Η Βασιλεία του Θεού εις Χείρας του Χριστού

Τίνος βασιλεία είναι​—του Θεού ή του Χριστού; Γιατί ο Χριστός γίνεται ο βασιλεύς της;

«ΕΛΘΕΤΩ η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.»​—Ματθ. 6:10.

Όταν ο Ιησούς εδίδαξε τους μαθητάς του να προσεύχονται κατ’ αυτό τον τρόπο, τους εδίδασκε να προσεύχονται για τη βασιλεία του Θεού, τη βασιλεία του ‘Πατρός αυτών του εν τοις ουρανοίς’. (Ματθ. 6:9) Μολονότι στο Γραφικό βιβλίο του Ματθαίου γίνεται επανειλημμένως λόγος γι’ αυτή τη βασιλεία ως τη «βασιλεία των ουρανών», μέσα στα βιβλία του Μάρκου και του Λουκά τακτικά αποκαλείται «η βασιλεία του Θεού.» Ωστόσο, όταν ο Ιησούς εγεννήθη επάνω στη γη, είχε προλεχθή γι’ αυτόν ότι αυτός «θέλει βασιλεύσει . . . εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού δεν θέλει είσθαι τέλος.» (Λουκ. 1:33) Ο Ιησούς ανεφέρθη προσωπικώς στη Βασιλεία ως ιδική του, όταν είπε στον Κυβερνήτη Πιλάτο: «Η βασιλεία η εμή δεν είναι εκ του κόσμου τούτου’. . . η βασιλεία η εμή δεν είναι εντεύθεν.» (Ιωάν. 18:36) Ίσως να ερωτήσετε, Μπορεί να είναι η Βασιλεία και του Θεού και του Χριστού συγχρόνως;

Προφανώς ναι, εφόσον εις Εφεσίους 5:5 ο απόστολος, ομιλώντας για ανάξια άτομα, εδήλωσε ότι ένα τέτοιο άτομο «δεν έχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεού.» Πώς συμβαίνει αυτό;

Δεν σημαίνει ότι ο Χριστός είναι ο Θεός κι επομένως ίσος με τον Πατέρα του. Η Γραφή έχει αναγράψει τη δήλωσι του ιδίου του Ιησού ότι «ο Πατήρ μου είναι μεγαλήτερός μου.» (Ιωάν 14:28) Πραγματικά, όσο πιο προσεκτικά παρατηρήσωμε το ζήτημα τόσο πιο καταφανές γίνεται ότι ο Χριστός, μολονότι βασιλεύς, κατέχει θέσι κατωτέρα από τον Πατέρα του, τον Ιεχωβά Θεό.

ΙΕΧΩΒΑ Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΑΡΧΩΝ

Μετά τον θάνατο του Ιησού, οι ίδιοι απόστολοι, τους οποίους είχε διδάξει να προσεύχονται, απευθύνθηκαν αργότερα στον Πατέρα του με τον εξής τρόπο: «Δέσποτα Κύριε, συ είσαι όστις έκαμες τον ουρανόν και την γην.»​—Πράξ. 4:24, ΜΝΚ· ΜΜ· ΑΣΜ.

Όπως αυτοί παρεδέχοντο, ο Ιεχωβά είναι ο Παγκόσμιος Κυρίαρχος. Τι σημαίνει αυτό; «Κυρίαρχος» σημαίνει πολύ περισσότερα από απλώς άρχων ή αρχηγός μιας κυβερνήσεως. Σημαίνει εκείνον, ο οποίος είναι η πηγή κάθε δικαιώματος να άρχη, εκείνον, στον οποίο δικαιωματικώς εδρεύει κάθε εξουσία. Ο Ιεχωβά δικαιωματικώς κατέχει αυτή τη θέσι υπεράνω όλων των άλλων λόγω της ιδιότητός του ως του Θεού και επειδή αυτός είναι ο Δημιουργός όλων όσα υπάρχουν. Ο ψαλμωδός έψαλε γι’ αυτόν: «Ο Ιεχωβά ητοίμασε τον θρόνον αυτού εν τω ουρανώ, και η βασιλεία αυτού δεσπόζει τα πάντα.» (Ψαλμ. 103:19, ΜΝΚ) Ανόμοια με τους αρχηγούς των επιγείων κυβερνήσεων σήμερα, των οποίων η εκτελεστική εξουσία υφίσταται διακυμάνσεις και περιορίζεται από ένα χωριστό νομοθετικό σώμα κι ένα χωριστό δικαστικό κλάδο, ο Ιεχωβά δεν περιορίζεται όσον αφορά την εξουσία του. Γι’ αυτό τον λόγο ο προφήτης έγραψε γι’ αυτόν: «Ο Ιεχωβά είναι ο Κριτής ημών, ο Ιεχωβά είναι ο Νομοθέτης ημών, ο Ιεχωβά είναι ο Βασιλεύς ημών αυτός θέλει σώσει ημάς.»​—Ησ. 33:22, ΜΝΚ.

Δίχως να κατέλθη ή να μειωθή καθ’ οιονδήποτε τρόπο η θέσις του ως του Κυριάρχου Άρχοντος, ο Ιεχωβά, εν τούτοις, μπορεί να μεταβιβάση εξουσία και να χορηγήση δύναμι σε άλλους, διορίζοντάς τους να εκτελέσουν το θέλημά του. Επειδή πάντοτε παραμένει Βασιλεύς επάνω από όλους αυτούς, μπορεί να λεχθή σ’ αυτόν: «Η βασιλεία σου βασιλεία πάντων των αιώνων, και η δεσποτεία σου εν πάση γενεά και γενεά.»​—Ψαλμ. 145:13.

Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας βασιλείας εξουσιοδοτημένης από τον Ιεχωβά συναντάται στην περίπτωσι του έθνους Ισραήλ. Αρχίζοντας από χίλια και πλέον χρόνια πριν από τη γέννησι του Χριστού, ο Ιεχωβά μετεβίβασε εξουσία σε ανθρώπους για να υπηρετήσουν ως βασιλείς σ’ εκείνο το έθνος, μεταξύ των οποίων ήσαν ο Σαούλ, ο Δαβίδ, ο Σολομών και άλλοι. Ελέγετο γι’ αυτούς ότι εκάθησαν επί του «θρόνου του Ιεχωβά.» (1 Χρον. 29:23, ΜΝΚ) Γιατί; Διότι υπηρετούσαν ως κεχρισμένοι πληρεξούσιοι βασιλείς, που αντιπροσώπευαν τον Ιεχωβά επάνω στη γη. Γι’ αυτό, μολονότι διαβάζομε για τη ‘βασιλεία του Δαβίδ’ ωσάν να ήταν δική του βασιλεία, βρίσκομε τον ίδιο τον Δαβίδ ν’ αναγνωρίζη σε προσευχή του τον Ιεχωβά ως τον μεγάλο Κυρίαρχο Άρχοντα, λέγοντας: «Σου, Ιεχωβά, είναι η μεγαλωσύνη, και η δύναμις, και η τιμή, και η νίκη, και η δόξα· διότι σου είναι πάντα τα εν ουρανώ και τα επί γης· σου η βασιλεία, Ιεχωβά, και συ είσαι ο υψούμενος ως κεφαλή υπεράνω πάντων.»​—1 Χρον. 29:11, ΜΝΚ.

Ο ΥΙΟΣ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ

Η βασιλεία από ανθρώπους στο έθνος Ισραήλ εξυπηρέτησε τον σκοπό της και αυτός ήταν, κυρίως, να προσκιάση τη βασιλεία εκείνου, τον οποίον ο Θεός θα έκανε Βασιλέα μιας αιωνίας βασιλείας. Μετά την ανατροπή του τελευταίου βασιλέως που εκάθησε επί του θρόνου του Ιεχωβά στην Ιερουσαλήμ, εδόθη στον προφήτη Δανιήλ ένα όραμα, που περιέγραψε το μελλοντικό διορισμό του ιδίου Υιού του Θεού για να υπηρετήση ως Βασιλεύς. Καθώς διαβάζετε στον Δανιήλ 7:13, 14 (ΜΝΚ), σημειώστε πόσο σαφώς η θέσις του Ιεχωβά ως Κυριάρχου ξεχωρίζει, όταν αυτός, ως ο Παλαιός των Ημερών, χορηγή εξουσία στον Υιό του. Η αφήγησις λέγει:

«Είδον εν οράμασι νυκτός, και ιδού, ως Υιός ανθρώπου ήρχετο μετά των νεφελών του ουρανού, και έφθασεν έως του Παλαιού των ημερών, και εισήγαγον αυτόν ενώπιον αυτού. Και εις αυτόν εδόθη η εξουσία, και η δόξα, και η βασιλεία, δια να υπηρετώσιν αυτόν πάντες οι λαοί, τα έθνη, και αι γλώσσαι· η εξουσία αυτού είναι εξουσία αιώνιος, ήτις δεν θέλει παρέλθει, και η βασιλεία αυτού, ήτις δεν θέλει φθαρή.»

Μια συμπαραβολή αυτών των εδαφίων με τα εδάφια Ματθαίος 26:63, 64 δεν αφήνει καμμιά αμφιβολία ότι ο «υιός ανθρώπου» στο όραμα του Δανιήλ είναι ο Χριστός Ιησούς. Σημειώστε πόσο σαφώς παρουσιάζονται στο όραμα οι σχετικές θέσεις του Ιεχωβά και του Υιού του Χριστού Ιησού. Η προφητική εικών δείχνει ότι «εισήγαγον» τον Ιησού Χριστό ενώπιον του Ιεχωβά και ότι κατόπιν ο Ιεχωβά, ως ο Υπέρτατος κι επομένως ως η Πηγή κάθε δικαιώματος για εξουσία, ‘δίνει’ στον Υιό του ‘εξουσία, και δόξα και βασιλεία.’ Ισότης; Δεν υπάρχει εδώ ούτε ελάχιστο σημείο γι’ αυτό.

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ

Τι είναι, λοιπόν, αυτή η βασιλεία, που λαμβάνει ο Χριστός από τον Πατέρα του; Είναι μήπως ένας «άρχων ανδρείκελον» απλώς, όπως πολλοί βασιλείς σήμερα, οι οποίοι δεν διαθέτουν οι ίδιοι πραγματική εξουσία ελέγχου; Ή είναι ένας «απόλυτος μονάρχης», δηλαδή, ένας, ο οποίος δεν οφείλει να δώση λόγο σε άλλους και του οποίου η εξουσία δεν υπόκειται σε περιορισμούς;

Το ότι ο Χριστός δεν είναι ένας «άρχων ανδρείκελον» μπορεί ν’ αποδειχθή από τα ίδια τα λόγια του, μετά την ανάστασί του και ακριβώς προτού ανέλθη στις ουράνιες αυλές του Ιεχωβά, όταν είπε στους μαθητάς του: «Εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης.» (Ματθ. 28:18) Γι’ αυτόν το λόγο δίνεται στο όραμα του Δανιήλ η εντολή «να υπηρετούν αυτόν πάντες οι λαοί, τα έθνη, και αι γλώσσαι.» Ο Χριστός, επομένως, δεν αντλεί τη δύναμι της εξουσίας του από τη «συγκατάθεσι του κυβερνωμένου», όπως στη δημοκρατία ή την επίγεια περιωρισμένη μοναρχία, αλλά την αντλεί κατ’ ευθείαν από την αληθινή Πηγή Εξουσίας, τον Ιεχωβά Θεό. Του εδόθη αυτή η εξουσία κατόπιν αιτήσεως που έκαμε στον Πατέρα του, προς εκπλήρωσιν της προσκλήσεως του Θεού, που διατυπώνεται στον Ψαλμό 2:8, 9: «Ζήτησον παρ’ εμού, και θέλω σοι δώσει τα έθνη κληρονομίαν σου, και ιδιοκτησίαν σου τα πέρατα της γης· θέλεις ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά· ως σκεύος κεραμέως θέλεις συντρίψει αυτούς.»

Σε μια από τις παραβολές του ο Ιησούς εξεικόνισε τον εαυτό του ως να ήταν «άνθρωπος τις ευγενής [ο οποίος] υπήγεν εις χώραν μακράν [δηλαδή, στον ουρανό], δια να λάβη εις εαυτόν βασιλείαν, και να υποστρέψη.» (Λουκ. 19:12) Έδειξε, όμως, ότι η βασιλεία του θα απερρίπτετο από την πλειονότητα των κατοίκων της γης, όταν επρόσθεσε: «Οι συμπολίται αυτού όμως εμίσουν αυτόν, και απέστειλαν κατόπιν αυτού πρέσβεις, λέγοντες, Δεν θέλομεν τούτον να βασιλεύση εφ’ ημάς.» (Εδάφ. 14) Λόγω ακριβώς αυτής της εναντιώσεως στην εξουσία με την οποία περιεβλήθη από τον Θεό, ο Βασιλεύς Χριστός Ιησούς θ’ αναγκασθή να συντρίψη επίγειες κυβερνήσεις στον επικείμενο πόλεμο του Αρμαγεδδώνος.​—Δαν. 2:44· Αποκάλ. 16:14-16.

Ο Ιησούς, όμως, είπε ότι κάθε εξουσία εδόθη σ’ αυτόν, όχι μόνο στη γη, αλλά επίσης και «εν ουρανώ.» (Ματθ. 28:18) Τι σημαίνει αυτό; Μήπως αυτό τον καθιστά Απόλυτο Μονάρχη ολοκλήρου του σύμπαντος;

Η εξουσία του Χριστού στους ουρανούς φαίνεται από τη δήλωσι εις Φιλιππησίους 2:10 «δια να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων.» Όπως συμβαίνει με όλους τους κατοίκους της γης, έτσι, επίσης, και τα εκατομμύρια των αγγελικών υιών του Θεού υπόκεινται όλοι στην εξουσία του Χριστού. (Βλέπε, επίσης, Εβραίους 1:4-6, 13, 14.) Ωστόσο, εξαιρείται Ένας στους ουρανούς, και αυτό θέτει τον μόνον περιορισμό στη βασιλεία του Χριστού. Γι’ αυτό, το επόμενο εδάφιο της προς Φιλιππησίους επιστολής, κεφάλαιο δεύτερο, προσθέτει: «Και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός.»​—Φιλιππησ. 2:11.

Ναι, μολονότι όλοι οι άλλοι στο σύμπαν του Θεού υπόκεινται στην εξουσία του Υιού, αυτός ο ίδιος ο Χριστός Ιησούς παραμένει υποκείμενος στον Πατέρα του και Θεόν, τον μόνο Απόλυτο Μονάρχη. Όπως εξηγεί ο απόστολος Παύλος: «“Πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού [του Χριστού]·” όταν δε είπη ότι πάντα είναι υποτεταγμένα, φανερόν ότι εξαιρείται ο υποτάξας εις αυτόν τα πάντα. Όταν δε υποταχθώσιν εις αυτόν τα πάντα, τότε και αυτός ο Υιός θέλει υποταχθή εις τον υποτάξαντα εις αυτόν τα πάντα, δια να ήναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι.»​—1 Κορ. 15:27, 28.

Σε όλη την αιωνιότητα και το διάστημα ο Ιεχωβά Θεός θα συνεχίση να είναι ο μόνος και νόμιμος Υπέρτατος Άρχων. Ποιος καλός σκοπός εξυπηρετείται, λοιπόν, με το να τον αντιπροσωπεύη και να υπηρετή ο Υιός του ως ο κεχρισμένος Εκτελεστής του θελήματος του Θεού; Ασφαλώς δεν είναι για ν’ απαλλάξη τον Ιεχωβά από ευθύνη ή να ελαφρύνη κατά κάποιο τρόπο το έργο του. Πώς θα μπορούσε να συμβαίνη αυτό, εφόσον αυτός εξακολουθεί να είναι η πραγματική Πηγή κάθε εξουσίας του Υιού του; (Ησ. 40:28· Εβρ. 1:8) Προφανώς, λοιπόν, αυτή η διευθέτησις είναι μια εκδήλωσις της θαυμαστής αγάπης του Ιεχωβά, λόγω της οποίας χορηγεί αυτό το μεγάλο προνόμιο στον Υιό του. Ο Υιός του εξεπαιδεύθη στα δεξιά του Πατρός του· εδοκιμάσθη ως το έσχατο όριο, κατέστη τέλειος γι’ αυτή τη θέσι· κατέχει την ικανότητα και τη σοφία που απαιτούνται γι’ αυτό το καθήκον. Τώρα ο Πατέρας του φιλάγαθα τον εξυψώνει σε μια θέσι, που επιτρέπει στον Υιό να χρησιμοποιήση αυτό το κεφάλαιο στην πιο μεγάλη δυνατή έκτασι και για το μέγιστο καλό όλων. Εκδηλώνει απόλυτη εμπιστοσύνη σ’ αυτόν, διότι γνωρίζει ότι η στάσις του δοκιμασμένου Υιού του είναι: «Χαίρω, Θεέ μου, να εκτελώ το θέλημά σου· και ο νόμος σου είναι εν τω μέσω της καρδίας μου.»​—Ψαλμ. 40:8· βλέπε, επίσης, Εβραίους 5:7-9· 10:5-7.

Συγχρόνως αυτή η διευθέτησις αποτελεί διεκδίκησι της θέσεως του Ιεχωβά ως του πραγματικού Κυριάρχου, κατά της οποίας έγινε πρόκλησις από τον Σατανά από την εποχή του ιστορικού στασιασμού στην Εδέμ και κατόπιν. Πόσο ψευδής υπήρξε ο ισχυρισμός του Εναντιουμένου ότι θα μπορούσε να κατακτήση και νομίμως να διακρατήση τη θέσι ενός ανταγωνιζομένου κυριάρχου με το να παροτρύνη ανθρώπους να ενεργούν ανεξάρτητα από τον Θεό και να δημιουργήση ακόμη δυσαρέσκεια μεταξύ μερικών από τους ουρανίους υιούς του Θεού! Τι συντριπτική ήττα θα εδοκίμασε αυτός, όταν ο Υιός του Θεού επάνω στη γη απέρριψε κάθε πειρασμό του και υπέμεινε όλες τις ύπουλες προσπάθειες του Σατανά να διαρρήξη την ακεραιότητά του, αποθνήσκοντας πιστός στην κυριαρχία του Πατρός του! Μολονότι ο Σατανάς προέβαλε τον εαυτό του ως τον ‘άρχοντα του κόσμου τούτου’, ο Ιησούς Χριστός με την πορεία του διακρατήσεως ακεραιότητος ‘ενίκησε τον κόσμον’ και απέδειξε ότι ο άρχων του ήταν άξιος μόνο καταστροφής.​—Ιώβ 1:6-11· Αποκάλ. 12:3, 4· Ιωάν. 12:31· 16:33.

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΧΟΡΗΓΕΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ

Ο Βασιλεύς Χριστός Ιησούς δεν είναι ιδιοτελής σχετικά με τη βασιλική του θέσι, αλλ’ ακολουθεί το στοργικό παράδειγμα του Πατρός του. Μοιράζεται μαζί με άλλους το προνόμιο της βασιλικής του εξουσίας. Τη νύχτα του θανάτου του ως ανθρώπου, είπε σε μερικούς από αυτούς: «Σεις δε είσθε οι διαμείναντες μετ’ εμού εν τοις πειρασμοίς μου· όθεν εγώ ετοιμάζω εις εσάς βασιλείαν, ως ο Πατήρ μου ητοίμασεν εις εμέ, δια να τρώγητε και να πίνητε επί της τραπέζης εν τη βασιλεία μου· και να καθίσητε επί θρόνων, κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ.» (Λουκ. 22:28-30) Εκείνοι, οι οποίοι εφέρθησαν από τον Ιησού σ’ αυτή τη διαθήκη για τη βασιλεία και οι οποίοι θ’ αποτελέσουν τους βασιλικούς συγκληρονόμους του, εξεικονίζονται στην ουράνια θέσι των στο 14ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Ο αριθμός των αναφέρεται εκεί ως 144.000, όλοι των δε «ηγοράσθησαν από των ανθρώπων, απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον.»​—Εδάφια 1, 3, 4.

Σ’ αυτούς μαζί με την Κεφαλή των, τον Χριστόν Ιησού, ανεφέρετο το προφητικό όραμα του Δανιήλ ως τους «αγίους» λέγοντας: «Ήλθεν ο Παλαιός των ημερών, και εδόθη η κρίσις εις τους αγίους του Υψίστου· και ο καιρός έφθασε, και οι άγιοι έλαβον την βασιλείαν. Και η βασιλεία, και η εξουσία, και η μεγαλωσύνη των βασιλειών των υποκάτω παντός του ουρανού, θέλει δοθή εις τον λαόν των αγίων του Υψίστου, των οποίων η βασιλεία είναι βασιλεία αιώνιος, και πάσαι αι εξουσίαι θέλουσι υπηρετήσει και υπακούσει εις αυτούς.» (Δαν. 7:22, 27, ΜΝΚ) Τι προνόμιο έχουν διότι υπεστήριξαν την κυριαρχία του Ιεχωβά και προσεκολλήθησαν σ’ αυτήν!

Ακόμη και επάνω στη γη, που θα μεταμορφωθή σε παράδεισο από τον Βασιλέα και θα κατοικηθή από άνδρες και γυναίκες που αγαπούν δικαιοσύνη και οι οποίοι υποστηρίζουν την κυριαρχία του Ιεχωβά, θα υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι θα ασκούν εξουσία από αυτόν. Ο προφήτης προείπε πριν από πολύν καιρό: «Ιδού, βασιλεύς θέλει βασιλεύσει εν δικαιοσύνη, και άρχοντες θέλουσιν άρχει εν κρίσει.» (Ησ. 32:1) Δείχνοντας πού αυτοί οι άρχοντες βασιλεύουν, ο Ψαλμός 45:16 λέγει: «Αντί των πατέρων σου θέλουσιν είσθαι οι υιοί σου· αυτούς θέλεις καταστήσει άρχοντας επί πάσαν την γην.» Είτε από τους αναστημένους προπάτορες του Ιησού, όπως ο Νώε, ο Αβραάμ, ο Δαβίδ και άλλοι, είτε από πιστούς ανθρώπους πιο προσφάτων χρόνων, όλοι αυτοί θ’ αντιπροσωπεύουν πιστά τον Βασιλέα. Όλοι ‘κλίνουν γόνυ εις αυτόν’ ως μια αναγνώρισι της κυριαρχίας του Πατρός του, λόγω της οποίας ο Χριστός κυβερνά.

Για όλους τους αγγέλους του Θεού, για όλους τους 144.000 συγκληρονόμους του Χριστού στη Βασιλεία, για όλους τους επιγείους ‘άρχοντας’ καθώς και για όλους τους άλλους επιγείους υπηκόους του, ο Χριστός Ιησούς θα χρησιμεύση για πάντα το Πρότυπο και Παράδειγμά των υπακοής στο θέλημα του Πατρός του. Θα είναι το θεόδοτο υπόδειγμα των όσον αφορά την κατάλληλη άσκησι εξουσίας, που ελήφθη από τον μεγάλο Κυρίαρχο του σύμπαντος, Ιεχωβά Θεό. Τι σοφή και στοργική διευθέτησις!