Πέτρος​—Ο Γεμάτος Ζωή Απόστολος που Ανέλαβε την Πρωτοβουλία

ΑΠΟ τους δώδεκα αποστόλους που ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, εξέλεξε για να τον συνοδεύουν, ο Πέτρος ήταν ο πιο γεμάτος ζωή. Πονόψυχος και ορμητικός, ειλικρινής και ευθύς​—δεν μπορούμε παρά να τον αγαπήσωμε. Είναι εύκολο να μπούμε στη θέσι του να τον αισθανθούμε.

Ο Πέτρος ήταν άνθρωπος δράσεως, ταχύς στο να εκφράση τις σκέψεις του, ταχύς να ενεργήση σύμφωνα με τα αισθήματά του. Εξ αιτίας της συγκινησιακής του φύσεως εύκολα μεταπηδούσε από το ένα άκρο στο άλλο. Αποτέλεσμα τούτου ήταν η τύχη του να γνωρίση τα άκρα τόσο της λύπης όσο και της χαράς. Είχε την χαρά ν’ ακούση τον Κύριο του να τον επαινέση εξαιρετικά διότι είχε πει, «Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος,» και να λάβη τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών. Αλλά εδοκίμασε, επίσης, τον οξύ πόνο να ιδή τον Κύριο του να του ρίξη ένα βλέμμα επιτιμήσεως και θλίψεως διότι τον είχε αρνηθή τρεις φορές.​—Ματθ. 16:16-19· Λουκ. 22:61, 62.

Επάνω από κάθε άλλο, ο Πέτρος είχε μια καλή, έντιμη καρδιά. Ήταν τόσο απομακρυσμένος από τους υποκριτάς γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής του όσο ήταν δυνατόν κανείς να είναι. Το να κλέψη κρυφά από το κοινό ταμείο του στενού κύκλου του Ιησού, όπως έκανε ο Ιούδας, θα ήταν κάτι ασύλληπτο για τη διάνοια του Πέτρου. Και εξαιτίας της καλής καρδιάς του Πέτρου ο Θεός του εχορήγησε συγχώρησι και επανόρθωσι, πράγματα που αρνήθηκε στον ανέντιμο προδότη, τον Ιούδα. Ο Θεός όχι μόνο αποκατέστησε τον Πέτρο στην εύνοιά του, ύστερ’ από την άρνησι του Ιησού από αυτόν, αλλά και τον εχρησιμοποίησε πολύ από τότε.​—Ιωάν. 12:4-6.

Ο Πέτρος ήταν υιός του Ιωνά. Τον βλέπομε πρώτα ως κάτοικο της Βηθσαϊδά, στη Θάλασσα της Γαλιλαίας κοντά στον Ποταμό Ιορδάνη. Αργότερα διαβάζομε ότι ήταν στην Καπερναούμ, όπου αυτός και ο αδελφός του Ανδρέας ασκούσαν το επάγγελμα της αλιείας, και είχε δικό του πλοιάριο. Μολονότι οι θρησκευτικοί ηγέται ανεφέροντο στον Πέτρο και τον απόστολο Ιωάννη ως ‘αγραμμάτους και ιδιώτας,’ αυτοί, ως επιχειρηματίαι οι οποίοι είχαν δοσοληψίες τόσο με Ιουδαίους όσο και με Ελληνοφώνους Εθνικούς, θα μπορούσαν χωρίς αμφιβολία να διαβάζουν και να γράφουν τόσο Εβραϊκά όσο και Ελληνικά. Ο Πέτρος ήταν νυμφευμένος, και τουλάχιστον τα τελευταία του χρόνια η σύζυγός του τον συνώδευε στα ιεραποστολικά του ταξίδια.​—Ματθ. 8:14· 16:17· Μάρκ. 1:16-20· Λουκ. 5:3· Πράξ. 4:13· 1 Κορ. 9:5.

Ο Πέτρος εμφανίζεται στην αρχή της διακονίας του Ιησού, όταν έγινε για πρώτη φορά μαθητής, και όταν ο Ιησούς άλλαξε το όνομά του από Σίμων, που σημαίνει «ακούων,» σε Πέτρος, «πέτρα.» Έξη περίπου μήνες αργότερα έγινε ολοχρόνιος μαθητής και ακόλουθος του Ιησού, όταν αυτός και ο αδελφός του Ανδρέας, μαζί με τους εξαδέλφους των Ιάκωβο και Ιωάννη, εγκατέλειψαν την αλιευτική των επιχείρησι για να γίνουν «αλιείς ανθρώπων.» Ένα πλήρη χρόνο αργότερα ο Πέτρος εξελέγη, μαζί με ένδεκα άλλους, για να είναι ένας απόστολος, ένας που «αποστέλλεται.»​—Ιωάν. 1:35-44· Ματθ. 4:18-22· 10:1-4.

ΟΡΜΗΤΙΚΟΣ​—ΤΑΧΥΣ ΝΑ ΔΡΑΣΗ

Επανειλημμένως συναντούμε στα ευαγγέλια παραδείγματα της ορμητικής φύσεως του Πέτρου. Όταν ο Ιησούς έκαμε ώστε ο Πέτρος και εκείνοι που ήσαν μαζί του να έχουν ένα θαυματουργικό αλίευμα ιχθύων, μόλις πριν τους καλέση να γίνουν ολοχρόνιοι μαθηταί, αυτό ήταν πάρα πολύ για τον Πέτρο. «Προσέπεσε προς τα γόνατα του Ιησού, λέγων, Έξελθε απ’ εμού, διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, Κύριε.» Όταν ο Πέτρος είδε τον Κύριό του να βαδίζη επάνω στη θάλασσα, ήταν ανυπόμονος να κάμη το ίδιο, και πράγματι το έκαμε ωσότου η πίστις του εξησθένησε. Όταν ένας όχλος, ωπλισμένος με ρόπαλα και μάχαιρες, οδηγούμενος από τους θρησκευτικούς ηγέτας, ήλθε να συλλάβη τον Ιησού, ο Πέτρος ήταν πάλι ταχύς να δράση, προσπαθώντας να προστατεύση τον Κύριό του με μια κατά γράμμα μάχαιρα, αλλά το μόνο που επέτυχε ήταν ν’ αποκόψη το αυτί ενός από τον όχλο. Και αργότερα, ύστερ’ από τον θάνατο και την ανάστασι του Ιησού, όταν ο Ιησούς έκαμε και πάλι ώστε ο Πέτρος και οι σύντροφοί του να έχουν ένα θαυματουργικό αλίευμα ιχθύων, και ο Πέτρος αντελήφθη ότι ο Ιησούς ήταν εκείνος που εστέκετο στην παραλία, ο Πέτρος έπεσε αμέσως στη θάλασσα κι εκολύμβησε ως την ακτή, μη θέλοντας να περιμένη μαζί με τους άλλους ωσότου σύρουν όλοι σιγά-σιγά το δίκτυο γεμάτο ψάρια στην ξηρά.​—Λουκ. 5:6-9· Ματθ. 14:26-31· Ιωάν. 18:10, 11· 21:1-8.

Η ζέσις και η ορμητικότης του Πέτρου ήσαν τέτοιες ώστε κατά καιρούς ν’ αντιλέγη στον Κύριο του, αποδεικνύοντας έτσι έλλειψι της οφειλομένης σεμνότητος, μολονότι ήταν ταπεινός. Έτσι αισθανόταν ελεύθερος να εγείρη ισχυρές αντιρρήσεις στις ανακοινώσεις του Ιησού για τα παθήματα που επρόκειτο να υποστή και τον θάνατό του, πράγμα που κατέστησε αναγκαίο να τον επιτιμήση αυστηρά ο Ιησούς με τα εξής λόγια: «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά.» Περαιτέρω, όταν ο Ιησούς αντελήφθη ότι δύναμις είχε φύγει από αυτόν για να θεραπευθή κάποια γυναίκα κι ερώτησε «Τις μου ήγγισε;» ο Πέτρος ήταν εκείνος, ο οποίος θέλησε να διορθώση τον Ιησού, λέγοντας: «Επιστάτα, οι όχλοι σε συμπιέζουσι, και σε συνθλίβουσι.» Με άλλα λόγια, ‘Μα, Ιησού, φυσικά και οι όχλοι σ’ εγγίζουν!’ Και μήπως δεν ήταν ο Πέτρος εκείνος που έφερε πρώτος αντίρρησι στο να πλύνη ο αγαπητός του Κύριος τους πόδας του, με μόνο αποτέλεσμα να ζητήση να πλύνη ο Ιησούς και την κεφαλή και τα χέρια του όταν άκουσε την απάντησι του Ιησού;​—Ματθ. 16:21-23· Λουκ. 8:43-45· Ιωάν. 13:1-10.

ΕΛΑΒΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

Ο Πέτρος, με τα διάφορα ονόματά του, Σίμων, Συμεών, Σίμων Πέτρος, Πέτρος και Κηφάς, αναφέρεται στο θεόπνευστο υπόμνημα συχνότερα από όλους τους ένδεκα αποστολικούς συντρόφους του μαζί, ή περίπου τόσο συχνά όσο ο απόστολος Παύλος. Αναφέρεται ως ο πρώτος από εκείνους που εκάλεσε ο Ιησούς ως ολοχρονίους μαθητάς και οπουδήποτε κατονομάζεται ο Πέτρος μαζί με αυτούς τους άλλους αποστόλους έρχεται με αμετάβλητο τρόπο πρώτος, και αυτό αληθεύει είτε κατονομάζονται όλοι οι δώδεκα (οι υπόλοιποι δεν αναφέρονται πάντοτε με την ίδια σειρά), είτε μόνο τέσσερες, τρεις ή δύο απόστολοι.​—Ματθ. 10:2· Μάρκ. 13:3· Λουκ. 9:28· 22:8.

Σε αρμονία, λοιπόν, με τ’ ανωτέρω, βλέπομε να ομιλή ο Πέτρος με δική του πρωτοβουλία πιο συχνά από τους άλλους ένδεκα μαζί, είτε για τον εαυτό του είτε για λογαριασμό των υπολοίπων. Έτσι ο Πέτρος είναι εκείνος ο οποίος ερωτά: «Κύριε, ποσάκις αν αμαρτήση εις εμέ ο αδελφός μου, θέλω συγχωρήσει αυτόν;» Ο Πέτρος είναι εκείνος ο οποίος συνιστά την ανέγερσι τριών σκηνών όταν αυτός και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης ευρίσκοντο στο Όρος της Μεταμορφώσεως. Και ο Πέτρος είναι εκείνος ο οποίος παρετήρησε το αποτέλεσμα της κατάρας του Ιησού επάνω σε κάποια συκή: «Ραββί, ιδέ, η συκή, την οποίαν κατηράσθης, εξηράνθη.»​—Ματθ. 18:21· 17:4· Μάρκ. 11:21.

Όσον αφορά τον Πέτρο να ομιλή για λογαριασμό των δώδεκα: Όταν ο Ιησούς τους ερώτησε όλους, «Αλλά σεις τίνα με λέγετε ότι είμαι;» Ο Πέτρος είναι εκείνος ο οποίος απαντά μ’ εμπιστοσύνη: «Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του Ζώντος.» Και όταν πολλοί από τους μαθητάς του Ιησού προσεβλήθησαν με αυτά που είχε πει ο Ιησούς και τον εγκατέλειψαν, και ο Ιησούς ερώτησε τους δώδεκα αν ήθελαν και αυτοί, επίσης, να τον αφήσουν, ο Πέτρος είναι εκείνος ο οποίος απαντά: «Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει; λόγους ζωής αιωνίου έχεις.» Και πάλιν, όταν ο Ιησούς είπε μια παραβολή, ο Πέτρος είναι εκείνος ο οποίος παρεκάλεσε: «Εξήγησον εις ημάς την παραβολήν ταύτην.» Και ομοίως ο Πέτρος είναι εκείνος ο οποίος ομιλεί για λογαριασμό των δώδεκα, όταν ερωτά: «Τι λοιπόν θέλει είσθαι εις ημάς,» οι οποίοι αφήκαμε τα πάντα για να σε ακολουθήσωμε;​—Ματθ. 16:15-17· Ιωάν. 6:67, 68· Ματθ. 15:15· 19:27.

Μολονότι ο Πέτρος έσπευδε, λόγω της ορμητικής του φύσεως, της ζέσεως και του ζήλου του, δεν ήταν, όμως, ένας εσκεμμένως φιλόδοξος. Δεν ήταν αυτός αλλά ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, οι δύο πιο στενοί σύντροφοί του, εκείνοι οι οποίοι μαζί με την μητέρα των, εζήτησαν από τον Ιησού τις πρωτοκαθεδρίες στην βασιλεία του. (Ματθ. 20:20-24· Μάρκ. 10:35-41) Επομένως, ο Ιησούς δεν θεωρούσε τη σπουδή του Πέτρου ως σοβαρό ελάττωμα που θα διώρθωνε με το ν’ αγνοή συστηματικά τον Πέτρο, με το να τον βάλλη στη θέσι του, ως να λέγαμε. Αλλά, ο Ιησούς, αναγνωρίζοντας τις καλές ιδιότητες του Πέτρου, του εχορήγησε ειδικά προνόμια. Ήταν μεταξύ των τριών αποστόλων οι οποίοι ήσαν μαζί με τον Ιησού τον καιρό του οράματος της μεταμορφώσεως και όταν ο Ιησούς ήγειρε την θυγατέρα του Ιαείρου καθώς και στον κήπο της Γεθσημανή.​—Ματθ. 17:1· 26:36, 37· Μάρκ. 5:35-42.

Κατόπιν, πάλι, ο Πέτρος είναι εκείνος με τον οποίο ο Ιησούς συνεζήτησε σε μια περίπτωσι το ζήτημα της πληρωμής φόρων και τον οποίο έκαμε να πιάση ένα ψάρι που στο στόμα του βρήκε ο Πέτρος το απαιτούμενο νόμισμα για να πληρώση τον φόρο του ναού. (Ματθ. 17:24-27) Ο Ιησούς προσευχήθηκε ειδικώς για τον Πέτρο και ανέθεσε σ’ αυτόν να ενισχύση τους αδελφούς του. Είναι πολύ πιθανόν ότι ο Πέτρος ήταν, επίσης, ο πρώτος από τους αποστόλους στον οποίο εφανερώθη ο Ιησούς ύστερ’ από την ανάστασί του και αργότερα ο Πέτρος ήταν εκείνος στον οποίο έδωσε ο Ιησούς επανειλημμένως τη συμβουλή να τρέφη τα αρνία και τα πρόβατά του. Και, όπως παρετηρήθη ήδη, ο Πέτρος ήταν εκείνος στον οποίον έδωσε ο Ιησούς τα κλειδιά της βασιλείας.​—Μάρκ. 16:7· Λουκ. 22:32· 24:34· Ιωάν. 21:15-17· 1 Κορ. 15:5.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Έπρεπε, επομένως, ν’ αναμένεται ότι ύστερ’ από την ανάστασι του Ιησού, όταν αυτός δεν ήταν πια συνεχώς μαζί με τους μαθητάς του, ο Πέτρος θα έπαιρνε την πρωτοβουλία, και το έκαμε αυτό, τόσο σε προσωπικά ζητήματα όσο και στην εκτέλεσι της θείας αποστολής. Έτσι ο Πέτρος ήταν εκείνος ο οποίος ανέλαβε την πρωτοβουλία να εκλεγή διάδοχος για τον Ιούδα ύστερ’ από την ανάληψι του Ιησού στον ουρανό και ενώ ανέμεναν το άγιον πνεύμα. Κι έτσι, όταν εξεχύθη το άγιον πνεύμα επάνω στους 120 μαθητάς, οι οποίοι ήσαν συνηγμένοι στο ανώγειο στην Ιερουσαλήμ, βλέπομε τον Πέτρο, συνεπή στην αποστολή που του εδόθη, να λαμβάνη την ηγεσία να κηρύξη στους Ιουδαίους για τον Ιησού, την ανάστασί του και τη σημασία των όσων είχαν λάβει χώραν την ημέρα εκείνη. Έτσι έκαμε χρήσι του πρώτου από τα κλειδιά της βασιλείας, που του είχε εμπιστευθή ο Ιησούς, για ν’ ανοίξη στους Ιουδαίους τη γνώσι της ευκαιρίας να γίνουν μέλη της ουρανίας βασιλείας.​—Πράξ. 1:15-26· 2:1-41.

Όταν οι θρησκευτικοί άρχοντες έσυραν τους αποστόλους ενώπιόν των επειδή εκήρυτταν για τον Ιησού Χριστό, ο Πέτρος ήταν εκείνος ο οποίος ανέλαβε την πρωτοβουλία να ομιλήση. Όταν ο Ανανίας και η Σαπφείρα έφεραν την εισφορά των, διαβάζομε ότι την παρουσίασαν στους αποστόλους. Αλλά ο Πέτρος ήταν εκείνος, τον οποίον εχρησιμοποίησε ο Ιεχωβά Θεός για να εκθέση την ανεντιμότητά των διότι την επαρουσίασαν ως να ήταν το σύνολον της αξίας του κτήματός των που είχαν πωλήσει ενώ δεν ήταν και να εκφέρη επάνω τους την κρίσι του Θεού, με αποτέλεσμα να πέσουν και οι δύο νεκροί. Και φαίνεται ότι ο Πέτρος είχε επίσης μεγαλύτερη θεραπευτική δύναμι από τους άλλους, διότι διαβάζομε ότι και η σκιά του ακόμη εθεράπευε· η δύναμίς του ήταν έτσι ομοία με του αποστόλου Παύλου από αυτή την άποψι.​—Πράξ. 5:1-29· 19:11, 12.

Όταν οι πρεσβύτεροι στην Ιερουσαλήμ απέστειλαν τον Πέτρο και τον Ιωάννη στη Σαμάρεια για να λάβουν οι προσήλυτοι εκεί το άγιο πνεύμα, φαίνεται πάλι ο Πέτρος ν’ αναλαμβάνη την πρωτοβουλία. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, μολονότι ο Σίμων προσέφερε «εις αυτούς» χρήματα για την εξουσία της απονομής του αγίου πνεύματος σε άλλους, ο Πέτρος ήταν εκείνος ο οποίος τον επέπληξε αυστηρά. Από αυτό το επεισόδιο πηγάζει και η λέξις «σιμωνία» που σημαίνει την αγορά εκκλησιαστικών αξιωμάτων με χρήμα· αυτή η συνήθεια ήταν πολύ διαδεδομένη μέσα στη Ρωμαιο-Καθολική Εκκλησία στη διάρκεια του Μεσαίωνος.​—Πράξ. 8:14-24.

Παρεμπιπτόντως, το γεγονός ότι άλλοι «απέστειλαν» τον Πέτρο και τον Ιωάννη στη Σαμάρεια αποδεικνύει ότι το ότι ο Πέτρος ανελάμβανε πρωτοβουλία δεν έδινε σ’ αυτόν εξουσία επάνω σε άλλους. Πουθενά δεν φαίνεται να ασκή εξουσία επάνω στους άλλους αποστόλους ούτε οι άλλοι φαίνονται ν’ αποδίδουν σ’ αυτόν σεβασμό ως τον άρχοντα ή αρχηγό των αποστόλων.

Αφού ο Πέτρος εξετέλεσε πολλά ακόμη θαύματα, πληροφορούμεθα κατόπιν ότι εχρησιμοποίησε την δευτέρα κλείδα της βασιλείας για να φέρη τ’ αγαθά νέα στον πρώτο απερίτμητο Εθνικό που μετεστράφη στη Χριστιανοσύνη, στον αξιωματικό του Ρωμαϊκού στρατού, τον Κορνήλιο, από την Καισάρεια. Μέσω ενός οράματος, στο οποίο ο Πέτρος διετάσσετο επανειλημμένως να φάγη ζώα που ήσαν ακάθαρτα σύμφωνα με τον Νόμο του Μωυσέως, ο Θεός με ήπιο τρόπο προετοίμασε τη διάνοια του Πέτρου γι’ αυτή τη ριζική αλλαγή στην πολιτεία του Θεού με τους ανθρώπους​—οι απερίτμητοι δεν ήσαν πια ακάθαρτοι στα όμματα του Θεού. Με την επιστροφή του στην Ιερουσαλήμ, ο Πέτρος αντιμετώπισε ισχυρή εναντίωσι από τους Ιουδαίους Χριστιανούς που ήσαν εκεί, αλλά υπερήσπισε τη θέσι του, εξηγώντας πώς ο Θεός τον είχε προετοιμάσει γι’ αυτή την αλλαγή και τι είχε λάβει χώρα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ότι οι Ιουδαίοι Χριστιανοί εχάρησαν διότι ο Θεός χορηγούσε τώρα μετάνοια καθώς και την ελπίδα της Βασιλείας επίσης στους Εθνικούς.​—Πράξ. 10:1-11:18.

Προφανώς λίγο ύστερ’ από αυτό, ο Βασιλεύς Ηρώδης Αγρίππας είχε συλλάβει τον Πέτρον για να ευαρεστήση τους Ιουδαίους, αλλά ο Θεός απέστειλε τον άγγελό του για να ελευθερώση τον Πέτρο, διότι ο Θεός είχε και άλλο έργο ακόμη για να κάμη ο Πέτρος. Μόλις ο Πέτρος ελευθερώθηκε από τη φυλακή, παρουσιάσθηκε στην τοπική εκκλησία, η οποία είχε συνέλθει στον οίκο του Ιωάννου Μάρκου για να προσευχηθή για τον Πέτρο, και κατόπιν πήγε «εις άλλον τόπον.» (Πράξ. 12:1-17) Από αυτό το σημείο ο γεμάτος ζωή και ορμητικός απόστολος Πέτρος επισκιάζεται στο θεόπνευστο υπόμνημα του βιβλίου των Πράξεων από τον απόστολο Παύλο, και δεν διαβάζομε πια για τον Πέτρο εκεί εκτός από τη συνάθροισι του κυβερνώντος σώματος των Χριστιανών στην Ιερουσαλήμ που συνήλθε να εξετάση το ζήτημα του αν οι Εθνικοί που μετεστρέφοντο στη Χριστιανοσύνη έπρεπε να περιτέμνωνται. Στην περίπτωσι εκείνη ο Πέτρος αφηγήθη πώς ο Ιεχωβά είχε χρησιμοποιήσει αυτόν να φέρη τ’ αγαθά νέα στους Εθνικούς ως απόδειξι του ότι ο Θεός δεν έκανε πια διάκρισι μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών και παρώτρυνε να μη θέσουν επάνω στους Εθνικούς Χριστιανούς ένα ζυγό που αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούσαν να φέρουν.​—Πράξ. 15:7-11.

Για περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τον Πέτρο είναι ανάγκη να στραφούμε στις επιστολές του και ιδιαιτέρως στις επιστολές του αποστόλου Παύλου. Από τις επιστολές του Παύλου πληροφορούμεθα ότι ο Πέτρος παρέμεινε μερικά χρόνια στην Ιερουσαλήμ, επίσης στην Αντιόχεια, και ότι ο Πέτρος δεν είχε αλλάξει πολύ αλλά εξακολουθούσε να επηρεάζεται από συγκινήσεις. Πώς; Με το ότι αισθανόταν εντροπή να τον βλέπουν να συναναστρέφεται με Εθνικούς Χριστιανούς όταν μερικοί Ιουδαίοι Χριστιανοί είχαν καταφθάσει από την Ιερουσαλήμ· προφανώς από εκείνους οι οποίοι δεν εκτιμούσαν πλήρως το ότι ο Θεός δεν απαιτούσε πια την περιτομή. Μ’ εκείνη την ευκαιρία ο Πέτρος έπαυσε να συναναστρέφεται τους Εθνικούς Χριστιανούς​—πόσο πρέπει να επληγώθησαν εκείνοι οι Εθνικοί Χριστιανοί μ’ αυτό! Πολύ κατάλληλα, ο Παύλος τον επετίμησε δημοσία γι’ αυτό. Ο Πέτρος εχρησιμοποιήθη ως αρχηγός μιας αιρέσεως στην Κόρινθο και φαίνεται ότι εκήρυξε στις πόλεις της βορείου Μικράς Ασίας που αναφέρει στην πρώτη του επιστολή.a​—Γαλ. 1:17, 18· 2:1, 7-14· 1 Κορ. 1:12· 1 Πέτρ. 1:1.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ

Πραγματικά το Γραφικό υπόμνημα του αποστόλου Πέτρου είναι πολύ ενδιαφέρον. Γεμάτος ζωή και ορμητικός καθώς ήταν, είναι βέβαιο ότι θα είχε τις «μεταπτώσεις» του. Η μεγάλη, θερμή και έντιμη καρδιά του τον κινούσε να είναι ταχύς στο να λέγη και να πράττη εκείνο που πολύ πιθανόν και οι συναπόστολοί του εσκέπτοντο επίσης. Χωρίς αμφιβολία όταν είδαν τον Ιησού να βαδίζη επάνω στη θάλασσα και αυτοί επίσης θα εσκέφθησαν, ‘Τι θαυμάσιο πράγμα να μπορή να το κάνη ένας!’ αλλά μόνο ο Πέτρος ήταν εκείνος ο οποίος ωμίλησε και ενήργησε σύμφωνα μ’ εκείνο το αίσθημα ζητώντας από τον Ιησού να τον καταστήση ικανό να κάμη το ίδιο και προχωρώντας κατόπιν να το εκτελέση! Και είναι πολύ πιθανόν ότι και οι άλλοι επίσης ευρέθησαν σε αμηχανία όταν ο Ιησούς άρχισε να πλύνη τους πόδας των, αλλά μόνον ο Πέτρος ωμίλησε με παρρησία, διότι απλώς δεν του εφαίνετο ορθό να πλύνη ο Κύριός του τους πόδας του! Και στον κήπο της Γεθσημανή χωρίς αμφιβολία και οι άλλοι επίσης αισθάνθηκαν δικαία αγανάκτησι, και τουλάχιστον ένας ακόμη θα έφερε μάχαιρα, αλλά ο Πέτρος ήταν εκείνος ο οποίος αισθάνθηκε την παρόρμησι να ενεργήση για να προστατεύση τον Κύριό του.

Μια ανασκόπησις του γεμάτου ζωή βίου του Πέτρου είναι πάρα πολύ οικοδομητική πνευματικά. Επάνω από όλα, ενισχύει την πίστι. Παραδείγματος χάριν, υπάρχει η ειλικρίνεια που εκδηλώνεται από όλους τους Βιβλικούς συγγραφείς που μας λέγουν για τον Πέτρο, οι τέσσερες συγγραφείς των ευαγγελίων και ο απόστολος Παύλος, που χαρακτηρίζει τις αφηγήσεις των ως αλήθεια. Έχομε ένα άτομο που εξελέγη ειδικά από τον Υιό του Θεού για ν’ απολαύη εξαιρετικά προνόμια μεταξύ των αποστόλων χωρίς να τον φείδωνται καθόλου! Μόνο μέσα στη Γραφή μπορούμε να βρούμε μια πειστικά αληθινή εικόνα της ζωής ενός ανθρώπου με τόσο ζωηρές αντιθέσεις, τόσο ισχυρό κι εν τούτοις αδύνατο από μερικές απόψεις, ναι, τόσο όμοιο με πολλούς από μας! Βλέπομε ένα άνθρωπο με παρρησία, με ισχυρή πίστι κι εν τούτοις γεμάτο από τις αδυναμίες μιας ισχυρά συγκινησιακής φύσεως, ορμητικό, που να μεταπηδά από το ένα άκρο σε άλλο. Η Γραφική αφήγησις δεν του απονέμει δόξα ούτε τον δικαιολογεί. Αυτή η ιδία η εντιμότης του λάμπει μέσω του γεγονότος ότι το υπόμνημα που πραγματεύεται πολύ πιο αυστηρά με τα σφάλματά του, είναι το ευαγγέλιον του Μάρκου, το οποίο βασίζεται σε όσα ο ίδιος είπε! Πραγματικά είναι ένα έντιμο υπόμνημα.

Υπάρχει, επίσης, ένα μάθημα πίστεως και ενθαρρύνσεως για όλους τους Χριστιανούς με το ότι ο Πέτρος παρέμεινε πιστός ως το τέλος. Παρά τα επανειλημμένα σφάλματά του, δεν απεθαρρύνθη ούτε αισθάνθηκε πικρία ώστε να παύση και ούτε, γι’ αυτό το ζήτημα, έδειξαν ο Ιεχωβά ή ο Κύριός του Ιησούς Χριστός, ανυπομονησία για να τον αποβάλουν. Τι μάθημα για τους Χριστιανούς όταν έχουν τάσι ν’ αποθαρρύνονται επειδή υπερνικήθηκαν από κάποιο σφάλμα! Αλλά η μετάνοιά μας πρέπει να είναι γνησία όπως ήταν του Πέτρου, διότι διαβάζομε ότι «έκλαυσε πικρώς.»​—Ματθ. 26:75.

Και στην αφήγησι του Πέτρου βλέπομε, επίσης, τη μεγαλοψυχία του Κυρίου του, Ιησού Χριστού. Ο Ιησούς δεν απέρριψε τον Πέτρο εξαιτίας της ορμητικότητός του. Ο Ιησούς εκυβερνάτο πάντοτε από την βασισμένη σε αρχές αγάπη, όχι από αίσθημα ή προσωπική ευαισθησία. Έτσι, μολονότι προτιμούσε τον απόστολο Ιωάννη, για τον οποίο έτρεφε ειδική στοργή, εχορήγησε στον Πέτρο πολλά θαυμαστά προνόμια. Πραγματικά, πολλή ωφέλεια προκύπτει στην εξέτασι του Βιβλικού υπομνήματος ενός τόσο γεμάτου ζωή ανθρώπου, του αποστόλου Πέτρου!

[Υποσημειώσεις]