Διατήρησις Ωριμότητος με τους Αδελφούς Μας

Η ΩΡΙΜΟΤΗΣ ορίζεται ως πλήρης ανάπτυξις, πληρότης αυξήσεως. Βασικά σημαίνει τελειότης ή πληρότης. Υπάρχουν διάφορα είδη ωριμότητος: φυσική, διανοητική, συναισθηματική και πνευματική. Ως Χριστιανοί διάκονοι ενδιαφερόμεθα ιδιαίτερα για την πνευματική ωριμότητα.

Η πνευματική ωριμότης δεν είναι κάτι που κληρονομείται εκ φύσεως, όπως είναι συχνά κάποια ειδική ιδιοφυΐα, ούτε έρχεται φυσιολογικά με την πάροδο των ετών, όπως η φυσική ωριμότης. Είναι κάτι, για το οποίον πρέπει να γίνη εργασία, τακτικά και μ’ επιμέλεια. Αλλ’ αξίζει να γίνη η προσπάθεια, διότι ο πνευματικά ώριμος άνθρωπος εκδηλώνει την καρποφορία του πνεύματος. Είναι ικανός ν’ ανθίσταται σε πειρασμούς, δεν θίγεται εύκολα, αλλ’ είναι βραδύς στην οργή, υπομονητικός, μακρόθυμος.​—Γαλ. 5:22, 23.

Επί πλέον, ο πνευματικά ώριμος άνθρωπος έχει καλή γνώσι του λόγου του Θεού, των σκοπών Του και του θελήματός Του γι’ αυτόν. Είναι ικανός να διδάξη και να εκπαιδεύση άλλους στη διακονία· πραγματικά, ενδιαφέρεται πάρα πολύ να βοηθήση άλλους και είναι ο ίδιος καρποφόρος στη διακονία. Και το σπουδαιότερο από όλα, αποκτά την επιδοκιμασία του Θεού, διότι φέρει τιμή στο όνομα του Θεού. Πόσο κατάλληλη, λοιπόν, είναι η συμβουλή που βρίσκεται στην επιστολή προς Εβραίους 6:1, 12: «Ας φερώμεθα προς την τελειότητα [ωριμότητα, ΜΝΚ], . . . δια να μη γείνητε νωθροί, αλλά μιμηταί των δια πίστεως και μακροθυμίας κληρονομούντων τας επαγγελίας.»a

Πώς μπορούμε να φθάσωμε σε τέτοια ωριμότητα; Εν πρώτοις, με καθημερινή επιμελή μελέτη του Θείου λόγου, όπως παρήγγειλε ο Θεός στον Ιησούν του Ναυή. (Ιησ. Ναυή 1:8) Για να προοδεύσωμε σε ωριμότητα, χρειαζόμεθα και τη βοήθεια της Χριστιανικής εκκλησίας, κι επομένως πρέπει να προσέξωμε τη νουθεσία να μην εγκαταλείπωμε το να συνερχώμεθα ομού. (Εβρ. 10:24, 25) Αφού αποκτήσωμε γνώσι, πρέπει να λάβωμε κι εκπαίδευσι στη διακονία, ακριβώς όπως ο απόφοιτος μιας ιατρικής σχολής πρέπει πρώτα να υπηρετήση ως εσωτερικός γιατρός προτού λάβη την άδεια ν’ ασκή μόνος του το επάγγελμα. Το να μετέχωμε τακτικά στην κήρυξι των αγαθών νέων της βασιλείας του Θεού θα μας βοηθήση, επίσης, να προχωρήσωμε σε ωριμότητα. Ούτε πρέπει να παραμελούμε την προσευχή, αλλά να ‘προσκαρτερούμε στην προσευχή’. (Ρωμ. 12:12) Προσερχόμενοι στον Θεό με προσευχή, πρέπει να ερχώμεθα με τον οφειλόμενο σεβασμό, αναγνωρίζοντας τη μεγαλωσύνη του Ιεχωβά Θεού και τη δική μας μηδαμινότητα. Και στις προσευχές μας δεν πρέπει να ενθυμούμεθα μόνο τους εαυτούς μας, αλλά και τους άλλους.​—Εφεσ. 1:16-18.

Αγωνιζόμενοι για ωριμότητα, πρέπει να έχωμε, επίσης, υπ’ όψιν ότι η ωριμότης απαιτεί διάφορα πράγματα από διαφόρους ανθρώπους. Απαιτεί ωρισμένα πράγματα από τους γονείς, από τα τέκνα, από τους συζύγους, από τις συζύγους, από τους επισκόπους, και λοιπά. Θα μπορούσε να λεχθή ότι κάθε τέτοια κατάστασις θέτει ένα πλεονέκτημα σε ωρισμένες ιδιότητες. Το να ηγούνται, λοιπόν, το να λαμβάνουν πρωτοβουλία και το να έχουν οργανωτική ικανότητα απαιτούνται από τους συζύγους και τους επισκόπους περισσότερο από τις συζύγους και τα τέκνα.

Ενώ αγωνιζόμεθα για ωριμότητα, πρέπει να φυλαγώμεθα από το ν’ αποβλέπωμε σε ανθρώπους, διότι αυτό θα επιβραδύνη την πρόοδό μας. Γιατί ν’ αποβλέπωμε σε ανθρώπους, όταν έχωμε ένα τέτοιο τέλειο παράδειγμα ενώπιόν μας όπως ο Ιησούς Χριστός; Τι ωριμότητα εξεδήλωσε αυτός στην έντονη αγάπη του για τη δικαιοσύνη, στο τέλειο μίσος του για ό,τι ήταν κακό! Ήταν πιστός στον Θεό και στην αλήθεια και το απέδειξε αυτό με τα λόγια του και τα έργα του. Ήταν ανιδιοτελής και πάντοτε ευπειθής στον ουράνιο Πατέρα του.

Αφού άπαξ φθάσωμε σε ωριμότητα, μήπως μπορούμε να εκδηλώσωμε χαλάρωσι, να σταυρώσωμε τα χέρια μας και να νομίζωμε ότι ο αγών εκερδήθη, κατά ένα τρόπο; Διόλου! Η ωριμότης εύκολα χάνεται, αν δεν την καλλιεργούμε τακτικά. Ακριβώς όπως τα ίδια στοιχεία της υγιεινής τροφής, του καθαρού αέρος, της λιακάδας, της σωματικής ασκήσεως και αρκετής αναπαύσεως και ύπνου, που εβοήθησαν ένα παιδί να γίνη άνδρας, χρειάζονται για να διατηρήσουν την υγεία και τη δύναμί του ως ανδρός, το ίδιο συμβαίνει και με την πνευματική μας ζωή. Ό,τι μας εβοήθησε να φθάσωμε σε ωριμότητα πρέπει να το καλλιεργήσωμε για να διατηρήσωμε ωριμότητα με τους αδελφούς μας.

Το ότι μπορεί ν’ απολεσθή η ωριμότης μάς το τονίζουν σαφώς οι Γραφές. Υπήρχε ο Βασιλεύς Σολομών αυτός, βέβαια, ήταν ώριμος κάποτε, αλλ’ έχασε την ωριμότητά του και πέθανε μακριά από την εύνοια του Θεού. Υπήρχε ο Ιούδας, που είχε εκλεγή ως ένας από τους αποστόλους, και ο Δημάς, ο συνεργάτης του αποστόλου Παύλου· αλλ’ ο Ιούδας κι ο Δημάς απώλεσαν την ωριμότητά των.

Πόσο κατάλληλη, λοιπόν, είναι η συμβουλή που περιέχεται στο θέμα μας για τον μήνα Ιούνιο, να φροντίζωμε να «διατηρούμε ωριμότητα με τους αδελφούς μας»! Για να διατηρήσωμε αυτή την ωριμότητα, πρέπει συνεχώς να την καλλιεργούμε, ακριβώς όπως όταν προσπαθούσαμε για πρώτη φορά να την αποκτήσωμε. Σημειώστε δε ότι η έμφασις δίδεται στο να διατηρούμε ωριμότητα με τους αδελφούς μας. Αυτό θα συντελέση στην ειρήνη, αρμονία, εποικοδόμησι αλλήλων και πνευματική ευημερία. Και ποτέ ας μη παραβλέπωμε τον κύριο αντικειμενικό σκοπό μας της διατηρήσεως ωριμότητος, ο οποίος είναι το να μπορούμε να αινούμε τον Ιεχωβά Θεό και να φέρωμε τιμή σ’ αυτόν με λόγια και έργα.

[Υποσημειώσεις]