Ποίμανσις των Προβάτων με Επιδεξιότητα

«Και εποίμανεν αυτούς κατά την ακακίαν της καρδίας αυτού· και δια της επιδεξιότητος των χειρών αυτού ωδήγησεν αυτούς.»—Ψαλμ. 78:72, ΜΝΚ.

1. Ποια ιδιότης που αναφέρεται στην προς Εβραίους επιστολή 11:6 είναι αναγκαία για να είναι κανείς διάκονος του Θεού, και τι, επομένως, μας κάνει αυτό να ρωτούμε;

Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ μπορεί να μην είναι ένας θρησκευτικός κληρικός, αλλά έχετε αναλογισθή ποτέ την ευθύνη που βαρύνει, όχι απλώς έναν κληρικό, αλλά έναν πραγματικό διάκονο του Θεού; Πόσο ισχυρή ή αδύνατη μπορεί να είναι η πίστις του στον Θεό του; Ένας διάκονος που ωνομάζετο Παύλος το εδήλωσε καθαρά όταν είπε: «Χωρίς δε πίστεως αδύνατον είναι να ευαρεστήση τις εις αυτόν· διότι ο προσερχόμενος εις τον Θεόν, πρέπει να πιστεύση, ότι είναι, και γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν.» (Εβρ. 11:6) Σήμερα διερωτάται κανείς πόσοι κληρικοί έχουν απόλυτη πίστι στον Ιεχωβά Θεό και τον γραπτό του λόγο και βασίζονται σ’ αυτόν και πόσοι επιζητούν πραγματικά να κερδίσουν την ευαρέσκεια του Ιεχωβά; Πόσοι διάκονοι αναλαμβάνουν την πλήρη ευθύνη να πράττουν το θείο θέλημα;

2. Πώς θεωρούν την πίστι των οι περισσότεροι από εκείνους που φοιτούν σήμερα στα θρησκευτικά σεμινάρια; Τι κάνει τούτο να σκέπτωνται οι ειλικρινείς εκζητηταί της αληθείας;

² Σ’ ένα άρθρο του Τάιμς Μάγκαζιν της Νέας Υόρκης, της 30ής Νοεμβρίου 1958, υπό τον τίτλο: «Οι Σπουδασταί σε Αναζήτησι Πίστεως», ο συγγραφεύς Στάνλεϋ Ι . Ρόουλαντ, ο νεώτερος, λέγει ότι εκείνοι που πηγαίνουν στα «σημερινά ιεροσπουδαστήρια είναι, κατά μέγα μέρος, σκεπτικισταί, αλλά ελπίζουν να εύρουν πίστι μέσω πείρας και μια αίσθησι σκοπού μέσω υπηρεσίας.» Κάνοντας σχόλια για τους νέους που λαμβάνουν θρησκευτική εκπαίδευσι, λέγει: «Είναι—παραδόξως—κάπως δύσπιστοι για μια κλήσι από τον Θεό και για τη δύναμι των Χριστιανικών δοξασιών των. Εξερευνούν έντονα τις βασικές αξίες της υπάρξεως. Θέλουν να εμπλακούν βαθιά στη ζωή.» Πρέπει μήπως να πιστέψωμε ότι αυτοί οι νέοι που είναι δύσπιστοι για μια κλήσι από τον Θεό και όχι και τόσο βέβαιοι για την πίστι των, πρόκειται να είναι οι διάκονοι για τους Χριστιανούς της σημερινής γενεάς; Ο συγγραφεύς προχωρεί για να παραθέση λόγια του προέδρου της Ενώσεως Θεολογικών Σεμιναρίων της Νέας Υόρκης, Ερρίκου Π. Βαν Ντούζεν, ο οποίος είπε: «Είναι ακατανόητοι. Πολλοί απ’ αυτούς φαίνονται χωρίς χαρά, και διερωτώμαι αν πραγματικά γνωρίζουν τι σημαίνει το να είναι κανείς ευτυχής. Βρίσκονται σε μια θρησκευτική αναζήτησι, μια ασυνήθη διάθεσι πριν από είκοσι χρόνια, η οποία όμως κυριαρχεί στο σώμα των σπουδαστών σήμερα.»

3. Τι είδους πίστι είχε ο ιδρυτής της Χριστιανοσύνης, και ήσαν οι μαθηταί του τού ιδίου φρονήματος;

³ Τι αντίθεσι παρουσιάζει η δική των έλλειψις πίστεως σε σύγκρισι με τον αρχηγόν των Χριστιανών διακόνων, τον Χριστόν Ιησούν! Η πίστις του και η αφοσίωσίς του στον Πατέρα του και η επιθυμία του να πράττη το θείο θέλημα ήσαν αναμφισβήτητες, τούτο δε σαφώς εκτίθεται στις τέσσερες αφηγήσεις της ζωής του. Ο Ιησούς Χριστός ήταν αληθινά ένας διάκονος του Θεού, πρόθυμος ν’ αναλάβη την ευθύνη. Ήταν γεμάτος πίστι, και εδίδασκε τους ακολούθους του, που ήσαν γεμάτοι πίστι να είναι διάκονοι όπως ακριβώς και αυτός ο ίδιος. Οι μαθηταί εκείνοι του Ιησού δεν προσπαθούσαν «να εύρουν πίστι μέσω πείρας»· δεν ήσαν χωρίς χαρά, αλλά είχαν την πίστι και τη χαρά του Διδασκάλου των. Ήσαν ευτυχείς διάκονοι, πιστεύοντας ότι ο Θεός είναι ο «μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν», και δεν ήσαν από τα άτομα εκείνα που βρίσκονται διαρκώς «σε αναζήτησι πίστεως». Είχαν πίστι στον Ιεχωβά Θεό, στον Υιό Του Ιησού Χριστό και στον λόγον του Θεού. Οποιοσδήποτε μελετά για τη διακονία σήμερα πρέπει να έχη πίστι διότι αλλιώς θ’ αποτύχη πλήρως ως Χριστιανός διάκονος.

4, 5. (α) Είναι η διακονία για περιωρισμένον αριθμό ανθρώπων; (β) Ποιες μεγαλύτερες ευθύνες βαρύνουν μερικούς;

⁴ Ο απόστολος Παύλος, ένας που είχε ισχυρή πίστι στον ένα Θεό, τον Ιεχωβά, και ήταν ένας ακούραστος κήρυξ του λόγου του Θεού, ενουθέτησε την εκκλησία της Γαλατίας: «Ο δε κατηχούμενος τον λόγον, ας κάμνη τον κατηχούντα μέτοχον εις πάντα τα αγαθά αυτού.» (Γαλ. 6:6) Ο καθένας, λοιπόν, που έχει ακούσει και πιστεύει, πρέπει να υποστηρίζη τον διδάσκαλό του και έπειτα να διδάσκη ο ίδιος. Οι διάκονοι του ευαγγελίου δεν περιορίζονται στα ολίγα άτομα που αποφασίζουν να φοιτήσουν σ’ ένα σεμινάριο, ή θεολογική σχολή για εκπαίδευσι, αλλά η διακονία περιλαμβάνει μια ευρεία τάξι ανθρώπων. Περιλαμβάνει κάθε έναν που πιστεύει και που κατηχείται τον λόγον του Θεού, διότι και αυτός, επίσης, πρόκειται να μοιρασθή τα αγαθά νέα που έμαθε, με άλλους ανθρώπους που συναντά. Ο Παύλος ήταν εμφατικός όταν έλεγε: «“Πας όστις επικαλεσθή το όνομα του Ιεχωβά, θέλει σωθή.” Πώς λοιπόν θέλουσιν επικαλεσθή εκείνον εις τον οποίον δεν επίστευσαν; και πώς θέλουσι πιστεύσει εις εκείνον περί του οποίου δεν ήκουσαν; και πώς θέλουσιν ακούσει χωρίς να υπάρχη ο κηρύττων;» (Ρωμ. 10:13, 14, ΜΝΚ) Ο κόσμος χρειάζεται διακόνους γεμάτους πίστι, όχι διακόνους που ακόμη αναζητούν πίστι.

⁵ Η Γραφή, ο λόγος του Θεού, δείχνει σαφώς ότι κάθε ένας που ομολογεί ότι είναι Χριστιανός πρέπει να κηρύττη τα αγαθά νέα για τον Θεό και τη δικαία βασιλεία του. Αλλά όταν ο Πέτρος μίλησε για τους πρεσβυτέρους στην εκκλησία των πιστών, έδειξε ότι μεγαλύτερη ευθύνη βαρύνει τους πρεσβυτέρους ως επισκόπους ή ποιμένας του ποιμνίου του Θεού. Ενώ όλοι όσοι αφιερώθησαν στην υπηρεσία του Θεού είναι διάκονοι, εν τούτοις, από αυτή την ομάδα των πιστών Χριστιανών μερικοί εκλέγονται για να διευθύνουν τις υποθέσεις ολοκλήρου της εκκλησίας. Γι’ αυτό ο Πέτρος λέγει: «Τους μεταξύ σας πρεσβυτέρους παρακαλώ. . . · ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού.»—1 Πέτρ. 5:1-4.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΜΑΝΣΙΣ ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΕΡΓΟ

6. Ποιοι είναι κατάλληλοι ως ποιμένες της εκκλησίας, και πώς πρέπει να θεωρήται αυτό το έργον;

⁶ Οι αξιόπιστοι ποιμένες του ποιμνίου θα μπορούσαν να εκλεγούν μόνο ανάμεσα από εκείνους που είναι ήδη διάκονοι, άτομα τελείως αφωσιωμένα στον Ιεχωβά Θεό και που θέλουν να βοηθήσουν τους αδελφούς των στην εκκλησία. Αυτό βέβαια είναι ένα ορθό είδος έργου για οποιονδήποτε ώριμο Χριστιανό. Όσον αφορά εκείνους που είναι ήδη γεμάτοι πίστι και δραστήριοι στην υπηρεσία του Θεού, ο Παύλος λέγει: «Εάν τις ορέγηται επισκοπήν, καλόν έργον επιθυμεί.» (1 Τιμ. 3:1) Βέβαια εκείνοι που είναι πρεσβύτεροι στην αλήθεια πρέπει να επιθυμούν αυτό το είδος έργου, βοηθώντας στην ποίμανσι των προβάτων της ποίμνης του Θεού. Αυτή είναι μια ευθύνη που πρέπει ν’ αναληφθή μόνο από εκείνους που έχουν πίστι και αληθινά αγαπούν τον Θεό και που έχουν ήδη γνωρίσει και πράττουν το θείο θέλημα. Δεν είναι έργον ενός νεοφύτου, ενός αρχαρίου, ενός που είναι νέος στο Χριστιανικό έργον.

7. (α) Γιατί είναι πολύ αναγκαίο να είναι ένας επίσκοπος μελετητής του λόγου του Θεού; (β) Ποιες ιδιότητες λέγει ο απόστολος Παύλος ότι πρέπει να έχη ο επίσκοπος;

⁷ Πρώτ’ απ’ όλα, ένας επίσκοπος πρέπει να είναι μελετητής του λόγου του Θεού, να τον πιστεύη και να συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις διδασκαλίες του. Πρέπει να εμμένη στην πίστι και να είναι άγρυπνος σήμερα σε ό,τι ο Παύλος είπε στον Τιμόθεο: «Το δε πνεύμα ρητώς λέγει, ότι εν υστέροις καιροίς θέλουσιν αποστατήσει τινές από της πίστεως, προσέχοντες εις πνεύματα πλάνης, και εις διδασκαλίας δαιμονίων, δια της υποκρίσεως ψευδολόγων, . . . εμποδιζόντων τον γάμον, προσταζόντων αποχήν βρωμάτων, τα οποία ο Θεός έκτισε δια να μεταλαμβάνωσι μετά ευχαριστίας . . . Ταύτα συμβουλεύων εις τους αδελφούς, θέλεις είσθαι καλός διάκονος του Ιησού Χριστού, εντρεφόμενος εν τοις λόγοις της πίστεως, και της καλής διδασκαλίας την οποίαν παρηκολούθησας.» (1 Τιμ. 4:1-3, 6) Για να δίνη καλή συμβουλή, ένας επίσκοπος πρέπει να ‘τρέφεται με τους λόγους της πίστεως’ και να παρακολουθή την ‘ορθή διδασκαλία’. Τότε μπορεί να ποιμαίνη το ποίμνιο του Θεού επιδέξια. «Ο προϊστάμενος [ενεργών ως ηγέτης], ας προΐσταται μετ’ επιμελείας· ο ελεών, ας ελεή εν ιλαρότητι.» (Ρωμ. 12:8) Ένας επίσκοπος πρέπει να ενεργή ως ηγέτης αν εξελέγη για να προΐσταται της εκκλησίας. Πρέπει ν’ ακολουθή τις εξής οδηγίες: «Αποστρέφεσθε το πονηρόν, προσκολλάσθε εις το αγαθόν. Γίνεσθε προς αλλήλους φιλόστοργοι δια της φιλαδελφίας, προλαμβάνοντες να τιμάτε αλλήλους, εις την σπουδήν άοκνοι· κατά το πνεύμα ζέοντες· τον Ιεχωβά δουλεύοντες· εις την ελπίδα χαίροντες· εις την θλίψιν υπομένοντες· εις την προσευχήν προσκαρτερούντες· εις τας χρείας των αγίων μεταδίδοντες· την φιλοξενίαν ακολουθούντες. Ευλογείτε τους καταδιώκοντας υμάς· ευλογείτε, και μη καταράσθε. Χαίρετε μετά χαιρόντων, και κλαίετε μετά κλαιόντων. Έχετε προς αλλήλους το αυτό φρόνημα· μη υψηλοφρονείτε, αλλά συγκαταβαίνετε εις τους ταπεινούς· μη φαντάζεσθε εαυτούς φρονίμους. Εις μηδένα μη ανταποδίδετε κακόν αντί κακού· προνοείτε τα καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων. Ει δυνατόν, όσον το αφ’ υμών, ειρηνεύετε μετά πάντων ανθρώπων.» (Ρωμ. 12:9-18, ΜΝΚ) Για να είναι κανείς υποβοηθητικός διάκονος όπως περιγράφεται ανωτέρω, πρέπει να έχη ήδη πίστι στον Θεό και όχι να είναι «σε αναζήτησι πίστεως».

8. Εγράφησαν οι Γραφές για τους επισκόπους μόνο; Ποια, λοιπόν, είναι η υποχρέωσις όλης της Χριστιανικής εκκλησίας;

⁸ Με τέτοια ηγεσία από μέρους των ποιμένων των εκκλησιών, δίδεται ένα έξοχο παράδειγμα για να το ακολουθήσουν όλα τα Χριστιανικά μέλη. Επί πλέον, οι Άγιες Γραφές εγράφησαν όχι μόνο για τους επισκόπους, αλλά για όλη την εκκλησία, περιλαμβανομένων και των επισκόπων. Είναι θείο θέλημα τα πρόβατα, αφού συναχθούν, να γίνουν ακριβώς σαν καλοί ποιμένες. Στην εποχή του Παύλου, ο Θεός έκαμε διευθετήσεις να φροντίζουν ποιμένες για τα πρόβατα, και με τον ίδιο τρόπο σήμερα οι ποιμένες δίδουν το παράδειγμα. Είναι σοβαρή ενασχόλησις το να ποιμαίνη κανείς τα πρόβατα. Ο καιρός ήλθε για τον χωρισμό των ανθρώπων όλων των εθνών, το διαχωριστικό δε αυτό έργο γίνεται με το κήρυγμα των αγαθών νέων της βασιλείας του Ιεχωβά, όχι μόνο από τους επισκόπους, αλλ’ από όλους τους Χριστιανούς διακόνους στην εκκλησία.

9, 10. (α) Είναι μεγάλη η ευθύνη ενός ποιμένος; Ποίου είναι μεγαλύτερη; (β) Ποιο έργο εκτελούσε το υπόλοιπο από το 1919 ειδικώς, και πώς η άποψίς των είναι όμοια με του Χριστού Ιησού του Μεγαλυτέρου Δαβίδ;

⁹ Το να βρίσκεται, όμως, κανείς στη θέσι ενός επισκόπου, τον επιφορτίζει με πολύ μεγαλύτερη ευθύνη ως ποιμένα των προβάτων. Ένας επίσκοπος, όμως, έχει πάντοτε υπ’ όψιν ότι ο Ιεχωβά είναι ο Μέγας Ποιμήν, όχι ο ίδιος. Ο Δαβίδ έλεγε: «Ο Ιεχωβά είναι ο Ποιμήν μου.» (Ψαλμ. 23:1, ΜΝΚ) Ο Ιεχωβά, λοιπόν, είναι ο κυρίως υπεύθυνος για τη σύναξι των προβάτων και έχει τη φροντίδα γι’ αυτά, αλλά χρησιμοποιεί ανθρώπους για να κάμουν την ποίμανσι. Από το 1919 βλέπομε να συνάγεται όχι μόνο το υπόλοιπο του κεχρισμένου «μικρού ποιμνίου», αλλά βλέπομε επίσης να συνάγεται κι ένα μεγάλο πλήθος «άλλων προβάτων», ιδιαίτερα από το 1935. (Λουκ. 12:32· Ιωάν. 10:16) Το υπόλοιπο ή όσοι απομένουν από το μικρό ποίμνιο είχαν διασκορπισθή στις νεφελώδεις και σκοτεινές ημέρες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά τώρα πολλοί από το υπόλοιπο, έχοντας συναχθή, χρησιμοποιούνται για να κάμουν ποιμαντικό έργο. Όλοι αυτοί ως διάκονοι του Θεού εξήλθαν με τα αγαθά νέα της Βασιλείας και τα εκήρυτταν και έπρατταν το θείο θέλημα στα περασμένα σαράντα χρόνια. Ανεζήτησαν τα πρόβατα και τα έφεραν στην ποίμνη και τα έθρεψαν με την αναγκαία πνευματική τροφή.

¹⁰ Με άλλα λόγια, πρέπει να γίνη μεγάλη συγκομιδή. Εν τούτοις, όλα αυτά τα πρόβατα, το μικρό ποίμνιο και τα άλλα πρόβατα, τα έχει τώρα συνδέσει ο Ιεχωβά σ’ ένα συνεργαζόμενο όμιλο ή ποίμνιο, διότι όλα είναι κληρονόμοι ζωής στον νέο κόσμο της δικαιοσύνης. Ο Ιεχωβά εξετέλεσε πιστά κάθε τι που υπεσχέθη για τον λαό του, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που οι Χριστιανοί πρέπει να κάμουν για τον εαυτό τους, και ειδικά οι επίσκοποι, οι οποίοι πρέπει να είναι πιστοί ποιμένες του ποιμνίου, ή της εκκλησίας. Ο Χριστός Ιησούς είναι ο Μεγαλύτερος Δαβίδ, και όταν ήταν στη γη, ανέλαβε την ευθύνη ενός ποιμένος και έδωσε το ορθό παράδειγμα για άλλους επισκόπους. Ο Ψαλμός 78:70-72 (ΜΝΚ) αναφέρεται στον Ιησούν, όταν λέγη: «Εξέλεξε [ο Ιεχωβά] Δαβίδ τον δούλον αυτού . . . έφερεν αυτόν, δια να ποιμαίνη Ιακώβ τον λαόν αυτού, και Ισραήλ την κληρονομίαν αυτού· και εποίμανεν αυτούς κατά την ακεραιότητα της καρδίας αυτού· και δια της επιδεξιότητος των χειρών αυτού ωδήγησεν αυτούς.» Έτσι ακριβώς ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας επιδέξιος ποιμήν. Ο Πατήρ του τού είπε: «Ηγάπησας δικαιοσύνην, και εμίσησας ανομίαν.»—Εβρ. 1:9.

ΑΠΟΚΤΗΣΙΣ ΕΠΙΔΕΞΙΟΤΗΤΟΣ

11. Πώς αποκτά επιδεξιότητα ένας ποιμήν;

¹¹ Επιδεξιότης σημαίνει την ικανότητα που προέρχεται από γνώσι και άσκησι· σημαίνει επιτηδειότητα. Ο Ιησούς, ο Καλός Ποιμήν, είχε γνώσι του λόγου του Θεού. Έπραττε εκείνο που ο λόγος εδίδασκε. Το εφήρμοζε στη ζωή του, δείχνοντας έτσι σοφία και κατανόησι. Ανεγνώριζε τον Ιεχωβά Θεό ως τον Μέγαν Ποιμένα και κατηύθυνε τις διάνοιες των ανθρώπων προς τον Ιεχωβά, τον Πατέρα του, και όχι προς τον εαυτό του. Είχε εκλεγή από τον Θεό για να είναι το ορθό είδος ποιμένος. Οι υποποιμένες σήμερα πρέπει να είναι όμοιοι με τον Ιησούν και να μην ενδιαφέρωνται να έχουν το ποίμνιο για τον εαυτό τους. Με καρδιές που κρατούν ακεραιότητα πρέπει να ποιμαίνουν επιδέξια το ποίμνιο του Θεού. Πόση ανάγκη είναι, λοιπόν, να έχουν γνώσι οι επίσκοποι και με σοφία να θέτουν σε εφαρμογή αυτή τη γνώσι! Ένας ποιμήν δεν είναι ένας αδέξιος, τραχύς, απρόσεκτος επίσκοπος. Χρησιμοποιεί επιδέξια τον λόγον του Θεού φροντίζοντας για τα άλλα πρόβατα. Όταν ο Καλός Ποιμήν Ιησούς Χριστός διώρισε με το άγιο πνεύμα τους αποστόλους για να κάνουν ποιμαντικό έργο, αυτοί ετέθησαν στο έργο αυτό επειδή εγνώριζαν πώς να χρησιμοποιούν τον λόγον του Θεού «προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης», και έκαναν αυτό το έργο επιδέξια. (2 Τιμ. 3:16) Όλοι οι υποποιμένες πρέπει να χρησιμοποιούν τον λόγον του Θεού με τον ίδιο τρόπο. Οι σημερινοί επίσκοποι στην κοινωνία Νέου Κόσμου είναι, επίσης, ποιμένες και πρέπει να κατευθύνουν τα πρόβατα του Θεού με επιδέξια χέρια και να τα οδηγούν όπως ακριβώς τα ωδηγούσε ο Δαβίδ όταν εφρόντιζε για τα τέκνα του Ισραήλ και όπως τα ωδηγούσε ο Χριστός όταν εφρόντιζε για τους μαθητάς του.

12. Μπορεί ένας ποιμήν να γίνη απρόσεκτος στην ποίμανσι των προβάτων, και ποια νουθεσία δίνει ο απόστολος Πέτρος πάνω στο σημείο αυτό;

¹² Η ανταμοιβή της πιστής ποιμάνσεως δεν είναι μόνο η σωτηρία του εαυτού μας, αλλά και η σωτηρία άλλων επίσης, των άλλων προβάτων. Μη λησμονείτε ότι όλοι είναι πρόβατα, είτε επίσκοποι είτε όχι. Όλοι είναι πρόβατα υπό τον Μέγαν Ποιμένα Ιεχωβά και τον Καλόν Ποιμένα που αυτός εξέλεξε, τον Ιησού Χριστό. Ο Ιησούς ο ίδιος είπε: «Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός· ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού βάλλει υπέρ των προβάτων.» (Ιωάν. 10:11) Και πάλιν: «Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός, και γνωρίζω τα εμά, και γνωρίζομαι υπό των εμών.» (Ιωάν. 10:14) Δεν υπάρχει λόγος, λοιπόν, ώστε ένα από τα πρόβατα, που εξελέγη να είναι ποιμήν, να γίνη ακράτητο και να γίνη απρόσεκτο στον χειρισμό του λόγου του Θεού. Ο Πέτρος, που ήταν ένα πρόβατο κι ένας απόστολος του Ιησού Χριστού, εγνώριζε την ευθύνη του ως υποποιμένος όταν διωρίσθη τοιούτος από το άγιο πνεύμα. Ο Πέτρος, λοιπόν, έλεγε στους άλλους: «Ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστικώς, αλλ’ εκουσίως· μηδέ αισχροκερδώς, αλλά προθύμως· μηδέ ως κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου· και όταν φανερωθή ο αρχιποιμήν, θέλετε λάβει τον αμαράντινον στέφανον της δόξης.»—1 Πέτρ. 5:2-4.

13, 14. Έχοντας συμφωνήσει να πράττη το θείο θέλημα, πώς πρέπει και πώς δεν πρέπει ένας ποιμήν να αισθάνεται τις ευθύνες του;

¹³ Όλοι οι επίσκοποι στην κοινωνία Νέου Κόσμου, όπως οι υπηρέται Τμημάτων της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, οι περιφερειακοί υπηρέται, οι υπηρέται περιοχής, οι υπηρέται εκκλησίας και οι διακονικοί υπηρέται, πρέπει να αισθάνωνται το βαρύ φορτίο που ο λόγος του Ιεχωβά θέτει επάνω τους ως υποποιμένας, ως επισκόπους. Στον καιρό της αφιερώσεώς των οι επίσκοποι συνεφώνησαν να πράττουν το θείο θέλημα, και τώρα ως επίσκοποι πρέπει να εκτιμούν ότι μία από τις εντολές που δίδονται σ’ αυτούς στον λόγον του Θεού είναι: «Ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού.» Επίσκοποι, πώς το κάνετε αυτό; Αναγκαστικώς; Από μια αίσθησι επιβαρύνσεως επειδή διωρίσθητε σ’ αυτή τη θέσι; Μήπως θέλετε να ελευθερωθήτε από αυτή την ευθύνη; Ο Πέτρος φιλάγαθα λέγει σε όλους: ‘Κάνετέ το εκουσίως.’

¹⁴ Θα μπορούσαν να είναι μερικοί που το πράττουν αυτό αισχροκερδώς; Για την εξέχουσα θέσι που λαμβάνει κανείς στην εκκλησία; Πιθανώς από προσωπική υπερηφάνεια; Ή για την επιρροή που ασκεί κανείς επάνω στο ποίμνιο του Θεού; Ο Πέτρος μάς καθιστά προσεκτικούς: ‘Κάνετέ το προθύμως’, με χαρά, έχετε θερμή αγάπη για όλους στην εκκλησία, ορίζοντας ότι όλα τα πρόβατα ανήκουν στον Ιεχωβά Θεό και ότι η εκκλησία με την οποίαν είσθε συνταυτισμένοι, είναι αληθινά ποίμνιο του Θεού.

15. Γιατί η αυτοεξέτασις ενός επισκόπου είναι πολύ αναγκαία;

¹⁵ Εξετάστε τον εαυτό σας. Είσθε μήπως ένας επίσκοπος που ‘κατακυριεύετε την κληρονομίαν του Θεού’; Μήπως φοβερίζετε τα πρόβατα; Μήπως είσθε ένας ανώτερος ποιμήν που δεν μπορεί να σας μιλήση κανείς; Πάντοτε πολύ απασχολημένος; Είθε ποτέ να μη συμβαίνη αυτό, διότι δεν είναι καλό παράδειγμα. Ο Πέτρος λέγει πολύ υποβοηθητικά: ‘Γίνεσθε τύποι του ποιμνίου.’ Από ποια άποψι; Σε πίστι, σε αρετή, σε γνώσι, σε εγκράτεια, σε υπομονή, σε ευσέβεια, σε φιλαδελφία και σε αγάπη. «Διότι, εάν ταύτα υπάρχωσιν εις εσάς και περισσεύωσι, σας καθιστώσιν ουχί αργούς ουδέ ακάρπους εις την επίγνωσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.» (2 Πέτρ. 1:5-8) Επίγνωσις και ο κατάλληλος τρόπος ζωής είναι πολύ αναγκαία για σας ως επίσκοπον.

16. Πώς η υποσημείωσις της Μεταφράσεως Νέου Κόσμου στο 1 Πέτρου 5:3 τονίζει τη σοβαρότητα του έργου ενός ποιμένος;

¹⁶ Κατανοείτε πλήρως ότι, έχοντας διορισθή στη θέσι επισκόπου, είσθε ένας ποιμήν που φροντίζετε για τα πρόβατα του Θεού που κατεμερίσθησαν σε σας; Η υποσημείωσις της Μεταφράσεως Νέου Κόσμου στο 1 Πέτρου 5:3 τονίζει αυτό το γεγονός, λέγοντας: «Μηδέ ως κατακυριεύοντες εκείνων οι οποίοι κατεμερίσθησαν εις εσάς.» Στη μεγάλη ορατή οργάνωσι του Θεού όλα αυτά τα πρόβατα είναι πρόβατα του Θεού, αλλά διάφορες ομάδες απ’ αυτά καταμερίζονται σε διαφόρους ποιμένας. Στην κοινωνία Νέου Κόσμου το 1958 υπήρχαν 17.878 ομάδες ή εκκλησίες μαρτύρων του Ιεχωβά σε όλο τον κόσμο. Ο Πέτρος νουθετεί εσάς επίσκοποι να μην κατακυριεύετε εκείνους που κατεμερίσθησαν σε σας. Κάθε ποιμήν, λοιπόν, πρέπει να ρωτήση τον εαυτό του: «Πώς κατευθύνω τα πρόβατα του Θεού; Τι παράδειγμα δίνω; Πόσο ενδιαφέρομαι για τις συναθροίσεις των υπηρεσίας; Για τη σχολή θεοκρατικής διακονίας; Για τις εκκλησιαστικές μελέτες βιβλίου; Για την από σπίτι σε σπίτι μαρτυρία; Για τις επανεπισκέψεις; Για τις οικιακές Γραφικές μελέτες; Κηρύττω τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας του Θεού με τις μεθόδους αυτές και βοηθώ όλα τα πρόβατα που κατεμερίσθησαν σ’ εμένα να κάνουν το ίδιο που κάνω κι εγώ, βοηθώντας τα να παραμένουν άγρυπνα και να φυλάττουν τα διακονικά των ιμάτια;»

17. Ποια ανταμοιβή περιμένει τον πιστόν ποιμένα των προβάτων του Θεού;

¹⁷ Όταν ένας επίσκοπος ακολουθή την έξοχη συμβουλή του Πέτρου και δείχνη αγάπη και φιλοξενία προς το ποίμνιο του Θεού και προς τους ξένους, τότε, όταν θα φανερωθή ο αρχιποιμήν, ο επίσκοπος θα λάβη «τον αμαράντινον στέφανον της δόξης». Για έναν που ανήκει στο μικρό ποίμνιο η ανταμοιβή θα σημαίνη συγκληρονομία με τον Χριστό Ιησού στην ουράνια δόξα. Για τα άλλα πρόβατα θα σημαίνη ζωή στην παραδείσια νέα γη. Εκείνοι που είναι επιδέξιοι και πιστοί στην ποίμανσι των προβάτων σήμερα θ’ ανταμειφθούν ασφαλώς με το να γίνουν, ούτως ειπείν, ‘άρχοντες επί πολλών πόλεων’. Αν επιδεικνύεται πιστότης απ’ αυτούς σε μικρά πράγματα, οι σημερινοί επίσκοποι θα λάβουν για εκτέλεσι μεγαλύτερα πράγματα, όπως ακριβώς είπε ο βασιλεύς στην παραβολή του Ιησού: «Εύγε, αγαθέ δούλε· επειδή εις το ελάχιστον εφάνης πιστός, έχε εξουσίαν επάνω δέκα πόλεων.» Συνεπώς, επίσκοποι, πάντοτε να εκτιμάτε τη σχέσι σας προς τον Ιεχωβά Θεό καθώς και προς το ποίμνιο που ο Θεός κατεμέρισε σε σας και να θυμάστε την εντολή: «Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς, και εις όλον το ποίμνιον, εις το οποίον το πνεύμα το άγιον σας έθεσεν επισκόπους, δια να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε δια του αίματος του ιδίου αυτού Υιού.»—Πράξ. 20:28, ΜΝΚ.

ΕΚΠΛΗΡΩΣΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΕΝΟΣ ΠΟΙΜΕΝΟΣ

18. Η εκτίμησις ποιων γεγονότων είναι ζωτική σ’ έναν ποιμένα της εκκλησίας;

¹⁸ Οι επίσκοποι πρέπει να κατανοούν πλήρως ότι το «ποίμνιο» ή «εκκλησία» είναι του Θεού και ότι ο διορισμός των ως ποιμένων είναι από το άγιο πνεύμα του Θεού. Το ποίμνιο είναι του Θεού με εξαγορά. Ποτέ ας μην το λησμονούμε αυτό! Ο Παύλος, μιλώντας στους κεχρισμένους Χριστιανούς της Κορίνθου, ερώτησε: «Ή δεν εξεύρετε, ότι το σώμα σας είναι ναός του αγίου πνεύματος του εν υμίν, το οποίον έχετε από Θεού, και δεν είσθε κύριοι εαυτών; Διότι ηγοράσθητε δια τιμής· δοξάσατε λοιπόν τον Θεόν δια του σώματός σας.» (1 Κορ. 6:19, 20) Υπάρχει ακόμη ένα μικρό υπόλοιπο αυτού του «σώματός σας» επάνω στη γη σήμερα, και πολλοί απ’ αυτούς είναι σε θέσεις επισκόπων. Αλλ’ άσχετα με το αν ο επίσκοπος είναι από την τάξι του υπολοίπου ή των άλλων προβάτων, αυτός είναι ωστόσο ποιμήν ή επίσκοπος του Θεού, που φροντίζει για τα πρόβατα του Θεού, που Αυτός έχει αποκτήσει. Οι επίσκοποι πρέπει να κάνουν το θείο θέλημα μεταξύ όλων των προβάτων του Θεού μέσα στην κοινωνία του Νέου Κόσμου και μεταξύ εκείνων ακόμη που περιπλανώνται έξω από την κοινωνία.

19. Από ποιου την εξουσία θέλει ένας ποιμήν να επιστρέψη τα πρόβατα, και γιατί;

¹⁹ Ο Χριστός Ιησούς εχρησιμοποίησε τον Παύλο για να μεταβή στα έξω έθνη καθώς και για να παρηγορήση εκείνους που ήσαν στον Ισραήλ. Ο Ιησούς έκαμε ορατόν τον εαυτό του στον Παύλο για να τον καταστήση «υπηρέτην και μάρτυρα . . . εκλέγων σε εκ του λαού και των εθνών, εις τα οποία τώρα σε αποστέλλω, δια να ανοίξης τους οφθαλμούς αυτών, ώστε να επιστρέψωσιν από του σκότους εις το φως, και από της εξουσίας του Σατανά προς τον Θεόν, δια να λάβωσιν άφεσιν αμαρτιών.» (Πράξ. 26:16-18) Ο Παύλος έγινε επίσκοπος και εργάσθηκε σκληρά προσπαθώντας να επιστρέψη τα πρόβατα από την εξουσία του Σατανά στον μόνο αληθινό Θεό. Οι επίσκοποι σήμερα πρέπει να κάμουν το ίδιο. Κατόπιν, αφού επιστρέψουν τα πρόβατα στον Θεό, οι ποιμένες πρέπει να τα βοηθήσουν να παραμείνουν στο φως. Πόση προσπάθεια καταβάλλετε σεις επίσκοποι για να το κάμετε αυτό; Πόση ενέργεια δαπανάτε; Πόση αγάπη δείχνετε στον καθένα που «κατεμερίσθη εις εσάς» στην εκκλησία σας; Υποποιμένες, να είσθε πιστοί και επιδέξιοι στην πολιτεία σας προς προβατοειδείς ανθρώπους, οι οποίοι όλοι ανήκουν στον Ιεχωβά Θεό!

20. (α) Ποια είναι τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του έργου ενός ποιμένος; (β) Εξηγήστε πώς οδηγεί κανείς τα πρόβατα κατ’ απομίμησιν του Ιησού Χριστού.

²⁰ Ποια είναι τα ουσιώδη χαρακτηριστικά ενός ποιμένος; (1) Το να οδηγή· (2) το να διατρέφη· (3) το να ποιμαίνη. Ο Ιησούς έδειξε αληθινή ηγεσία επειδή ο ίδιος υπετάσσετο στο να καθοδηγήται από τον Πατέρα του. Ιεχωβά, τον Μέγαν Ποιμένα. Κατ’ ουσίαν έλεγε: «Αυτός αναζωογονεί την ψυχήν μου. Με οδηγεί δια τρίβων δικαιοσύνης χάριν το ονόματος αυτού.» (Ψαλμ. 23:3, ΜΝΚ) Ήθελε να τον οδηγή ο Πατήρ του, ο Μέγας Ποιμήν, στην ορθή πορεία. Ο Ιησούς έλεγε: «Δεν ζητώ το θέλημα το εμόν, αλλά το θέλημα του πέμψαντός με.» (Ιωάν. 5:30) Όπως και ο Ιησούς, πιστοί και επιδέξιοι υποποιμένες θα οδηγήσουν επίσης τα πρόβατα του Θεού στις οδούς της δικαιοσύνης. Δεν μπορούν να οδηγήσουν τα πρόβατα μακριά από την αλήθεια που εκτίθεται στον λόγον το Θεού, διότι αυτός ο λόγος είναι το θείο θέλημα. Ένας υποποιμήν πρέπει πάντοτε να θυμάται το θείο θέλημα, ρωτώντας τον εαυτό του, τι ο Ιεχωβά θέλει να γίνη; Πώς το έκαμε ο Ιησούς; Σε ποιο δρόμο εβάδισε; Πρέπει κανείς να οδηγή πάντοτε τα πρόβατα στο δρόμο του Θεού. Ένας που οδηγεί τα πρόβατα το Θεού πρέπει να έχη στο νου τον αγιασμό το ονόματος του Ιεχωβά. Ο Ιησούς έθεσε το όνομα του Πατρός του πρώτο όταν εδίδαξε όλους τους μαθητάς του να προσεύχωνται: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.» (Ματθ. 6:9, 10) Ωδηγούσε τα πρόβατα εν τω ονόματι του Ιεχωβά.

21. Πού ένας επίσκοπος χρησιμοποιεί με επιδεξιότητα και εμπειρία τον λόγον του Θεού, και γιατί δεν μπορεί να ‘υποκρύψη ουδέν’;

²¹ Ο Παύλος, ένας ποιμήν, επέδειξε ιδιότητες ηγεσίας όταν είπε: «Δεν υπέκρυψα ουδέν των συμφερόντων, ώστε να μη αναγγείλω αυτό προς εσάς, και να σας διδάξω δημοσία και κατ’ οίκους.» (Πράξ. 20:20) Από πού έμαθε ο Παύλος αυτά τα συμφέροντα; Από τον λόγον του Θεού. Και πού τα εκήρυττε; Παντού. Ένας επίσκοπος σήμερα γνωρίζει και θα χρησιμοποιήση με εμπειρία και επιδεξιότητα τον λόγον του Θεού πηγαίνοντας από σπίτι σε σπίτι και κηρύττοντας τα αγαθά νέα, ενασχολούμενος σε δράσι επανεπισκέψεων και σε έργο Γραφικής μελέτης, δίνοντας την αληθινή καθοδηγία στην εκπαίδευσι άλλων διακόνων. Μερικές φορές, εν τούτοις, ο επίσκοπος στην εκκλησία που του κατεμερίσθη νομίζει ότι ο υπηρέτης περιοχής θα επανέλθη σύντομα και ότι το έργον της καθοδηγήσεως είναι μέρος της δικής του υπηρεσίας. Χαλαρώνει, λοιπόν, τη βοήθειά του προς τους μη τακτικούς διακόνους, και τα πρόβατα μένουν χωρίς υποβοήθησι. Αλλά ολόκληρη η οργάνωσις του Θεού πρέπει να εργάζεται με το να κάνη ο καθένας το μέρος του. Ένας καλός ποιμήν επιθυμεί πολύ να δη τα πρόβατα να γίνωνται ισχυρά, υγιή και εγκάρδια, και κάνει ό,τι είναι επωφελές για να μπορέσουν αργότερα μερικά πρόβατα να γίνουν επίσκοποι αυτά τα ίδια και να οδηγήσουν πρόβατα επίσης. Αυτό το έργο ποτέ δεν σταματά. Υπάρχουν άφθονα νέα πρόβατα, με τα οποία σχηματίζονται νέες εκκλησίες, οι οποίες χρειάζονται νέους ποιμένας. Ο Παύλος ‘δεν υπέκρυψε ουδέν’. Το κάνετε και σεις αυτό;