Πλήρωσις των «Ωρών Μονώσεως» με Τέρψι
ΜΙΑ δέκα εννέα ετών ηλικίας σύζυγος νεαρού Αφρικανού διπλωμάτου στα Ηνωμένα Έθνη, πήδησε στις 15 Οκτωβρίου 1966 από το παράθυρο του δεκάτου ογδόου ορόφου του πολυτελούς διαμερίσματός της στην πόλι της Νέας Υόρκης και πέθανε. Η αστυνομία είπε ότι «δεν υπήρχε προφανής αιτία γι’ αυτή την τραγωδία.» Αλλά στους διαδρόμους των Ηνωμένων Εθνών εψιθυρίζετο ότι αιτία ήταν η μοναξιά.
Η μοναξιά είναι μια κοινή ασθένεια στον κόσμο σήμερα. Παρουσιάζει συγκεκριμένα σωματικά συμπτώματα, όπως αίσθημα μελαγχολίας, αμηχανίας και ελλείψεως ασφαλείας. Αυτές οι συγκινήσεις συχνά προέρχονται από την απώλεια στοργικής ανθρωπίνης συντροφιάς.
Ποιοι είναι μονήρεις άνθρωποι; Είναι άτομα που έχουν ανάγκη της συντροφιάς άλλων και για κάποιο λόγο δεν μπορούν να έλθουν σ’ επαφή. Είναι συχνά συνεσταλμένα, εσώστροφα νεαρά άτομα που βρίσκονται μακριά από το σπίτι· μόνοι ανύμφευτοι άνδρες που η ανεξαρτησία τους μετετράπη σε απομόνωσι· οι χήρες που νοσταλγούν στοργή· οι άγαμες κόρες που ζητούν να νυμφευθούν· οι ηλικιωμένοι πατέρας και μητέρα που τα παιδιά των τους άφησαν μόνους· οι ασθενείς που οι υγιείς τους έχουν λησμονήσει· νυμφευμένα άτομα που επέτρεψαν σε πολυάσχολα προγράμματα να τους εμποδίσουν να βλέπουν το πρόσωπο που αγαπούν. Αυτά είναι άτομα που αισθάνονται μόνα και έχουν ανάγκη να αισθανθούν την θερμότητα της ανθρωπίνης στοργής.
Τι μπορεί να γίνη για να βοηθηθούν; Τι μπορούν τα ίδια αυτά άτομα να κάνουν για να βοηθήσουν τον εαυτό τους;
Ένα έργο με σκοπό αποτελεί ασφάλεια εναντίον της μοναξιάς. Μια γυναίκα, η οποία μαγειρεύει και περιποιείται το σπίτι για μια οικογένεια που δείχνει εκτίμησι συνήθως κρατεί τον εαυτό της δημιουργικώς απησχολημένο και διανοητικώς υγιή. Η γιαγιά, η οποία βοηθεί τη νύμφη της στο ζήτημα των παιδιών, ο παππούς, ο οποίος επισκευάζει πράγματα του σπιτιού, αισθάνονται ότι είναι χρήσιμοι, δραστήριοι, αναγκαίοι. Η σκέψις ότι εργάζεται ένας για άλλους ή για τον εαυτό του βοηθεί στο ν’ αποφεύγεται η κατάθλιψις της διανοίας. Κρατεί τους ανθρώπους μακριά από το να αισθάνονται λύπη για τον εαυτό τους.
Ειδικώς τα άγαμα άτομα έχουν ανάγκη να συμπληρώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους με έργο που έχει σημασία, αν θέλουν ν’ αποφύγουν τα αίσθημα της μοναξιάς. Μερικοί έχουν επιδοθή σε χρήσιμες προσφιλείς απασχολήσεις, που απορροφούν και οι οποίες αργότερα έγιναν προσοδοφόρες εργασίες, όπως φωτογραφία, η καλλιέργεια λουλουδιών, ο ελαιοχρωματισμός, η συγγραφή και άλλες δραστηριότητες.
ΕΠΙΔΕΙΞΙΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους υπερνικήσεως της μοναξιάς είναι να δείχνωμε ενδιαφέρον για τους άλλους. Τα μονήρη άτομα έχουν ανάγκη να εκφράζουν περισσότερη αγάπη προς τους άλλους. Πρέπει να υπάρχη όχι μόνο αγάπη για τους άλλους, αλλά επίσης και ενδιαφέρον για τους άλλους. Και αυτό αληθεύει είτε πρόκειται για άρρεν ή για θήλυ, για έγγαμο ή άγαμο άτομο. Τονίζοντας αυτό το σημείο, το εδάφιο Παροιμίαι 18:24 λέγει: «Ο άνθρωπος ο έχων φίλους, πρέπει να φέρηται φιλικώς.» Το να έχη ένας πολλούς φίλους τον προφυλάσσει από το να γίνη εγωκεντρικός και τον βοηθεί να εξασφαλίζη ευχάριστες στιγμές και χαρούμενες σκέψεις, οι οποίες, με τη σειρά τους, αποτελούν προστασία κατά της μοναξιάς.
Ένας τρόπος να δείξωμε ενδιαφέρον για τους άλλους είναι να κάνωμε κάτι γι’ αυτούς, όπως το να προσκαλούμε γείτονας και φίλους σε γεύμα. Ο προγραμματισμός αυτών των ευκαιριών δημιουργεί ενδιαφέρον, δραστηριότητα κι ευχαρίστησι. Άγαμες κόρες διεπίστωσαν ότι το να κάνουν γλυκίσματα για τα παιδιά είναι μια ευχάριστη διέξοδος. Το ράψιμο και πλέξιμο για άλλες είναι επίσης ευχάριστο.
Υπάρχει σήμερα μεγάλη ανάγκη χαράς για τους ανθρώπους. Ένας παρατηρητής είπε ότι σχεδόν ο καθένας που εγνώριζε ήταν «ή μονήρης ή φοβισμένος.» Γιατί να μη κάνετε ένα κατάλογο των ηλικιωμένων και ασθενών, των γυναικών και ανδρών που βρίσκονται σε χηρεία που γνωρίζετε ότι θα μπορούσαν να έχουν ανάγκη χαράς; Κατόπιν επισκεφθήτε τους και σκορπίστε ανάμεσά τους την ακτινοβολία της ελπίδος. Παίρνετέ τους στο τηλέφωνο ή στέλνετέ τους μια κάρτα ή μια επιστολή. Δίνετε χαρά σε θλιμμένες ψυχές και θα λάβετε χαρά.—Παροιμ. 11:25.
Ακόμη μεγαλύτερη χαρά απολαμβάνομε όταν βοηθούμε ανθρώπους με πνευματικό τρόπο. Σ’ αυτό το σημείο οι μάρτυρες του Ιεχωβά βρίσκονται σε ειδικά πλεονεκτική θέσι, διότι αυτή η φύσις της διακονίας των τους φέρνει σ’ επαφή με ανθρώπους οι οποίοι έχουν ανάγκη από παρηγορία και ελπίδα. Όταν ανυψώνωμε τις ελπίδες των άλλων, όταν ενισχύωμε την πίστι των σ’ ένα λαμπρότερο μέλλον και κατευθύνωμε την πορεία των προς την οδό της αιωνίας ζωής, τότε κάνομε ευτυχείς όχι μόνο αυτούς αλλά κι εμάς τους ίδιους. Καθώς είπε ο Ιησούς Χριστός: «Μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη.» (Πράξ. 20:35) Το να δίνη ένας με πνευματικό τρόπο είναι ασφάλεια κατά της μοναξιάς. Διότι οι ευτυχείς άνθρωποι είναι σπανίως, αν είναι καν, μονήρεις.
Ακόμη και οι ασθενείς, οι οποίοι πολύ εύκολα υπόκεινται στην επίδρασι της μοναξιάς, μπορούν να βοηθηθούν βοηθώντας άλλους πνευματικώς. Παραδείγματος χάριν, μια κυρία περιωρισμένη σε μια τροχοφόρο πολυθρόνα έγραφε επιστολές για τη βασιλεία του Θεού σε ενοίκους πολυκατοικιών όπου η επίσκεψις ήταν δυσχερής. Χρησιμοποιούσε, επίσης, το τηλέφωνο αποτελεσματικά. Διεξήγε Γραφικές μελέτες και έκανε άλλους ευτυχείς.
Ένας εικοσαετής νέος, ο οποίος ήταν θύμα εγκεφαλικής παραλύσεως, όχι μόνο ήταν περιωρισμένος σ’ ένα τροχοφόρο κάθισμα αλλά και η ομιλία του δεν ήταν πολύ ευκρινής. Τι μπορούσε να κάμη για ν’ αποφύγη τη μοναξιά; Έμαθε δακτυλογραφία, και η γραφομηχανή του άρχισε σύντομα να ομιλή γι’ αυτόν. Δακτυλογραφούσε επιστολές σε συγγενείς και φίλους, έπαιρνε δε επίσης ονόματα από τις τοπικές εφημερίδες και τον τηλεφωνικό κατάλογο. Είναι μονήρης; Θα μπορούσε πολύ εύκολα να γίνη αν παρέμενε στη θέσι του και δεν έκανε τίποτε. Αλλά τώρα είναι πάρα πολύ απησχολημένος κι έτσι δεν είναι μονήρης.
Η ανάγνωσις της Γραφής πλουτίζει πάντοτε τη διάνοια. Χαροποιεί και ανακουφίζει. Εν τούτοις, όταν διαβάζωμε τον Λόγο του Θεού με σκοπό να βοηθήσωμε άλλους, όταν διαβάζωμε με τη σκέψι να πούμε στους άλλους αυτό που διαβάζομε, τότε η πείρα γίνεται διπλά ανταποδοτική. Μια τέτοια ανάγνωσις κάνει να περνά ο χρόνος γρήγορα, και δεν αφήνει χώρο για μοναξιά.
Όταν είσθε μόνοι, υπάρχει πάντοτε η προσευχή στον Θεό. Η επικοινωνία με τον Θεό μέσω προσευχής δεν γνωρίζει φραγμούς ή όρια. Το να γνωρίζωμε ότι ‘Ο Θεός φροντίζει περί ημών’ είναι πράγματι παρηγορητικό! (1 Πέτρ. 5:7) Αδιάφορο ποια είναι η κατάστασίς μας, υπάρχει πάντοτε ο Θεός, όπως στοργικά μας επληροφόρησε ο Ιησούς Χριστός: «Ιδού, έρχεται ώρα και ήδη ήλθε, να σκορπισθήτε έκαστος εις τα ίδια, και να αφήσετε εμέ μόνον· αλλά δεν είμαι μόνος, διότι ο Πατήρ είναι μετ’ εμού.» (Ιωάν. 16:32) Να το ενθυμήσθε αυτό στη διάρκεια των ωρών της μονώσεώς σας και «η ειρήνη του Θεού, η υπερέχουσα πάντα νουν, θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας δια του Ιησού Χριστού.»—Φιλιππησ. 4:7.