Ήθελα να ‘Περιπατώ με τον Θεό’
ΑΦΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟ ΕΝΟΚ ΑΪΜΑΝ
ΕΓΕΝΝΗΘΗΚΑ στη βόρειο Σουηδία, πλησίον των Φιλλανδικών συνόρων, πριν από ογδόντα τέσσερα έτη. Έζησα τα περασμένα εξήντα χρόνια ως ένας αφιερωμένος Χριστιανός, και τώρα που είμαι ένας άνθρωπος με άσπρα μαλλιά, είμαι ευτυχής κυττάζοντας πίσω στα πενήντα τρία χρόνια της ολοχρονίου υπηρεσίας στη διακονία του Ιεχωβά Θεού.
Ακόμη θυμούμαι πώς συνήθιζα να κάθημαι στα γόνατα της μητέρας μου, ενώ αυτή μ’ εδίδασκε για τον Θεό και τη δύναμί του. Όταν έγινα δεκατριών ετών, η δίψα μου για μάθησι αφυπνίσθη και άρχισα να διαβάζω πολύ. Οι ευχαριστήσεις του κόσμου μου εφαίνοντο κενές. Σαν νεαρός που ήμουν, μου επροξένησε βαθιά εντύπωσι όταν εδιάβασα στη Γραφή ότι «περιεπάτησεν ο Ενώχ μετά του Θεού.» Ήθελα να κάμω το ίδιο.
Έτσι είχαν τα πράγματα, όταν, σε ηλικία είκοσι δύο ετών, στάθηκα έξω από το σπίτι μας μια έναστρη νύχτα κι εκύτταξα ψηλά προς τον Γαλαξία, κι εκείνη τη νύχτα αφιερώθηκα στον Δημιουργό αυτού του θαυμάσιου σύμπαντος που εμπνέει το δέος. Αλλ’ αυτό έγινε λίγα χρόνια προτού μάθω πραγματικά πώς να ‘περιπατώ με τον Θεό’.
Όταν ήμουν είκοσι τεσσάρων ετών, φοιτούσα σ’ ένα γυμνάσιο στο βόρειο μέρος της Σουηδίας. Στην ίδια τοποθεσία υπήρχε και μια γεωργική σχολή, και ο διευθυντής της ήταν προϊστάμενος και στα δύο σχολεία. Όταν, στο 1905, έγινα αγρονόμος, ο διευθυντής μού είπε: «Θέλω να επιστρέψω στη νότιο Σουηδία. Επί μερικά χρόνια τρέφω την ελπίδα να βρω ένα μαθητή που θα μπορούσα να βοηθήσω προς ανώτερες σπουδές και έπειτα να του παραδώσω τη θέσι μου ως διευθυντού των δύο αυτών σχολείων. Τώρα βρήκα αυτόν τον μαθητή. Είσαι συ, Αίμαν. Θα σου παραχωρήσω μερικό χρόνο να σκεφθής πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, κι έπειτα θα χαρώ να έχω την απάντησί σου.»
Σκέφθηκα σοβαρά πάνω στο ζήτημα αυτό, αφού είχα αποφασίσει να ‘περιπατώ με τον Θεό’. Προσευχήθηκα στον Θεό για καθοδηγία. Έπειτα από τριήμερη σκέψι γύρω απ’ αυτό το ζήτημα, η απόφασις ήταν καθαρή στη διάνοια μου. Είπα στον διευθυντή ότι ήθελα να επιστρέψω στο σπίτι μου ως ένας γεωργός. Αυτός έσκυψε το κεφάλι του με απογοήτευσι, αλλά είπε: «Αίμαν, σ’ εκτιμώ βαθύτατα, και νομίζω πως κατενόησα το ωραίο σου ελατήριο. Σου εύχομαι τις μεγαλύτερες ευλογίες.»
Εφόσον επιθυμούσα μια κατοικία που να ήταν δική μου, κατεσκεύασα μια αγροικία κοντά σ’ εκείνη που είχε ο πατέρας μου. Χρειάσθηκα έξη χρόνια, διότι εργάσθηκα μόνος μου. Αλλά στη διάρκεια αυτών των ετών δεν παρημέλησα τη Γραφή. Μελετούσα συχνά τον λόγον του Θεού, καθώς επίσης και θρησκευτικά βιβλία, με την ελπίδα να βρω την αλήθεια ως προς τον κατάλληλο τρόπο του να ‘περιπατώ με τον Θεό’. Η διδασκαλία των αιωνίων βασάνων μού είχε προξενήσει μεγάλη λύπη. Όταν ρώτησα τους θρησκευτικούς ηγέτας γι’ αυτό, δεν μου έδωσαν ικανοποιητικές απαντήσεις. Είπαν: «Ένοκ, είσαι νέος, δεν πρέπει να σκέπτεσαι τέτοια πράγματα.»
ΜΑΘΑΙΝΩ ΠΩΣ ΝΑ ‘ΠΕΡΙΠΑΤΩ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ’
Το 1911, ένας νεαρός σκαπανεύς ή ολοχρόνιος κήρυξ των μαρτύρων του Ιεχωβά ονόματι Αύγουστος Αμπράχαμσον, μου έφερε το άγγελμα της αληθείας του Θεού, και πήρα απ’ αυτόν τον πρώτο τόμο των Γραφικών Μελετών, «Το Θείον Σχέδιον των Αιώνων.» Εδιάβασα το βιβλίο και κατενόησα ότι ο καιρός, για τον οποίον μίλησε ο προφήτης Δανιήλ, είχε έλθει. Το βιβλίο μ’ εβοήθησε να διακρίνω το ψεύδος της διδασκαλίας των αιωνίων βασάνων. Αφού είχα μελετήσει αυτόν τον πρώτο τόμο, απεφάσισα να ‘περιπατώ με τον Θεό’ με το να δαπανώ όλο μου το χρόνο φέρνοντας στους ανθρώπους τη γνώσι του Θεού και της βασιλείας του· θα γινόμουν σκαπανεύς.
Από το γραφείο του Σουηδικού τμήματος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, που ήταν τότε στο Αίρεμπρου, προμηθεύθηκα τους άλλους πέντε τόμους και έγινα συνδρομητής στη Σκοπιά στη Σουηδική γλώσσα. Πήρα, επίσης, τη διεύθυνσι του Αδελφού Αμπράχαμσον. Διέτρεξα εβδομήντα πέντε περίπου μίλια με ποδήλατο για να φθάσω στο σπίτι του. Η σύζυγος του και τέσσεροι άλλοι φίλοι ήσαν παρόντες στο βάπτισμά μου που έγινε στον ποταμό Λούλε τον Σεπτέμβριο του 1911.
Μίλησα στους γονείς μου γι’ αυτό το ένδοξο φως της αληθείας που είχα εύρει. Τόσον ο πατέρας μου όσο και η μητέρα μου εχάρησαν πολύ, όταν το άκουσαν, ο δε πατέρας μου είπε: «Πρέπει να είναι όπως λες· τέτοιος πρέπει να είναι ένας Θεός αγάπης.» Του είπα: «Από τώρα και στο εξής, θα δαπανώ όλο μου το χρόνο στο να ‘περιπατώ με τον Θεό’ ως ένας σκαπανεύς της βασιλείας του. Μπορείς να πωλήσης την αγροικία σου και να μένης στο εξής στο καινούργιο μου σπίτι· είναι δώρο εκ μέρους μου σε σένα και στην αγαπητή μου μητέρα.»
Όταν ξεκίνησα για το έργο σκαπανέως, οι γονείς μου εστέκοντο στον εξώστη με δάκρυα στα μάτια, ο δε πατέρας μου έλεγε: «Γνωρίζω ότι υπηρετείς τον Κύριο, είθε να σε ευλογή.»
Έτσι, τα επόμενα έξη χρόνια περιέτρεχα στη βόρειο περιοχή της Σουηδίας και σ’ ένα μέρος της βορείου Φιλλανδίας. Μια νύχτα διέτρεξα παγοδρομώντας πενήντα τρία μίλια, και σε μια άλλη περίπτωσι διήνυσα πενήντα τέσσερα μίλια με έλκυθρο σε μια μέρα. Το καλοκαίρι ταξίδευα με ποδήλατο. Τον χειμώνα παγοδρομούσα, έχοντας το σάκκο μου γεμάτο από Γραφικά έντυπα, προς τις μεμονωμένες οικογένειες που ζούσαν πίσω από τα βουνά. Κατά κανόνα, δεν ήξευρα που θα εκοιμόμουν, όταν θα έφθανε η νύχτα, αλλ’ ουδέποτε συνέβη να βρεθώ χωρίς κρεββάτι. Διέθεσα πολλά Γραφικά έντυπα στους ανθρώπους. Όλοι οι ευγενικοί και φιλόξενοι άνθρωποι που συνήντησα καθώς και οι πολλές πείρες που είχα αποτελούν ένα μεγάλο θησαυρό χαρωπών αναμνήσεων της ζωής μου.
Κάποτε, κατά το 1915, έφθασα σ’ ένα μέρος που ελέγετο Μπέργκσζε. Ήθελα να βρω ένα δωμάτιο για τη νύχτα. Υπήρχαν πολλά σπίτια, αλλά—δεν ξέρω πώς—εδιάλεξα ένα. Όταν είπα στην κυρία του σπιτιού για το διακονικό μου έργο, απήντησε αμέσως: «Εγώ και ο σύζυγος μου είμαστε στην αλήθεια, κι αισθανόμεθα μεγάλη χαρά που σας βλέπομε· σας δεχόμαστε ευχαρίστως για να μείνετε μαζί μας ενόσω είσαστε εδώ.» Αυτοί οι δύο φίλοι, ο Αδελφός και η Αδελφή Μπρόντιν, ήσαν ευτυχείς που διέθεσα οκτώ βιβλία και μερικά βιβλιάρια στη γειτονιά. Πραγματικά, το χρονικό διάστημα που έμεινα στο σπίτι τους, ήταν ευλογημένο. Πολλά χρόνια αργότερα, στη συνέλευσι της Στοκχόλμης το 1955, ένας αδελφός ήλθε σε μένα και είπε: «Είμαι υιοθετημένος γυιός των ηλικιωμένων φίλων σας Μπρόντιν. Ήμουν τεσσάρων ετών, όταν εργασθήκατε στο Μπέργκσζε, και θυμάμαι τη στιγμή που μου είπατε ότι πρέπει να γίνω ένας μάρτυς της αληθείας του Θεού. Τα λόγια σας δεν τα ξέχασα ποτέ.»
Στη διάρκεια των ετών 1914-1915 εδαπάνησα μερικό καιρό στο γραφείο του Σουηδικού τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά. Τον Σεπτέμβριο του 1914 αρχίσαμε να δείχνωμε στη Σουηδία το «Φωτόδραμα της Δημιουργίας», μια κινηματογραφική ταινία, που απεικόνιζε τον σκοπό του Θεού για τη γη και το ανθρώπινο γένος. Από τότε ως τον Μάιο του 1915, πολλές χιλιάδες ανθρώπων την είδαν δωρεάν. Διήγειρε μεγάλο ενδιαφέρον για τη Γραφή και για το έργο των μαρτύρων του Ιεχωβά.
ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ
Στο διάστημα του χειμώνος 1916-1917, εδαπάνησα μερικόν καιρό στο γραφείο της Εταιρίας στο Αίρεμπρου και απ’ εκεί ήλθα στο Όσλο για να υπηρετήσω ως υπηρέτης τμήματος. Ήταν η εβδόμη Φεβρουαρίου 1917 και σκέφθηκα: «Γνωρίζω άλλους αδελφούς, που είναι ικανώτεροι από μένα.» Αλλά το Εβραίους 10:38 μ’ εβοήθησε: «Εάν τις συρθή οπίσω, η ψυχή μου δεν ευαρεστείται εις αυτόν.»
Επί μερικά χρόνια το γραφείο του Σουηδικού τμήματος είχε την εποπτεία του έργου στη Νορβηγία, αλλά το 1921 έλαβα μια επιστολή από τον πρόεδρο της Εταιρίας, Αδελφό Ρόδερφορδ, στην οποία μου έλεγε ότι έπρεπε να εργασθώ κατ’ ευθείαν κάτω από την καθοδηγία του γραφείου του προέδρου.
Το 1922 έγινα Νορβηγός πολίτης και στο έτος αυτό η Αδελφή Μαρία Ντρέγιερ έγινε σύζυγος μου. Η Μαρία έμαθε την αλήθεια στο 1911, στο ίδιο έτος που την έμαθα κι εγώ. Πέθανε στο 1944, σε ηλικία εβδομήντα ενός έτους, έχοντας την ελπίδα «δια το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού.»—Φιλιππησ. 3:14.
ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΑΙ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ
Το έργο της Βασιλείας εσημείωσε αύξησι στη Νορβηγία και το 1940 υπήρχαν επτά από μας που ειργάζοντο στο γραφείο του τμήματος. Λίγες μέρες μετά την κατάληψι της Νορβηγίας από τους Γερμανούς, μ’ εφυλάκισαν. Αφού εδαπάνησα μερικόν καιρό στη φυλακή, έλαβα άδεια να πάω στο σπίτι, αλλά συχνά μ’ έπαιρναν πάλι κι έπρεπε ν’ απαντώ στις πολλές τους ερωτήσεις. Στις 8 Ιουλίου 1941, οι Ναζισταί έθεσαν υπό απαγόρευσιν το έργο μας, δημεύοντας όλη την περιουσία της Εταιρίας. Μόνο στη σύζυγο μου και σε μένα επέτρεψαν να παραμείνωμε στο σπίτι· οι υπόλοιποι πέντε έπρεπε να το εγκαταλείψουν. Εζούσαμε στο σπίτι κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Έπειτα από λίγο και οι Νορβηγοί Ναζισταί, επίσης, επεσκέφθησαν το σπίτι και με υπέβαλαν σε περισσότερες ανακρίσεις. Στη διάρκεια των πέντε ετών της κατοχής, οι Γερμανοί και οι Νορβηγοί Ναζισταί με ωδήγησαν στο γραφείο τους περισσότερες από εκατό φορές. Κάθε φορά που έπαιρνα τα δικαιολογητικά μου και άφηνα το σπίτι, τόσον εγώ όσο κι η σύζυγος μου νοιώθαμε ότι πιθανόν να ήταν η τελευταία φορά, δεδομένου ότι χιλιάδες Νορβηγών είχαν οδηγηθή σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στη Γερμανία ή είχαν φονευθή στη Νορβηγία.
Στη διάρκεια του πολέμου εργασθήκαμε «κάτω από την επιφάνεια». Με πολλούς θαυμάσιους τρόπους μάς απεστέλλετο Η Σκοπιά από τη Δανία και τη Σουηδία, οι δε Μάρτυρες στη Νορβηγία έκαναν αντίτυπα ώστε να μπορούν πολλοί να έχουν την πνευματική τροφή. Σ’ όλο το διάστημα βρισκόμουν σε συνεχή επαφή με τους αδελφούς· μου έγραφαν με έμμεσο τρόπο, εφόσον η «Γκεσταπό» με είχε υπό διαρκή παρακολούθησι.
Οι πείρες των πολεμικών ετών είχαν κλονίσει πολύ τη σωματική μου υγεία, κι εσκέφθηκα ότι ήταν καλύτερα για το έργο της Βασιλείας να πάρη ένας νεώτερος αδελφός τη θέσι μου. Όταν ο πρόεδρος της Εταιρίας, Ν. Ο. Νορρ, μας επεσκέφθη στο Όσλο τις τελευταίες ημέρες του 1945, μου είπε ότι θα μπορούσα να μένω εδώ στο Μπέθελ όσον καιρό ήθελα. Ένας άλλος αδελφός διωρίσθηκε ως υπηρέτης τμήματος.
Στη διάρκεια των ετών του πολέμου μια αδελφή ονόματι Χάλντις ήλθε στο Μπέθελ για να βοηθήση τη σύζυγο μου και μένα. Ήταν μια πολύ καλή βοηθός κι εφρόντισε για τον οίκο Μπέθελ ως επίσης και για την άρρωστη σύζυγό μου ως τον θάνατο της. Χρόνια αργότερα, το 1953, ρώτησα την Αδελφή Χάλντις αν θα ήθελε να γίνη σύζυγος μου, και νυμφευθήκαμε, μετοικώντας σ’ ένα ιδιωτικό σπίτι και συνεχίζοντας το έργο μας για τη βασιλεία του Θεού. Εγώ έγινα σκαπανεύς και η Χάλντις ειργάζετο ως νοσοκόμος, ως επίσης ειργάζετο πολύ στη διακονία της Βασιλείας.
Είμαι ακόμη σκαπανεύς. Είναι εξόχως πολύτιμο προνόμιο να βρίσκωμαι στο έργο σκαπανέως. Μου φέρνει, επίσης, μεγάλη χαρά να βρίσκωμαι στις συναθροίσεις της εκκλησίας, το θεωρώ δε μεγάλη απώλεια, όταν δεν είναι δυνατόν για μένα να είμαι εκεί. Ήταν πραγματικά ένα μεγάλο προνόμιο για μένα να παρευρεθώ στη Συνέλευσι των μαρτύρων του Ιεχωβά το «Αιώνιον Ευαγγέλιον» στη Στοκχόλμη, το 1963. Σε ηλικία ογδόντα τεσσάρων ετών, μπορώ να κυττάζω πίσω με χαρά κι ευγνωμοσύνη και να βλέπω την εκπλήρωσι της διακαούς επιθυμίας μου να ‘περιπατώ με τον Θεό’, υπηρετώντας τα συμφέροντα της ενδόξου Βασιλείας του.