Γιατί οι Χριστιανοί Πρέπει να Είναι Διαφορετικοί

Ποια είναι η σχέσις των με τον κόσμο;

Γιατί δεν μπορούν να είναι σαν τους άλλους ανθρώπους;

ΟΙ Χριστιανοί ζουν στον κόσμο, αλλά δεν αποτελούν μέρος του. Στον πρώτον αιώνα, ο Ρωμαϊκός κόσμος εύρισκε δύσκολο το να κατανοήση το σημείο αυτό. Οι Χριστιανοί δεν ήθελαν να λατρεύουν, όπως αυτός ελάτρευε, να τηρούν τις εορτές του, να συμμετέχουν στην πολιτική του, να καίουν θυμίαμα στον Καίσαρα, να μάχωνται στις λεγεώνες του ή να συμμετέχουν στα έργα της χαλαρής του διαγωγής. Γι’ αυτόν τον ξεχωρισμό από τον κόσμο ο λαός τούς μισούσε και τους κατεδίωκε. Δεν είχε καμμιά σημασία για τον κόσμο της εποχής εκείνης το γεγονός ότι οι Χριστιανοί ήσαν ειρηνικοί, νομοταγείς και ζούσαν σύμφωνα με τις πιο υψηλές ηθικές αρχές.

Ο Τερτυλλιανός, ένας συγγραφεύς του δευτέρου αιώνος, αντιπαρέβαλλε τους Χριστιανούς με τους ανθρώπους του κόσμου, λέγοντας: «Δεν βλάπτομε κανένα· δεν θλίβομε κανένα. . . . Σας προκαλούμε να παρουσιάσετε τα αρχεία σας σεις, οι οποίοι την μια ημέρα κατόπιν της άλλης προεδρεύετε στις δίκες των αιχμαλώτων, που υφίστανται την καταδίκη και να εκκαθαρίσετε το ημερολόγιον. . . . Ποιος δολοφόνος στον κατάλογο, ποιος λωποδύτης, ποιος ιερόσυλος, ή δωροδοκημένος υπάλληλος, ή κλέπτης λουτρών, αναγράφεται, επίσης, ως Χριστιανός; Ή όταν Χριστιανοί, κατηγορούμενοι ως Χριστιανοί, φέρωνται στο δικαστήριο, ποιος ανάμεσα απ’ αυτούς είναι του ίδιου είδους όπως όλοι αυτοί οι εγκληματίαι; Με τους ανθρώπους του είδους σας είναι πάντοτε κατάμεστη η φυλακή· με τις κραυγές των δικών σας ανθρώπων αντηχούν οι υπόγειες στοές· με τους δικούς σας τρέφονται τα άγρια θηρία· με τους δικούς σας οι οργανωταί των δημοσίων θεαμάτων διατηρούν πάντοτε τις δικές των μάζες των καταδικασμένων. Ούτε ένας Χριστιανός στον κατάλογο, εκτός αν είναι απλώς ως Χριστιανός».

ΑΙΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Πώς θα μπορούσαν οι Χριστιανοί να είναι ευπειθείς στον Θεό, αν είχαν επιτρέψει στον εαυτό τους να γίνη μέρος του Ρωμαϊκού κόσμου, ν’ ασχολούνται στους ειδωλολατρικούς εορτασμούς του, τις αχαλίνωτες εορτές του, τους αιματηρούς του αθλητικούς αγώνες και τις ιδιοτελείς επιδιώξεις του; Οι άνθρωποι, που εγίνοντο Χριστιανοί, ώφειλαν ν’ αλλάξουν τον τρόπο του σκέπτεσθαι και του ζην. Ώφειλαν ν’ αναλάβουν μια νέα προσωπικότητα. Ο Παύλος το ετόνισε αυτό, όταν είπε στους Χριστιανούς της Εφέσου: «Να απεκδυθήτε τον παλαιόν άνθρωπον τον κατά την προτέραν διαγωγήν.» (Εφεσ. 4:22) Η προτέρα αυτή διαγωγή ήταν δεκτή από τον κόσμο, αλλά δεν ήταν δεκτή από τον Θεόν.

Γράφοντας ο Παύλος στους Χριστιανούς της Γαλατίας, εμνημόνευσε μερικά από τα έργα της σαρκός, του συνέθεταν την προτέρα τους διαγωγή, όταν ακόμη ήσαν μέρος του κόσμου. Είπε: «Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός· τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασία, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων.» Εφόσον τα πράγματα αυτά είναι αντίθετα προς τις δίκαιες αρχές του λόγου του Θεού, το άτομο που γίνεται Χριστιανός οφείλει να τα εγκαταλείψη, όταν αναλαμβάνη τη νέα προσωπικότητα, που είναι δεκτή από τον Θεόν. Ο Παύλος συνεχίζει και λέγει: «Περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει.» (Γαλ. 5:19-21) Ο Πέτρος έδωσε μια κάπως παρόμοια συμβουλή.

Σ’ εκείνους που έστρεψαν τα νώτα στον κόσμο για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστιανικό τρόπο ζωής, ο Πέτρος είπε: «Διότι αρκετός είναι εις ημάς ο παρελθών καιρός του βίου, ότε επράξαμεν το θέλημα των εθνών, περιπατήσαντες εν ασελγείαις, επιθυμίαις, οινοποσίαις, κώμοις, συμποσίοις και αθεμίτοις ειδωλολατρείαις.» Η αλλαγή αυτή τους έκαμε τόσο διαφορετικούς, ώστε οι άνθρωποι του Ρωμαϊκού κόσμου, που τους εγνώριζαν προτού αυτοί γίνουν Χριστιανοί, παρεξενεύοντο. Ο Πέτρος προχωρεί και το αναφέρει αυτό. «Και δια τούτο παραξενεύονται, ότι σεις δεν συντρέχετε με αυτούς εις την αυτήν εκχείλισιν της ασωτίας, και σας βλασφημούσιν.» (1 Πέτρ. 4:3, 4) Η διαγωγή των τους ξεχώριζε από τον κόσμο της εποχής εκείνης. Ακολουθούσαν το παράδειγμα που έθεσε γι’ αυτούς ο Ιησούς Χριστός.

Ο Αρχηγός της Χριστιανοσύνης δεν εχαλάρωσε την εγκράτεια στις σαρκικές επιθυμίες, όπως έκαμαν οι άνθρωποι του κόσμου. Δεν ανεμίχθη σε μίση, προκαταλήψεις και πράξεις βίας του καιρού εκείνου. Δεν έλαβε μέρος στην πολιτική, κάνοντας τον εαυτό του εμμέσως υπεύθυνο για τα πονηρά έργα της Ρωμαϊκής κυβερνήσεως. Ήταν ευχάριστα διαφορετικός από τον διεφθαρμένο κόσμο. Αυτό το ξεχώρισμα ανέμενε και από τους ακολούθους του. Σε μια περίπτωσι είπε: «Εκ του κόσμου δεν είναι, καθώς εγώ δεν είμαι εκ του κόσμου.»​—Ιωάν. 17:16.

Οι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η παρέλευσις 1900 και πλέον ετών δεν άλλαξε τον κόσμο όσον αφορά τον κακό του τρόπο σκέψεως, την άδικη διαγωγή του και τις βίαιες πράξεις του. Ο απόστολος Παύλος το προείπε αυτό, όταν έγραψε: «Γίνωσκε δε τούτο, ότι εν ταις εσχάταις ημέραις θέλουσιν έλθει καιροί κακοί· διότι θέλουσιν είσθαι οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς εις τους γονείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άσπλαγχνοι, αδιάλλακτοι, συκοφάνται, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι.» (2 Τιμ. 3:1-4) Πώς μπορούν οι Χριστιανοί σήμερα να ομοιάζουν με τέτοιους ανθρώπους και ύστερα να περιμένουν την επιδοκιμασία του Θεού; Ο Θεός δεν άλλαξε τους κανόνες του από ότι αυτοί ήσαν στον πρώτον αιώνα. Απαιτεί και σήμερα ακόμη από τους Χριστιανούς να είναι όπως ο Χριστός και όχι όπως ο κόσμος.

Καίτοι υπάρχουν πολλά έθνη σήμερα, που ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανικά, εν τούτοις ο τρόπος του σκέπτεσθαι και η συμπεριφορά των ανθρώπων στα έθνη αυτά λίγο γενικώς διαφέρουν από τη συμπεριφορά των ανθρώπων του Ρωμαϊκού κόσμου. Μια παρόμοια χαμηλή στάθμη ηθών είναι καταφανής από τις καθημερινές εκθέσεις των εφημερίδων. Οι εγκληματικές πράξεις έχουν επεκταθή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, π.χ., η αστυνομία ανέφερε ότι στο 1960 διεπράχθησαν 1.861.300 φόνοι, βίαιες απαγωγές, ληστείες, βάναυσες επιθέσεις, διαρρήξεις, κλοπές αυτοκινήτων και λωποδυσίες. Αυτό σημαίνει μια εκούσια ανθρωποκτονία κάθε πενήντα οκτώ λεπτά και μια διάρρηξι κάθε τριάντα εννέα δευτερόλεπτα. Σε όλο τον κόσμο το έγκλημα, η ανεντιμότης και η πολιτική διαφθορά αποτελούν συνηθισμένα πράγματα. Όπως ο Τερτυλλιανός είπε στους ανθρώπους του Ρωμαϊκού κόσμου, έτσι και οι αληθινοί Χριστιανοί μπορούν να πουν στους κοσμικούς ανθρώπους σήμερα: «Με τους ανθρώπους του είδους σας είναι πάντοτε κατάμεστη η φυλακή».

Κάθε άτομο, που προσπαθεί σήμερα να είναι ένας Χριστιανός, πρέπει να διαφέρη από τον κόσμο. Πώς μπορεί να ζη όπως ζη ο κόσμος κι ωστόσο ν’ αξιή ότι ακολουθεί το παράδειγμα του Χριστού; Πώς μπορεί να συμμορφώνεται με τα άδικα έργα της σαρκός του κόσμου αυτού και παράλληλα να ζη σύμφωνα με τις καλές Χριστιανικές αρχές;

Εκείνο, που είπε ο απόστολος Παύλος για τον κόσμο των ημερών του, εφαρμόζεται ομοίως και σήμερα επίσης. Απευθυνόμενος στους Χριστιανούς είπε: «Τούτο λοιπόν λέγω και μαρτύρομαι δια του Κυρίου, να μη περιπατήτε πλέον, καθώς και τα λοιπά έθνη περιπατούσιν, εν τη ματαιότητι του νοός αυτών. Οίτινες αναισθητούντες, παρέδωκαν εαυτούς εις την ασέλγειαν, δια να εργάζωνται πάσαν ακαθαρσίαν ακορέστως. Σεις όμως δεν εμάθετε ούτω τον Χριστόν.» (Εφεσ. 4:17, 19, 20) Αυτό σημαίνει ότι οι Χριστιανοί πρέπει να είναι διαφορετικοί όχι στην ενδυμασία, αλλά στον τρόπο της ζωής των.

Η σαπρή καρποφορία του κόσμου, αντανακλά την επιρροή εκείνου που είναι ο αόρατος άρχων του. Ο άρχων αυτός δεν είναι ο δίκαιος Άρχων Ειρήνης που θέτει ένα παράδειγμα για τους Χριστιανούς στο να είναι ξεχωρισμένοι από τον κόσμον. Ούτε είναι ο ουράνιος Πατήρ, του οποίου οι δίκαιοι νόμοι ρυθμίζουν τη Χριστιανική διαγωγή. Ο Παύλος λέγει ότι ο άρχων αυτός τυφλώνει τους ανθρώπους ως προς τις Χριστιανικές αλήθειες. «Των οποίων, απίστων όντων, ο θεός του κόσμου τούτου ετύφλωσε τον νουν, δια να μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, όστις είναι εικών του Θεού.» (2 Κορ. 4:4) Ο απόστολος Ιωάννης τον προσδιορίζει λέγοντας:«Ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται.» (1 Ιωάν. 5:19) Οι πονηροί καρποί του κόσμου αντικατοπτρίζουν τα χαρακτηριστικά του πονηρού του, αοράτου άρχοντος, του πρωτίστου εχθρού του Ιεχωβά Θεού. Πώς μπορεί ένας Χριστιανός να ζητά να είναι δεκτός από τον κόσμο και τον άρχοντά του και παράλληλα ν’ αναμένη να είναι δεκτός από τον Θεόν;

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ο δρόμος της Χριστιανοσύνης και ο δρόμος του κόσμου είναι ξεχωριστοί δρόμοι και οδηγούν σε διαφορετικές διευθύνσεις. Ένας Χριστιανός δεν μπορεί να βαδίζη και στους δύο δρόμους ταυτοχρόνως. Δεν μπορεί να έχη αγάπη για τον Θεό κι επίσης αγάπη για ένα σύστημα που παραβιάζει τους νόμους του Θεού, αγνοεί τη συμβουλή του, αντιτίθεται στις προθέσεις του και καταδιώκει τους υπηρέτας του. Αν αγαπά τον κόσμον, θα του είναι αδύνατον να έχη αγάπη για τον Θεόν. Ο Ιωάννης το ετόνισε αυτό, όταν είπε: «Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω· Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ.» (1 Ιωάν. 2:15) Όταν ο Χριστιανός έχη αγάπη για τον Πατέρα, τότε αυτομάτως γίνεται διαφορετικός από τον κόσμο, διότι επιζητεί να υπακούη στους νόμους του Θεού. Με το να παραμένη στο δρόμο αυτόν, θα μπορέση, ν’ αποφύγη την τύχη του κόσμου.

Ο Ιωάννης δείχνει την κατάληξι του κόσμου αυτού, όταν λέγη: «Ο κόσμος παρέρχεται, και η επιθυμία αυτού· όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού, μείνει εις τον αιώνα.» (1 Ιωάν. 2:17) Αφού ο κόσμος και οι πονηρές του επιθυμίες πρόκειται να παρέλθουν, πρέπει να συμπεράνωμε ότι εκείνοι, που βαδίζουν στον δρόμο αυτόν, θα παρέλθουν μαζί του. Ο Ιησούς το έδειξε αυτό, όταν είπε: «Πλατεία είναι η πύλη, και ευρύχωρος η οδός η φέρουσα εις την απώλειαν, και πολλοί είναι οι εισερχόμενοι αυτής.» (Ματθ. 7:13) Αποτελεί πρόθεσιν του Θεού να καταστρέψη το κοσμικό αυτό σύστημα πραγμάτων και τον πονηρόν αόρατον άρχοντά του.

Ο δρόμος προς τη ζωή είναι ο δρόμος της πιστής αφοσιώσεως και υπακοής στον Ιεχωβά Θεό. Είναι η οδός της αγάπης για τον Θεό και της αγάπης για τον πλησίον. Είναι η οδός των Γραφικών αρχών και της καλής Χριστιανικής διαγωγής. Το άτομο, που αγαπά δικαιοσύνη και κάθε τι που είναι ορθόν, θ’ ακολουθήση τον δρόμο αυτόν, καίτοι τον κάνει να είναι διαφορετικός από τον κόσμο. Θα διαπιστώση ότι η επιδοκιμασία του δικαίου Άρχοντος του σύμπαντος είναι πολύ περισσότερο ωφέλιμη σ’ αυτόν και πρέπει πολύ περισσότερο να την επιθυμή από την επιδοκιμασία αυτού του αδίκου και γεμάτου από μίσος κόσμου. Η επιθυμία του θα είναι να συμμορφώνεται με την αληθινή Χριστιανοσύνη μάλλον, παρά με τον κόσμον.