Έλεος για τους Ελεήμονας

ΤΟ ΕΛΕΟΣ είναι για τους ελεήμονας. Παρέχεται σύμφωνα με δίκαιες αρχές και για ένα ωρισμένο σκοπό. Ο σκοπός αυτός είναι ν’ αναπτυχθή ακεραιότης στους ανθρώπους και ν’ αποδειχθή ότι η ακεραιότης αυτή είναι άθραυστη. Το έλεος είναι για κείνους που προσπαθούν ν’ αποδείξουν την αγάπη των στον Θεό τηρώντας τις εντολές του. Ο ανελεήμων, αχάριστος, ασεβής άνθρωπος, ο άνθρωπος που επινοεί και ασκεί το κακόν, δεν λαμβάνει το έλεος του Θεού. Ο σοφός ερωτά: «Δεν πλανώνται οι βουλευόμενοι κακόν; έλεος όμως και αλήθεια θέλει είσθαι εις τους βουλευομένους αγαθόν.»—Παροιμ. 14:22.

Ο Ιεχωβά είναι ο «Πατήρ των οικτιρμών και Θεός πάσης παρηγορίας.» (2 Κορ. 1:3) Αυτός εκφράζει το απόλυτο δικαίωμα, του να χορηγήση το έλεός του σε οποιονδήποτε θέλει. Στον Μωυσή είπε: «Θέλω ελεήσει όντινα ελεώ, και θέλω οικτειρήσει όντινα οικτείρω.» (Ρωμ. 9:15) Η ιδιότης αυτή του ελέους είναι εκείνη που τον κάνει να διαφέρη από όλους τους δαιμονικούς θεούς των ειδωλολατρών.

Το έλεος του Ιεχωβά τον κάνει αξιολάτρευτο σ’ εμάς. Μας κάνει να θέλωμε να προσκολλώμεθα σ’ αυτόν και να τον αγαπούμε. Ένεκα του ελέους του έχομε το θάρρος να τον πλησιάζωμε μέσα στην αδυναμία μας και ατέλεια με τη βεβαιότητα ότι θα τύχωμε ακροάσεως και κατανοήσεως. Ο τρόπος με τον οποίον εκφράζει ο Ιεχωβά το έλεός του μας αποδεικνύει ότι είναι αγάπη. (1 Ιωάν. 4:16) Το έλεός του δεν αποτελεί ένδειξιν αδυναμίας ή αισθηματικής τάσεως προς κάμψιν· είναι μάλλον απόρροια αγάπης προς τα πλάσματά του. Είναι γραμμένο γι’ αυτόν: «Ιεχωβά, Ιεχωβά, Θεός οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος, και πολυέλεος, και αληθινός, φυλάττων έλεος εις χιλιάδας, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν και αμαρτίαν.»—Έξοδ. 34:6, 7, ΜΝΚ· Μιχ.7:18.

Το έλεος του Ιεχωβά είναι ειδικά για κείνους που εκζητούν έλεος απ’ αυτόν. «Διότι συ, Κύριε, είσαι αγαθός, και εύσπλαγχνος, και πολυέλεος εις πάντας τους επικαλουμένους σε.» (Ψαλμ. 86:5) «Διότι όσον είναι το ύψος του ουρανού υπεράνω της γης, τόσον μέγα είναι το έλεος αυτού προς τους φοβουμένους αυτόν.» (Ψαλμ. 103:11) «Και το έλεος αυτού εις γενεάς γενεών επί τους φοβουμένους αυτόν.» (Λουκ. 1:50) Το έλεός του επίσης είναι για κείνους που εμπιστεύονται σ’ αυτόν (Ψαλμ. 32:10)· που τον αγαπούν ως Θεόν των (Νεεμ. 1:5)· που ‘σπείρουν δι’ εαυτούς εν δικαιοσύνη’ (Ωσηέ 10:12)· που οδηγούνται από το πνεύμα του (Γαλ. 6:16)· και οι οποίοι είναι οι ίδιοι συγχωρητικοί (Μάρκ. 11:25). Το Θείον έλεος υποκινεί σε δικαιοσύνη, διεγείρει σε μια ειλικρινή προσπάθεια να ζη κανείς πάνω από τον νόμο της αμαρτίας.—Ρωμ. 7:21-25.

Κανείς δεν αποκλείεται από το έλεος του Ιεχωβά, αν αυτός το επιθυμή. Το έλεός του μπορεί να μας ανυψώση και να μας βοηθήση ν’ αποκτήσωμε ζωή αιώνια. Πρέπει, όμως, να είμεθα ειλικρινείς προς τους εαυτούς μας. Είμεθα σε μειονεκτική θέσι λόγω της ατελείας μας. Πρέπει να πιστεύωμε ότι μόνο με το έλεος του Θεού θα μπορέσωμε ποτέ ν’ αποκτήσωμε ζωή. Για να λάβωμε το έλεος του Ιεχωβά πρέπει να είμεθα ελεήμονες προς τους άλλους. Το ν’ αρνούμεθα έλεος επιφέρει άρνησιν ελέους και προς εμάς. «Ας μη υπάρχη ο ελεών αυτόν, . . . Διότι δεν ενεθυμήθη να κάμη έλεος· αλλά κατέτρεξεν άνθρωπον πένητα και πτωχόν, δια να θανατώση τον συντετριμμένον την καρδίαν.» (Ψαλμ. 109:12, 16) Όταν εκδηλώνωμε έλεος στους άλλους, πρέπει να το πράττωμε «εν ιλαρόιητι» και με «καλούς καρπούς». (Ρωμ. 12:8· Ιάκ. 3:17) Μιμηθήτε τον «Πατέρα του ελέους» όταν εκδηλώνετε έλεος στους άλλους. «Ελεήμων και οικτίρμων ο Ιεχωβά· μακρόθυμος και πολυέλεος. Αγαθός ο Ιεχωβά προς πάντας· και οι οικτιρμοί αυτού επί πάντα τα ποιήματα αυτού.»—Ψαλμ. 145:8, 9, ΑΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ

Μια αληθινά φιλάγαθη καρδιά θα είναι ελεήμων. Εκδηλώνεται με την αγαθοεργία. Οι ελεήμονες γνωρίζουν ότι οι αδελφοί των είναι ατελείς όπως και αυτοί. Γνωρίζουν ότι οι αδελφοί των κάνουν σφάλματα όπως και αυτοί· ότι όλοι ‘εγεννήθησαν εν αμαρτία και συνελήφθησαν εν ανομία’· ότι «δεν υπάρχει δίκαιος ουδέ είς». (Ψαλμ. 51:5· Ρωμ. 3:10) Οι ελεήμονες γνωρίζουν ότι ο Θεός τούς ενθυμείται στο έλεός του, «Διότι αυτός γνωρίζει την πλάσιν ημών, ενθυμείται ότι είμεθα χώμα.» (Ψαλμ. 103:14) Δεν πρέπει να είμεθα κι εμείς εξίσου συγχωρητικοί προς αλλήλους; «Μετά οσίου, όσιος θέλεις είσθαι.» (2 Σαμ. 22:26) «Μακάριοι οι ελεήμονες· διότι αυτοί θέλουσιν ελεηθή.» (Ματθ. 5:7) Ο Πέτρος λέγει στους Χριστιανούς: «Προσθέσατε εις την πίστιν σας την αρετήν, εις δε την αρετήν την γνώσιν, εις δε την γνώσιν την εγκράτειαν, εις δε την εγκράτειαν την υπομονήν, εις δε την υπομονήν την ευσέβειαν, εις δε την ευσέβειαν την φιλαδελφίαν, εις δε την φιλαδελφίαν την αγάπην.» (2 Πέτρ. 1:5-7) Πώς μπορούμε να το πράξωμε αυτό αν δεν δείχνωμε αγάπη και έλεος προς αλλήλους;

Κανείς από μας δεν είναι τέλειος. Ο καθείς έχει τη δική του ιδιαίτερη αδυναμία και ατέλεια, τις δικές του τάσεις προς δικαιολογίαν και προτιμήσεις. Λόγω των διαφορών αυτών πρέπει ν’ ασκήται έλεος από τον καθένα μας και από όλους μας. Στα μάτια μας μπορεί να φαινώμεθα δίκαιοι, αγαθοί και αλάθητοι. Αλλά. στους άλλους τα ελαττώματα μας είναι πολλά και πρόδηλα. Έχομε κρυφά ή μυστικά σφάλματα. Αν, λοιπόν, έχωμε προσβληθή ή αδικηθή από κανένα αδελφό, ας μη κάμωμε το λάθος να το σχολιάζωμε και να κάμωμε τα πράγματα χειρότερα ακόμη διατυμπανίζοντας τις ατέλειες του αδελφού μας και φλυαρώντας γι’ αυτές. Μην είσθε ανώριμοι, παιδαριώδεις, με το να περιθάλπετε μνησικακία. Μάλλον, ακολουθήστε τον Γραφικό κανόνα τού να πάτε στον πταίστη σε κάποια κατάλληλη στιγμή, όταν είσθε σε κατάστασι ευθυκρισίας, και τότε φιλάγαθα, ήρεμα και διακριτικά φέρτε το ζήτημα υπό την προσοχή του. Μη τον καταδικάζετε. Ο Ιεχωβά μπορεί να τον θεωρή αθώον. «Μη κρίνετε δια να μη κριθήτε· διότι με οποίαν κρίσιν κρίνετε, θέλετε κριθή.» (Ματθ. 7:1, 2) Μη κάνετε το σοβαρό λάθος να τον επιπλήττετε ενώπιον άλλων. Έτσι όχι μόνο τον στενοχωρείτε, αλλά βλάπτετε και τον εαυτό σας μη ακολουθώντας τον Γραφικό κανόνα που εκτίθεται στο κατά Ματθαίον 18:15-17. Κατ’ ιδίαν, και μέσα σε μια καλή, χαρούμενη ατμοσφαίρα, εκθέστε τις διαφορές σας. Όχι μόνο θα διατηρήσετε φίλους, αλλά και θ’ αποκτήσετε φίλους μ’ αυτόν τον τρόπο.

Θέλομε να συγχωρήση ο Ιεχωβά τα «κρύφια αμαρτήματά μας», έτσι δεν είναι; Ας είμεθα, λοιπόν, πολύ ελεήμονες, παραβλέποντας και συγχωρώντας τα ελαττώματα αλλήλων. «Τις συναισθάνεται τα εαυτού αμαρτήματα; καθάρισόν με από των κρυφίων αμαρτημάτων. Και έτι προφύλαξον τον δούλόν σου από υπερηφανιών· ας μη με κυριεύσωσι· τότε θέλω είσθαι τέλειος, και θέλω καθαρισθή από μεγάλης παρανομίας.» (Ψαλμ. 19:12, 13) Μπορούμε να υπολογίζωμε στη συγχώρησι των κρυφίων αμαρτημάτων μας από τον Ιεχωβά, αν εμείς συγχωρούμε τα αμαρτήματα αλλήλων.

Ο Παύλος μάς δίδει άλλον ένα λόγο για τον οποίον πρέπει να είμεθα ελεήμονες προς τους αδελφούς μας. «Αδελφοί,» λέγει ο Παύλος, «και εάν άνθρωπος απερισκέπτως πέση εις κανέν αμάρτημα, σεις οι πνευματικοί διορθόνετε τον τοιούτον με πνεύμα πραότητος· προσέχων εις σεαυτόν, μη και συ πειρασθής.» (Γαλ. 6:1) Ποτέ δεν ξέρομε πότε θα βρούμε τον εαυτό μας σε θέσι να ζητήσωμε έλεος. Η ασφαλής πορεία είναι να είμεθα πάντοτε συγχωρητικοί. Συγχώρησε τον αδελφό σου «εβδομηκοντάκις επτά» αν είναι ανάγκη.—Ματθ. 18:22.

ΑΥΤΟΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Μερικοί καθ’ ομολογίαν Χριστιανοί είναι πολύ φιλάγαθοι και συγχωρητικοί προς άτομα έξω της Χριστιανικής εκκλησίας τα οποία διαπράττουν κάποιο σφάλμα. Αλλ’ αν ο Χριστιανός αδελφός των γίνη υπαίτιος της ιδίας αδικίας εναντίον των, τότε αντί να επιδείξουν το ίδιο έλεος, γίνονται ψυχροί σαν πάγος και σκληροί σαν πέτρα. Για να δικαιολογήσουν τη σκληροκαρδία των, συχνά λέγουν ότι οι αδελφοί ώφειλαν να γνωρίζουν καλύτερα, ενώ εμείς πρέπει να κάμωμε παραχωρήσεις προς τους έξω διότι αυτοί δεν γνωρίζουν κάτι καλύτερο. Έτσι λοιπόν δεν δείχνουν αγάπη στον αδελφό τους. Ο Ιησούς κατέταξε τους ανενδότους αυτούς με τους γραμματείς, τους Φαρισαίους και τους υποκριτάς, λέγοντας, «Και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και τον έλεον και την πίστιν.» (Ματθ. 23:23) Αντί να λέγουν ότι ο αδελφός των ώφειλε να γνωρίζη καλύτερα, ίσως θα ήταν καλύτερο να πουν, Αυτός είναι ακόμη αδύνατος και ατελής κατά σάρκα, όπως είμεθα όλοι. Ο Παύλος αναφέρει ότι αυτό μπορούσε να είναι τελείως δυνατόν.—Ρωμ. 7:15-25.

Αν επιδεικνύωμε σκληρόκαρδη στάσι, αποκλείομε τον Θεό από το να μας δείξη έλεος. «Μετά οσίου, όσιος θέλεις είσθαι· μετά ανδρός τελείου, τέλειος θέλεις είσθαι.» (Ψαλμ. 18:25) Έχομε λόγους ν’ αρνηθούμε έλεος σε αδελφούς μας διότι, κατά την άποψί μας, αυτοί ώφειλαν να γνωρίζουν καλύτερα: Ας εφαρμόσωμε τον ίδιο κανόνα στον εαυτό μας και ας διαλογισθούμε ότι ο Θεός στο εξής δεν θα μας συγχωρήση ούτε θα μακροθυμήση προς εμάς, διότι κι εμείς επίσης πρέπει να γνωρίζωμε καλύτερα, τώρα που ήλθαμε στην αλήθεια.

Υπάρχει σ’ αυτό και η αντίθετη πλευρά. Αν αποσύρωμε το έλεος, κι αυτό θ’ αποσυρθή από μας. Το να παρέχωμε έλεος στους άλλους σημαίνει ότι το παρέχομε σ’ εμάς. Το ν’ αυξάνοιμε το έλεος προς τους άλλους σημαίνει πώς αυτό θ’ αυξηθή, και αφθονώτερα μάλιστα, προς εμάς. «Με οποίον μέτρον μετρείτε, θέλει αντιμετρηθή εις εσάς.» (Ματθ. 7:2) Το ν’ αποσύρωμε το έλεος σημαίνει ότι είμεθα σκληροί.

Οι ασεβείς είναι χωρίς έλεος. «Τα δε σπλάγχνα των ασεβών είναι ανελεήμονα.» (Παροιμ. 12:10) Στην παραβολή του ανελεήμονος δούλου, εκείνος που κατεκράτησε το έλεος από τον σύνδουλόν του, το κατεκράτησε και από τον εαυτό του επίσης. Τον ανελεήμονα δούλον ο κύριος του, τον ωνόμασε «πονηρόν». «Δούλε πονηρέ παν το χρέος εκείνο σοι αφήκα, επειδή με παρεκάλεσας· δεν έπρεπε και συ να ελεήσης τον σύνδουλόν σου, καθώς και εγώ σε ηλέησα;» Ο Ιησούς προσέθεσε: «Ούτω και ο Πατήρ μου ο επουράνιος θέλει κάμει εις εσάς, εάν δεν συγχωρήσητε εκ καρδίας σας έκαστος εις τον αδελφόν αυτού τα πταίσματα αυτών.» (Ματθ. 18:32-35) «Διότι η κρίσις θέλει είσθαι ανίλεως εις τον όστις δεν έκαμεν έλεος.»—Ιάκ. 2:13.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΛΕΟΥΣ

Οι ώριμοι Χριστιανοί νουθετούνται να είναι παραδείγματα ελέους. Ο Παύλος είπε ότι ο λόγος για τον οποίον έτυχε ελέους ήταν για να μπορέση να είναι «παράδειγμα των μελλόντων να πιστεύσωσιν εις αυτόν [τον Ιησούν Χριστόν] εις ζωήν αιώνιον.» (1 Τιμ. 1:16) Ο Ιούδας προτρέπει τους ωρίμους λέγοντας «άλλους μεν ελεείτε, κάμνοντες διάκρισιν· άλλους δε σώζετε μετά φόβου, αρπάζοντες αυτούς εκ του πυρός.»—Ιούδ. 22, 23.

Οι αμοιβές του ελέους είναι πολλές. Ο ελεήμων ποτέ δεν είναι ανάγκη να φοβήται την κρίσι του Ιεχωβά. Είναι βεβαιωμένος ότι θα τύχη ελέους. Το έλεος καθησυχάζει τον νουν εκείνου τον οποίον συγχωρούμε. Τον ανακουφίζει από το βάρος της αγωνίας και της περιττής λύπης. Δημιουργεί αρμονία μέσα στη Χριστιανική εκκλησία. Ευλογεί εκείνον που δίνει ή εκδηλώνει έλεος, διότι δεν είναι πιο ευλογητό να δίνη κανείς παρά να λαμβάνη; Ναι, όταν εκδηλώνωμε έλεος, συμμεριζόμεθα την παρηγορία και τη χαρά που προέρχεται από αυτό. Αφ’ έτερου, αν κατακρατούμε το έλεος, θλίβομε την ίδια μας σάρκα. «Ο ελεήμων άνθρωπος αγαθοποιεί την ψυχήν αυτού· ο δε ανελεήμων θλίβει την σάρκα αυτού.»—Παροιμ. 11:17.

Βάλετε, λοιπόν, μέσα στην καρδιά σας τη συμβουλή του σοφού: «Έλεος και αλήθεια ας μη σε εγκαταλίπωσι· δέσον αυτάς περί τον τράχηλόν σου· εγχάραξον αυτάς επί την πλάκα της καρδίας σου· ούτω θέλεις ευρεί χάριν και εύνοιαν ενώπιον Θεού και ανθρώπων.»—Παροιμ. 3:3, 4.