Πενήντα Χρόνια Δούλος του Θεού Μου

Αφήγησις υπό Τ. Ι. Σώλλιβαν

ΣΤΗ διάρκεια του χειμώνος του 1911, όταν εργαζόμουν στην περιοχή των «Μπρούκλυν Χάιτς» κοντά στη Νέα Υόρκη, ένας φίλος έκαμε τη δήλωσι ότι ο Πάστωρ Ρώσσελ δεν επίστευε στην ύπαρξι του άδου. Αυτό μου έκαμε εντύπωσι. Ουδέποτε μπόρεσα να συμβιβάσω τη διδασκαλία των αιωνίων βασάνων με τον Θεόν της αγάπης, της συμπαθείας και της κατανοήσεως, όπως τον αντελαμβανόμουν να είναι. Μου έκαμε εντύπωσι το γεγονός ότι ένας κήρυξ του αναστήματος του Πάστορος Ρώσσελ δεν επίστευε στην ύπαρξι του άδου. Εν τούτοις, δεν άκουσα περισσότερα γι’ αυτές τις δοξασίες ως το 1913.

Τον Νοέμβριο του 1913, στο Ουίννιπεγκ του Καναδά, μου έγινε η δεύτερη νύξις για το ζήτημα αυτό. Βρισκόμουν εκεί βοηθώντας στην εγκατάστασι ενός συστήματος ελέγχου λογαριασμών για ένα συγκρότημα ξενοδοχείων που οικοδομούσαν οι σιδηρόδρομοι. Μεταξύ του προσωπικού ήταν μια νεαρά κυρία, που διέφερε ριζικά από τους συνήθεις υπαλλήλους των ξενοδοχείων. Είχε πάντοτε μια Γραφή μαζί της, σε εμφανές δε μέρος μέσα στο γραφείο της ήσαν έξη τόμοι των Γραφικών Μελετών του Πάστορος Ρώσσελ. Ήταν πολύ έμπειρη στη χρήσι της Γραφής της. Ακόμη και η διεύθυνσις απηύθυνε σ’ αυτή πολλές Γραφικές ερωτήσεις.

Μερικές φορές ήταν ανάγκη να εργασθούμε ως τα μεσάνυχτα, ή και αργότερα. Όταν στις συγκοινωνιακές αρτηρίες διεκόπτετο η κίνησις κατά τα μεσάνυχτα, αυτή δε έπρεπε να βαδίση πολύ για το σπίτι της, εξέφραζα την προθυμία να την συνοδεύσω. Οι περίπατοι αυτοί επρομήθευσαν ευκαιρία για περαιτέρω συζήτησι σχετικά με τη Γραφή, άλλωστε δε το περιβάλλον ήταν πραγματικά εμπνευστικό. Για να το εκτιμήση ένας αυτό, πρέπει να γνωρίζη τις μεγάλες εκτάσεις με τα λειβάδια του βορειοδυτικού τμήματος της Αμερικής. Η θερμοκρασία εκυμαίνετο γενικώς μεταξύ των 20 και 40 βαθμών κάτω του μηδενός [Φαρενάιτ] κατά την ώρα αυτή της νυκτός. Χιόνι είχε σωρευθή σε κάθε πλευρά του δρόμου, που έφθανε τα τρία έως πέντε πόδια. Ένας ψυχρός, διαυγής, γαλάζιος ουρανός υπεράνω, και το από βορρά φως ή το βόρειο σέλας, που διέσχιζε την ατμόσφαιρα, ετόνιζαν τη μεγαλοπρέπεια και το μεγαλείον της δημιουργίας του Θεού. Το να μιλούμε για τους σκοπούς του Θεού κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες ήταν σε μένα πολύ εντυπωσιακό και ιεροπρεπές. Εφαίνετο να κάνη έκκλησι σε κάθε τι που ήταν μέσα μου για να εκταθή και να συλλάβη την αγάπη και φροντίδα ενός τέτοιου υπερόχου Δημιουργού.

Πράγματι, απέκτησα καλή κατανόησι της Γραφής απ’ αυτές τις συζητήσεις, περισσότερη απ’ ό,τι είχα φαντασθή ποτέ μου ότι ήταν δυνατόν. Κατόπιν, όταν επέστρεφα στο σπίτι μου, έκανα σκέψεις κι ετακτοποιούσα στη διάνοιά μου τα διάφορα σημεία της αληθείας, που είχαμε συζητήσει, όλα δε αυτά είχαν νόημα, διότι συνεδέοντο με τόσο θαυμάσιο τρόπο.

Επιπρόσθετα σ’ αυτές τις ομιλίες, έκανα, επίσης, αξιόλογη ανάγνωσι της Γραφής για πρώτη φορά, δεδομένου ότι, προηγουμένως, επειδή είχα ανατραφή σε Καθολικό περιβάλλον, ουδέποτε την είχα διαβάσει ή μελετήσει. Έπειτα με εισήγαγαν στις τακτικές συναθροίσεις των Σπουδαστών της Γραφής και τους βρήκα ως τον ωραιότερο, τον φιλικώτερο όμιλο ανθρώπων που είχα ποτέ μου γνωρίσει.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΓΙΑ ΑΦΙΕΡΩΣΙ

Όλη αυτή η απασχόλησις με έφερε στο φθινόπωρο του 1915. Η κατάστασις επάνω στη γη ήταν τότε πολύ εντεταμένη. Κατενόησα ότι αντιμετώπιζα μια ζωτική απόφασι. Τώρα, τι επρόκειτο να κάμω; Τα νέφη του πολέμου εκάλυπταν τον Καναδά, κι εγνώριζα ότι αυτό θα μ’ επηρέαζε, καθόσον ήμουν σε στρατεύσιμη ηλικία. Αφού εξήτασα το ζήτημα προσεκτικά και με προσευχή, κατέληξα στην απόφασι ότι ανήκα στην πλευρά του Θεού και συνεπώς έκαμα αφιέρωσι να πράξω το θέλημά Του. Εβαπτίσθηκα λίγες εβδομάδες αργότερα, πριν από τον εορτασμό του Δείπνου του Κυρίου στο 1916. Από τότε, τα πράγματα εξελίχθηκαν γρήγορα. Διεπίστωσα ότι η εργασία μου στο ξενοδοχείο δεν μου παρείχε αρκετό χρόνο για συναθροίσεις και μελέτη. Γι’ αυτό, ανεζήτησα μια πιο κατάλληλη θέσι.

Αν και υπήρχε κατάστασις πολέμου και περιορισμοί που αυτός έφερε, οι αλήθειες της βασιλείας του Θεού μάς ήσαν προσιτές. Το περιοδικό Η Σκοπιά ερχόταν τακτικά, διευκρινίζοντας την αλήθεια. Εγνώριζα ότι ο Θεός ήταν στο πηδάλιο, κατευθύνοντας τον λαό του· έτσι, τίποτ’ άλλο δεν με ανησυχούσε, μολονότι τα πολεμικά τύμπανα χτυπούσαν τώρα με γρήγορο ρυθμό κι εζητείτο από μένα να καταγραφώ για στρατιωτική υπηρεσία. Υπέβαλα αίτησι εξαιρέσεως, αλλ’ αυτή απερρίφθη. Έκαμα έφεσι, αλλά κι αυτή δεν έγινε δεκτή. Εν τούτοις, εξακολούθησα υποβάλλοντας εφέσεις ως το τέλος του πολέμου. Άλλοι Χριστιανοί εστάλησαν σε στρατιωτικά παραπήγματα για να τεθούν υπό περιορισμόν, άλλοι δε ακόμη εστάλησαν στη φυλακή της κομητείας. Με τη βοήθεια του Ιεχωβά κατωρθώσαμε να τους ανεύρωμε και να τους προσφέρωμε οποιαδήποτε βοήθεια μπορούσαμε.

Υπήρχαν ενδιαφέρουσες και διεγερτικές πείρες ο’ εκείνες τις ημέρες. Οι αδελφοί που εκρατούντο έδωσαν μια λαμπρά μαρτυρία, και πολλοί από το προσωπικό εξεδήλωσαν ενδιαφέρον. Συχνά, ένας από τους αδελφούς εβάδιζε στο δρόμο κι ένας στρατιώτης εβάδιζε παραπλεύρως και έκανε τη δήλωσι: «Ο Τζων είναι κρατούμενος. Χρειάζεται μια Μάχαιρα», και προχωρούσε στο δρόμο του. Αλλ’ από την αγγελία αυτή εμείς εγνωρίζαμε ότι ο Αδελφός Τζων είχε στρατολογηθή και ήταν στο πειθαρχείο, είχε δε ανάγκη από μια Γραφή. Κατωρθώναμε να του την προμηθεύσωμε. Αληθινά, ενυπήρχε κίνδυνος, αλλ’ υπήρχε μεγάλη αγάπη και πίστις που εξεδηλώνετο χάριν του Ιεχωβά, της υποθέσεώς του, και του λαού του. Όλοι, όπως εφαίνετο, έχαιραν να προσφέρουν βοήθεια, αψηφώντας τον κίνδυνο, που ενυπήρχε.

Η ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ «ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ»

Παράλληλα με τις πείρες αυτές προχωρούσε και το να τεθή στην κυκλοφορία το βιβλίο της Εταιρίας Το Τετελεσμένον Μυστήριον, ως επίσης και η διανομή του. Ελάβαμε τα εφόδιά μας στον Καναδά και αρχίσαμε τη διανομή, οπότε απηγορεύθη από την κυβέρνησι στο 1918, με την υποκίνησι του κλήρου. Η διαταγή της λογοκρισίας, που έθετε υπό απαγόρευσιν τα έντυπα της Εταιρίας, πιστεύεται ότι ήταν το άμεσον αποτέλεσμα της συνδυασμένης αυτής επιθέσεως του κλήρου και της κυβερνήσεως εναντίον των εκδόσεων της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά.

Αυτό μας έκανε να αντιληφθούμε τον αγώνα υπέρ της καθαράς λατρείας στον Καναδά. Προετοιμάσαμε τα εφόδιά μας από Το Τετελεσμένον Μυστήριον για μια ταχεία και ευρεία διανομή, προβλέποντας εναντίωσι. Όταν η απαγόρευσις κατέστη νόμος, τότε οι αδελφοί έθεσαν σε κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά μια αίτησι για να άρη η κυβέρνησις τους περιορισμούς που είχαν επιβληθή σχετικά με το βιβλίο, ώστε να επιτρέπεται στους ανθρώπους ν’ αποκτούν αυτό το βοήθημα Γραφικής μελέτης χωρίς καμμιά παρέμβασι ή παρενόχλησι. Σ’ έναν άλλο αδελφό και σε μένα ανετέθη να θέσωμε σε κυκλοφορία την αίτησι στις πόλεις Φορτ Ουίλλιαμ και Πορτ Άρθουρ του Οντάριο. Πήγαμε στο Πορτ Άρθουρ και δηλώσαμε τα ονόματά μας σ’ ένα ξενοδοχείο. Έπειτα καθωρίσαμε στο χάρτη τον τομέα και πήγαμε στο έργο. Στην αρχή, εκαλύψαμε τον τομέα με μια έκθεσι, που περιέγραφε τη φύσι του έργου μας, λέγοντας στους ανθρώπους ότι θα ηθέλαμε να την διαβάσουν προσεκτικά και ότι θα ερχόμεθα πάλιν σε μια ή δυο ημέρες για να θέσουν τ’ όνομα τους σε μια αίτησι. Γενικά, οι άνθρωποι μας έκαναν καλή υποδοχή.

ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ

Εν τούτοις, η αστυνομία επέτυχε ένα ένταλμα ερεύνης· ηρεύνησε το δωμάτιο μας και βρήκε τα προσωπικά μας αντίτυπα του βιβλίου Το Τετελεσμένον Μυστήριον. Βρεθήκαμε στη φυλακή εκείνη τη νύχτα, αλλά την επομένη μέρα μας απέλυσαν. Κατά πάσαν πιθανότητα, η σύλληψις και η δημοσιότης επετέλεσαν περισσότερα για να τεθούν τα γεγονότα ενώπιον των ανθρώπων από ό,τι θα έκανε η κυκλοφορία της αιτήσεως. Η εφημερίδα διετυμπάνιζε τη σύλληψί μας στην πρώτη σελίδα, συγκεντρώνοντας την προσοχή σε πολλά δυνατά σημεία της επιστολής που είχαμε διανείμει. Εδιάλεξαν εκείνα στα οποία ο κλήρος και η κυβέρνησις θα έφεραν τις περισσότερες αντιρρήσεις. Η αστυνομία προέβη σε δήμευσι πεντακοσίων ή εξακοσίων αντιτύπων του βιβλίου Το Τετελεσμένον Μυστήριον, που είχαν σταλή στον τομέα για διανομή. Αλλ’ εκείνη τη νύχτα, ενώ η δημοσιότης, που έδωσε η εφημερίδα, είχε φθάσει στο κατακόρυφο, η αστυνομία του Πορτ Άρθουρ έφερε στο οίκημά της αντίτυπα του βιβλίου Το Τετελεσμένον Μυστήριον για τον εαυτό της και τους φίλους της, ούτως ώστε ολόκληρο το απόθεμα διενεμήθη προς χάριν μας!

Αμέσως, μόλις τα νέα της συλλήψεώς μας έφθασαν στο Ουίννιπεγκ, ο στρατός έστειλε ένα φορτηγό αυτοκίνητο γεμάτο με στρατιώτες, που έκαμαν επιδρομή στα σπίτια όπου εμέναμε τώρα, ερευνώντας για απηγορευμένα έντυπα. Ο στρατός μπορούσε να μας συλλάβη και να λεηλατήση την περιουσία μας και να δημεύση ό,τι μας ανήκε, αλλά δεν μπορούσε να μας δικάση. Είμεθα ακόμη πολίται και τα πολιτικά δικαστήρια επέμεναν ότι αυτά ήσαν αρμόδια να μας δικάσουν. Οι πολιτικές αρχές στο Ουίννιπεγκ, οπωσδήποτε, είχαν δείξει απέχθεια για τον αλαζονικό τρόπο, με τον οποίον ο στρατός έκανε επιδρομή στα σπίτια και κατέστρεφε την περιουσία των Χριστιανών. Όταν ο στρατός έκανε επιδρομή σ’ ένα σπίτι, τα έκανε πράγματι άνω-κάτω. Έπαιρνε κάρβουνα, αλεύρι, ζάχαρι και άλλα πράγματα, τα ανακάτευε όλα, και τα άφηνε ουσιαστικώς άχρηστα. Αυτό προξένησε μεγάλη ταραχή σ’ αυτούς που ασκούσαν την πολιτική εξουσία, μερικοί δε απ’ αυτούς έδειξαν το ενδιαφέρον τους με το να είναι όσο μπορούσαν φιλάγαθοι κατά τον χειρισμό των περιπτώσεών μας.

Η επομένη ευκαιρία για να ‘απωθήσωμε τον πόλεμο μέχρι των πυλών’ μάς παρουσιάσθη τον Μάρτιο του 1918, όταν η έκδοσις Νέα της Βασιλείας, Αριθ. 1, παρεδόθη στην κυκλοφορία από την Εταιρία για να διανεμηθή στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αγγλία. Περιείχε ένα άγγελμα που εξέθετε τη θρησκευτική μισαλλοδοξία και προήσπιζε τη Χριστιανική ελευθερία. Ένα μήνα αργότερα, τον Απρίλιο, τα Νέα της Βασιλείας, Αριθ. 2, ενεφανίσθησαν, πραγματευόμενα τη θρησκευτική και πολιτική συνωμοσία. Τον Μάιο τα Νέα της Βασιλείας, Αριθ. 3, εδόθησαν στην κυκλοφορία με τίτλο «Η Πτώσις του Δεσποτισμού Βεβαία—Η Σατανική Στρατηγική Καταδικασμένη σε Αποτυχία.» Αυτές οι εκδόσεις μάς έδωσαν ευκαιρία για δράσι σε μεγάλη κλίμακα. Αξιοποιούσαμε την ημέρα και αρκετό μέρος της νύχτας για τη διανομή τους. Αντελαμβανόμεθα ότι έπρεπε να εργασθούμε γρήγορα. Το άγγελμα που διεδίδετο ήταν δυναμικό, και θέλαμε να διαθέσωμε όλα τα αντίτυπα προτού μας σταματήσουν. Και τα συμπεράσματά μας από αυτή την άποψι, απεδείχθησαν ορθά, διότι, λίγες ημέρες αφότου ετέθησαν σε κυκλοφορία τα Νέα της Βασιλείας, Αριθ. 3, οι αδελφοί που είχαν την ευθύνη του έργου στα κεντρικά γραφεία του Μπρούκλυν εστάλησαν σιδηροδρομικώς στις αναμορφωτικές φυλακές στην Ατλάντα, της Πολιτείας Γεωργίας.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ

Είχα το προνόμιο να επισκεφθώ το Μπέθελ στο Μπρούκλυν κατά την τελευταία περίοδο του θέρους του 1918, ενώ διαρκούσε η κάθειρξις των αδελφών. Εκείνοι, που είχαν εναπομείνει ως υπεύθυνοι του έργου στα κεντρικά γραφεία είχαν εμπιστοσύνη ότι ο Ιεχωβά τελικά θα έδιδε τη νίκη στον λαό του.

Την επομένη άνοιξι, τον Μάρτιο του 1919, οι αδελφοί απεφυλακίσθησαν. Κατόπιν, στις 14 Μαΐου του 1919, το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών απεφάνθη ότι είχαν φυλακισθή παρανόμως. Εμείς, στον Καναδά, αισθανθήκαμε μεγάλη χαρά μαζί με τους αδελφούς μας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σύντομα, πληροφορίες που προέτρεχαν μάς έλεγαν ότι τον Σεπτέμβριο επρόκειτο να διεξαχθή μια συνέλευσις στο Σήνταρ Πόιντ, Οχάιο. Όποιος μπορούσε κατηυθύνετο προς εκείνη τη συνέλευσι. Σ’ αυτή την πρώτη μεταπολεμική συνέλευσι οι αδελφοί εξεδήλωσαν χαρά, ευγνωμοσύνη και μια ανένδοτη αποφασιστικότητα να δουν το έργο τελειωμένο. Μια νέα έκδοσις, το περιοδικό Χρυσούς Αιών, επρόκειτο να τεθή σε κυκλοφορία, η δε σχετική αναγγελία προεκάλεσε σε όλους συγκίνησι. Μας έδωσε ένα επιπρόσθετο μέσον με το οποίο θα εργαζώμεθα. Μου εδόθη το προνόμιο να επιβλέπω το έργο της διανομής του στο Ουίννιπεγκ, οι δε προσπάθειές μας ευλογήθηκαν από την αρχή. Επίσης, διενεμήθησαν μεγάλες ποσότητες από το βιβλιάριο Εκατομμύρια Ήδη Ζώντων Ουδέποτε Θέλουσιν Αποθάνει κι εδόθησαν παντού δημόσιες διαλέξεις πάνω στο θέμα αυτό. Όλ’ αυτά έφεραν μια διέγερσι μεταξύ του κοινού. Ένα συνοδευτικό βιβλιάριο, Συνομιλία με τους Νεκρούς, διενεμήθη, επίσης, ευρέως. Αυτό ήταν αναγκαίο, γιατί οι άνθρωποι είχαν παρακινηθή να πιστεύουν ότι τους ήταν δυνατόν να επικοινωνούν με τους νεκρούς των, ιδιαιτέρως με τους στρατιώτας. Η ιδέα μετεδόθη ταχύτατα. Συγγραφείς, όπως ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, ασχολήθηκαν εντατικά με το θέμα της επικοινωνίας των ζώντων μετά των νεκρών. Εν τούτοις, ο Ιεχωβά είχε ένα πανέτοιμο μέσον για να αντιδράση με την επιρροή του όπου υπήρχαν εκζητηταί της αληθείας, με το βιβλιάριο Συνομιλία με τους Νεκρούς.

Η αλήθεια επεξετάθη πάρα πολύ εκείνες τις ημέρες. Οι συναθροίσεις μας, όσον αφορά τον αριθμό εκείνων που παρευρίσκοντο σ’ αυτές, έκαμαν άλματα από λίγες εκατοντάδες σε 1.800, 1.900 και ακόμη σε 2.000 άτομα. Θέατρα ικανοποιητικών διαστάσεων εγέμιζαν ευκόλως. Πολλοί που είχαν παύσει να συνταυτίζωνται μαζί μας όταν εδιωκόμεθα, άρχισαν να εκτιμούν την οργάνωσι ακόμη μια φορά. Το ίδιο το γεγονός ότι είχε επιζήσει και ήταν ακόμη δραστήρια, έκαμε πολλούς ν’ αρχίσουν να σκέπτωνται.

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΜΠΕΘΕΛ

Το 1922 η Αδελφή Σώλλιβαν κι εγώ παρακολουθήσαμε μια άλλη συνέλευσι στο Σήνταρ Πόιντ, Οχάιο. Όταν επεστρέψαμε απ’ αυτή τη συνέλευσι, είχαμε τη διάπυρη επιθυμία να προχωρήσωμε κάτω από δυσκολίες. Μπορούσαμε να δούμε τον εαυτό μας μέσα στον Θείο σκοπό. Ο Ιεχωβά ήταν στο ναό του και είχε πλησιάσει ο καιρός να διαφημίσουν οι δούλοι του τον Βασιλέα και την Βασιλεία του. Επεστρέψαμε στο σπίτι αποφασισμένοι να ‘ανατινάξωμε τις γέφυρες’ που ήσαν πίσω μας. Υπήρχε μόνον ένας δρόμος ν’ ακολουθήσωμε και αυτός ήταν κατ’ ευθείαν εμπρός μας, όπως κατηύθυνε ο Ιεχωβά. Το καλοκαίρι αυτό υπεβάλαμε αίτησι υπηρεσίας στο Καναδικό Μπέθελ, αλλά ήταν πλήρες σε προσωπικό. Έπειτα υπεβάλαμε αίτησι για το Μπέθελ του Μπρούκλυν. Ενώ οι αιτήσεις μας ήσαν ακόμη εκκρεμείς, προσπαθήσαμε να τακτοποιήσωμε το σπίτι μας κι επετύχαμε να δαπανήσωμε ένα μήνα από το χρονικό διάστημα των ετησίων διακοπών μας στην ολοχρόνια υπηρεσία, ενώ άλλες φορές εκάναμε όσο περισσότερο έργο μπορούσαμε.

Την 1η Νοεμβρίου 1924, η Αδελφή Σώλλιβαν κι εγώ εκλήθημεν να γίνωμε μέλη της οικογενείας του Μπέθελ στο Μπρούκλυν. Περιττόν να πω, ότι ήμεθα πολύ ευτυχείς. Αυτό ήταν η αρχή μιας νέας ζωής για μας. Λίγο μετά την άφιξί μας, έλαβα διορισμό για το Γραφείον Υπηρεσίας [Αγρού], στο οποίον τμήμα έχω παραμείνει μέχρι σήμερα. Κατόπιν διωρίσθηκα ως ένα μέλος του προσωπικού των ομιλητών του Μπέθελ, το οποίον προνόμιο, επίσης, εδέχθηκα με βαθιά ευγνωμοσύνη στον Ιεχωβά. Έπειτα ήλθε το Κυριακάτικο έργο μαρτυρίας από σπίτι σε σπίτι το 1927, καθώς δε ανεπτύσσετο κάθε προοδευτικό βήμα της οργανώσεως, η χαρά μας εμεγάλωνε.

Στη διάρκεια του 1930 έλαβαν χώραν μερικά ιστορικά γεγονότα, ιστορικής σπουδαιότητος, από την άποψι της δικής μας οργανώσεως. Η Καθολική Δράσις διωργάνωσε πολλή εναντίωσι στο Πλαίηνφιλντ, στο Μπέργκενφιλντ και στο Άσμπουρυ Παρκ της Νέας Ιερσέης, και υπήρχε πρόθεσις να καταστραφή ο λαός του Ιεχωβά. Η πλήρης έκθεσις από τον Αδελφό Ρόδερφορδ, τον πρόεδρο της Εταιρίας, της απατηλότητος της παπικής διακηρύξεως περί ενός αγίου έτους στο 1933 συνετέλεσε πολύ στο να εκμανή η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η δαιμονόπνευστη μανία των εξεδηλώθη ιδιαιτέρως κατά την επίθεσι εναντίον των μαρτύρων του Ιεχωβά στο Μάντισον Σκουαίαρ Γκάρντεν τον Ιούνιο του 1939. Η μοιραία απόδειξις περί δαιμονοκρατουμένου όχλου διεκηρύχθη εντατικά ακόμη και δια του ραδιοφώνου. Εν τούτοις, παρά την εναντίωσι ο Αδελφός Ρόδερφορδ παρουσίασε με δύναμι ολόκληρο το άγγελμα, που εξεπέμφθη δια του αέρος. Οι άνθρωποι άκουσαν και μπόρεσαν να φθάσουν σε δικά των συμπεράσματα σχετικά με το πνεύμα που εξεδηλώθη.

Μετά την επίθεσι μέσα στο Μάντισον Σκουαίαρ Γκάρντεν μερικοί από τους αδελφούς μας συνελήφθησαν με ψευδή κατηγορία και ωδηγήθησαν στο αστυνομικό τμήμα, ως επίσης και μερικοί από τους ταραξίας. Ο Αδελφός Ρόδερφορδ επέμενε να μεταβή αμέσως στο αστυνομικό τμήμα για να δη τι μπορούσε να κάμη και για να παράσχη νομικές συμβουλές στους αδελφούς μας. Είχα στην περίπτωσι αυτή το προνόμιο να οδηγώ το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε. Καθώς προχωρούσαμε από το Μάντισον Σκουαίαρ Γκάρντεν προς το αστυνομικό τμήμα, είδαμε να εκδηλώνεται η τρελλή μανία του όχλου, ως, επίσης, και η ανασχετική δύναμις του Θεού μας για να διαφυλάξη τον λαό του. Στο αστυνομικό τμήμα έπρεπε να αγωνισθούμε δια μέσου του όχλου για να μπούμε μέσα. Παρέστη ανάγκη βοηθείας από την αστυνομία για να το επιτύχωμε. Ο Αδελφός Ρόδερφορδ ανέφερε τις λεπτομέρειες των κατηγοριών που είχαν γίνει εναντίον των αδελφών μας και έκαμε διευθετήσεις για την υπεράσπισί των, ενθαρρύνοντάς τους. Κατά την αναχώρησί μας, ο ίδιος δαιμονικός όχλος ήταν ακόμη απ’ έξω. Προσπαθούσαν με βία να μπουν μέσα στο αυτοκίνητο και να παρεμποδίσουν την κίνησί του προς τα εμπρός. Παρέστη ανάγκη για μερικούς από μας να μεταφερώμεθα από το αυτοκίνητο πατώντας στο ανάβαθρο του αυτοκινήτου που έτρεχε, για να συγκρατήσωμε τα πλήθη από το να διαρρήξουν τις πόρτες του και να τις αφήσουν ανοιχτές.

Μου είχε ανατεθή να δώσω την εναρκτήρια ομιλία στην εσπερινή συνάθροισι στο Μάντισον Σκουαίαρ Γκάρντεν και απορούσα σχετικά με το τι περίπου επρόκειτο να συμβή όταν επεστρέψαμε. Ήταν αξιοθαύμαστο να παρατηρούμε την αλλαγή. Όλοι οι εχθροί είχαν εκλείψει κι επικρατούσε ειρήνη και ησυχία. Στη διάρκεια της τελικής συναθροίσεως της εσπέρας εφαίνετο ωσάν ο Ιεχωβά να είχε εγερθή και ειπεί, ‘Ειρήνη, να είσθε ήσυχοι’, και ωσάν να είχε ωθήσει τ’ απορρίμματα προς το δρόμο τους.

Μετά τον θάνατο του Αδελφού Ρόδερφορδ στις αρχές του 1942, όλα τα μέλη των δύο συμβουλίων των διευθυντών των σωματείων της Εταιρίας, Νέας Υόρκης και Πενσυλβανίας, συνήλθαν στο Μπέθελ του Μπρούκλυν και, κατόπιν μελέτης με προσευχή, εξέλεξαν ομοφώνως τον Αδελφόν Νάθαν Ο. Νορρ ως τον νέον πρόεδρο.

Το έργο του Ιεχωβά εξακολούθησε να σημειώνη ταχεία πρόοδο. Την 1η Φεβρουαρίου 1943, εγκαινιάσθη η Βιβλική Σχολή Γαλαάδ της Σκοπιάς για ιεραποστόλους. Στις 17 Απριλίου του ίδιου έτους παρεδόθη σε όλες τις εκκλησίες η Σειρά Μαθημάτων Θεοκρατικής Διακονίας για την εκπαίδευσι και την κατάρτισι όλων από τον λαό του Θεού για το έργο της διακονίας. Τα αρχικά αυτά βήματα απετέλεσαν το θεμέλιο ακριβώς της μεγάλης επεκτάσεως που γνωρίσαμε από τότε. Μας αφήνει εκστατικούς το να παρατηρούμε την ταχύτητα, με την οποία το πνεύμα του Ιεχωβά κινείται για να επιτελέση το θέλημά του. Είναι ενέργεια του Ιεχωβά και θαυμαστή στους οφθαλμούς μας.

Το να είναι ένας στο Μπέθελ και να βλέπη, να αισθάνεται και να συμμετέχη στα μεγάλα αυτά γεγονότα είναι μια από τις μεγαλύτερες ευλογίες, που είναι δυνατόν να έλθουν σε οποιονδήποτε, το εκτιμώ δε πάρα πολύ αυτό. Έχω διαπιστώσει, έπειτα από σαράντα χρόνια στο Μπέθελ, ότι αν έλθωμε εδώ μ’ αυτή την διάθεσι και δεχθούμε όλους τους διορισμούς πάνω σ’ αυτή τη βάσι, θα είμεθα πολύ ευτυχείς και θα ευλογηθούμε σε μεγάλο βαθμό από τον Ιεχωβά.

Για τα πολλά προνόμια που είχα εδώ στο Μπέθελ, ευχαριστώ τον Ιεχωβά καθημερινώς. Ένα τέτοιο μοναδικό προνόμιο, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν, όταν διωρίσθηκα να υπηρετώ τους αδελφούς μας σε ομοσπονδιακές φυλακές στο ανατολικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών τα τέσσερα από κάθε πέντε Σαββατοκύριακα. Εξακολουθώ ακόμη να υπηρετώ μια φορά τον μήνα τους αδελφούς μας, που βρίσκονται στην Ομοσπονδιακή Φυλακή του Ντάνμπορυ, το κάνω δε αυτό επί είκοσι περίπου χρόνια.

Όλα αυτά τα προνόμια σημαίνουν σκληρό έργο για μένα, αλλά, ω! Τι χαρά να είμαι ένας δούλος του Ιεχωβά και να παρηγορώ τους αδελφούς μου. Μπορώ αληθινά να πω ότι ο Ιεχωβά δεν κατεκράτησε κανένα αγαθό από μένα στη διάρκεια των πενήντα ετών που υπήρξα δούλος του. (Ψαλμ. 84:11) Κάθε ανάγκη, μεγάλη η μικρή, ικανοποιήθη πάντοτε μέσω της οργανώσεώς του. Σαν ένας δούλος, θέλω να κατοικώ εις τον οίκον του για πάντα.—Ψαλμ. 27:4.