Πρέπει Ν’ Αποδίδεται Μομφή στον Θεό;

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλοί άνθρωποι στον κόσμο, οι οποίοι φρονούν ότι κάπως ο Θεός είναι επίμεμπτος για την κατάστασι της ανθρωπίνης οικογενείας. Μπορεί να νομίζουν ότι, όταν ο Θεός έπλασε τον πρώτον άνθρωπο, εγνώριζε ποια θα ήταν η έκβασις και, γι’ αυτό τον λόγο, η αμαρτία, τα δεινά, οι πόλεμοι και ο θάνατος που κατατρύχουν το ανθρώπινο γένος αποτελούν μέρος του θελήματός του. Όταν ο θάνατος παίρνη ένα προσφιλές των πρόσωπο, λέγουν με ύφος υποτακτικό, «Είναι θέλημα του Θεού.» Και πολλές συμφορές ορίζονται ως «Θεομηνίες.» Αλλ’ η Γραφή διευκρινίζει ότι ο Θεός δεν είναι υπαίτιος.

Ο Ιεχωβά Θεός, έχοντας δημιουργήσει τη γη και τη φυτική και ζωική ζωή επάνω σ’ αυτή, εξωράισε ειδικά ένα μέρος αυτής στην Εδέμ, και σ’ αυτό το τερπνό περιβάλλον έθεσε τον Αδάμ και την αγαπητή του σύζυγο Εύα. Ήσαν τέλειοι, η κορωνίδα της επιγείου δημιουργίας του Θεού, του οποίου όλα τα έργα είναι τέλεια. «Και,» λέγει η Θεόπνευστη αφήγησις, «είδεν ο Θεός πάντα όσα εποίησε· και ιδού, ήσαν καλά λίαν.»—Γεν. 1:31.

Είχε ληφθή κάθε πρόνοια για την πλήρωσι των αναγκών του ανθρώπου. Στον άνθρωπο, περιστοιχισμένον, όπως ήταν, με τις φιλάγαθες αυτές προμήθειες του ουρανίου Πατρός του, εδόθη η ευκαιρία να επιδείξη την εκτίμησί του γι’ αυτές με την εκούσια υπακοή. «Προσέταξε δε Ιεχωβά ο Θεός εις τον Αδάμ, λέγων, Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού, δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού· διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει.» (Γεν. 2:16, 17) Αλλ’ ο Αδάμ έφαγε απ’ αυτό, και πέθανε. Δεν αποδεικνύει αυτό ότι ο άνθρωπος ήταν ατελής; Ένας που είναι τέλειος δεν μπορεί να διαπράξη σφάλμα, μπορεί να διαλογισθούν μερικοί.

Είναι αλήθεια ότι όταν η Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών εξαπέλυσε τον Πρωτοπόρο πύραυλό της από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλωρίντας στις 11 Οκτωβρίου 1958, η αποτυχία του πυραύλου να φθάση στη σελήνη και να αιωρήται σε μια τροχιά γύρω απ’ αυτήν εδείκνυε ατέλεια. Ο πύραυλος είχε κατασκευασθή για τον ειδικό σκοπό να φθάση στη σελήνη και όλα τα όργανα ελέγχου είχαν ρυθμισθή μ’ αυτόν τον στόχο υπ’ όψι. Η αποτυχία του απέδειξε ατέλεια.

Εν τούτοις, ο άνθρωπος δεν έγινε όπως ένας πύραυλος, με ηλεκτρονικά όργανα έλέγχου, με τα οποία ο Παντοδύναμος θα τον έθετε σε κίνησι και θα κατηύθυνε την πορεία του. Δεν ήταν ένα «ρομπότ», με μηχανικές ικανότητες αλλ’ εστερημένον αισθηματικότητος. Ο άνθρωπος είχε το θείον χάρισμα της ελευθέρας βουλήσεως. Γι’ αυτό, σε μετέπειτα καιρόν ο Ιησούς του Ναυή μπορούσε να πη: «Αλλ’ εάν δεν αρέσκη εις εσάς να λατρεύητε τον Ιεχωβά, εκλέξατε σήμερον ποίον θέλετε να λατρεύητε.» (Ιησ. Ναυή 24:15, ΜΝΚ) Αν ο άνθρωπος, προικισμένος μ’ ελεύθερη θέλησι, δεν μπορούσε να εκλέξη το κακό, η ικανότης της εκλογής θα ήταν ελλιπής κι επομένως ατελής. Συνεπώς, αυτό τούτο το γεγονός ότι ο άνθρωπος μπορούσε να εκλέξη το καλό ή το κακό υποστηρίζει, όχι το ότι ήταν ατελής, αλλά μάλλον ότι κι απ’ αυτήν ακόμη την άποψι ήταν ένα τέλειο δημιούργημα. Η αμαρτία του προέκυψε από το ότι ανέπτυξε κακές επιθυμίες.—Ιακ. 1:13-15.

Μια άλλη ιδέα που πλανάται στη διάνοια μερικών είναι ότι ο Θεός πρέπει να φέρη τη μομφή για την αμαρτία του ανθρώπου, διότι Αυτός έθεσε το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού μέσα στον κήπο, βάζοντας έτσι πειρασμό ενώπιον του ανθρώπου. Αν δεν υπήρχε δένδρο, δεν θα υπήρχε αμαρτία. Επομένως, το δένδρο παρήγαγε κακά αποτελέσματα και ο Δημιουργός του πρέπει να φέρη τη μομφή, όπως αυτοί νομίζουν. Ένας τέτοιος συλλογισμός είναι πεπλανημένος.

Λόγου χάριν, από ένα φαρμακείο μπορεί να αγοράσετε ένα φάρμακο που αναγράφει: «Κίνδυνος. Μόνον δι’ Εξωτερικήν Χρήσιν.» Αν το φάρμακο εφαρμοσθή κατάλληλα, φέρνει ένα υγιεινό αποτέλεσμα αλλ’ αν ένας αγνοήση τις οδηγίες που είναι καθαρά τυπωμένες και καταπιή το φάρμακο, μπορεί αυτό να επιφέρη τον θάνατό του. Μήπως πρέπει να αποδοθή μομφή στον φαρμακοποιό; Μήπως αυτός έθεσε πειρασμό ενώπιον του πελάτου; Βεβαίως όχι!

Ούτε ο Θεός εζημίωσε τον άνθρωπο με το να φυτέψη το δένδρον της γνώσεως του καλού και του κακού. Ήταν ένα εντελώς καλό πράγμα που έδωσε στον άνθρωπο την ευκαιρία να εξασκήση την ελεύθερη θέλησί του μ’ ένα ορθό τρόπο κι έτσι να μάθη υπακοή. Αν εξετασθή από κατάλληλη άποψι, αυτό θα είχε ένα υγιεινό αποτέλεσμα· αλλ’ όταν ο άνθρωπος, παρακινούμενος από τον Διάβολο και έχοντας κίνητρο την κακή του επιθυμία, αγνόησε τη σαφή προειδοποίησι που του εδόθη ότι «καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει,» αυτός ο ίδιος επέφερε την καταδίκη του θανάτου στον εαυτό του. Πόσο αληθής, λοιπόν, είναι η δήλωσις που γίνεται στο Δευτερονόμιο 32:5: «Ούτοι διεφθάρησαν· η κηλίς αυτών δεν είναι κηλίς των υιών αυτού»!

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα όταν οικογένειες διασπώνται με τα διαζύγια και την εγκληματικότητα. Δεν είναι άξιος μομφής ο Θεός. Το θέλημά του διατυπώνεται στην Αγία Γραφή. Όταν αυτό ακολουθήται, ‘οι γυναίκες υποτάσσονταί εις τους άνδρας των,’ ‘οι άνδρες αγαπούν τας γυναίκας των,’ και μαζί ανατρέφουν τέκνα «εν παιδεία και νουθεσία του Ιεχωβά.» Σ’ εκείνους που προσέχουν τη συμβουλή του Θεού, η οικογενειακή ζωή είναι μια πηγή πλουσίας ευλογίας και βαθιάς ικανοποιήσεως.—Κολ. 3:18-21· Εφεσ. 6:4, ΜΝΚ.

Ούτε και η καταστροφή των υπολογιζομένων 10.000.000 ανθρωπίνων ψυχών από τα πενήντα επτά έθνη που έλαβαν μέρος στις μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν έργον του Θεού. Αντιθέτως, αυτό αποτελούσε παράβασι της διακηρύξεώς Του περί ιερότητος της ανθρωπίνης ζωής. Το ίδιο συμβαίνει και με την αμαρτία και τον θάνατο· ο Θεός δεν είναι άξιος μομφής. Οι Γραφές διασαφηνίζουν ότι, όχι ως αποτέλεσμα του τι ο Θεός έχει κάμει, αλλά «δι’ ενός ανθρώπου [Αδάμ] η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον, και δια της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον.»—Γεν. 9:4-6· Ρωμ. 5:12.

Στην Εδέμ ο Διάβολος ήταν εκείνος που ωδήγησε σε αποστασία κατά του Θεού, και ακολούθησε ο άνθρωπος. Έτσι και σήμερα, ο Σατανάς ή Διάβολος είναι «ο πλανών την οικουμένην όλην,» και ακολούθησε ο άνθρωπος στο ν’ αποδίδη μομφή στον Θεό για όλες τις θλίψεις και στο ν’ αγνοή τον λόγον Του, την Αγία Γραφή.—Αποκάλ. 12:9.

Ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Πρωτουργός, από τον οποίον προέρχεται «πάσα δόσις αγαθή, και παν δώρημα τέλειον.» Αυτός έδωσε στοργικά στον πρώτον άνθρωπο ένα τέλειο ξεκίνημα σε μια παραδεισιακή κατοικία. Όταν ο άνθρωπος αμάρτησε, η αγαθότης του Θεού δεν έπαυσε. Ο Θεός ευσπλάγχνως έλαβε πρόνοια και για όσους από την ανθρώπινη οικογένεια έμελλαν να γεννηθούν, ώστε να έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν ό,τι έχασε ο Αδάμ. Μέσω της Βασιλείας Του, για την οποία προσεύχονται όλοι οι Χριστιανοί, θα φροντίση ώστε οι κακοποιοί αυτοί, μαζί κι ο Διάβολος ο ίδιος, που είναι υπαίτιοι για τα δεινά του ανθρώπου, ν’ αποκοπούν. «Οι πραείς όμως θέλουσι κληρονομήσει την γην· και θέλουσι κατατρυφά εν πολλή ειρήνη.»—Ιακ. 1:17· Ψαλμ. 37:9-11.