Η Πορεία της Φιλοξενίας

«Εις τας χρείας των αγίων μεταδίδοντες· την φιλοξενίαν ακολουθούντες.—Ρωμ. 12:13.

1 . Ποιος έδωσε αρχή στη φιλοξενία, και πώς αυτός παρέσχε το υπόδειγμά της;

Ο ΙΕΧΩΒΑ Θεός είναι ο Πρωτουργός της φιλοξενίας. Από την αρχή έκαμε άφθονη προμήθεια για όλα τα πλάσματά του. Ουδέποτε φιλάργυρος, ουδέποτε φειδωλός, ουδέποτε αισχρός, ουδέποτε ελλιπής γενναιοδωρίας, ο Ιεχωβά «δίδει εις ημάς πλουσίως πάντα εις απόλαυσιν». Ουδέποτε ψυχρός, ουδέποτε κακά διατεθειμένος, ουδέποτε δύστροπος, ουδέποτε ανελεήμων, ο Ιεχωβά είναι «αγαθός», ακόμη και «προς τους αχαρίστους και κακούς.» Ουδέποτε μεροληπτικός μέσα στην αφθονία της γενναιοδωρίας του, «ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.» Πάντοτε πρόθυμος να μοιρασθή με την κτίσι του τα ανεξάντλητα πλούτη του, ο Ιεχωβά δίδει το υπόδειγμα της φιλοξενίας.—1 Τιμ. 6:17· Λουκ. 6:35· Ματθ. 5:45.

2. Τι σημαίνει το να είναι κανείς φιλόξενος;

² Τι ακριβώς είναι φιλοξενία; Πόσο ευρεία είναι η έκτασίς της; Ένα νεώτερο λεξικό την ορίζει ως «το να παρέχη κανείς ή να αγαπά να παρέχη καλή υποδοχή, τροφή και στέγη και ευγενική περιποίησι σε φίλους ή ξένους.» Το να είναι κανείς φιλόξενος σημαίνει να υποδέχεται ευμενώς τους άλλους, να μην τους αγνοή. Σημαίνει να δείχνη θέρμη, όχι ψυχρότητα· να είναι φιλάγαθος, όχι τραχύς· να δείχνη φιλική διάθεσι, όχι να κρατή τον εαυτό του σε απόστασι από τους άλλους· να είναι ευπρόσιτος, όχι απομονωτικός· να είναι υπομονητικός, όχι απότομος· να είναι προσεκτικός, όχι αδιάφορος· να είναι προετοιμασμένος, όχι ανέτοιμος· να είναι γενναιόδωρος, όχι φιλάργυρος· να είναι ευμετάδοτος, όχι θησαυριστής· να ενδιαφέρεται για τις ανάγκες των άλλων και όχι μόνο για τις δικές του. Η φιλοξενία είναι πραγματικά μια πολύ ευρεία εκδήλωσις αγάπης, είναι μάλιστα μια δοκιμή της γνησιότητος της αγάπης σας.—2 Κορ. 8:8.

3, 4. Στους αρχαίους χρόνους, ποιοι ακολούθησαν την πορεία της φιλοξενίας;

³ Στους αρχαίους χρόνους το έθνος Ισραήλ ακολούθησε την δοσμένη από τον Ιεχωβά πορεία φιλοξενίας. Όλοι ωφελούντο από αυτή την πορεία, περιλαμβανομένων και των ξένων ή παρεπίδημων στον Ισραήλ. Ο νόμος του Θεού μέσω του Μωυσέως ειδικώς ανέφερε ότι ο ξένος που αγαπούσε τον Ιεχωβά δεν έπρεπε να αγνοήται, αλλά να τυγχάνη φιλόξενης μεταχειρίσεως: «Διότι Ιεχωβά ο Θεός σας είναι Θεός των θεών, και Κύριος των κυρίων, Θεός μέγας, ισχυρός, και φοβερός, ουκ αποβλέπων εις πρόσωπον, ουδέ λαμβάνων δώρον· ποιών κρίσιν εις τον ορφανόν και εις την χήραν, και αγαπών τον ξένον, δίδων εις αυτόν τροφήν και ενδύματα. Αγαπάτε λοιπόν τον ξένον διότι σεις ξένοι εστάθητε εν τη γη της Αιγύπτου.»—Δευτ. 10:17-19, ΜΝΚ.

⁴ Ακόμη και πριν από τον καιρό του Μωυσέως, ο λαός του Ιεχωβά εγνώριζε πόσο σπουδαίο ήταν ν’ ακολουθή την πορεία της φιλοξενίας. Τόσο εξέχοντες και γενναιόδωροι ήσαν εκείνοι σε αμερόληπτη φιλοξενία, ώστε 2.000 έτη αργότερα ένας απόστολος του Χριστού ανεφέρθη σ’ αυτούς όταν διέτασσε τους Χριστιανούς: «Την φιλοξενίαν μη λησμονείτε· επειδή δια ταύτης τινές εφιλοξένησαν αγγέλους μη γνωρίζοντες.» Φαντασθήτε! Επειδή πάντοτε είχαν φιλική διάθεσι, ανοιχτή καρδιά και ήσαν άγρυπνοι στην πορεία της φιλοξενίας, μερικοί από τους αρχαίους δούλους του Θεού είχαν την συγκινητικά μεγαλειώδη πείρα να φιλοξενήσουν αγγέλους.—Εβρ. 13:2.

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ—ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ

5. Πώς η φιλοξενία του Αβραάμ επλούτισε τον εαυτό του;

⁵ Η πορεία, λοιπόν, της φιλοξενίας πλουτίζει εκείνους που την ακολουθούν. Πάρτε τον Αβραάμ, παραδείγματος χάριν. Μια μέρα καθόταν στην είσοδο της σκηνής του κάτω από τη σκιά των δένδρων της Μαμβρή. Ήταν στο καύμα της ημέρας. Ξαφνικά διηγέρθη εξόχως η προσοχή του από την εμφάνισι τριών ξένων. Έσπευσε να τους συναντήση. Προσεκύνησε έως εδάφους, αλλά όχι επειδή εγνώριζε ότι ήσαν άγγελοι· διότι έκαμε το ίδιο αργότερα και στους γυιούς του Χετ. (Γέν. 23:7, 12) Ο Αβραάμ έπειτα διέταξε να φερθή νερό για να πλύνουν τα πόδια των. Τους παρεκάλεσε να αναπαυθούν κάτω από το δένδρο. «Και εγώ θέλω φέρει ολίγον άρτον, και στηρίξατε την καρδίαν σας», παρεκάλεσε·. Η απάντησις των ξένων ήταν: «Κάμε ούτω, καθώς είπας.» Αλλά στην πραγματικότητα ο Αβραάμ έφερε έξω «βούτυρον και γάλα, και το μοσχάριον». Η φιλοξενία του Αβραάμ εχρησίμευσε έτσι σαν αξιοσημείωτο προανάκρουσμα στην αγγελική αναγγελία ότι ο Αβραάμ και η σύζυγός του Σάρρα θ’ αποκτούσαν τον από πολύν καιρό υποσχεμένο γυιό τους. Αργότερα, ο Λωτ και ο Μανωέ, μολονότι δεν το εγνώριζαν, εφιλοξένησαν αγγέλους και έτσι έλαβαν πλούσια ευλογία.—Γέν. 18:1-15· 19:1-22· Κριτ. 13:2-24.

6. Στις ημέρες του Ιησού, ποιες ευλογίες ήλθαν σε φιλόξενους ανθρώπους;

⁶ Στον καιρό του Ιησού η πορεία της φιλοξενίας έφερε αναρίθμητες ευλογίες σ’ εκείνους που την ακολουθούσαν. Όταν άνθρωποι καλής θελήσεως προσκαλούσαν τον Ιησούν, τους μαθητάς του ή τους αποστόλους του στα σπίτια τους, ελάμβαναν μεγάλες πνευματικές ανταμοιβές. Η σκέψις να φιλοξενήση κανείς τον ίδιον τον Υιόν του Θεού είναι συγκινητική πέρα από κάθε λόγο. Παρατηρήστε τη Μαρία, την αδελφή της Μάρθας, και πώς αυτή έλαβε ευλογητές πνευματικές αλήθειες «παρά τους πόδας του Ιησού» λόγω της φιλοξενίας. (Λουκ. 10:38-42) Παρατηρήστε τον Ζακχαίο και την πρόθυμη φιλοξενία του. Ο Ιησούς ανεγνώρισε το φιλόξενο πνεύμα του, διότι απεικονίσθη στην ωραία εικόνα της αναρριχήσεως του Ζακχαίου σ’ ένα δένδρο για να αντικρύση τον Ιησούν. Γι’ αυτό ο Ιησούς είπε: «Ζακχαίε, κατάβα ταχέως· διότι σήμερον πρέπει να μείνω εν τω οίκω σου.» Η φιλοξενία εβοήθησε τον Ζακχαίο ν’ αποκτήση την αλήθεια. Και παρατηρήστε τους δύο μαθητάς που επορεύοντο στους Εμμαούς κατά το βράδυ της ημέρας που ανεστήθη ο Ιησούς. Εμφανισμένος σε μορφή ανθρώπου, τους επλησίασε ο Ιησούς. Εκείνοι δεν τον ανεγνώρισαν. Στη διάρκεια της συνομιλίας που ακολούθησε, ο Ιησούς διήνοιξε τις Γραφές σ’ αυτούς. «Και επλησίασαν εις την κώμην όπου επορεύοντο· και αυτός προσεποιείτο ότι υπάγει μακρότερα. Και παρεβίασαν αυτόν, λέγοντες, Μείνον μεθ’ ημών, διότι πλησιάζει η εσπέρα, και έκλινεν η ημέρα. Και εισήλθε δια να μείνη μετ’ αυτών. Και αφού εκάθισε μετ’ αυτών εις την τράπεζαν, λαβών τον άρτον ευλόγησε, και κόψας έδιδεν εις αυτούς. Αυτών δε διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί, και εγνώρισαν αυτόν· και αυτός έγεινεν άφαντος απ’ αυτών.» Τι χαρά, που κάνει την καρδιά να πάλλη, πρέπει να αισθάνθηκαν όταν διεπίστωσαν ότι είχαν φιλοξενήσει, χωρίς να το ξέρουν, τον αναστημένον Υιόν του Θεού! Αυτή τη χαρά δεν θα την ησθάνοντο αν δεν είχαν κάμει συνήθειά τους το ν’ ακολουθούν την πορεία της φιλοξενίας.—Λουκ. 19:19· 24:13-32.

7. Σήμερα, ποια όμοια ωφέλεια προέρχεται από το να είμεθα φιλόξενοι στους αδελφούς μας;

⁷ Το ν’ ακολουθούμε την πορεία της φιλοξενίας σήμερα, φέρνει επίσης μεγάλον πλουτισμό. Όταν δείχνωμε φιλοξενία στους αδελφούς μας, ωφελούμεθα μ’ έναν πολύ πρακτικό τρόπο: με πνευματική διέγερσι. Η συνομιλία με κοσμικόφρονας δεν μπορεί να μας ενθαρρύνη ατό έργο της Βασιλείας, αλλ’ η θεοκρατική συνομιλία με τους αδελφούς μας, μας ενθαρρύνει. Ασφαλώς μια οικογένεια που φιλοξενεί έναν υπηρέτη περιοχής ή προσφέρει φαγητό σ’ έναν σκαπανέα δεν μπορεί παρά να ωφεληθή και να ανυψωθή με συνομιλία που πλουτίζει πνευματικώς.

8. Πώς ένα άτομο καλής θελήσεως, εκδηλώνοντας φιλοξενία προς τους μάρτυρας του Ιεχωβά, δεν θα χάση την αμοιβή του; Τίνος, λοιπόν, σημείο μπορεί να είναι η φιλοξενία;

⁸ Εκείνοι που δεν είναι στην αλήθεια και που δείχνουν φιλόξενη διάθεσι προς τους μάρτυρας του Ιεχωβά, θα πλουτισθούν επίσης. Ο Ιησούς είπε ότι θα πλουτισθούν: «Και όστις ποτίση ένα των μικρών τούτων [των ακολούθων του] ποτήριον μόνον ψυχρού ύδατος εις όνομα μαθητού, αληθώς σας λέγω, δεν θέλει χάσει τον μισθόν αυτού.» Η υπόσχεσις του Ιησού δεν σημαίνει ότι με μια μόνο πράξι φιλοξενίας μπορεί κανείς να διέλθη πέρα από τον Αρμαγεδδώνα. Αλλά σημαίνει ότι εκείνοι που δείχνουν φιλόξενο πνεύμα προς τους μάρτυρας του Ιεχωβά θα λάβουν μια κατάλληλη αμοιβή: πνευματική διαφώτισι. Διότι αν οι άνθρωποι είναι από υλική άποψι γενναιόδωροι σ’ εμάς εξαιτίας του ποίοι είμεθα, είναι εύλογο να λάβουν και αυτοί από πνευματική άποψι με όμοιο τρόπο. Μερικές φορές, όπως στη διάρκεια συνελεύσεων, άνθρωποι προσκαλούν τους μάρτυρας του Ιεχωβά να μείνουν στα σπίτια τους χωρίς πληρωμή—ακριβώς εξαιτίας του ποίοι είμεθα. Εμείς, με τη σειρά μας, τους δίδομε άφθονες πνευματικές ευλογίες. Κατόπιν, αν οι καρδιές τους είναι ευθείες, έρχονται στην αλήθεια και βρίσκονται στο δρόμο για αιώνια ζωή. Η φιλοξενία, λοιπόν, που παρέχεται σ’ εμάς από ανθρώπους που βρίσκονται στον κόσμο, μπορεί να είναι, όπως η αναρρίχησις του Ζακχαίου στο δένδρο, σημείο ότι ένα άτομο αγαπά τη δικαιοσύνη και είναι πρόθυμο για την αλήθεια.—Ματθ. 10:42.

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ

9. Γιατί δεν πρέπει να λησμονούμε τη φιλοξενία ή καλωσύνη προς τους ξένους;

⁹ Αλλά τι θα πούμε τώρα για την αποστολική εντολή να μη λησμονούμε τη φιλοξενία ή καλωσύνη προς τους ξένους; Υπάρχει μια ζωτική αιτία, για την οποία πρέπει να είμεθα φιλάγαθοι προς τους ξένους: αυτό καθιστά ευκολώτερο γι’ αυτούς ν’ αποκτήσουν την αλήθεια. Δεν επρομήθευσε ο Ιησούς δωρεάν τροφή για 5.000 ξένους; Η φιλοξενία του Ιησού εξεδηλώθη εν σχέσει με την πρόοδο του ευαγγελίου. Έτσι και σήμερα η φιλοξενία μπορεί να χρησιμεύση ως αγωγός για την προαγωγή των αγαθών νέων.

10, 11. Με ποιους τρόπους μπορούμε να δείξωμε φιλόξενο πνεύμα προς τους ξένους; Ποια ωφέλεια ακολουθεί;

¹⁰ Πολλοί είναι οι τρόποι, με τους οποίους μπορούμε να είμεθα φιλόξενοι και φιλάγαθοι. Ενίοτε αδελφοί προσκαλούν στο σπίτι τους για φαγητό άτομα που πιστεύουν ότι αγαπούν τη δικαιοσύνη· κατόπιν χρησιμοποιούν την ευκαιρία για να διανοίξουν στα άτομα αυτά τις Γραφές. Όχι ολίγοι εργοδόται και συνάδελφοι εργάται σε εργοστάσια, καταστήματα κλπ., ωφελήθησαν από αυτή τη φιλοξενία που επέδειξαν οι μάρτυρες του Ιεχωβά.

¹¹ Οποτεδήποτε εκδηλώνετε καλωσύνη σ’ έναν ξένο, αυτό του κάνει εντύπωσι. Βλέπει ότι είσθε διαφορετικός από τους άλλους. Η φιλική σας διάθεσις και η εγκάρδια καλωσύνη σας έρχεται σε αντίθεσι με την τραχύτητα και την ψυχρότητα του κόσμου. Μικρές εκδηλώσεις καλωσύνης φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα. Σ’ ένα τραίνο, λόγου χάριν, το να βοηθήση ένας αδελφός έναν ηλικιωμένο άνθρωπο ή μια γυναίκα να σηκώση μια βαλίτσα και να την τοποθετήση στο ράφι των αποσκευών είναι μια εκδήλωσις καλωσύνης. Μια συνομιλία αρχίζει, συνομιλία που μετατρέπεται σε μαρτυρία. Όταν αλλάζετε την κατεύθυνσί σας για να καθοδηγήσετε έναν ξένο, αυτό αφήνει μια διαρκή εντύπωσι· αν έχετε δώσει στον ξένο κάποιο έντυπο της Βασιλείας, αυτός πιθανόν να το διαβάση με μεγαλύτερο ενδιαφέρον εξαιτίας της καλωσύνης σας. Συχνά, λοιπόν, με το να είσθε φιλάγαθος, διανοίγετε το δρόμο για την προαγωγή του αγγέλματος της Βασιλείας, πράγμα που δεν θα συνέβαινε ποτέ αν δεν εξεδηλώνατε καλωσύνη και φιλοξενία.

12, 13. (α) Ποια παραβολή έδωσε ο Ιησούς για να διευκρινίση τη σπουδαιότητα της φιλοξενίας προς τον πλησίον; (β) Σε αντίθεσι προς τον κλήρο, πώς οι μάρτυρες του Ιεχωβά υπήρξαν φιλόξενοι προς τους «ημιθανείς» πλησίον;

¹² Εξαιτίας της καλωσύνης και φιλοξενίας των, οι μάρτυρες του Ιεχωβά είναι όμοιοι με τον καλό Σαμαρείτη της παραβολής του Ιησού: «Άνθρωπός τις κατέβαινεν από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, και περιέπεσεν εις ληστάς· οίτινες και γυμνώσαντες αυτόν, και καταπληγώσαντες, ανεχώρησαν αφήσαντες αυτόν ημιθανή. Κατά συγκυρίαν δε ιερεύς τις κατέβαινε δι’ εκείνης της οδού· και ιδών αυτόν, επέρασεν από το άλλο μέρος. Ομοίως δε και Λευίτης, φθάσας εις τον τόπον, ελθών και ιδών, επέρασεν από το άλλο μέρος. Σαμαρείτης δε τις οδοιπορών, ήλθεν εις τον τόπον όπου ήτο, και ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη· και πλησιάσας έδεσε τας πληγάς αυτού, επιχέων έλαιον και οίνον· και επιβιβάσας αυτόν επί το κτήνος αυτού, έφερεν αυτόν εις ξενοδοχείον, και επεμελήθη αυτού. Και την επαύριον ότε εξήρχετο, εκβαλών δύο δηνάρια έδωκεν εις τον ξενοδόχον, και είπε προς αυτόν, Επιμελήθητι αυτού· και ό,τι αν δαπανήσης περιπλέον, εγώ, όταν επανέλθω, θέλω σοι αποδώσει.»—Λουκ. 10:30-35.

¹³ Το θηριώδες σύστημα πραγμάτων του Σατανά είναι υπεύθυνο για τη σημερινή «ημιθανή» κατάστασι των ανθρώπων. Οι πολιτικοί, εμπορικοί και θρησκευτικοί λησταί ελήστευσαν και κατεπλήγωσαν το ανθρώπινο γένος. Ο «Χριστιανικός κόσμος», παρ’ όλες τις καθ’ ομολογίαν Χριστιανικές θρησκείες του, είναι, όπως και ο αρχαίος Ιούδας, ένας επικίνδυνος τόπος για να ζη κανείς εκεί: «Όλη η κεφαλή είναι άρρωστος, και όλη η καρδία κεχαυνωμένη· από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης, αλλά τραύματα, και μελανίσματα, και έλκη σεσηπότα· δεν εξεπιέσθησαν, ουδέ εδέθησαν, ουδέ εμαλακώθησαν δι’ αλειφής.» Ποιοι επέδειξαν τη φιλοξενία του πλησίον σ’ αυτόν τον «ημιθανή» λαό; Όχι ο κλήρος! Οι Καθολικοί, Προτεστάνται και Ιουδαίοι θρησκευόμενοι, μολονότι παρατηρούν την «ημιθανή» πνευματική κατάσταση του λαού, και μολονότι επανειλημμένως την σχολιάζουν από τον άμβωνα και στον τύπο, αποφεύγουν τον λαό, παραμένουν χωριστά, αρνούνται να δώσουν θεραπευτική πνευματική βοήθεια και έτσι αντιπαρήλθαν τον λαό περνώντας από το άλλο μέρος του δρόμου, όπως ακριβώς έπραξαν ο Ιουδαίος ιερεύς και ο Λευίτης. Αλλ’ οι μάρτυρες του Ιεχωβά, όπως ο καλός Σαμαρείτης, εβγήκαν έξω από το δρόμο τους για να βοηθήσουν τον πνευματικώς ημιθανή λαό. Με πνευματικό έλαιον και οίνον, τις θεραπευτικές αλήθειες του λόγου του Θεού, επέδεσαν τις πληγές «των στεναζόντων και βοώντων δια πάντα τα βδελύγματα τα γινόμενα» στην αντιτυπική Ιερουσαλήμ.—Ησ. 1:5, 6· Ιεζ. 9:4.

14. Για να παράσχωμε πνευματική φιλοξενία, τι είδους προετοιμασία είναι σπουδαία;

¹⁴ Δεν ξέρομε πού θα βρούμε έναν «ημιθανή» ξένο που επιθυμεί πολύ να του επιδεθούν οι πληγές με έλαιον και οίνον. Όπως ακριβώς ο Σαμαρείτης έφερε μαζί του αρκετό έλαιον και οίνον και ήταν προετοιμασμένος για έκτακτες ανάγκες, έτσι και οι μάρτυρες του Ιεχωβά σήμερα πρέπει πάντοτε να είναι προετοιμασμένοι με το να έχουν πρόχειρα αρκετό έλαιον και οίνον του λόγου του Θεού. Όμως μερικές φορές οι αδελφοί πηγαίνουν στην υπηρεσία του αγρού χωρίς επαρκές «έλαιον και οίνον» και έχουν εξαντλήσει τα έντυπά των όταν ακριβώς συναντούν έναν «ημιθανή» ξένον. Μερικοί αδελφοί, όταν πηγαίνουν ταξίδι, παίρνουν ολίγο «έλαιον και οίνον» μαζί τους ή δεν παίρνουν καθόλου. Τι θα κάμουν αν συναντήσουν έναν ξένον που δείχνει σημεία ότι είναι ημιθανής πνευματικώς; Επειδή ο χρόνος είναι περιωρισμένος όταν ταξιδεύετε, είναι πάρα πολύ δύσκολο να επιδέσετε τις πνευματικές πληγές εκτός αν έχετε «έλαιον και οίνον» που μπορεί να επιχυθή τότε και εκεί. Ακόμη και στα σπίτια τους, οι αδελφοί μερικές φορές παραμελούν να έχουν πρόχειρη μια ευρεία ποικιλία συγχρονισμένων εντύπων της Βασιλείας. Όταν ένας ξένος έρχεται στη θύρα σας, είσθε εφωδιασμένος με έλαιον και οίνον για να θεραπεύσετε τις πληγές του, είτε προκαλούνται από την εξέλιξι, είτε από την τριάδα, είτε από τον πνευματισμό; Να είσθε, λοιπόν, προσεκτικοί. Να είσθε προετοιμασμένοι. Κρατείτε αυτό το ελαίον και τον οίνον οπουδήποτε και αν βρίσκεσθε, είτε σε τραίνο, είτε σε πλοίο, είτε σε λεωφορείο, βαδίζοντας έξω ή οδηγώντας αυτοκίνητο, ή και αν βρίσκεσθε στο σπίτι σας. Τότε, όταν βρεθή ένας ληστευμένος και καταπληγωμένος ξένος, θα είσθε προετοιμασμένοι για να είσθε φιλόξενοι—οπουδήποτε, σε οποιονδήποτε καιρό.

15, 16. (α) Η χρησιμοποίησις από τον Σαμαρείτη του ‘κτήνους του’ για να φέρη έναν ξένον σ’ ένα πανδοχείο, με ποια φιλόξενη πράξι των μαρτύρων του Ιεχωβά μπορεί να παραβληθή; (β) Ποια ιδιότης είναι απαραίτητη για τους υπηρέτας σε μια εκκλησία; Γιατί;

¹⁵ Ο καλός Σαμαρείτης έκαμε κάτι περισσότερο από το να επιχύση απλώς έλαιον και οίνον εχρησιμοποίησε το κτήνος του για να φέρη τον ξένον σ’ ένα πανδοχείον, όπου θα μπορούσε να τύχη καλυτέρας φροντίδος. Έτσι και οι μάρτυρες του Ιεχωβά χρησιμοποιούν με χαρά το ατομικό τους αυτοκίνητο για να βοηθήσουν έναν καλής θελήσεως ξένον να έλθη στην Αίθουσα Βασιλείας, όπου γίνεται δεκτός φιλόξενα και τυγχάνει στοργικής φροντίδος. Οι ιδιοκτήται των αρχαίων πανδοχείων ήσαν συχνά περιώνυμοι για τη φιλοξενία των. Έτσι και οι υπηρέται στην εκκλησία πρέπει ν’ αντανακλούν ένα φιλόξενο πνεύμα όμοιο μ’ ενός πανδοχέως. Τόσο σπουδαίο είναι αυτό το φιλόξενο πνεύμα, ώστε χωρίς αυτό δεν είναι κανείς κατάλληλος για να διορισθή ως υπηρέτης. Εις 1 Τιμόθεον 3:2 ο απόστολος εξηγεί ότι όποιος θα ήθελε να γίνη επίσκοπος, πρέπει να είναι «φιλόξενος», που κατά γράμμα σημαίνει να αγαπά τον ξένον.

¹⁶ Τι είναι εκείνο που δίνει σε μια εκκλησία των μαρτύρων του Ιεχωβά μια θέρμη που δεν βρίσκεται στον κόσμο; Είναι η Αίθουσα Βασιλείας; Όχι, μια Αίθουσα Βασιλείας μπορεί να είναι η πιο ωραία και η πιο καινούργια αίθουσα στη χώρα και όμως να περιέχη την πιο ψυχρή, την πιο παγωμένη εκκλησία. Μάλλον, εκείνο που κάνει μια εκκλησία θερμή είναι το ότι όλοι οι αδελφοί, και ιδιαίτερα οι υπηρέται, ακολουθούν την πορεία της φιλοξενίας.

17. Στην Αίθουσα Βασιλείας, πώς μπορούν οι αδελφοί να εκδηλώσουν φιλοξενία;

¹⁷ Υπηρέται, επικρατεί ατμόσφαιρα καλής υποδοχής στη δική σας Αίθουσα Βασιλείας; Κάνετε τους ξένους να αισθάνωνται εντελώς σαν στο σπίτι τους; Λαμβάνεται φροντίδα για μια περιφορά τους στην αίθουσα και για να εξηγηθούν σ’ αυτούς οι πίνακες, οι φωτογραφίες των συνελεύσεων κλπ; Είναι η Αίθουσα Βασιλείας ανοικτή αρκετή ώρα πριν από μια δημοσία συνάθροισι, ώστε ποτέ να μην χρειασθή να περιμένη έξω ένας ξένος; Μοιράζονται πρόθυμα οι αδελφοί το υμνολόγιό τους και τη Σκοπιά τους μ’ έναν ξένο; Σε εκκλησίες όπου οι υπηρέται δεν παραλείπουν να καλωσορίζουν όλους, ξένους και αδελφούς εξίσου, υπάρχει μια τέτοια λαμπρή θέρμη, ώστε οι αδελφοί είναι απρόθυμοι να εγκαταλείψουν την Αίθουσα Βασιλείας έπειτα από μια συνάθροισι.

18, 19. (α) Τι συμβαίνει όταν οι υπηρέται λησμονούν ν’ ακολουθήσουν την πορεία της φιλοξενίας; (β) Χωρίς συστάσεις πώς μπορούν οι επιφυλακτικοί αδελφοί να εύρουν έναν εύκολο τρόπο προσεγγίσεως των ξενών;

¹⁸ Αλλά μερικές φορές οι υπηρέται λησμονούν την πορεία της φιλοξενίας. Τότε και ολόκληρη η εκκλησία την λησμονεί. Και τι συμβαίνει; Αντί της θερμής, ομοίας με πανδοχείου ατμοσφαίρας, μια Αίθουσα Βασιλείας αποκτά την ατμόσφαιρα ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Ξέρετε τι είναι αυτό; Εισέρχεσθε σ’ ένα σιδηροδρομικό σταθμό. Κανείς δεν δίνει προσοχή σε σας. Κανείς δεν σας μιλεί. Βαδίζετε κοντά σε ανθρώπους, αλλά κανείς δεν σας κυττάζει ούτε προσέχει αν βρίσκεσθε εκεί. Κάθεσθε δίπλα σε ανθρώπους· αυτοί ποτέ δεν σηκώνουν το κεφάλι τους από εκείνο που διαβάζουν. Αν το κάμουν και σεις χαμογελάσετε, δεν σας ανταποδίδουν το χαμόγελο. Είναι απλώς ένα μέρος για να κάθεται και να περιμένη κανείς· και είσθε πάντοτε χαρούμενος όταν τελειώνη η αναμονή και μπορείτε να εξέλθετε. Αυτό είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός. Τώρα τι θα συνέβαινε αν οι υπηρέται άφηναν κάποτε να αποκτήση η Αίθουσα Βασιλείας αυτή την ατμόσφαιρα σιδηροδρομικού σταθμού—κι ένας ξένος έμπαινε μέσα;

¹⁹ Ασφαλώς, ο ξένος θα έλεγε μέσα του: ‘Λίγη φιλοξενία! Είναι ευγενικοί απέναντί μου όταν τους μιλώ στη γωνία του δρόμου ή όταν έρχωνται στη θύρα μου. Τώρα που βρίσκομαι εδώ ανάμεσά τους ούτε καν με προσέχουν. Ίσως και να μη με θέλουν. Διερωτώμαι αν πρέπει να επανέλθω.’ Ναι, αυτό μπορεί να συμβή. Έχει συμβή. Ποτέ μην το αφήσετε να συμβή στην εκκλησία σας. Να είσθε άγρυπνοι να καλωσορίζετε τους ξένους. Αν μερικοί αδελφοί είναι εκ φύσεως επιφυλακτικοί, μπορούν να βρουν έναν εύκολο τρόπο προσεγγίσεως των ξένων με τη χρησιμοποίησι ερωτήσεων σαν κι αυτές: «Σας άρεσε η ομιλία;» ή, «οι συναθροίσεις μας είναι διαφορετικές από τις συναθροίσεις άλλων θρησκευτικών οργανώσεων, δεν είναι έτσι;» Και, φυσικά, δεν πρέπει ποτέ να υπάρχη δισταγμός να μιλήσωμε για κείνο που είναι ολοφάνερο—για τον καιρό. Έπειτα από μια επίσκεψι στην Αίθουσα Βασιλείας, ένας ξένος δεν πρέπει πια να είναι ξένος, αλλά να γίνεται δεκτός μ’ ένα θερμό τρόπο, ωσάν να είναι αδελφός. «Προσδέχεσθε αλλήλους, καθώς και ο Χριστός προσεδέχθη ημάς.»—Ρωμ. 15:7.

20. Τι σημαίνει «την φιλοξενίαν ακολουθούντες»;

²⁰ Θα κάμωμε, λοιπόν, πραγματικά όπως διέταξε ο απόστολος: «Την φιλοξενίαν ακολουθούντες.» Το να ‘ακολουθούμε’ τη φιλοξενία σημαίνει κάτι περισσότερο από το να έχωμε απλώς την επιθυμία να είμεθα φιλόξενοι· σημαίνει να την εξασκούμε, να την επιδιώκωμε, να είμεθα πάντοτε άγρυπνοι να εκδηλώνωμε καλωσύνη και να χρησιμοποιούμε κάθε ευκαιρία για να χύνωμε «έλαιον και οίνον» επάνω στις πνευματικές πληγές των ξένων. Αλλά ποτέ μη νομίζετε ότι αυτή η ‘πλουτίζουσα’ πορεία της φιλοξενίας είναι κάτι που προορίζεται για ξένους. Διότι με την καλωσύνη μας και τη φιλοξενία μας μπορούμε επίσης να δώσωμε πειστική απόδειξι της αδελφικής μας αγάπης. «Περί δε της φιλαδελφίας, δεν έχετε χρείαν να σας γράφω· διότι σεις αυτοί είσθε θεοδίδακτοι εις το να αγαπάτε αλλήλους . . . Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, να περισσεύητε κατά τούτο επί το μάλλον.» Ακολουθώντας την πορεία της φιλοξενίας, ναι «εις τας χρείας των αγίων μεταδίδοντες», μπορούμε να περισσεύωμε στην αγάπη μας «επί το μάλλον».—Ρωμ. 11:13· 1 Θεσ. 4:9, 10.