Η Βασιλεία του Θεού—Η Μόνη Ελπίδα του Ανθρωπίνου Γένους

Η Βασιλεία του Θεού—Η Μόνη Ελπίδα του Ανθρωπίνου Γένους

ΜΙΑ σταθερή ελπίδα για το μέλλον—αυτό είναι που χρειάζεται το ανθρώπινο γένος όσο ποτέ πριν. Μπορεί ο άνθρωπος, με τις συνομιλίες περί αφοπλισμού, με τα αμυντικά προγράμματα και τις προσπάθειες για παγκόσμια κυβέρνησι, να παράσχη μια σταθερή ελπίδα για επιβίωσι; Δίνει ο Θεός στο ανθρώπινο γένος κάποια άλλη ελπίδα;

Ενδεικτικόν του γεγονότος ότι η επιβίωσις έχει καταστή υπέρτατον ζήτημα, είναι και το ότι το πρόβλημα αυτό της επιβιώσεως του ανθρωπίνου γένους στον ατομικόν αυτόν αιώνα απετέλεσε το μεγαλύτερον υπό εξέτασιν θέμα, όταν χιλιάδες επιστήμονες συνεκεντρώθησαν πριν από λίγους μήνες στο Ντένβερ, της πολιτείας Κολοράντο, για το 128ο συνέδριο του Αμερικανικού Συνδέσμου για την Πρόοδο της Επιστήμης. Εθεωρήθη επείγουσα η ίδρυσις Επιστήμης της Ανθρωπίνης Επιβιώσεως, προς προετοιμασίαν του ανθρωπίνου γένους για την περίπτωσι πυρηνικού πολέμου. Προσφάτως ο Μπέρτραντ Ράσσελ, γνωστός φιλόσοφος, υπελόγισε «σε σαράντα τοις εκατό τις πιθανότητες υπέρ της επιβιώσεως και εξήντα τοις εκατό κατ’ αυτής.»

Οι ενέργειες που έχουν γίνει προς εκμηδένισιν της ανθρωπίνης οικογενείας έχουν προκαλέσει νοσηρότητα διανοίας και καρδιάς μεταξύ των μαζών του λαού. Παρεσχέθησαν διάφορες πιθανότητες για τη λύσι των προβλημάτων του κόσμου. Αλλά το μέγα ερώτημα είναι, Ποια ελπίδα θ’ αποδειχθή βάσιμη;

ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Εκατομμύρια ανθρώπων εναπέθεσαν την ελπίδα τους για έναν καλύτερο κόσμο στις πομπώδεις υποσχέσεις περί αφθονίας, ευημερίας και ισότητος για όλους κάτω από τον κομμουνισμό. Τους προσάγεται η απτή απόδειξις της τεραστίας δυνάμεως του κομμουνισμού, κι επομένως αυτοί οδηγούνται στο να πιστεύουν ότι οι επαγγελίες που γίνονται από τον κομμουνισμό θα εκπληρωθούν. Μήπως η Σοβιετική Ένωσις δεν εξαπέλυσε ανθρώπους στο διάστημα και μάλιστα έπληξε τη σελήνη μ’ έναν από τους πυραύλους της; Ναι! Όχι μόνον αυτό, αλλ’ ιδέτε και το οπλοστάσιό της που αυψώνεται με πολυμεγατοννικές βόμβες!

Αφ’ ετέρου, πλήθη ανθρώπων αποβλέπουν στις δημοκρατικές κυβερνήσεις της Δύσεως για προστασία. Οι ελπίδες των για επιβίωσι, ευημερία κι ευλογίες έχουν εναποτεθή στις επαγγελίες αυτών των δυνάμεων. Απ’ αυτές εκατομμύρια ανθρώπων πραγματοποιούν απτά οφέλη, κι επομένως φρονούν ότι είναι οι καλύτερες για το ανθρώπινο γένος και πρέπει να επικρατήσουν. Γεμάτοι ελπίδες εναπέθεσαν την εμπιστοσύνη των στα όπλα των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία, όπως είπε προσφάτως ο Υπουργός Αμύνης των Η.Π.Α. ΜακΝαμάρα, είναι «ικανά να καταστρέψουν το Σοβιετικό αμυντικό σύστημα, ακόμη και μετά την απορρόφησι μιας αρχικής επιθέσεως.»

Παρά το γεγονός ότι η κομμουνιστική Ανατολή και η δημοκρατική Δύσις στέκουν εναντίον αλλήλων, είναι ενωμένες σε μια οργάνωσι ειρωνικά αποκαλούμενη Ηνωμένα Έθνη. Πολλοί υποδέχονται αυτή την οργάνωσι ως την καλύτερη ελπίδα για ειρήνη, διότι, παρ’ ό,τι πραγματικά λαμβάνει χώραν, ο σκοπός της οργανώσεως αυτής δεν είναι ν’ αντιτάξη τη μια πλευρά κατά της άλλης, αλλά να συνενώση και τις δύο σε μια. Στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της, ο Πάπας Πίος Ι 2 ωνόμασε τα Ηνωμένα Έθνη «η ποθητή και αγία ελπίδα όλων των ανθρώπων καλής θελήσεως.» Προσφάτως ένας Πρεσβυτεριανός κληρικός είπε «τα Ηνωμένα Έθνη είναι η τελευταία μας καλύτερη ελπίδα για την εποικοδόμησι ενός ειρηνικού κόσμου και την αποφυγή ενός ατομικού ολοκαυτώματος.»

Η μεγίστη πλειονότης του ανθρωπίνου γένους εναποθέτουν τις ελπίδες των για το μέλλον σ’ αυτά τα βασίλεια και τις παγκόσμιες οργανώσεις. Εν τούτοις, δεν πρέπει να παραμερίζεται η ελπίδα που παρέχει ο Θεός. Πριν από πολύν καιρό υπεσχέθη να ιδρύση στο ανθρώπινο γένος μια βασιλεία, μια πραγματική κυβέρνησι, που θα επρομήθευε επιβίωσι δια μέσου του παρόντος καιρού της αναταραχής, και μεγάλες ευλογίες σ’ ένα νέο κόσμο αφθονίας. Ο λόγος του υπόσχεται ότι «θέλει αναστήσει ο Θεός του ουρανού βασιλείαν», η οποία «θέλει κατασυντρίψει και συντελέσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, αυτή δε θέλει διαμένει εις τους αιώνας.»—Δαν. 2:44.

Το ζωτικό ερώτημα που πρέπει να λυθή είναι, Πού πρόκειται να εναποθέση ένας την ελπίδα του για επιβίωσι; Υπάρχει μια μόνο ελπίς που θ’ αποδειχθή επιτυχής· όλες οι άλλες θα οδηγήσουν σε απελπισία και τελικό θάνατο. Γιατί; Διότι ο Ιεχωβά, ο οποίος είναι Παντοδύναμος, διακηρύττει ότι η βασιλεία του θα κατασυντρίψη εξαφανίζοντας τις κυβερνήσεις και της Ανατολής και της Δύσεως, περιλαμβανομένων και των Ηνωμένων Εθνών, και αυτή μόνη «θέλει διαμένει εις τους αιώνας.» Δεν θα υπάρχη συνύπαρξις με ιδιοτελείς ανθρώπινες κυβερνήσεις. Τι εκλογή, λοιπόν, θα κάμετε σεις; Σε ποιόν θα παράσχετε υποστήριξι; Σε τι θα ελπίσετε;

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ

Θα αποβλέπετε σε ανθρώπινες κυβερνήσεις και θα εμπιστεύεσθε σ’ αυτές; Πολλοί το κάνουν αυτό. Όχι ότι απέρριψαν τον Θεό από τις σκέψεις των, αλλά φρονούν ότι ο άνθρωπος πρέπει να φέρη τη βασιλεία του Θεού ελκύοντας τις κοσμικές κυβερνήσεις προς ευσεβείς κατευθύνσεις. Πιστεύουν ότι αυτό είναι το μέσον, με το οποίον θα έλθη η βασιλεία του Θεού. Αλλά δεν είν’ έτσι. Δεν είναι αυτή η κατεύθυνσις του Θεού. Αυτό διασαφηνίζεται αλάνθαστα στο παράδειγμα που έθεσε ο Κύριος Ιησούς για να το ακολουθήσουν οι Χριστιανοί. Στη διάρκεια ολοκλήρου της περιόδου της επιγείου διακονίας του ο Ιησούς ποτέ δεν ησχολήθη με τις γύρω του πολιτικές κινήσεις. Δεν προσεπάθησε να αναμορφώση τη Ρωμαϊκή κυβέρνησι, απέρριψε δε μάλιστα κι ένα σχέδιο από μέρους των Ιουδαίων που ήθελαν να τον κάμουν βασιλέα για να τους απελευθερώση από τη Ρώμη. Ο Ιησούς είπε ότι η βασιλεία του δεν αποτελούσε μέρος του κόσμου τούτου, και προσέθεσε ότι οι ακόλουθοί του, που ακολουθούσαν το παράδειγμά του σ’ αυτά τα πράγματα, δεν επρόκειτο να είναι μέρος του κόσμου τούτου. Θα επλήρωναν τους φόρους των, θα υπήκουαν σε όλους τους νόμους των κυβερνήσεων του Καίσαρος που δεν θα συνεκρούοντο με τον νόμον του Θεού και θα ήσαν υποδειγματικοί στην αγάπη των προς τον πλησίον των· αλλ’ ως προς τις πολιτικές κινήσεις των εθνών, σ’ αυτές θα ήσαν απολύτως ουδέτεροι.—Ιωάν. 6:15· 15:19· 17:16· 18:36· Ματθ. 22:17-21, 39.

Άλλοι μεταξύ των ανθρώπων δεν αυταπατώνται όσον αφορά το να κάμουν τη δικαιοσύνη να επικρατήση με τις προσπάθειές τους, αλλά δεν είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα επιβιώσεως. Μπορεί μάλιστα να συμφωνούν με τη γνώμη που διετυπώθη στην εφημερίδα Νταίηλυ Εξπρές του Λονδίνου, 27ης Ιουλίου 1961: «Η Κοινωνία των Εθνών υπετίθετο ότι εξησφάλιζε την ειρήνη και την πρόοδο του κόσμου. Διήρκεσε είκοσι χρόνια κι ετελείωσε με καταστροφή. Τα Ηνωμένα Έθνη . . . είναι μια ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία απ’ ό,τι ήταν η Κοινωνία των Εθνών.» Εν τούτοις, ενόσω υπάρχει μια οργάνωσις Ηνωμένων Εθνών ή οποιοδήποτε άλλο μέσον, που απεργάζεται την ειρήνη, φρονούν ότι προς το συμφέρον της επιβιώσεως το μόνο πράγμα που πρέπει να κάμουν είναι να την υποστηρίξουν και να ελπίζουν παρ’ ελπίδα ότι ο όλεθρος θ’ αποσοβηθή. Παραδέχονται ότι η προοπτική δεν είναι ρόδινη· γεγονός, όμως, είναι ότι αυτό, στο οποίον προσηλώνονται, δεν αποτελεί πραγματικά διόλου ελπίδα. Δεν υπάρχει κυβέρνησις ανθρώπων που θα μπορούσε να εγγυηθή στο ανθρώπινο γένος την ασφάλεια που ποθείται τόσο πολύ. Γιατί αυτό;

Διότι η εισαγωγή μιας διαρκούς ειρήνης περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από διαπραγματεύσεις μεταξύ ηγετών των εθνών. Ακόμη κι αν όλοι οι άνθρωποι συμφωνούσαν σε κάποιο πρόγραμμα ειρήνης, δεν είναι σε θέσι να τερματίσουν τις πολεμοκαπηλικές ενέργειες του «θεού του παρόντος συστήματος πραγμάτων», του Σατανά ή Διαβόλου. Ούτε μπορούν να ξερριζώσουν την αμαρτία που προδιαθέτει τους ανθρώπους σε ασεβείς κατευθύνσεις. Γι’ αυτά τα πράγματα πρέπει ν’ αποβλέπουν στον Θεό.—2 Κορ. 4:4, ΜΝΚ· Αποκάλ. 12:9· Εβρ. 2:14, 15.

Επί πλέον, ο Θεός δεν παρέσχε εξουσιοδότησι στους πολιτικούς άρχοντας του ανθρωπίνου γένους να είναι οι δημιουργοί ενός νέου κόσμου. Δημιουργός ενός νέου κόσμου είναι ο Υιός του Ιησούς Χριστός, τον οποίον έχρισε ως Βασιλέα. Επομένως, όταν οι άνθρωποι αλαζονικά προβάλλουν ως οι μέλλοντες να φέρουν ειρήνη κι ευημερία σε όλο το ανθρώπινο γένος, δεν επιζητούν το καλό των συνανθρώπων των, αλλ’ αποβλέπουν σε προσωπική δόξα σφετεριζόμενοι τον ρόλο που έδωσε ο Θεός στον Υιόν του· και σ’ αυτό δεν μπορούν ποτέ να επιτύχουν.—Ψαλμ. 2:6-12.

Η μόνη ελπίδα του ανθρωπίνου γένους έγκειται στη βασιλεία του Θεού, την ουράνια κυβέρνησί Του, που χειρίζεται τις υποθέσεις της γης με δικαιοσύνη. Γι’ αυτή μας εδίδαξε ο Ιησούς να προσευχώμεθα: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.»—Ματθ. 6:9, 10.

ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

Ο Θεός έλαβε πρόνοια γι’ αυτή τη βασιλεία αμέσως αφότου το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος εστασίασε στον κήπο της Εδέμ. Εγνώριζε ότι «του περιπατούντος ανθρώπου δεν είναι το να κατευθύνη τα διαβήματα αυτού.» (Ιερεμ. 10:23) Υπεσχέθη, λοιπόν, ένα Σπέρμα, το οποίον θα συνέτριβε τον πρωτουργό της ανταρσίας, τον Σατανά ή Διάβολο, και θα καθίστατο ο δίκαιος άρχων για την ευλογία όλου του ανθρωπίνου γένους. Αυτό το Σπέρμα, ο από πολύν καιρό αναμενόμενος Μεσσίας, εγεννήθη ως το βρέφος Ιησούς στη Βηθλεέμ πριν από 1.900 χρόνια περίπου. Στην αναγγελία της επικειμένης γεννήσεώς του ο άγγελος είπε: «Θέλει βασιλεύσει . . . και της βασιλείας αυτού δεν θέλει είσθαι τέλος.»—Λουκ. 1:30-33· Γέν. 3:15· 22:17, 18· Γαλ. 3:16.

Ο Ιησούς, μετά τον θάνατο και την ανάστασί του, «εκάθισε διαπαντός εν δεξιά του Θεού, προσμένων του λοιπού εωσού τεθώσιν οι εχθροί αυτού υποπόδιον των ποδών αυτού.» (Εβρ. 10:12, 13) Αυτή η αναμονή επρόκειτο να διαρκέση πολλούς αιώνες. Ο Ιησούς ετόνισε τούτο, όταν έδωσε την προφητεία του σχετικά με τη δευτέρα του παρουσία στην εξουσία της Βασιλείας. Εξήγησε ότι στο τότε μακρινό μέλλον θα άρχιζε να βασιλεύη ανάμεσα σε μια παγκόσμια αναταραχή. Μια εξέτασις αυτής της προφητείας, που αναγράφεται στο κατά Ματθαίον κεφάλαιον 24, Μάρκον κεφάλαιον 13 και Λουκάν κεφάλαιον 21, καταδεικνύει πειστικά ότι ζούμε τώρα στη γενεά της πρωτοφανούς αναταραχής, για την οποία μιλούσε ο Ιησούς. Οι Γραφικές αποδείξεις προσδιορίζουν επακριβώς το έτος 1914 ως τον καιρό, κατά τον οποίον ιδρύθη στους ουρανούς η βασιλεία του Θεού, για την οποίαν από μακρού χρόνου προσευχόμεθα. Αυτή η βασιλεία εξασφαλίζει επιβίωσι δια μέσου του παρόντος ταραχώδους καιρού και εισάγει σ’ ένα νέο κόσμο δικαιοσύνης προς όλους όσοι εναποθέτουν την ελπίδα κι εμπιστοσύνη των σ’ αυτήν.

Μολονότι ο άνθρωπος έχει περιωρισμένη δύναμι και ικανότητα να εκπληρώση τις υποσχέσεις του, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο για τον Ιεχωβά. Σκεφθήτε για μια στιγμή την απεριόριστη δύναμί του. Ο άνθρωπος, όταν ελευθερώνη την ενέργεια από μια μόνο μικρή δέσμη αοράτων ατόμων ύλης, μπορεί ν’ ανατινάξη ολόκληρες πόλεις. Φαντασθήτε, λοιπόν, την ασύλληπτη δύναμι Εκείνου, που εδημιούργησε το όλο υλικό σύμπαν, περιλαμβανομένων των αχανών αστρικών συστημάτων! Οι επιστήμονες υπελόγισαν ότι μια μόνο από τις καταιγίδες του παρελθόντος φθινοπώρου παρήγαγε περισσότερη ενέργεια απ’ όση θα παρήγαν σαράντα πέντε βόμβες των 100 μεγατόννων. Ο Ιεχωβά Θεός, εκείνος που ελέγχει όλες τις δυνάμεις της φύσεως, σύντομα θα χρησιμοποιήση τέτοια δύναμι για να συντρίψη όλους όσοι εναντιώνονται στη βασιλεία του.

Υπάρχει κάθε λόγος να εμπιστευώμεθα και να ελπίζωμε στη δύναμι του Ιεχωβά για σωτηρία. Ανακαλέστε στη μνήμη σας το αρχαίον έθνος Ισραήλ που έστεκε στο άκρον της Ερυθράς Θαλάσσης και τις Αιγυπτιακές ορδές που επλησίαζαν εκ των νώτων. Μήπως δεν έσωσε ο Ιεχωβά τον λαό του διαχωρίζοντας τα ύδατα για να διανοίξη μια οδό διαφυγής, και ενώνοντάς τα πάλι πάνω στους Αιγυπτίους διώκτας; Ναι! (Έξοδ. κεφ. 14) Ο Ιησούς εχρησιμοποίησε δύο άλλα παραδείγματα για να δώση μια εικόνα της δυνάμεως του Θεού να παράσχη απελευθέρωσι στον λαό του και να καταστρέψη όλους εκείνους που θα εναντιώνοντο στους σκοπούς του. ‘Και καθώς εις τας ημέρας του Νώε’, είπε ο Ιησούς, «δεν ενόησαν, εωσού ήλθεν ο κατακλυσμός, και εσήκωσε πάντας· ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου.» «Ομοίως,» συνέχισεν ο Ιησούς, «καθ’ ην . . . ημέραν εξήλθεν ο Λωτ από Σοδόμων, έβρεξε πυρ και θείον απ’ ουρανού, και απώλεσεν άπαντας· ωσαύτως θέλει είσθαι καθ’ ην ημέραν ο Υιός του ανθρώπου θέλει φανερωθή.» Ακριβώς όπως στο παρελθόν ο Θεός ενεργούσε υπέρ εκείνων, οι οποίοι ήλπιζαν σ’ αυτόν, έτσι θα κάμη και πάλι για όλους όσοι ελπίζουν στη βασιλεία του.—Ματθ. 24:37-39· Λουκ. 17:28-30.

Πόσο θαυμαστές είναι οι μεγαλειώδεις ευλογίες της Βασιλείας που επιφυλάσσονται για κείνους που θα επιζήσουν! Ο άνθρωπος δεν κατώρθωσε να επιφέρη ειρήνη, ακόμη και μεταξύ αυτού και του πλησίον του. Αλλ’ όχι μόνον υπόσχεται ο Θεός ότι ‘θα καταπαύση τους πολέμους έως των περάτων της γης’, αλλά και διαβεβαιώνει ότι ακόμη κι ο άνθρωπος και τα ζώα θα συγκατοικούν με ειρήνη.—Ψαλμ. 46:9· Ησ. 11:6, 9.

Επειδή η βασιλεία του Θεού, θα κατευθύνη όλες τις ενέργειες του ανθρώπου προς ειρηνικές επιδιώξεις, η όψις της γης θα μεταβληθή σ’ ένα παράδεισο όμοιο με κήπο. «Η γη θέλει δίδει τον καρπόν αυτής», ώστε ποτέ πια δεν θα υπάρχη έλλειψις τροφίμων. Κάτω από τη διακυβέρνησι του Θείου Ιατρού ο άνθρωπος τελικά θ’ απελευθερωθή από την μακραίωνα κατάθλιψί του από ασθένειες και νοσήματα. Κι ο θάνατος ακόμη θα καμφθή από την ακαταμάχητη δύναμι της Βασιλείας, διότι ο Θεός υπόσχεται ότι «θέλει εξαλείψει . . . παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον· ούτε πένθος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον.»—Ψαλμ. 67:6· Αποκάλ. 21:4.

Αν θέλετε να είσθε βεβαιωμένοι περί επιβιώσεως και να κατανοήσετε αυτές τις μεγαλειώδεις ευλογίες της ειρήνης, ευημερίας, υγείας και ασφαλείας, τότε κάμετε τη Βασιλεία ελπίδα σας, διότι αποτελεί τη μόνη ελπίδα που δεν θα οδηγήση σε απογοήτευσι. Μελετάτε τακτικά τον λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, και πεισθήτε περί της δυνάμεως του Ιεχωβά ν’ απελευθερώση τον λαό του. Μη θέτετε την ελπίδα κι εμπιστοσύνη σας στις ασθενείς προσπάθειες του ανθρώπου να φέρη τις ευλογίες της Βασιλείας, αλλ’ η στάσις σας ας είναι εκείνη που ελέχθη από τον πιστό προφήτη: «Ιδού, ούτος είναι ο Θεός ημών· περιεμείναμεν αυτόν, και θέλει σώσει ημάς· ούτος είναι ο Ιεχωβά· περιεμείναμεν αυτόν· θέλομεν χαρή και ευφρανθή εν τη σωτηρία αυτού.»—Ησ. 25:9, ΜΝΚ.