των χιλίων ετών μπορεί να γίνουν απογραφές. Ο αριθμός εκείνων οι οποίοι μάχονται εναντίον της κυριαρχίας του Θεού όταν λύεται ο Σατανάς και οι οποίοι ακολουθούν αυτόν και τους δαίμονές του δεν μας αποκαλύπτεται. Θα είναι ένας μεγάλος αριθμός, μολονότι ακαθόριστος όπως οι κόκκοι της άμμου κατά μήκος της παραλίας.​—Παράβαλε Γένεσις 22:17.

«ΓΩΓ ΚΑΙ ΜΑΓΩΓ»

12. Ποιοι είναι αυτοί που περιγράφονται ως «Γωγ και Μαγώγ» την εποχή εκείνη, και ποιο είναι το ελατήριο και ο αντικειμενικός των σκοπός;

¹² Στην Αποκάλυψι γίνεται μία υπενθύμισις του «Γωγ από την γην του Μαγώγ» που προλέγεται στα εδάφια Ιεζεκιήλ 38:1 έως 39:16 (ΜΝΚ). Η προφητεία του Ιεζεκιήλ περιγράφει τον Σατανά στο ταπεινωμένο βασίλειό του τώρα αφότου αυτός έχει ριφθή από τον ουρανό κάτω στη γη το 1918 περίπου, έτος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το εδάφιο Αποκάλυψις 20:8 κάνει εδώ μια σύγκρισι, διότι, στην προφητεία του Ιεζεκιήλ, ο Γωγ από τη γη του Μαγώγ είχε, πριν από χίλια χρόνια, κάμει την επίθεσί του κατά του λαού του Ιεχωβά Θεού ο οποίος ευημερούσε πνευματικώς ύστερ’ από την αποκατάστασί του το 1919 μ.Χ. Αυτή η επίθεσις την εποχή εκείνη προεκάλεσε τον θυμό του Ιεχωβά Θεού και κατέληξε στην καταστροφή της ορατής επιγείου οργανώσεως του Σατανά. Αλλά τώρα στο τέλος των χιλίων ετών αυτοί οι παρωδηγημένοι άνθρωποι επιτίθενται, μετά την αποκατάστασι σ’ όλη τη γη από τη βασιλεία του Θεού ενός Εδεμικού παραδείσου, και μετά την εξύψωσι ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους που θα ζη τότε στην ανθρωπίνη τελειότητα και ομοιότητα με τον Θεό που είχαν ο Αδάμ και η Εύα στον κήπο της Εδέμ. Αυτοί οι στασιαστικοί άνθρωποι οι οποίοι ακολουθούν τον Σατανά έχουν το ίδιο πνεύμα που είχε τότε την παλαιά εκείνη εποχή ο Γωγ. Επομένως, περιγράφονται με τους ορισμούς Γωγ και Μαγώγ, όπως ακριβώς οι άνθρωποι σήμερα θα μπορούσαν να ονομάσουν ένα βίαιο πλήθος «όχλος όπως τον Χίτλερ,» ή μια ανήθικη γειτονιά «Σόδομα και Γόμορρα.» Η Αποκάλυψις ομιλεί γι’ αυτούς ως «έθνη τα εις τας τέσσαρας γωνίας της γης.» Από το ότι αναφέρονται ως έθνη μπορούμε να εννοήσωμε τι σημαίνει, διότι σήμερα ο εθνικισμός αποτελεί ένα ζήτημα. Ολοένα περισσότερα έθνη θέλουν την ανεξάρτητη κυριαρχία των. Τα «έθνη τα εις τας τεσσάρας γωνίας της γης» την εποχή εκείνη θα είναι αυτοί που εστασίασαν κι εγκατεστάθησαν μόνοι των ανεξάρτητα ως έθνη μακριά από τον Ιεχωβά Θεό και την κεντρική του οργάνωσι.

13. Πώς αυτά τα παρωδηγημένα «έθνη» προσπαθούν να εκτελέσουν τον αντικειμενικό τους σκοπό, και εναντίον τίνος μάχονται στην πραγματικότητα;

¹³ Ποια ενέργεια αναλαμβάνουν αυτά τα «έθνη»; «Και ανέβησαν επί το πλάτος της γης, και περιεκύκλωσαν το στρατόπεδον των αγίων, και την πόλιν την ηγαπημένην.» (Αποκάλ. 20:9) Αυτοί οι στασιαστικοί άνθρωποι, όπως οι πρώην Γωγ και Μαγώγ, απεχωρίσθησαν από τον λαό του Θεού κι επομένως περιγράφονται ως να βρίσκονται σ’ ένα μακρινό τόπο. Μισούν την αγαπημένη πόλι· φυσικά, μισούν, επίσης, εκείνους οι οποίοι είναι στη γη και υπηρετούν αυτή την αγαπημένη πόλι, αλλά η αγαπημένη πόλις εδώ αναφέρεται στη Σιών ή Ιερουσαλήμ, την ουράνια πόλι η οποία αποτελείται από ‘τους αγίους’ οι οποίοι είχαν μέρος στην πρώτη ανάστασι και οι οποίοι έχουν ως τότε βασιλεύσει με τον Χριστό χίλια έτη. (Ψαλμ. 87:2, 3· Ησ. 49:14-16) Είναι ένας στασιασμός εναντίον της κυριαρχίας του Ιεχωβά, ο οποίος τίθεται ειδικά σε ενέργεια όταν ο Χριστός παραδίδη την Βασιλεία στον Πατέρα. Δεν θέλουν αυτή την κυριαρχία. Τώρα που ο Διάβολος τους προσέφερε μια υποτιθεμένη ευκαιρία να φύγουν από την κυριαρχία του Θεού, επωφελούνται από αυτήν. Έτσι ο στασιασμός, μολονότι απ’ ευθείας εναντίον των δικαίων στη γη, εν τούτοις είναι στην πραγματικότητα κατά της πρωτευούσης κυβερνήσεως του Θεού. Το ζήτημα είναι το ίδιο μ’ εκείνο που ηγέρθη στην Εδέμ, το παλαιό παγκόσμιο ζήτημα. Εξαιτίας αυτού του ζητήματος οι στασιαστικοί παροτρύνονται να επιτεθούν κατά της αγαπημένης πόλεως.

ΜΙΑ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

14. Ποιο αποτέλεσμα θα έχη η επίθεσις των παρωδηγημένων «εθνών» εναντίον των πιστών του Ιεχωβά στη γη;

¹⁴ Φυσικά, αυτά τα «έθνη» δεν μπορούν να εγγίσουν την ουράνια Σιών· επομένως, προξενούν μεγάλο κίνδυνο σ’ αυτούς στη γη, οι οποίοι είναι σταθεροί υπέρ της διακυβερνήσεως της αγαπημένης πόλεως και της κυριαρχίας του Ιεχωβά​—οι οποίοι δείχνουν νομιμοφροσύνη στην κυριαρχία του Ιεχωβά. Αλλ’ αυτοί οι πιστοί δεν θα υποστούν ούτε την ελαχίστη βλάβη, μολονότι μπορεί να είναι η κατάστασις πολύ απειλητική και θα προμηθεύση ασφαλώς μια πλήρη, διερευνητική της καρδιάς δοκιμασία. Ο Θεός προστατεύει τους πιστούς του, διότι θα κατέλθη πυρ από τον ουρανό και θα καταφάγη τους εχθρούς. (Αποκάλ. 20:9) Δεν πηγαίνουν στον Σιεόλ ή Άδη αλλά καίονται, εξαφανίζονται για πάντα.

15. Πώς το εδάφιον Γένεσις 3:15 θα έχη την τελική και πλήρη εκπλήρωσί του σ’ αυτό το σημείον;

¹⁵ Ο Σατανάς ή Διάβολος και οι δαίμονές του ακολουθούν γρήγορα με μια κατάδυσι στη λίμνη του πυρός και του θείου. Αυτό, φυσικά, θα συμβή από τα χέρια του βασιλικού Σπέρματος της γυναικός του Θεού, του Βασιλέως Ιησού Χριστού. Μολονότι αυτός έχει παραδώσει την Βασιλεία στον Πατέρα, αυτό έγινε χάριν αυτής της δοκιμασίας και εξακολουθεί να παραμένη ο Πρώτιστος Εκτελεστικός Αξιωματούχος του Ιεχωβά Θεού και είναι το Εκτελεστικό του όργανο. Το συμβολικό «θηρίον» και ο «ψευδοπροφήτης» που εκπροσωπούν το πολιτικό σύστημα του Σατανά, ευρίσκονται ήδη στη λίμνη του πυρός επί χίλια έτη και δεν έχουν επανεμφανισθή ποτέ. Ο Διάβολος ενώνεται, τελικά μαζί τους εκεί για την αιωνία καταστροφή του. Η κεφαλή του Όφεως τελικά συντρίβεται πλήρως και αιωνίως από το Σπέρμα της γυναικός του Θεού, τον Ιησού Χριστό. (Γεν. 3:15) Ο θριαμβευτής Βασιλεύς έχει χρησιμοποιήσει τα κλειδιά του θανάτου, του Άδου (Σιεόλ) και της αβύσσου, αλλά δεν έχει κλειδί γι’ αυτήν την «λίμνην του πυρός και του θείου.» Δεν θα επιτρέψη ποτέ να εξέλθουν από την πυρακτωμένη, θειούχο λίμνη το συμβολικόν θηρίον και ο ψευδοπροφήτης και ο Σατανάς ή Διάβολος και οι δαίμονές του. Γι’ αυτό λέγεται ότι εκεί «θέλουσι βασανίζεσθαι ημέραν και νύκτα, εις τους αιώνας των αιώνων.»​—Αποκάλ. 20:10.

ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΓΕΡΘΗ ΠΟΤΕ ΠΙΑ

16. Ποια είναι η σημασία της λέξεως «θέλουσι βασανίζεσθαι» στο εδάφιον Αποκάλυψις 20:10;

¹⁶ Στην Ελληνική γλώσσα η φράσις «θέλουσι βασανίζεσθαι,» ή στο κείμενο βασανισθήσονται, είναι ο παθητικός μέλλων του ρήματος βασανίζω. Σημαίνει πρωτίστως «τρίβω επάνω στη δοκιμαστική λίθο ή βάσανον για να ελέγξω δια της βασάνου, ή λυδίας λίθου, ή βασανισμού.»​—Το Ερμηνευτικό Λεξικόν των Λέξεων της Καινής Διαθήκης (στην Αγγλική), Τόμος IV, σελίς 141, υπό Γ. Ε. Βάιν, έκδοσις Όλιφαντς Λτδ. Λονδίνον, Αγγλίας.

17. Σε ποια έκτασι έχει διευθετηθή το ζήτημα της κυριαρχίας, και πώς βλέπομε ότι ο Θεός δικαιούται διότι επέτρεψε να υπάρχη η πονηρία στη γη έξη χιλιάδες χρόνια περίπου;

¹⁷ Μπορείτε να παρατηρήσετε από αυτό ότι, στη διευθέτησι του ζητήματος της κυριαρχίας του Θεού, η οποία είχε αμφισβητηθή πριν από επτά χιλιάδες χρόνια, η δικαστική κρίσις του Υψίστου Θεού, του Ιεχωβά, θα παραμείνη ως ένα αιώνιο προηγούμενο. Αν κάποτε εγερθή και πάλι το ζήτημα της κυριαρχίας του Ιεχωβά από οποιοδήποτε άτομο, πνευματικό ή φυσικό, σε οποιοδήποτε μέρος του σύμπαντος, αυτή η υπόθεσις ή το δεδικασμένον θα μπορή ν’ αναφερθή ως η λυδία λίθος, ή βάσανος, όσον αφορά το ποιος κατέχει δικαιωματικά την παγκόσμιο κυριαρχία. Αυτό οφείλεται στο ότι η υπόθεσις που περιλαμβάνει τον Σατανά εξηντλήθη σ’ όλο το βάθος των πραγμάτων ως απόδειξις του ότι δεν υπάρχει αναπάντητη ερώτησις όσον αφορά την κυριαρχία του Θεού. Έχει πλήρως και τελείως διευθετηθή. Επομένως, οποιοσδήποτε θα έκανε μια δήλωσι που δεν θα ήταν σε αρμονία με την κυριαρχία του Θεού θα κατεστρέφετο αμέσως στην «λίμνην του πυρός και του θείου.» Έτσι ο Θεός δεν εσπατάλησε χρόνο αφήνοντας να φθάση η πονηρία σ’ ένα κορύφωμα στη διάρκεια των 6.000 ετών της ανθρωπίνης ιστορίας. Η βάσανος για την παγκόσμιο κυριαρχία, επειδή θα είναι για αιωνία χρήσι, αιωνίως θα βασανίζη ή θα συσσωρεύση όνειδος επάνω στο όνομα του Σατανά ή Διαβόλου.

18. (α) Περιγράψτε πώς το ζήτημα έχει πλήρως τακτοποιηθή. (β) Τι θα συνέβαινε αν οποιοσδήποτε οπουδήποτε στο σύμπαν αμφισβητούσε και πάλι την κυριαρχία του Θεού;

¹⁸ Αυτό θα μπορούσε να εξεικονισθή. Ας υποθέσωμε, παραδείγματος χάριν, ότι ένας καλός άνθρωπος σε μια κοινότητα έχει μια οικογένεια πιστή σ’ αυτόν. Υπάρχει ένας πονηρός στη γειτονιά που τον μισεί, τον συκοφαντεί και διαδίδει ψεύδη γι’ αυτόν, που δημιουργούν αμφισβήτησι για το όνομα και την υπόληψί του στις διάνοιες των κατοίκων της πόλεως. Διεξάγεται μία έρευνα, συγκεντρώνονται τα γεγονότα, και στην εκδίκασι της υποθέσεως που ακολουθεί εκείνος ο οποίος έκαμε τις ψευδείς κατηγορίες αποδεικνύεται πλήρως ένας συκοφάντης και ένα απολύτως πονηρό άτομο. Από τότε, κάθε φορά που αναφέρεται στην κοινότητα το όνομα αυτού του πονηρού ανθρώπου, θα είναι μια δυσοσμία στους μυκτήρες των ανθρώπων. Θα λέγουν, «Ω, εκείνος ο ψεύτης και συκοφάντης» κάθε φορά που θ’ αναφέρεται το όνομά του. Ένα τέτοιο υπόμνημα και η συνεχής επανάληψις του τι αυτός εξετέθη ότι είναι θα ήταν ένας βασανισμός ή θλίψις για το όνομά του και, αν είχε οικογένεια, αυτό θα κατέληγε σε βασανισμό γι’ αυτούς το να φέρουν αυτό το όνομα. Έτσι, αν το ζήτημα της κυριαρχίας του Θεού επανήρχετο σε οποιοδήποτε μέρος, θα ήταν απλώς μια υπόμνησις της ανταρσίας του Σατανά, η οποία είναι δυσοσμία στους μυκτήρες όλων εκείνων οι οποίοι αγαπούν την κυριαρχία του Θεού. Ένας τέτοιος ο οποίος θ’ αμφισβητούσε την παγκοσμία κυριαρχία του Ιεχωβά θα εθανατώνετο.

ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ΕΞΗΣΦΑΛΙΣΜΕΝΗ

19. Θα πρέπει άρα γε οποιοσδήποτε που θα ζη τότε στη γη να φοβάται ότι κάποια μέρα θα μπορούσε να πεθάνη; Γιατί;

¹⁹ Για οποιονδήποτε από εκείνους οι οποίοι παραμένουν πιστοί στη διάρκεια της τελικής δοκιμασίας δεν θα υπάρχη φόβος ότι θα γίνουν ποτέ έτσι πονηροί για ν’ αμφισβητήσουν την κυριαρχία του Θεού. Η δοκιμασία που επιβάλλεται από τον ίδιο τον Ιεχωβά θα είναι πλήρης, τελεία, που θα εγγυάται την αιώνια υπακοή εκείνων οι οποίοι θα την υποστούν επιτυχώς. Αυτός εκδίδει τις δοκιμαστικές αποφάσεις με τις οποίες τους επιδοκιμάζει ή τους δικαιώνει, και τους ανακηρύσσει δικαίους, με δικαίωμα μιας μονίμου θέσεως στη γη. Κάτω από την αιωνία κυριαρχία του μπορούν να είναι βέβαιοι ότι γνωρίζει ότι η πιστότης των είναι τέτοια και η ακεραιότης των είναι τέτοια ώστε ποτέ δεν θ’ απομακρυνθούν απ’ αυτόν. Αποβλέπουν σε ζωή επί ένα εκατομμύριο χρόνια, ναι, χίλια εκατομμύρια χρόνια στο μέλλον με πλήρη βεβαιότητα ότι ο στοργικός Θεός, ο Ιεχωβά, θα προστατεύση και θα διατηρή τη ζωή των σε όλη την αιωνιότητα. Αυτός θα τους εφοδιάζη με προοδευτικώς θαυμάσια πράγματα από την ανεξάντλητη αποθήκη του πλούτου του μέσω της συνεχιζομένης διαχειρίσεως του αγαπητού του Υιού και Κυριωτέρου Πράκτορος, Ιησού Χριστού.​—Ρωμ. 11:33-36· Φιλιππησ. 4:19· 2:9-11.