«Δίδαξον το Παιδίον . . .»

ΕΙΝΑΙ φανερό ότι η εκπαίδευσις που δίδεται τώρα στα σχολεία δεν συμφωνεί με αυτήν που δίνει η Γραφή. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά οφείλουν να λάβουν μια σταθερή στάσι υπέρ της αληθείας και να δείξουν την εκτίμησί τους για την παιδεία του Ιεχωβά μάλλον παρά για την παιδεία του κόσμου. Στη Γαλλία λίγες ημέρες πριν από την 1η Νοεμβρίου ένας διευθυντής σχολείου ανέθεσε στις μαθήτριες να μάθουν μια απαγγελία για να την πουν μπροστά στο μνημείο του πολέμου. Κάποιο πρωί εζητήθη από τους μαθητάς ν’ απαγγείλουν αυτό το μάθημα στην τάξι, ο ένας μετά τον άλλο. Μια μικρή αδελφή που ήταν σ’ αυτή την τάξι διεπίστωσε ότι δεν μπορούσε να κάμη αυτό που έκαναν και οι άλλες μαθήτριες. Εγνώριζε ότι η επιδοκιμασία του Ιεχωβά είναι πιο σπουδαία από τους καλούς βαθμούς που πιθανόν θα της έδινε ο διδάσκαλός της. Όταν ήλθε η σειρά της ν’ απαγγείλη, παρέμεινε απλώς καθισμένη, κι έτσι δεν έλαβε βαθμό. Επειδή αυτή η αδελφή είναι πάντα καλά προετοιμασμένη, ο διδάσκαλος σκέφθηκε να την ερωτήση στο διάλειμμα γιατί δεν είχε προετοιμάσει την απαγγελία της. Του εξήγησε ότι δεν μπορούσε να κάμη κάτι που ήταν εναντίον της συνειδήσεώς της. Επειδή ως μάρτυς του Ιεχωβά, δεν ήθελε να ομιλή στους νεκρούς, οι οποίοι δεν μπορούν ν’ ακούσουν, αλλά και ακόμη περισσότερο, υπήρχαν λέξεις μέσα στο ποίημα που ήσαν αντίθετες με τις Γραφές, όπως «ότι ο Θεός σπαταλούσε τον χρόνο Του για να δημιουργήση άστρα και άνθη.» Ο διδάσκαλος απεφάσισε τότε ν’ αλλάξη τον κακό βαθμό σε καλό. Την επομένη ημέρα ολόκληρη η τάξις επανέλαβε την ίδια απαγγελία, αλλά η μικρή αδελφή παρέμεινε καθισμένη δίχως όμως να λάβη την αποδοκιμασία του διδασκάλου.​—Από το Βιβλίον του Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 1967.