Διδασκαλία Ανθρώπων Καλής Θελήσεως
«Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, . . . διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς.»—Ματθ. 28:19, 20.
1. (α) Ποια είναι η εξέχουσα παράλειψις των εκπαιδευτικών συστημάτων του παλαιού κόσμου; (β) Ποιες ενέργειες κάνουν οι άνθρωποι καλής θελήσεως για ν’ αποφύγουν την καταστροφή με τον παλαιό κόσμο;
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ εκπαίδευσις θα στοιχίση σ’ αυτόν τον κόσμο τη ζωή του στη μάχη του Αρμαγεδδώνος. Δεν είναι η αποτυχία των σχολείων των να παραγάγουν επιστήμονας και μηχανικούς σε επαρκή αριθμό εκείνη που αποτελεί απειλή στη διαρκή τους ασφάλεια. Η παράλειψίς των να διδάξουν στους ανθρώπους τον φόβον του Θεού, είναι εκείνη που επιφέρει την πτώσι των. Εξίσου κατάλληλα για τον σημερινό «Χριστιανικό» κόσμο», όσο και για τον αρχαίον Ισραήλ, είναι τα λόγια που βρίσκονται στον Ωσηέ 4:6: «Ο λαός μου ηφανίσθη δι’ έλλειψιν γνώσεως· . . . επειδή ελησμόνησας τον νόμον του Θεού σου, και εγώ θέλω λησμονήσει τα τέκνα σου.» Αλλά εκατοντάδες χιλιάδων άνθρωποι καλής θελήσεως καταδεικνύουν την επιθυμία των για εκπαίδευσι από μια υψηλότερη πηγή με το να στρέφωνται στην κοινωνία Νέου Κόσμου του Ιεχωβά. Αυτοί λέγουν: «Θέλομεν υπάγει με σας· διότι ηκούσαμεν ότι ο Θεός είναι με σας.» Θέλουν να μάθουν. Εκείνο που θα διδαχθούν είναι ‘τα όσα παρήγγειλεν ο Ιησούς’. Και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να διδαχθούν είναι ο τρόπος, με τον οποίον εδίδαξαν ο Ιησούς και οι απόστολοί του.—Ζαχ. 8:23.
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
2. Ποια είναι μερικά από τα εξέχοντα πράγματα που εδίδαξε ο Ιησούς;
2 Με συντομία, τι ακριβώς εδίδαξε ο Ιησούς; Πρωτίστως ήλθε για να μαρτυρήση την αλήθεια όσον άφορα τον Πατέρα του Ιεχωβά, να τον δοξάση και να καταστήση γνωστό το όνομά του. (Ιωάν. 17:4, 26· 18:37) Έδωσε μεγάλη έμφασι στη βασιλεία του Θεού ως εκείνο για το οποίο οι άνθρωποι πρέπει να προσεύχωνται και στο οποίο πρέπει να θέσουν την εμπιστοσύνη τους. Εδίδαξε τους μαθητάς του να την ζητούν πρώτα. (Ματθ. 6:10, 33) Αυτοί έμαθαν για την πρόνοια του Θεού για σωτηρία. Η ανάγκη για αγάπη και ταπεινοφροσύνη ενετυπώθη στις διάνοιές των. Τους εδίδαξε να καταδεικνύουν την πίστι των με έργα πίστεως, να γίνουν διδάσκαλοι της αληθείας. Και τους εδίδαξε, και να έχουν πίστι, και να βοηθούν άλλους να έχουν πίστι στις Αγίες Γραφές.
3. Τι θα προκύψη αν μιμηθούμε τη μέθοδο διδασκαλίας του Ιησού;
3 Καθώς μελετούμε προσεκτικά την εκπαιδευτική μέθοδο του Ιησού, θα είμεθα ευτυχείς να διαπιστώσομε ότι βελτιώνεται η δική μας ικανότης διδασκαλίας και αυξάνει η καρποφορία μας στη διακονία. Δεν πρέπει να περιμένωμε ότι όλοι θα προσέξουν· δεν επρόσεχαν όλοι σ’ αυτόν. Αλλά τα πρόβατα ανεγνώριζαν τη φωνή του και τον ακολουθούσαν διότι αυτός είναι ο Καλός Ποιμήν. Αν διδάσκωμε το όσα εδίδασκε ο Ιησούς και με τον τρόπο που τα εδίδασκε, τότε μέσω ημών τα πρόβατα θα μπορέσουν επίσης ν’ αναγνωρίσουν τη φωνή του Καλού Ποιμένος και πρόθυμα θα στραφούν και θ’ ακολουθήσουν, όχι εμάς, αλλ’ αυτόν.—Ιωάν. 10:16.
4, 5. (α) Ποια είναι η διαφορά μεταξύ κηρύγματος και διδασκαλίας; (β) Ποια πράγματα εν σχέσει με τον Πατέρα εδίδαξε ο Ιησούς τους μαθητάς του;
4 Είναι ένα πράγμα το να μιλούμε σ’ ένα άλλο πρόσωπο, να κηρύττωμε σ’ αυτό· είναι ένα εντελώς άλλο πράγμα το να διδάξωμε ένα πρόσωπο, να το βοηθήσωμε να κατανοήση και να πιστέψη. Ο Ιησούς υπομονητικά εδίδασκε τους μαθητάς του για τον Πατέρα, διότι εγνώριζε ότι το να λάβουν γνώσιν του Πατρός θα εσήμαινε ζωή. «Αρχή σοφίας φόβος Ιεχωβά· και επίγνωσις του Αγίου των αγίων φρόνησις.» (Παροιμ. 9:10, ΜΝΚ) Όταν θα έφθαναν να γνωρίσουν τον Ιεχωβά και να έχουν τον κατάλληλο φόβο γι’ αυτόν, θα έδειχναν σοφία, θα εγνώριζαν τι να κάμουν με τα πράγματα που έμαθαν, διότι σοφία είναι η ικανότης χρησιμοποιήσεως της γνώσεως.
5 Ο Ιησούς, όχι μόνο τούς είπε να προσεύχωνται στον Πατέρα, αλλά και τους έδειξε πώς να το πράττουν αυτό. (Ματθ. 6:5-15) Τους εδίδαξε να βασίζωνται στον Θεό, να δέχωνται τα πράγματα που διατηρούν τη ζωή ως προμήθειες από τον ουράνιο Πατέρα τους. (Ματθ. 6:25-34) Οικοδόμησε την εμπιστοσύνη τους στις Γραφές ως λόγον του Θεού αναφέροντας περικοπές απ’ αυτές και δίνοντας την εξήγησί τους. Σε μια Σαμαρείτιδα γυναίκα εξήγησε ότι θα ήταν κακό το να περιορισθή η λατρεία του Θεού σε κάποια πόλι ή όρος, επειδή «ο Θεός είναι πνεύμα· και οι προσκυνούντες αυτόν, εν πνεύματι και αλήθεια πρέπει να προσκυνώσι.» (Ιωάν. 4:24) Λόγω της σχέσεως του ανθρώπου προς τον Θεό, ο Ιησούς ετόνισε ότι είναι δίκαιο να γίνωνται τα έργα του ανθρώπου, όχι για αυτοεξύψωσι, αλλά προς αίνον του Θεού. «Ούτως ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, δια να ίδωσι τα καλά σας έργα, και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς.» (Ματθ. 5:16) Ο Ιησούς είχε έλθει για να δοξάση τον Πατέρα του και να βοηθήση τους καλής θελήσεως ανθρώπους ν’ αντιληφθούν τη σχέσι τους προς Αυτόν· εφρόντισε, λοιπόν, να εντυπωθούν βαθιά αυτά τα σημεία στις διάνοιες και στις καρδιές των μαθητών του.
6. Με ποιες παραβολές έδειξε ο Ιησούς τι σημαίνει να ‘ζητούμε πρώτα τη βασιλεία’;
6 «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού.» Είναι εύκολο να το πη κανείς, αλλά πώς μπορεί το σημείο αυτό να διατυπωθή με τέτοιον τρόπο ώστε η σημασία του να κατανοηθή και να ρυθμίση τη ζωή του ακροατού; Ο Ιησούς εγνώριζε ότι αν τα όσα έπρεπε να μάθουν οι ακροαταί του θα μπορούσαν να διευκρινισθούν από την ίδια τη ζωή τους, από τις καθημερινές των πείρες, από τις επιθυμίες των και τις συνήθειές των, τα πράγματα αυτά θα κατενοούντο πάρα πολύ εύκολα, επειδή οι ακροαταί του θα μπορούσαν ν’ απεικονίσουν νοερώς τα πράγματα για τα οποία μιλούσε. Παρωμοίωσε την έντονη επιθυμία που έπρεπε να έχη κανείς για τη βασιλεία αυτή προς την επιθυμία που θα είχε ένας άνθρωπος ο οποίος, έχοντας εύρει έναν θαμμένο θησαυρό, θα πωλούσε όλα τα υπάρχοντά του για ν’ αγοράση τον αγρό στον οποίον ευρίσκετο ο θησαυρός. (Ματθ. 13:44) Παρέβαλε την ικανότητα αναγνωρίσεως του σημείου που θα μαρτυρούσε την παρουσία του εν τη δυνάμει της Βασιλείας προς την ικανότητα ενός ατόμου να παρατηρή την αλλαγή των εποχών. Θα μπορούσε να μάθη αν το ήθελε. (Ματθ. 24:32, 33) Η έλλειψις ευγνωμοσύνης για την πρόσκλησι στη Βασιλεία εξεικονίσθη με την αδιάφορη στάσι ανθρώπων που προσεκλήθησαν από ένα βασιλέα σ’ ένα γαμήλιο συμπόσιο, αλλά που ήσαν πολύ απασχολημένοι με άλλα συμφέροντα που έπρεπε να προσέξουν. Η ανευλαβής των απάντησις στον άρχοντά των επέφερε τιμωρία σ’ αυτούς.—Ματθ. 22:1-14.
7. Πώς ο Ιησούς προειδοποίησε για τους ψευδείς διδασκάλους και έδειξε ότι δεν θα κληρονομήσουν όλοι τη Βασιλεία;
7 Προφανώς, δεν θα κληρονομούσαν όλοι τη Βασιλεία. Ο Ιησούς εχρησιμοποίησε τη διάθεσι δύο υιών για να διευκρινίση το σημείο. Ο ένας ήταν εξωτερικώς ευλαβής στον πατέρα του, αλλά δεν υπήκουσε. Ο άλλος ήταν στην αρχή λίγο απρόθυμος να εκτελέση τη διαταγή του πατρός του, αλλά λυπήθηκε για το λάθος του και υπήκουσε. Ο Ιησούς ρώτησε, «Τις εκ των δύο έκαμε το θέλημα του πατρός;» Οι ακροαταί του είπαν, ‘ο δεύτερος’. Τι δυνατή εισαγωγή στο επιχείρημα ότι οι εξωτερικώς δίκαιοι θρησκευτικοί ηγέται είχαν παραλείψει ν’ ανταποκριθούν στη διδασκαλία του Ιωάννου του Βαπτιστού, ενώ οι αμαρτωλοί, που δεν είχαν προηγουμένως ανταποκριθή στον λόγον του Θεού, μετενόησαν και τώρα ήσαν στη γραμμή για τη Βασιλεία! (Ματθ. 21:28-32) Ο Ιησούς έδειξε πόσο ανεπιθύμητο θα ήταν το να προσφύγη κανείς στους ψευδείς θρησκευτικούς διδασκάλους για πνευματική τροφή παραβάλλοντάς τους με ακάθαρτα πινάκια, από τα οποία κανείς δεν θα ήθελε να φάγη. Είναι αλήθεια, είπε, ότι απέξω φαίνονται ωραίοι σαν ‘τάφοι ασβεστωμένοι’, αλλά κανείς δεν θα ήθελε να είναι μέτοχος της εσωτερικής διαφθοράς. (Ματθ. 23:25-28) Άλλοι θα μπορούσαν καλύτερα να κατανοήσουν το σημείο με το ν’ αναφέρη ο Ιησούς για ιχθείς που θ’ απερρίπτοντο από το δίχτυ ενός αλιέως· εχρησιμοποίησε, λοιπόν, την «παραβολήν του δικτύου». (Ματθ. 13:47-50) Έκανε το άγγελμα να ζη στις διάνοιες των ακροατών του με τέτοιες κατάλληλες εξεικονίσεις.
8. Με ποιον τρόπο ο Ιησούς έκανε ελκυστική την αποδοχή του μέσου σωτηρίας του Ιεχωβά;
8 Ένα άλλο σημείο που έπρεπε να μάθουν ήταν ότι ο Ιησούς είναι εκείνος, μέσω του οποίου ο Θεός παρέχει σωτηρία. Η ιδέα αυτή δεν ήταν ελκυστική σε όλους, σε πολλούς δε ο Ιησούς ήταν «λίθος προσκόμματος, και πέτρα σκανδάλου.» (1 Πέτρ. 2:7) Ο Ιησούς, εν τούτοις, παρουσίαζε το θέμα αυτό αριστοτεχνικά, μ’ έναν τρόπο που θα είλκυε τον ακροατή του, και τούτο για την αιώνια ευλογία του. Για μια σκληρά εργαζόμενη Σαμαρείτιδα γυναίκα, που αντλούσε καθημερινά νερό από το πηγάδι, ο Ιησούς συνέδεσε τα οφέλη της πίστεως με το καθημερινό της έργο. «Όστις όμως πίη εκ του ύδατος το οποίον εγώ θέλω δώσει εις αυτόν, δεν θέλει διψήσει εις τον αιώνα· αλλά το ύδωρ το οποίον θέλω δώσει εις αυτόν, θέλει γείνει εν αυτώ πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον. Λέγει προς αυτόν η γυνή, Κύριε, δος μοι τούτο το ύδωρ, δια να μη διψώ, μηδέ να έρχωμαι εδώ να αντλώ.» (Ιωάν. 4:14, 15) Αυτή ενδιαφέρθηκε, και ο Ιησούς επροχώρησε για να δώση περισσότερη εξήγησι. Για άλλους που εναντιώνονταν σ’ αυτόν εζωγράφισε μια εικόνα που θα ήταν δύσκολο να τη λησμονήσουν. Παρέβαλε το γεγονός ότι τον απέρριψαν με την απαισία πράξι των καλλιεργητών ενός αμπελώνος, οι οποίοι αρνήθηκαν να πληρώσουν στον ιδιοκτήτη τα οφειλόμενα και οι οποίοι μάλιστα εφόνευσαν τον υιόν του όταν ήλθε να φροντίση για την υπόθεσι αυτή.—Λουκ. 20:9-18.
9. Πώς και γιατί τους εδίδασκε αγάπη και ταπεινοφροσύνη;
9 Ο Ιησούς εγνώριζε ότι η αγάπη και η ταπεινοφροσύνη είναι ουσιώδεις για να κερδίση κανείς ζωή στον νέο κόσμο. Για ν’ αποκτηθούν αυτές απαιτείται εκπαίδευσις της καρδιάς. Οι μαθηταί θα μπορούσαν καλύτερα να μάθουν με το να τις βλέπουν καταδεικνυόμενες· γι’ αυτό επέστησε την προσοχή τους στις αναρίθμητες εκδηλώσεις αγάπης που ο Ιεχωβά είχε επισωρεύσει επάνω τους. Θα μπορούσαν επίσης να παρατηρήσουν αγάπη και ταπεινοφροσύνη στη διάθεσι του Ιησού και στη διακονία του, στην ‘ευσπλαγχνία’ που αισθανόταν για κείνους που δίδασκε, στις προσευχές του προς τον Πατέρα του τον εν ουρανοίς, όταν ένιψε τους πόδας των, και όταν πρόθυμα κατέθεσε τη ζωή του για το ανθρώπινο γένος. Καθώς θ’ αντανακλούσαν τα όσα είχαν ιδεί και ακούσει, η διδασκαλία αυτή θα άρχιζε να εισδύη στην καρδιά τους, για να την μαλακώση και να την κάμη ν’ ανταποκριθή. «Ημείς αγαπώμεν αυτόν, διότι αυτός πρώτος ηγάπησεν ημάς.»—Ματθ. 9:36· 1 Ιωάν. 4:19.
10. Ποια έξοχα παραδείγματα αναιρέσεως βρίσκονται στην αφήγησι της διακονίας του Ιησού;
10 Όταν ο Ιησούς απέστειλε τους μαθητάς του, τους έδωσε προσεκτικές οδηγίες για το πώς να εκτελούν το έργον των. Τους είπε τι να λέγουν και να κάνουν. Τους προετοίμασε για την εναντίωσι που θ’ αντιμετώπιζαν και ενετύπωσε στις διάνοιές των το μεγάλο προνόμιο που τους ανήκε. (Ματθ. 10:1-28) Έμαθαν ότι η διδασκαλία θ’ απαιτούσε, και το να παρουσιάζουν την αλήθεια στους ανθρώπους καλής θελήσεως, και το ν’ αποκρούουν τις ανειλικρινείς επιθέσεις των αντιπάλων. Καθώς παρατηρούσαν τον Ιησού, εμάθαιναν πώς αυτός εχειρίζετο τις περιστάσεις που ηγείροντο. Η θέσις του ήταν ισχυρή είχε την αλήθεια. Ένα παράδειγμα της απλότητος και της δυνάμεως των επιχειρημάτων του βρίσκεται στο κατά Ματθαίον 9:11-13. Οι Φαρισαίοι προσπαθούσαν να κάμουν τους μαθητάς του Ιησού να βρεθούν σε στενόχωρο θέσι, ερωτώντας, «Δια τι ο διδάσκαλός σας τρώγει μετά των τελωνών και αμαρτωλών;» Ο Ιησούς ο ίδιος απήντησε στην ερώτησι: «Δεν έχουσι χρείαν ιατρού οι υγιαίνοντες, αλλ’ οι πάσχοντες. Υπάγετε δε και μάθετε τι είναι, “Έλεον θέλω, και ουχί θυσίαν·” διότι δεν ήλθον δια να καλέσω δικαίους, αλλ’ αμαρτωλούς εις μετάνοιαν.» Σε μια άλλη περίπτωσι συνεζητήθη το ότι εθεράπευε ασθενείς την ημέρα του σαββάτου. Η απάντησίς του δεν μπορούσε να αναιρεθή. «Τις άνθρωπος από σας θέλει είσθαι, όστις έχων πρόβατον έν, εάν τούτο πέση εν τω σαββάτω εις λάκκον, δεν θέλει πιάσει και σηκώσει αυτό; πόσον λοιπόν διαφέρει άνθρωπος προβάτου! ώστε συγχωρείται εν τω σαββάτω να αγαθοποιή τις.» (Ματθ. 12:9-12) Όταν οι ερωτήσεις δεν υπεβάλλοντο με την επιθυμία της μαθήσεως, οι απαντήσεις του ήσαν πολύ σύντομες, αλλά διετυπώνοντο με τέτοιον τρόπο που οι ειλικρινείς ακροαταί θα ανεγνώριζαν ότι εδίδασκε την αλήθεια.
11. Τι έκανε τη διδασκαλία του Ιησού τόσο πειστική;
11 Τι είναι εκείνο που δίνει τέτοια δύναμι στα λόγια του Ιησού; Γιατί η ομιλία του είναι τόσο πειστική; Πρώτ’ απ’ όλα, επειδή εδίδασκε την αλήθεια και είχε το πνεύμα του Ιεχωβά. Επίσης, επειδή την παρουσίαζε με όρους που οι ακροαταί του μπορούσαν εύκολα να συλλάβουν. Οι αλιείς θα μπορούσαν εύκολα να συλλάβουν την ιδέα όταν αυτός διευκρίνιζε τα σημεία της ομιλίας του με ψάρια και δίχτυα. Ποιος που ήξερε κάτι σχετικά με τη γεωργία δεν θα εκτιμούσε τα σχόλιά του για τον θερισμό, για ανθρώπους που εργάζονται σ’ έναν αμπελώνα, για μια όρνιθα με τους νεοσσούς της, για ένα ζώο πεσμένο σε λάκκο, και για τον καιρό; Εκείνοι που είναι επηρεασμένοι από μικροδουλειές του σπιτιού θα καταλάβαιναν καλύτερα το άγγελμα όταν το επεξηγούσε αναφέροντας για μπαλώματα σε φθαρμένο ρούχο, για το αποτέλεσμα της ζύμης στο ψωμί, για ακάθαρτα πινάκια και για τα πράγματα που κάνουν τα παιδιά. Για άλλους, το ν’ αναφερθή σε μισθούς και στη Γέεννα, τον τόπο απορριμμάτων της Ιερουσαλήμ, θα μετέδιδε ζωηρά σκέψεις. Ο Ιησούς ήταν ευλύγιστος, προσαρμοστικός στην παρουσίασι της αληθείας. Το άγγελμα το ίδιο δεν μετεβάλλετο ούτε κατ’ ελάχιστον, αλλ’ αυτός κατανοούσε τους ανθρώπους που εδίδασκε επειδή ενδιεφέρετο γι’ αυτούς, και εχειρίζετο το θέμα από την άποψί τους. Παρατηρούσε την αντίδρασι των ακροατών του και έπειτα την ελάμβανε υπ’ όψι στα περαιτέρω σχόλιά του. Συνέδεε σημεία που ήταν δύσκολο να τα αποδεχθούν με πράγματα πολύ γνωστά σ’ αυτούς. Έκανε σαφή τη συμβουλή του χρησιμοποιώντας ζωηρές αντιθέσεις. Είναι ένας διδάσκαλος που πρέπει να τον μιμηθούμε.
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΕΔΙΔΑΞΕ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΥΣ
12. Σε μια ομιλία προς τους Ιουδαίους, πώς παρουσίασε ο Παύλος το ζήτημα της πίστεως στον Χριστό, και τι έκαμε ιδιαίτερα συναρπαστικά τα επιχειρήματά του στους ακροατάς του;
12 Ο Παύλος, ένας ζηλωτής απόστολος του Ιησού Χριστού, επεδόθη με όλη του την καρδιά στο έργο της διδασκαλίας της αληθείας· και στο υπόμνημα της διακονίας του μπορούμε επίσης να βρούμε πολλά υποβοηθητικά σημεία. Στις Πράξεις 13:16-41 υπάρχει μια ομιλία που έδωσε στους Ιουδαίους, και αυτή είναι ένα έξοχο παράδειγμα για να το ακολουθήσωμε. Είναι συναρπαστική, πειστική και επάνω στο σημείο. Σημειώστε ότι στην αρχή ο Παύλος απέφυγε οποιοδήποτε επιχείρημα για την υπεροχή του Ιουδαϊσμού απευθυνόμενος σ’ αυτούς ως λαόν που εφοβείτο τον Θεό και έπειτα αναγνωρίζοντας ότι «ο Θεός του λαού τούτου Ισραήλ εξέλεξε τους Πατέρας ημών». Αλλά δεν ήταν τόσο λεπτός, ώστε να παραλείψη να παρουσιάση την αλήθεια. Έθεσε το θεμέλιο της ανακοινώσεώς του για τον Μεσσία παρουσιάζοντας παραδεδεγμένο ιστορικό υλικό που έδειχνε τη δυστροπία του έθνους. Φέρνοντας τον Ιωάννη το Βαπτιστή μέσα στην εικόνα, έδειξε ότι μια τότε πολύ γνωστή δημοσία μορφή είχε αποδεχθή τον Χριστό. Υποστηρίζει ότι η απόρριψις του Χριστού από τους άρχοντας δεν τον δυσφημεί· αντιθέτως, αυτή εξεπλήρωσε τις προφητείες και πρέπει να βεβαιώση την πίστι των σ’ αυτόν. Με λεπτότητα συνέδεσε την πίστι στον Ιησού με την αποδοχή του αγαπητού Βασιλέως Δαβίδ, και έπειτα έδειξε την υπεροχή της θέσεως του Ιησού. Οικοδόμησε το επιχείρημά του επάνω σε πράγματα που εγνώριζαν και επίστευαν. Σε μια παρορμητική κατακλείδα τούς προέτρεψε να μην εκπληρώσουν τις προφητείες που περιγράφουν εκείνους που θα εχλεύαζαν με απιστία. Κανείς ειλικρινής Ιουδαίος, που εγνώριζε την ιστορία του λαού του και που αληθινά επίστευε σε όσα εγράφησαν από τους προφήτας του Θεού, δεν θα μπορούσε να στρέψη νώτα στα επιχειρήματα που προεβλήθησαν εκεί.
13. Τι έκανε την παρουσίασι της αληθείας από τον Παύλο ελκυστική όσο και αποτελεσματική, ακόμη και για κείνους που δεν απεδέχοντο τη Γραφή;
13 Ο Παύλος μιλεί για τον εαυτό του ως εκείνον στον οποίον ήταν εμπιστευμένο το ευαγγέλιο από Κύριον τον Θεό για τους ανθρώπους των εθνών. Το κήρυγμα σ’ αυτούς παρουσίαζε προβλήματα εντελώς διαφορετικά από εκείνα που αντιμετώπιζε κανείς μεταξύ των Ιουδαίων. Το Πράξεις 17:22 - 31 περιέχει ένα παράδειγμα του πώς μπορεί να γίνη η παρουσίασις του ευαγγελίου ή αγαθών νέων σε τέτοια άτομα, και παρέχει έναν έξοχο οδηγό για κείνους που έχουν ομοίους διορισμούς σήμερα. Ο Παύλος ενδιεφέρετο για τους ανθρώπους που υπηρετούσε και επρόσεχε την πορεία της ζωής των. Αρχίζει να παρατηρή με ενδιαφέρον τη θρησκευτική τους αφοσίωσι και να σχολιάζη έναν από τους τόπους της λατρείας των. Συνδέει την αληθινή λατρεία, όχι με την ειδωλολατρία τους, αλλά με την κατάλληλη επιθυμία τους να λατρεύουν έναν άγνωστο Θεό. Επειδή οι άνθρωποι ελάτρευαν πολλούς θεούς, ο Παύλος προσεκτικά εξήγησε τι εννοούσε όταν μιλούσε περί Θεού. Λογικά λέγει ότι Εκείνος που είναι ο Δημιουργός του κόσμου δεν θα μπορούσε να είναι ένα είδωλο και δεν κατοικεί σε χειροποίητο ναό. Τώρα είναι καιρός, υποστηρίζει ο Παύλος, να πληροφορηθούμε για τον σκοπό του και να συμμορφωθούμε προς αυτόν για να μπορέσωμε να έχωμε ευνοϊκή θέσι στην ημέρα της κρίσεως. Δεν θα μπορούσε να υπάρξη σύγχυσις του αγγέλματος αυτού μ’ εκείνο που άκουαν στους ναούς των. Ενώ ήταν διακριτικό, ήταν επίσης αιχμηρό. Καθιστούσε σαφές ποιος είναι ο Θεός, ποια ελπίδα θέτει μπροστά μας, και τι πρέπει να πράξωμε. Παρουσιάζετε εξίσου καλά τις δικές σας ομιλίες;
ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
14. Εξηγήστε πώς μπορεί ένας να βοηθήση με λεπτότητα τους οικοδεσπότας που λέγουν ότι μαθαίνουν τα ίδια πράγματα στην εκκλησία.
14 Έτσι και σήμερα οι μάρτυρες του Ιεχωβά επισκέπτονται τα σπίτια με υπακοή στην εντολή του Ιησού για να διδάξουν όλα τα έθνη και να κάμουν γνωστό σ’ αυτά «το ευαγγέλιον της βασιλείας». Θέλουν να βεβαιωθούν ότι οι άνθρωποι πραγματικά μαθαίνουν, ότι βλέπουν τη διαφορά μεταξύ του αγγέλματος που αυτοί φέρνουν από τη Γραφή και των διδασκαλιών που παρουσιάζονται συνήθως από τους άμβωνας του «Χριστιανικού κόσμου». Αν ειπήτε στον συνήθη εκκλησιαζόμενον ότι πρέπει να έχωμε πίστι, αυτός θ’ απαντήση ότι τα ακούει αυτά τα πράγματα στην εκκλησία. Ειπέτε του ότι πρέπει να λάβη γνώσιν περί του Θεού και θα σας βεβαιώση ότι το γνωρίζει αυτό. Ναι, θα σας ειπή ότι πιστεύει επίσης στη βασιλεία του Θεού. Ο διάκονος που είναι ικανός να διδάσκη δεν μπορεί να φρονή ότι ετελείωσε το έργο του με το να μιλήση απλώς στον οικοδεσπότη γι’ αυτά τα πράγματα. Αν ο οικοδεσπότης είναι πρόθυμος ν’ ακούση, ο διάκονος πρέπει να βεβαιωθή αν αυτός πραγματικά κατανοή το άγγελμα. Ο διάκονος, λοιπόν, μπορεί να προχωρήση στο να τονίση ότι η πίστις που χρειάζεται για να ευαρεστήσωμε τον Θεό είναι κάτι περισσότερο από απλή αισθηματική πίστι· πρέπει να βασίζεται σε ακριβή γνώσι του λόγου Του. (Εβρ. 11:1, 6) Όταν μιλή για τον Θεό, πρέπει να τονίση ότι ο Θεός έχει ένα όνομα, Ιεχωβά, και ότι, για να τον γνωρίσωμε πραγματικά, πρέπει να κατανοήσωμε τους σκοπούς του όπως εκτίθενται στη Γραφή. (Ψαλμ. 83:18, ΜΝΚ) Ή πρέπει να διευκρινίση ότι η Βασιλεία είναι μια πραγματική κυβέρνησις που λειτουργεί από τον ουρανό και η οποία γρήγορα θα σαρώση την πονηρία από τη γη, και ότι τώρα πρέπει να συμμορφώσωμε τη ζωή μας προς τις απαιτήσεις του Θεού αν πρόκειται ν’ αποκτήσωμε ζωή αιώνια κάτω απ’ αυτήν.—Δαν. 2:44.
15. Όπως συνέβαινε με τους πρώτους Χριστιανούς, τι κάνει αποτελεσματική τη διδασκαλία που γίνεται σήμερα από τους μάρτυρας του Ιεχωβά;
15 Τα μέλη των εκκλησιών σήμερα έχουν τη Γραφή και πολλοί έχουν ακούσει τι αυτή λέγει. Ομοιάζουν πολύ με τους Ιουδαίους των ημερών του Ιησού· εκείνοι είχαν τις Γραφές και είχαν συχνά ακούσει να διαβάζωνται. Αλλά δεν κατείχαν το νόημά τους. Όταν ο Ιησούς και οι απόστολοι εδίδασκαν τους ανθρώπους, αυτοί εξεπλήττοντο. Δεν τους εδίδασκαν όπως ο θρησκευτικός κλήρος. Ήσαν ειλικρινείς, εγνώριζαν ότι εδίδασκαν την αλήθεια, και το άγιο πνεύμα του Θεού τούς υπεστήριζε. (Πράξ. 4:13) Έτσι και σήμερα, όταν οι μάρτυρες του Ιεχωβά εκτελούν τη διακονία τους στα σπίτια των ανθρώπων, χρησιμοποιούν επιδέξια τη Γραφή, διαβάζοντας κατάλληλα Γραφικά εδάφια και έπειτα διαθέτοντας χρόνον για να επιστήσουν ιδιαίτερα την προσοχή τους στα σημεία διδασκαλίας που περιέχονται σ’ αυτά τα εδάφια και σχολιάζοντας την εφαρμογή των στην εποχή μας. Δεν κηρύττουν μόνο· είναι επίσης διδάσκαλοι του λόγου του Θεού.
16, 17. Ποια έξοχη συμβουλή δίδει η Γραφή για το πώς να εκτελούμε τη διακονία μας όταν συναντούμε άτομα που δεν ενδιαφέρονται, και τι αποτέλεσμα έχει αυτό στη διδασκαλία μας;
16 Όταν ο Ιησούς δεν έγινε ευμενώς δεκτός σε κάποιο χωριό της Σαμαρείας, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης αγανάκτησαν και είπαν: «Κύριε, θέλεις να είπωμεν να καταβή πυρ από του ουρανού, και να αφανίση αυτούς;» (Λουκ. 9:54) Ο Ιησούς τούς επέπληξε γι’ αυτό. Θα κάμωμε καλά να σκεφθούμε πολύ σοβαρά την περίπτωσι αυτή. Δεν υπάρχει λόγος να ερεθιζώμεθα όταν αντιμετωπίζωμε αδιαφορία ή ακόμη και φανερή εναντίωσι. Η συμβουλή του Παύλου είναι: «Ο δε δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχηται, αλλά να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας· μήποτε δώση εις αυτούς ο Θεός μετάνοιαν, ώστε να γνωρίσωσι την αλήθειαν, και να ανανήψωσιν από της παγίδος του διαβόλου, υπό του οποίου είναι πεπαγιδευμένοι εις το θέλημα εκείνου.»—2 Τιμ. 2:24-26.
17 Αποστελλόμεθα να τους διδάξωμε την αλήθεια. Μια δηκτική, οξεία γλώσσα σπανίως είναι ένας καλός διδάσκαλος. «Ο σοφός την καρδίαν θέλει ονομάζεσθαι φρόνιμος· και η γλυκύτης των χειλέων [του] προσθέτει μάθησιν.» (Παροιμ. 16:21) Οι καρδιές μας βρίσκονται κοντά στους ανθρώπους εκείνους που είναι «εκλελυμένοι και εσκορπισμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα.» (Ματθ. 9:36) Μολονότι μπορεί ν’ απορρίπτουν ψυχρά το άγγελμα όταν τους επισκεπτώμεθα, δεν μνησικακούμε εναντίον των. «Η αγάπη μακροθυμεί, . . . Δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν.» (1 Κορ. 13:4, 5) Γνωρίζομε ότι το να εγκολπωθούν την αλήθεια σημαίνει ζωή γι’ αυτούς. Δεν επιβάλλομε το άγγελμα σ’ αυτούς, αλλά διδάσκομεν μετά πραότητος τους αντιφρονούντας. Λόγω της στοργικής αυτής διαθέσεως από μέρους των μαρτύρων του Ιεχωβά, χιλιάδες έχουν μάθει την αλήθεια. «Η καρδία του σοφού συνετίζει το στόμα αυτού, και εις τα χείλη αυτού προσθέτει μάθησιν.» (Παροιμ. 16:23) Επειδή είναι σοφός, η καρδιά του, ή η έδρα του ελατηρίου, υποκινείται από αγάπη. Αυτό τον βοηθεί να βλέπη καθαρά την πραγματική κατάστασι των ανθρώπων που υπηρετεί, να δείχνη σύνεσι στη συμπεριφορά του μαζί τους. Αυτό κάνει μερικούς να προσέχουν εκείνο που έχει να ειπή, να πείθωνται απ’ αυτό, και να «ανανήψωσιν από της παγίδος του διαβόλου».
ΠΡΟΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ
18. (α) Πώς οι μάρτυρες του Ιεχωβά καταδεικνύουν πραγματική αγάπη για τους ανθρώπους καλής θελήσεως; (β) Ποιες εισηγήσεις γίνονται που θα καταστήσουν ικανούς τους Χριστιανούς διακόνους να φροντίζουν, ώστε η διδασκαλία που δίδουν να γίνεται πραγματικά αντιληπτή;
18 Όταν οι μάρτυρες του Ιεχωβά βρίσκουν ένα άτομο που ανταποκρίνεται στη φωνή του Καλού Ποιμένος, μήπως φρονούν ότι το έργο ετελείωσε; Καθόλου. Βοηθούν αυτό το άτομο να συνδεθή με το ποίμνιο των προβάτων του Ποιμένος και ν’ αυξήση σε Χριστιανική ωριμότητα. Τακτικά κάθε εβδομάδα θα επανεπισκέπτωνται το άτομο που ανταπεκρίθη για να συμμελετούν τη Γραφή μαζί του, ώστε να μπορέση ν’ αντιληφθή τι αυτή του λέγει να πράξη. Μεγάλη φροντίδα πρέπει να ληφθή από εκείνον που διδάσκει για να βεβαιωθή ότι το άτομο καλής θελήσεως πραγματικά μαθαίνει, ότι κατανοεί τα διάφορα σημεία και προοδεύει προς την ωριμότητα. Δεν θα προοδεύσουν όλοι με το ίδιο βήμα, αλλά με προσεκτική διοργάνωσι η πνευματική ανάπτυξις του καθενός θα τύχη της κατάλληλης προσοχής. Ενθαρρύνατε τους νέους να εκφράζωνται. «Ο δε κατηχούμενος τον λόγον, ας κάμνη τον κατηχούντα μέτοχον εις πάντα τα αγαθά αυτού.» (Γαλ. 6:6) Και όταν δίδωνται τα σχόλια, αν, όπως φαίνεται, δεν δίδωνται με κατανόησι, δείξτε ότι είσθε ένας πραγματικός διδάσκαλος συζητώντας περισσότερο το σημείο και προκαλώντας περισσότερα σχόλια από τον σπουδαστή. Διδάξτε τον σπουδαστή να κρίνη λογικώς τα πράγματα, να βλέπη τη σχέσι των προς όσα έμαθε προηγουμένως, να περιλαμβάνη στις απαντήσεις του τα εδάφια που αποδεικνύουν ότι τα λεγόμενα είναι ορθά. Επαναλαμβάνετε ειδικώς σπουδαία σημεία για να μη λησμονηθούν.
19. Εκτός από την ακριβή γνώσι, τι πρέπει να προσπαθήσωμε επίσης να διδάξωμε τα άτομα καλής θελήσεως;
19 Περισσότερα χρειάζονται αν το άτομο αυτό πρόκειται αληθινά να γίνη μαθητής του Ιησού Χριστού. Πρέπει να μάθη ν’ αποβλέπη στον Ιεχωβά για καθοδηγία και να καλλιεργή μια έντονη επιθυμία να τον ευαρεστή. Πρέπει να βοηθηθή να εκτιμήση την άποψι του ψαλμωδού Δαβίδ, ο οποίος έλεγε: «Δίδαξόν με να κάμνω το θέλημά σου· διότι συ είσαι ο Θεός μου· το πνεύμα σου το αγαθόν ας με οδηγήση εις οδόν ευθείαν.» (Ψαλμ. 143:10) Περισσότερο από το να έχη τις απαντήσεις στο κεφάλι του, πρέπει να τον βοηθήσωμε να έχη τον νόμο του Θεού στην καρδιά του. «Και τούτο προσεύχομαι, να περισσεύση η αγάπη σας έτι μάλλον και μάλλον εις επίγνωσιν και εις πάσαν νόησιν· δια να διακρίνητε τα διαφέροντα, ώστε να ήσθε ειλικρινείς και απρόσκοποι μέχρι της ημέρας του Χριστού, πλήρεις καρπών δικαιοσύνης, των δια του Ιησού Χριστού, εις δόξαν και έπαινον Θεού.» (Φιλιππησ. 1:9-11) Ναι, όταν η αλήθεια διατηρήται και αναπτύσσεται στην καρδιά του ατόμου, αυτό θ’ αρχίση να φέρη καρπό.—Ματθ. 13:23.
20. Πώς πρέπει να προπαρασκευάζωνται οι νέοι ενδιαφερόμενοι για να λάβουν μέρος στο να διδάσκουν άλλους την αλήθεια;
20 Συνήθως δεν περνά πολύς καιρός ώσπου ν’ αρχίση ένα άτομο καλής θελήσεως να βλέπη ότι οι Χριστιανοί έχουν ένα έργο να εκτελέσουν. Αλλά για μερικούς χρειάζεται περισσότερος καιρός παρά για άλλους ώσπου να εκδηλωθή στην καρδιά τους η επιθυμία να το πράξουν. Αυτό δεν συμβαίνει μονομιάς, αλλά πολλά μπορεί να κάμη ένας καλός διδάσκαλος για να το προπαρασκευάση. Κάθε εβδομάδα δαπανάτε λίγον καιρό για να γνωρίσετε τους ενδιαφερομένους σας με την οργάνωσι του Ιεχωβά και το πώς εκτελεί το έργο της. Γνωρίστε τους με τις συναθροίσεις και το πώς διεξάγονται. Προσκαλέστε τους να παρευρεθούν. Καθώς τους λέτε για την από σπίτι σε σπίτι διακονία σας στη διάρκεια της εβδομάδος, δείξτε τους με συντομία από τη Γραφή γιατί ενεργείτε μ’ αυτό τον τρόπο. (Πράξ. 20:20) Αργότερα μπορείτε να διηγηθήτε μια ενθαρρυντική πείρα που είχατε όταν επανεπισκεφθήκατε ένα καλής θελήσεως άτομο. Αυτή η ευκαιρία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθή για να δείξετε ότι ο Ιησούς διέταξε να τραφούν τα πρόβατα. (Ιωάν. 21:15-17) Σε μια άλλη περίπτωσι θα μπορούσατε να τους κατατοπίσετε στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα και στο γεγονός ότι οι νέοι δεν αποστέλλονται μόνοι τους, αλλά υποβοηθούνται στοργικά, βήμα προς βήμα, ώσπου να αισθανθούν ότι είναι ικανοί να βοηθήσουν άλλους. Μη νομίζετε ότι πρέπει να τους προσκαλέσετε στην υπηρεσία την πρώτη φορά που θα τους μιλήσετε γι’ αυτήν. Προετοιμάστε τους γι’ αυτή. Καθώς λαμβάνει μορφή στη διάνοιά τους ολόκληρη η δευθέτησις και από τις μελέτες σας αρχίζουν να βλέπουν την επείγουσα ανάγκη να μάθουν και άλλοι, θα θέλουν να έχουν συμμετοχή. Η αγάπη, βασισμένη στη γνώσι, θ’ απομακρύνη κάθε φόβο τού να ειπούν στους άλλους εκείνο που έμαθαν και θα τον αντικαταστήση με φλογερή επιθυμία να δείξουν την εκτίμησί τους στον Ιεχωβά υπηρετώντας τον.—1 Ιωάν. 4:18.
21. Ποιο έργον επείγει να γίνη τώρα;
21 Σε όλα τα μέρη του κόσμου υπάρχει επείγουσα ανάγκη για διδασκάλους των αγαθών νέων. Είσθε ένας Χριστιανός ικανός να διδάσκετε; Κάνετε βήματα για να προοδεύσετε πέρα από τη Χριστιανική νηπιότητα, ώστε να μπορήτε να είσθε ένας διδάσκαλος; Είσθε πρόθυμος να χρησιμοποιήσετε τις αλήθειες και τις ικανότητες που έχετε τώρα για να βοηθήσετε άλλους να μάθουν την αλήθεια, ώστε να μπορέσουν ν’ αποκτήσουν ζωή στον νέο κόσμο του Θεού; Αν ναι, τώρα είναι καιρός να συμμετάσχετε σ’ αυτό το Θεόδοτο προνόμιο της υπηρεσίας. Καθώς το κάνετε αυτό, είτε νέος είτε πεπειραμένος στη διακονία, ακολουθείτε τη συμβουλή που αναγράφεται εις 1 Τιμόθεον 4:16: «Πρόσεχε εις σεαυτόν και εις την διδασκαλίαν.»