Ένα Μάθημα Άσματος

1. Ποια είναι η κυρία ευθύνη μας, και από ποια άποψι πρόκειται να εξετασθή;

ΑΡΚΕΤΑ συχνά, αλλά ουδέποτε υπερβολικά συχνά, το κύριο θέμα της Σκοπιάς υπήρξε μια πρόσκλησις αποδόσεως αίνου στον Ιεχωβά. Στην προηγούμενη μελέτη μας εξητάσθησαν οι λόγοι γι’ αυτό—με συνδυασμό του άσματος και της μάχης—από τη γενική ή ομαδική άποψι. Τώρα περιορίζομε το ζήτημα ιδιαίτερα στην ατομική άποψι, ως προς το τι εσείς, προσωπικώς, μπορείτε να μάθετε για την ενθάρρυνσί σας και την καθοδηγία σας από αυτό το μάθημα άσματος.

2. Ποια περικοπή παρέθεσε ο Παύλος που απεκάλυπτε τον σκοπό του Θεού σχετικά με τον Φαραώ;

² Ας πάρωμε ως βάσι της μελέτης μας ακριβώς το ίδιο σημείο εκκινήσεως όπως και πριν, δηλαδή, τον αναγγελμένο σκοπό του Θεού όπως εξεφράσθη στον Φαραώ μέσω του δούλου του Μωυσέως και καθώς παρετέθη από τον Παύλο: «Δι’ αυτό τούτο σε εξήγειρα, δια να δείξω εν σοι την δύναμίν μου, και δια να διαγγελθή το όνομά μου εν πάση τη γη.» (Ρωμαίους 9:17) Τη φορά όμως αυτή ας εξετάσωμε την παραπάνω έκφρασι από την άποψι του αποστόλου, βλέποντας γιατί παρέθεσε την περικοπή αυτή, και εξετάζοντας επίσης γιατί το επιχείρημά του περιέχει έξοχη ύλη για το μάθημα μας αυτό που είναι μάθημα άσματος.

3. Πώς αναπτύσσει ο Παύλος το προκαταρκτικό του επιχείρημα σχετικά με τον κατά σάρκα Ισραήλ;

³ Στα αρχικά πέντε εδάφια του κεφαλαίου 9 της προς Ρωμαίους επιστολής ο Παύλος εκφράζει τη μεγάλη του λύπη για τους κατά σάρκα συγγενείς του, τους Ισραηλίτες, που απελάμβαναν τέτοια έξοχα πλεονεκτήματα και ευκαιρίες υπό τον Νόμον, αλλά τα έχασαν, όπως αναφέρεται πιο πάνω στην επιστολή του. Οι κατά σάρκα Ισραηλίτες ενόμιζαν ότι μόνον αυτοί είχαν το δικαίωμα να κληρονομήσουν την εύνοια του Θεού λόγω της σαρκικής των καταγωγής από τον Αβραάμ και λόγω των έργων των υπό τον Νόμον. Αλλά, στα εδάφια 6 έως 8 του κεφαλαίου αυτού, ο Παύλος εξηγεί ότι «πάντες οι εκ του [σαρκικού] Ισραήλ, δεν είναι ούτοι Ισραήλ,» δεν είναι, δηλαδή, ο αληθινός Ισραήλ, ή εκλεκτός λαός του Θεού, όπως ήταν η πρόθεσις του Ιεχωβά και προελέχθη στον λόγον του. Κατόπιν, αφού υπενθυμίζει ότι το σπέρμα του Αβραάμ επρόκειτο να έλθη μέσω της γραμμής του Ισαάκ, ο οποίος εγεννήθη εις εκπλήρωσιν της επαγγελίας του Θεού και δεν θα ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να γίνη αυτό με άλλο τρόπο, ο απόστολος λέγει κατόπιν ότι «τα τέκνα της σαρκός, ταύτα δεν είναι τέκνα Θεού· αλλά τα τέκνα της επαγγελίας λογίζονται δια σπέρμα». Με τα τελευταία αυτά αναφέρεται σ’ εκείνους που γίνονται μέλη του πνευματικού Ισραήλ, της αληθινής εκκλησίας υπό τον Χριστόν την Κεφαλήν, και που γίνονται τέκνα Θεού μόνο λόγω της παρ’ αξίαν αγαθότητος του Θεού και της επαγγελίας του, και όχι λόγω του τι έκαμαν ή εκληρονόμησαν.—Παραβάλατε με Γαλάτας 3:16, 29· 4:28.

4. Σε ποιο συμπέρασμα φθάνει ο απόστολος, που περιλαμβάνει ποια αρχή;

⁴ Και ποιο λογικό συμπέρασμα αντλεί ο απόστολος από το επιχείρημα αυτό; Α, εδώ ερχόμεθα στην πρώτη Βιβλική αρχή, ή θεμελιώδη αλήθεια, που ζητεί την εντατική μας προσοχή για να καταστή δυνατόν ν’ αρχίσωμε να μαθαίνωμε το μάθημά μας ορθά. Για να το εκθέσωμε με τα λόγια του Παύλου, ο Θεός διευθέτησε τα πράγματα με τέτοιον τρόπο «δια να μένη ο κατ’ εκλογήν προορισμός του Θεού ουχί εκ των έργων, αλλ’ εκ του καλούντος [δηλαδή, του Θεού], . . . Άρα λοιπόν δεν είναι του θέλοντος ουδέ του τρέχοντος, αλλά του ελεούντος Θεού.» (Ρωμαίους 9:11, 16) Η αρχή που εκτίθεται εδώ είναι ότι ο Θεός έχει το απόλυτο και αναμφισβήτητο δικαίωμα να εκλέξη όποιον θέλει για ν’ απολαύση την εύνοιά του.

5. (α) Ποιο μάθημα πρέπει να μάθωμε, και γιατί είναι σπουδαίο; (β) Για ν’ απολαύσωμε την εύνοια του Θεού, ποιοι είναι οι ουσιώδεις όροι;

⁵ Το μάθημα που πρέπει να μάθωμε απ’ αυτό είναι η τελεία εξάρτησίς μας από τον Θεό. Δεν είναι, βέβαια, άτοπο το να επιθυμούμε ν’ απολαμβάνωμε την εύνοια και το έλεος του Θεού, ούτε είναι άτοπο το να τρέχωμε στο δρόμο που εχάραξε ο Θεός για τον λαό του. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί κανείς να γίνη ένας από τον λαόν του Θεού μόνο επειδή έτσι επιθυμεί ή αποφασίζει. Ούτε αυτό εξαρτάται από το να τρέχη κανείς ή ν’ ακολουθή μια πορεία που θα του δώση το δικαίωμα, σαν να ήταν αυτό δυνατόν, να περιμένη την επιδοκιμασία του Θεού. Αυτό ήταν το λάθος που έκαμε ο Ισραήλ. «Ο δε Ισραήλ ζητών νόμον δικαιοσύνης, εις νόμον δικαιοσύνης δεν έφθασε. Δια τι; Επειδή δεν εζήτει αυτήν εκ πίστεως, αλλ’ ως εκ των έργων του νόμου.» (Ρωμαίους 9:31, 32) Ας μην αποφασίζωμε ή καθορίζωμε τα πράγματα μόνοι μας. Ας κάνωμε πάντοτε επιμελή έλεγχο του εαυτού μας και ας φροντίζωμε να διατηρούμε μια αληθινή εγκάρδια εκτίμησι των όρων που ο ίδιος ο Θεός έχει καθορίσει και θέσει στον λόγον του ως τις αναγκαίες απαιτήσεις για να έχωμε την εύνοιά του. Αυτό είναι αναγκαίο όχι μόνο για να κάμωμε ένα κατάλληλο ξεκίνημα στη Χριστιανική μας πορεία, αλλά και κατά μήκος όλου του δρόμου, επειδή είναι δυνατόν να ολισθήση κανείς ή να παγιδευθή. (Γαλάτας 5:7) Είναι ενδιαφέρον να σημειώσωμε ότι πολύ ενωρίς στο ιερό Υπόμνημα εκτίθενται καθαρά, τόσο η προηγούμενη αρχή ότι ο Θεός κάνει την εκλογή, όσο και οι αναγκαίες απαιτήσεις για να εκλεγή κανείς. Διότι ενώ ο Ιεχωβά είπε στον Μωυσή: «Θέλω ελεήσει όντινα ελεώ, και θέλω οικτειρήσει όντινα οικτείρω,» λίγο πρωτύτερα εξέφρασε τους αναγκαίους όρους για την απόλαυσι τέτοιου ελέους και οικτιρμών: «Κάμνων έλεος εις χιλιάδας γενεών των αγαπώντων με, και φυλαττόντων τα προστάγματά μου.»—Έξοδος 33:19· 20:6.

6. Στην παράθεσι από τον Παύλο του Έξοδος 9:16, ποιες δύο περαιτέρω αρχές αποκαλύπτονται;

⁶ Αφού παραθέτει το Έξοδος 33:19 και εκφράζει την αρχή αυτή με δικά του λόγια, κατόπιν ο Παύλος προσθέτει προς υποστήριξίν της: «Διότι η γραφή λέγει προς τον Φαραώ, “Ότι δι’ αυτό τούτο σε εξήγειρα, δια να δείξω εν σοι την δύναμίν μου, και δια να διαγγελθή το όνομά μου εν πάση τη γη”.» (Ρωμαίους 9:17) Αυτό φανερώνει δύο περαιτέρω θεμελιώδεις αρχές. Η μία είναι ότι κανείς δεν μπορεί ν’ αντισταθή στον σκοπόν του Θεού ή να τον ματαιώση, ούτε ο υπερήφανος και ισχυρός Φαραώ ούτε εκείνος τον οποίον αυτός αντιπροσώπευε, ο Σατανάς, «ο θεός του αιώνος τούτου». (2 Κορινθίους 4:4, Κείμενον) Η άλλη αρχή είναι, ότι ο Θεός είναι απείρως μεγάλος. Ο Θεός είναι το παν. Αυτή είναι η μεγίστη αρχή και θα επισφραγισθή στην τελική εκπλήρωσι του ενδόξου σκοπού του, διότι «τότε και αυτός ο Υιός θέλει υποταχθή εις τον υποτάξαντα εις αυτόν τα πάντα, δια να ήναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι.»—1 Κορινθίους 15:28.

ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

7. Πώς η πρώτη από αυτές τις αρχές διδάσκει ένα σπουδαίο μάθημα για σήμερα;

⁷ Πάλιν, σημειώστε τα παρακάτω πολύτιμα μαθήματα για να ψάλλωμε κατάλληλα τους αίνους του Θεού. Το πρώτο είναι ότι μια πραγματική εκτίμησις της προηγουμένης αρχής εμπνέει εμπιστοσύνη και ευσεβή φόβο. Υπάρχουν πολύ ισχυρές δυνάμεις του κακού στον κόσμο σήμερα, δυνάμεις σκληρής καταπιέσεως και που θα μπορούσαν να εξαπολύσουν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Μην τις φοβείσθε. Ο Θεός μπορεί να κάμη και θα κάμη να συγκρατηθούν αυτές οι δυνάμεις με μια σφιχτή λαβή και έτσι να τις χειρισθή στρατηγικώς ώστε τίποτε να μην επιτραπή να βλάψη πραγματικά κανένα από τα συμφέροντα της Βασιλείας και κανέναν από τους ψαλτωδούς και μαχητάς της Βασιλείας. Μπορούμε, λοιπόν, κάλλιστα να ψάλλωμε, και τολμηρά και γλυκά.—Αποκάλυψις 7:1.

8. Ποιο άλλο μάθημα μπορούμε να μάθωμε, και πώς πρέπει να επηρεασθούμε προσωπικώς;

⁸ Το δεύτερο είναι το μάθημα της ευγνωμοσύνης. Πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμεθα αν γινώμεθα αποδέκται του ελέους του Θεού, αντί να σκληρυνώμεθα, όπως ο Φαραώ. Αυτή είναι μια ισχυρή προσωπική αιτία για να ψάλλωμε τους αίνους του Ιεχωβά για τη σωτηρία που μας παρέχεται φιλάγαθα μέσω ελέους. «Ότε εφανερώθη η χρηστότης και η φιλανθρωπία του Σωτήρος ημών Θεού, ουχί εξ έργων δικαιοσύνης, τα οποία επράξαμεν ημείς, αλλά κατά το έλεος αυτού έσωσεν ημάς.»—Τίτον 3:4, 5.

9. Η άπειρη μεγαλωσύνη του Θεού ποιο πολύτιμο μάθημα μας διδάσκει;

⁹ Το τρίτο μάθημα, που βασίζεται ιδιαιτέρως στην αρχή που αναφέραμε τελευταία, είναι πως πρέπει να κατανοήσωμε ότι όλη η αναγνώρισις, και επομένως όλος ο αίνος, οφείλεται στον Θεό, από τον οποίον εξαρτώνται όλα και στον οποίον μπορούμε να βασιζώμεθα απολύτως. Με άλλα λόγια, είναι ένα μάθημα ταπεινοφροσύνης. Καθώς ο Παύλος είπε για τον εαυτό του και έναν άλλον αδελφόν: «Εγώ εφύτευσα, ο Απολλώς επότισεν, αλλ’ ο Θεός ηύξησεν. Ώστε ούτε ο φυτεύων είναι τι, ούτε ο ποτίζων, αλλ’ ο Θεός ο αυξάνων.» (1 Κορινθίους 3:6, 7) Ας έχωμε υπ’ όψιν αυτή την όρασι και άποψι. Δίδει στον Ιεχωβά τη δικαιωματική του θέσι και κρατεί εμάς στην κατάλληλη θέσι μας. Μας κρατεί συντονισμένους με τον Δημιουργό για να ψάλλωμε ορθά τους αίνους του. Μας κρατεί ταπεινούς και ευγνώμονας, και αυτή είναι η μόνη ασφαλής και κατάλληλη στάσις για να ψάλλωμε ευπρόσδεκτα τους αίνους του Ιεχωβά.

10. Ποια συναίσθησι μπορεί να έχωμε για τον εαυτό μας εν αντιθέσει με τον Μωυσή και τον Δαβίδ, και πώς ο λόγος του Θεού μάς βοηθεί σχετικώς;

¹⁰ Οι περιστάσεις υπό τις οποίες ο Μωυσής και ο Δαβίδ και άλλοι πιστοί δούλοι διεκήρυξαν το όνομα και τον σκοπόν του Ιεχωβά ήσαν συχνά πολύ δραματικές και τους έφεραν στο κέντρον της δημοσίας προσοχής. Αντιθέτως, εσείς πιθανώς μπορεί να έχετε έντονη συναίσθησι των περιωρισμένων σας δυνατοτήτων και των μονοτόνων συνθηκών της ζωής σας ως μιας κοινής οικοκυράς ή ως ενός εργάτου εργοστασίου κλπ. Μπορεί να έρχεσθε σε πειρασμό να πήτε στον εαυτό σας, ‘Πού είναι η θέσις μου; Το μόνο μάθημα άσματος που παίρνω προέρχεται από το ξυπνητήρι τόσο νωρίς το πρωί. Αισθάνομαι τον εαυτό μου πολύ μικρόν και χωρίς αξία.’ Και σε μεγάλο βαθμό συμφωνούμε μαζί σας. Είναι αλήθεια ότι είσθε μικρός και χωρίς αξία. Αλλά εκείνο που είναι θαυμαστό εν σχέσει με τούτο, είναι ότι ο Θεός, ο οποίος έχει το αναμφισβήτητο δικαίωμα όσον αφορά το ποιος θα απολαύση την εύνοιά του, έχει ευδοκήσει να κάμη δυνατόν για σας να συμβαδίσετε και να συμμετάσχετε με άλλους, ομοίως μικρούς και χωρίς αξία, στο μεγαλειώδες προνόμιο αμέσου υπηρεσίας της Βασιλείας υπό την διεύθυνσι της οργανώσεώς του Σιών. Τι δύναμις και παρηγορία μπορεί ν’ αποκτηθή από τον τρόπο με τον οποίον ο Ιεχωβά ο ίδιος συνδέει αυτές τις δύο αντίθετες αρχές της μεγαλωσύνης του και της μικρότητός μας! «Διότι ούτω λέγει ο Ύψιστος και ο Υπέρτατος, ο κατοικών την Αιωνιότητα, του οποίου το όνομα είναι Ο Άγιος· εγώ κατοικώ εν υψηλοίς, και εν αγίω τόπω· και μετά του συντετριμμένου την καρδίαν, και του ταπεινού το πνεύμα, δια να ζωοποιώ το πνεύμα των ταπεινών, και να ζωοποιώ την καρδίαν των συντετριμμένων.»—Ησαΐας 57:15.

11. Με την κατάλληλη άποψι, πώς πρέπει να βλέπωμε τη συμμετοχή μας στην υπηρεσία της Βασιλείας;

¹¹ Αυτό σημαίνει, από την πρακτική πλευρά του δικού σας μαθήματος άσματος, ότι δεν υπάρχει ούτε η ελαχίστη ανάγκη να ζητήτε ή να περιμένετε τη δραματική περίστασι για να ψάλετε τον αίνον του Ιεχωβά. Μάλλον, μην περιφρονείτε ή παραβλέπετε την πιο μικρή και φαινομενικά ασήμαντη ευκαιρία για να μιλήσετε για τη Βασιλεία. Δεν χρειάζεται να αφήσετε την πατρίδα σας και να φοιτήσετε στη Βιβλική μας Σχολή Γαλαάδ προτού μπορέσετε να λάβετε μέρος στη διακήρυξι του ονόματος του Ιεχωβά ‘εις όλην την γην’. Όχι. Μπορείτε ν’ απολαύσετε μια εξίσου πραγματική συμμετοχή, με την προσθήκη της ευλογίας του Ιεχωβά, σε ό,τι μπορεί να φαίνεται ότι είναι το «καθημερινό άμεσο και κοινό καθήκον» επισκέψεως, με τον τακτικό τρόπο, των ανθρώπων στα γειτονικά αγροκτήματα και κατοικίες ή στα μικρόσπιτα των συνοικιακών δρόμων της πόλεως που διαμένετε.

12. Γιατί είναι αναγκαίον να προσέχωμε την εξωτερική μας εμφάνισι στο έργον του Ιεχωβά;

¹² Ένα άλλο πρακτικό σημείο. Μη λησμονείτε ότι, για να ψάλετε αποτελεσματικά, πρέπει να δώσετε προσοχή όχι μόνο σ’ εκείνο που πρόκειται ν’ ακουσθή, αλλά και σ’ εκείνο επίσης που πρόκειται να ιδούν οι άνθρωποι. Με το τελευταίο αυτό αναφερόμεθα στην προσωπική σας εμφάνισι, που περιλαμβάνει την ενδυμασία, τη συμπεριφορά και ιδιαίτερα την έκφρασι του προσώπου σας και των ματιών σας. Οσοδήποτε ταπεινές και αν είναι οι περιστάσεις σας, μπορείτε να είσθε καθαρός και φιλόκαλος, αλλά ειδικά μπορείτε κάλλιστα ν’ αφήνετε το πρόσωπό σας και το χαμόγελο σας ν’ ακτινοβολούν και ν’ αντανακλούν αυτό ακριβώς το πνεύμα του αγγέλματος της Βασιλείας, με τη χαρά του, την ειρήνη και την ελπίδα. (2 Κορινθίους 3:18) Για να χρησιμοποιήσωμε ένα μουσικόν όρον, αυτό πρέπει να είναι ένα «τραγούδι χωρίς λόγια». Κατανοούμε, βέβαια, ότι το άγγελμά μας είναι πολύ σπουδαιότερο από την εμφάνισί μας, αλλά πρέπει να ενθυμούμεθα ότι οι ακροαταί μας δεν το εκτιμούν αυτό, τουλάχιστον στην αρχή.

13. Για αποτελεσματική υπηρεσία, τι μπορούμε να μάθωμε από την εξεικόνισι του άσματος;

¹³ Ας αποφεύγωμε κάθε πράγμα που είναι υπερβολικό ή ψευδές. Όπως στη φυσική εξεικόνισι, δεν είναι εκείνος που ψάλλει με συνεχώς παλλόμενη φωνή και με πολύ ταλάντευμα του σώματος και με άλλες επιτηδεύσεις, ο πιο αποτελεσματικός τραγουδιστής, ακόμη και αν μπορή να θεωρηθή λαμπρός από τεχνική άποψι. Μάλλον, είναι εκείνος που ξέρει πώς μ’ ένα απλό, άμεσο τρόπο, να μεταδίδη το πραγματικό άγγελμα του τραγουδιού του και που κάνει τον εαυτό του, να το πούμε έτσι, μέρος του τραγουδιού του, ψάλλοντας απ’ την καρδιά και δίνοντας ειλικρινή έκφρασι στα αισθήματά του και στις συγκινήσεις του. Με τον ίδιο, λοιπόν, ακριβώς τρόπο πρέπει να εκδηλώνεται ο καθένας από μας σε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται για να ψάλωμε το άγγελμα της Βασιλείας που ο Ιεχωβά έθεσε στα στόματά μας ως μια μαρτυρία γι’ αυτόν.—Δευτερονόμιον 31:19.

14. Πώς η ταπεινοφροσύνη και η ευγνωμοσύνη βοηθούν στη διατήρησι αρμονίας και ενότητος;

¹⁴ Υπάρχει ακόμη κι ένα άλλο μάθημα στο οποίον επιθυμούμε να επιστήσωμε την προσοχή σας. Τα δύο αυτά πράγματα, η ταπεινοφροσύνη και η ευγνωμοσύνη, είναι ουσιώδη για να κρατηθούμε σε συντονισμό ο ένας με τον άλλον στην κοινή μας υπηρεσία της Βασιλείας, η οποία είναι υπηρεσία αίνου. Αφού ο Παύλος είπε ότι κατανοούσε πως αυτός και ο Απολλώς δεν ήσαν τίποτε εν συγκρίσει με τον Θεό, ο οποίος μόνος μπορεί να ζωογονήση το σπέρμα της αληθείας που φυτεύθηκε στη διάνοια του ακροατού και να το κάμη να αυξήση, κατόπιν επρόσθεσε, «Ο φυτεύων δε και ο ποτίζων είναι έν.» (1 Κορινθίους 3:8) Αυτό σημαίνει, στην πράξι, ότι αν έχωμε υπ’ όψιν τη μικρότητά μας και την αναξιότητά μας σε ό,τι αφορά εμάς προσωπικώς, τότε δεν θα είμεθα ατόπως ευαίσθητοι ή και ανάστατοι ακόμη όταν συμβαίνη να μας κακομεταχειρισθή κάποιος στην εκκλησία ή να μας μιλήση αφιλάγαθα. Αλλά, παραμένοντας ευγνώμονες στον Ιεχωβά και ενθυμούμενοι τη μεγαλωσύνη του, θα θέλομε μόνο να συνεχίσωμε τη διακήρυξι του ονόματός του σε όλη την περιοχή μας. Θα είμεθα, βέβαια, προσεκτικοί από μέρους μας να μην είμεθα ένοχοι κακομεταχειρίσεως κανενός από τους μικρούς του Ιεχωβά, για να μην υπάρχη παραφωνία. Ο Ιησούς είπε ότι η ψαλμωδία και διασάλπισις του αγγέλματος της Βασιλείας με τελεία αρμονία και ενότητα είναι ένα από τα σημεία για τον κόσμο, με τα οποία όλοι θα γνωρίσουν ποιοι είναι οι αληθινοί μαθηταί, που εξελέγησαν από τον Θεό για να τον αντιπροσωπεύουν και να είναι μάρτυρές του σε όλη τη γη.—Ιωάννης 17:23.

15, 16. Ποιες περαιτέρω ωφέλειες πρόκειται ν’ αποκτηθούν από τις δύο αυτές ιδιότητες, που οδηγούν σε ποιο αποτέλεσμα;

¹⁵ Κατόπιν, επίσης, η ταπεινοφροσύνη και η ευγνωμοσύνη θα σας βοηθήσουν να υποφέρετε τις εναντιώσεις και τους διωγμούς, είτε μικρούς είτε αρκετά δριμείς, από μέρους εκείνων με τους οποίους είσθε αναγκασμένοι να βρίσκεσθε σε σύνδεσμο σ’ αυτόν τον κόσμο, είτε κάποιου μέλους της οικογενείας σας, είτε του εργοδότου σας, είτε συναδέλφων. Δεν θα στενοχωρηθήτε τόσο πολύ, ενθυμούμενοι ότι είναι πράγματι προνόμιο το να υποφέρη κανείς ως Χριστιανός και ότι ο Ιησούς προειδοποίησε ότι όλοι οι ακόλουθοί του ασφαλώς θα κατεδιώκοντο, όπως και ο ίδιος. (Ιωάννης 15:20· 1 Πέτρου 2:21) Αλλά, παραμένοντας ακόμη ευγνώμονες, θα είσθε άγρυπνοι να ψάλετε τον αίνον του Ιεχωβά και στις πιο απίθανες ακόμη και ενάντιες περιστάσεις, και έτσι να είσθε ίσως ικανοί να μεταστρέψετε τις επιθέσεις του Σατανά σε πείρα πραγματικά ωφέλιμη.

¹⁶ Έτσι, λοιπόν, θέτοντας σε πράξι αυτά τα πολύτιμα μαθήματα, όπως ένας καλός τραγουδιστής χρειάζεται να εξασκήται διαρκώς, έχομε πεποίθησι ότι θα μπορέσετε να κρατηθήτε στην ορθή και δεσπόζουσα θέσι των πραγμάτων και θα μπορέσετε να προσέρχεσθε με ευγνωμοσύνη στον Ιεχωβά στο τέλος κάθε ημέρας μ’ ένα άσμα στην καρδιά σας.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΙΣΙΣ

17. Με ποιον τρόπο εκπαιδευόμεθα για ιερή υπηρεσία, και ποια είναι η εξάρτισίς μας;

¹⁷ Ο Ιεχωβά, ο μεγάλος μας Διδάσκαλος Άσματος, έχει προμηθεύσει όλη την εκπαίδευσι και εξάρτισι για την πλήρη αντιμετώπισι των αναγκών μας. Δεν μας διδάσκει χωριστά, ως μαθητάς τον καθένα ατομικώς, αλλά έχει τη δική του σχολή μουσικής, η οποία είναι η οργάνωσίς του, η Σιών. Αυτή είναι υπό την ηγεσία του αγαπητού του Υιού, ο οποίος ηγείται στο να ψάλλη τους αίνους του ουρανίου του Πατρός, εκπληρώνοντας, όπως δείχνει ο Παύλος, τα προφητικά λόγια του Ψαλμού 22:22: «Θέλω απαγγείλει το όνομά σου προς τους αδελφούς μου, εν μέσω εκκλησίας θέλω σε υμνήσει.» (Εβραίους 2:12) Η εξάρτισις που παρέχεται για όλους όσοι είναι στη Σιών κατά την ημέρα αυτή του Ιεχωβά, συνοψίζεται ωραία για μας στον Ησαΐα 59:21: «Το πνεύμα μου το επί σε, και οι λόγοι μου τους οποίους έθεσα εν τω στόματί σου, δεν θέλουσι λείψει από του στόματός σου, . . . έως αιώνος.»

18. Πώς εξεπαίδευσε και εξήρτισε ο Ιησούς τους μαθητάς του, και με ποιο αποτέλεσμα;

¹⁸ Για να καταστούμε ικανοί να εκτιμήσωμε πιο λεπτομερώς πώς ο Θεός κάνει να εκπληρωθή αυτή η προφητεία, ας φέρωμε τη διάνοιά μας προς τα πίσω σ’ εκείνο το συγκινητικό μάθημα άσματος που έδωσε ο Χριστός στους μαθητάς του λίγο μετά την ανάστασί του. Δύο από τους μαθητάς επορεύοντο στους Εμμαούς, γεμάτοι αθυμία και αμηχανία, όταν ο Ιησούς, χωρίς ν’ αναγνωρισθή απ’ αυτούς, ενώθηκε μαζί τους. Αφού ωδήγησε τη συνομιλία στο ορθό σημείο, τι λέγει το θείο υπόμνημα; «Και αρχίσας από Μωυσέως και από πάντων των προφητών, διηρμήνευεν εις αυτούς τα περί εαυτού γεγραμμένα εν πάσαις ταις γραφαίς.» Και με ποιο αποτέλεσμα; Καθώς έλεγαν ο ένας στον άλλον κατόπιν, «Δεν εκαίετο εν ημίν η καρδία ημών, ότε . . . μας εξήγει τας γραφάς;» Την ίδια εκείνη νύχτα το μάθημα επανελήφθη στους ένδεκα και άλλους, όταν, όπως αναφέρεται, «Διήνοιξεν αυτών τον νουν, δια να καταλάβωσι τας γραφάς.» Κατόπιν είπε τελικά ότι θα απεστέλλοντο ως μάρτυρες των πραγμάτων αυτών που είχαν ιδεί και ακούσει, αλλά μόνο αφού θα είχαν ‘ενδυθή δύναμιν εξ ύψους’. Έτσι, σε μια μικρογραφική εκπλήρωσι, ο Θεός έθεσε τους λόγους του στο στόμα των μαρτύρων του, και τους επροίκισε με την ενεργητική, διαφωτιστική δύναμι του πνεύματός του. Σήμερα, στη μεγαλύτερη εκπλήρωσι, συμβαίνει το ίδιο σε μια παγκόσμια κλίμακα, η δε μείζων χορδή του άσματός μας είναι «τούτω το ευαγγέλιον της Βασιλείας.»—Λουκάς 24:27, 32, 45, 49· Ματθαίος 24:14.

19. Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορούμε να το εφαρμόσωμε αυτό στους εαυτούς μας σήμερα;

¹⁹ Ας επωφεληθούμε από αυτό το τέλειο παράδειγμα του Ιησού και ας κατανοήσωμε ότι το κύριον έργον μας είναι να βοηθήσωμε εκείνους που είναι πρόθυμοι να μάθουν να ψάλλουν ‘διανοίγοντες τον νουν των, δια να καταλάβωσι τας γραφάς’. Άλλωστε, ο Λόγος είναι το Υμνολόγιόν μας, και αν αυτό το έργο εκτελήται ορθά, θα κάμη τις καρδιές των να καίουν μέσα τους. Αν, παραδείγματος χάριν, έχετε το προνόμιο να κάμετε μια δημοσία ομιλία, μη δαπανάτε πάρα πολύν χρόνον παραθέτοντας και σχολιάζοντας όσα έχουν ειπεί οι ηγέται του κόσμου. Μάλλον, αναλάβατε γρήγορα το Γραφικό σας επιχείρημα, εξηγώντας σαφώς τη σημασία των Γραφών και την εκπλήρωσί των. Αυτή ήταν η μέθοδος του Παύλου. «Διελέγετο μετ’ αυτών από των γραφών, εξηγών και αποδεικνύων.» Σημειώστε, επίσης, πώς ο Απολλώς επωφελήθηκε της ορθής εκπαιδεύσεως και εξαρτίσεως. «Διότι εντόνως [‘ζέων κατά το πνεύμα’] εξήλεγχε τους Ιουδαίους δημοσία, αποδεικνύων δια των γραφών ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός.» (Πράξεις 17:2, 3· 18:25, 28) Μην αποτύχετε να επωφεληθήτε, επίσης, από τη σημερινή εκπαίδευσι και εξάρτισι που παρέχεται με την τακτική μελέτη της Σκοπιάς και άλλων δημοσιεύσεων της Εταιρίας, καθώς και με τα μαθήματα της σχολής θεοκρατικής διακονίας που παρέχουν πρακτική βοήθεια.

20. Γιατί είναι τόσο σπουδαία η κατάλληλη διάθεσις της καρδιάς, και ποιες ειδικές ευλογίες φέρνει σήμερα;

²⁰ Αλλά, επάνω απ’ όλα, ποτέ μην παραβλέπετε τη σπουδαιότητα της κατάλληλης διαθέσεως της καρδιάς. Μην αφήνετε τον Κύριον Ιησούν να έχη να πη σ’ εσάς ό,τι είπε σ’ εκείνους τους δύο που επορεύοντο στους Εμμαούς: «Ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν εις το να πιστεύητε εις πάντα όσα ελάλησαν οι προφήται.» (Λουκάς 24:25) Μη στενοχωρείσθε αν αισθάνεσθε ότι είσθε κάπως βραδείς στο να κατανοήτε τα πράγματα και στο να εκφράζεσθε. Αν έχετε μια πρόθυμη καρδιά, μπορείτε κάλλιστα να γίνετε ένας πιο αξιόπιστος και αποτελεσματικός ψαλτωδός από ό,τι είναι ο αδελφός σας που συναισθάνεται ότι έχει ταχεία αντίληψι. Θυμηθήτε πως το γεγονός ότι αυτοί που ανήκουν στη Σιών ψάλλουν «εξ όλης καρδίας», είναι εκείνο που φέρνει τέτοια χαρά στην καρδιά του Ιεχωβά ώστε και αυτός επίσης ‘ευφραίνεται εις σε εν ασμάσι.’ Τι θαυμαστή εύνοια να κατοικούμε σ’ αυτή την ένδοξη πόλι όπου ο Ιεχωβά ο ίδιος κατοικεί, μια πόλι γεμάτη άσματα που είναι πολύ γλυκύτερο από τις πιο ρευστές, χρυσές νότες κάποιου ύμνου που αντηχεί σε μια πανύψηλη πτέρυγα καθεδρικού ναού και που ψάλλεται από έναν κατ’ επάγγελμα εκκλησιαστικό χορό.—Σοφονίας 3:14, 17· Ψαλμός 132:13, 14.

21, 22. Ποιο προφητικό δράμα συνδέει στενά το άσμα και τη μάχη, τονίζοντας ποια χαρακτηριστικά, και οδηγώντας σε ποιο συμπέρασμα;

²¹ Σε μια σύντομη κατακλείδα, ας ιδούμε τους εαυτούς μας ως εκείνους που έχουν το προνόμιο να λαμβάνουν μέρος στο προφητικό εκείνο δράμα όπου το άσμα και η μάχη ήσαν τόσο στενά συνδεδεμένα, όπως αναφέρεται εις 2 Χρονικών, κεφάλαιο 20. Τότε οι συνενωμένες δυνάμεις του Αμμών, του Μωάβ και των από του Όρους Σηείρ επήλθαν εναντίον του Ιωσαφάτ, βασιλέως του Ιούδα, παριστάνοντας τις συνενωμένες δυνάμεις του κόσμου του Σατανά σ’ αυτή την ημέρα ν’ απειλούν τον λαόν του Θεού και να επέρχωνται εναντίον του. Αρκετά κατάλληλα, ο στρατός του Ιωσαφάτ δεν έπρεπε να χρησιμοποιήση σαρκικά όπλα σ’ αυτή τη μάχη. Αλλά σημειώστε την τάξι με την οποία επήγαν ν’ αντιμετωπίσουν τον εχθρό, υπό θεοκρατική οδηγία, με προπορευομένους εκείνους που έπρεπε «να ψάλλωσιν εις τον Ιεχωβά, και να υμνώσιν εν αγία παρατάξει», με τα εξής λόγια του άσματος, «Δοξολογείτε τον Ιεχωβά, διότι το έλεος αυτού μένει εις τον αιώνα.» Σημειώστε, επίσης, τα προκαταρκτικά εκείνα λόγια που ελέχθησαν από τον βασιλέα: «Πιστεύσατε εις Ιεχωβά τον Θεόν υμών, και θέλετε στερεωθή· πιστεύσατε τους προφήτας αυτού, και θέλετε ευοδωθή.» (2 Χρονικών 20:20, 21, ΑΣ· παραβάλατε με Λουκάν 24:25) Ακόμη και πριν απ’ αυτό, μόλις το βεβαιωτικό άγγελμα του Ιεχωβά ελήφθη μέσω του Ιααζιήλ, ως απάντησις στη συγκινητική έκκλησι του βασιλέως, «εσηκώθησαν οι Λευίται, . . . δια να υμνήσωσιν Ιεχωβά τον Θεόν του Ισραήλ, εν φωνή υψωμένη σφόδρα».—2 Χρονικών 20:19, ΑΣ.

²² Ας εξακολουθήσωμε, λοιπόν, να ψάλλωμε και ας εξακολουθήσωμε να μαχώμεθα, ώσπου ο Ιεχωβά ο ίδιος να προβή ως «πολεμιστής», και μέσω του Χριστού Ιησού, του ισχυρού ‘βραχίονος του Ιεχωβά’ να αχθή η μάχη σε θριαμβευτική νίκη, και ‘ο ίππος και ο αναβάτης αυτού να ριφθούν εις την θάλασσαν’. (Έξοδος 15:1, 3· Ησαΐας 51:9, ΑΣ) Διατηρήστε τον σχηματισμό σας, συμμορφωθήτε με τις οδηγίες του Παντοδυνάμου, και έτσι «λατρεύσατε τον Ιεχωβά εν αγία παρατάξει».