Εκτίμησις των Θείων Δωρημάτων
Ο ΜΑΘΗΤΗΣ Ιάκωβος, εφιστώντας την προσοχή μας στην αγαθότητα του Ιεχωβά, γράφει: «Πάσα δόσις αγαθή, και παν δώρημα τέλειον, είναι άνωθεν καταβαίνον από του Πατρός των φώτων.» Μάλιστα, κάθε ευλογία ζωής την οποίαν απολαμβάνομε προέρχεται από τον ουράνιο Πατέρα μας. Και αυτός εξακολουθεί να παρέχη τα δώρα του στα ανθρώπινα πλάσματά του, έστω και αν αυτά δεν κατανοούν την παροχή των και δεν δείχνουν εκτίμησι και ευγνωμοσύνη. Η αχαριστία των δεν τον κάνει να αισθάνεται πικρία και να κατακρατή τα δωρήματά του. Αυτός ευχαριστείται να χορηγή τα δώρα του στο ανθρώπινο γένος, παρέχοντας έτσι λόγους στους ανθρώπους να είναι ευτυχείς και να γνωρίζουν ότι αυτός είναι ένας φιλάγαθος Δημιουργός. Αυτός ο ίδιος μας δίνει την καλύτερη απόδειξι ότι «μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη».—Ματθαίος 5:45· Πράξεις 20:35· 1 Τιμόθεον 1:11· Ιάκωβος 1:17.
Η γη η ίδια είναι ένα από τα δώρα του Θεού, όπως είναι και η ζωή του ανθρώπου επάνω στη γη. Ενώ στην αρχή του ανθρώπου η ζωή ήταν ένα πλήρες δώρο, ο Θεός έκαμε να εξαρτάται η συνεχής απόλαυσις από τον άνθρωπο του δώρου αυτού, από την υπακοή του ανθρώπου, από την εκτίμησί του προς το δώρο αυτό, από τη διάθεσί του να συνεργασθή με τον Θεό για τον σκοπό για τον οποίον ο Θεός τού έδωσε αυτό το δώρο.—Γένεσις 1:26-28· 2:7, 17· Ψαλμός 115:16.
Οι πρώτοι μας γονείς δεν έδειξαν εκτίμησι του δώρου της ζωής, αρνήθηκαν να συνεργασθούν για την εκπλήρωσι του σκοπού του Θεού, παρήκουσαν, αμάρτησαν. Λόγω του παραστρατήματος αυτού, όλοι οι απόγονοί των έχασαν το δώρο της ζωής. Γνωρίζοντας, όμως, ο Θεός, ότι μερικοί θα έδειχναν εκτίμησι στα δωρήματά του, διήνοιξε γι’ αυτούς το δρόμο ν’ αποκτήσουν ζωή μέσω ενός άλλου ακόμη δώρου, του μονογενούς του Υιού. Μέσω του δώρου αυτού, όχι απλώς ζωή, αλλά αιώνια ζωή μπορεί να επιτευχθή. «Διότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος· το δε χάρισμα του Θεού, ζωή αιώνιος δια Χριστού Ιησού του Κυρίου ημών.»—Ρωμαίους 5:12· 6:23.
Κανείς μας δεν είναι σε θέσι να κερδίση τα δωρήματα του Θεού, πολύ λιγώτερο να κερδίση το δώρο της ζωής. Μπορούμε όμως να φανούμε άξιοι του δώρου της αιωνίου ζωής αποδεικνύοντας, με τα δώρα που ήδη έχομε, ότι θα χρησιμοποιήσωμε κατάλληλα το δώρο της αιωνίου ζωής όταν θα μας το δώση ο Θεός, δια του Χριστού Ιησού. Γι’ αυτόν τον σκοπό πρέπει να καλλιεργήσουμε τη φιλία του Ιεχωβά και του Υιού του αφιερώνοντας όλον μας τον χρόνο, την ενεργητικότητα και τα μέσα, στο να κάμουμε το δώρο αυτό της αιωνίου ζωής δικό μας. Αυτό σημαίνει ν’ αφιερωθούμε στον Ιεχωβά κι ύστερα ν’ αποδειχθούμε πιστοί σ’ αυτή την αφιέρωσι.—Ψαλμός 49:6-9· Ματθαίος 19:21· Λουκάς 16:9.
ΔΩΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ
Εκείνοι που αφιερώθηκαν στην υπηρεσία του Ιεχωβά γίνονται κατάλληλοι για πολλά ακόμη δωρήματα, των οποίων το πρώτιστο είναι η ενεργός δύναμις του Θεού ή το άγιο πνεύμα. Ο Θεός πρώτον εχορήγησε το δώρο αυτό μέσω του Χριστού Ιησού σε 120 από τους δούλους του την ημέρα της Πεντηκοστής. Έτσι τους επροίκισε με ειδικές δυνάμεις, όπως να μιλούν γλώσσες, να ερμηνεύουν, να προφητεύουν, να μπορούν να διδάσκουν, να θεραπεύουν, και να διοικούν. Όλα «προς την τελειοποίησιν των αγίων, δια το έργον της διακονίας, δια την οικοδομήν του σώματος του Χριστού.»—Πράξεις 2:18· Εφεσίους 4:12· 2 Τιμόθεον 1:7.
Για να εδραιώση τη Χριστιανική εκκλησία στη νηπιότητά της και να επισπεύση το ιεραποστολικό της έργον, το άγιον πνεύμα έδωσε έτσι χαρίσματα θαυματουργικά. Αφού εξεπλήρωααν τον σκοπό τους τα χαρίσματα αυτά εξέλιπαν. Σήμερα ο Θεός χορηγεί τα χαρίσματα του πνεύματος με την πρέπουσα σχέσι προς τις έμφυτες ή συμφυείς ικανότητες και τις ακαλλιέργητες φυσικές ιδιοφυίες που μπορεί να έχουν οι Χριστιανοί, καθώς και σύμφωνα με τον ζήλο και την προθυμία των να χρησιμοποιηθούν από τον Θεό.—1 Κορινθίους 13:8.
Φυσικά, δεν δίδονται σε όλους τα ίδια χαρίσματα σήμερα, όπως και όλα τα μέλη της πρώτης εκκλησίας δεν έλαβαν τα ίδια χαρίσματα. (1 Κορινθίους 12:27-31) Ο Θεός με το άγιό του πνεύμα, χορηγεί τα χαρίσματα, του σε μεγάλη ποικιλία, έτσι ώστε η ορατή του οργάνωσις, η Χριστιανική εκκλησία, να γίνη ένα ευρύ, ευσταθές, και πλήρως κατηρτισμένο όργανο για την εκπλήρωσι των σκοπών του. Δεν πρέπει λοιπόν να παραπονούμεθα αν βλέπουμε άλλους να έχουν χαρίσματα και ευκαιρίες υπηρεσίας που δεν τις έχομε εμείς. Μάλλον πρέπει να προσπαθούμε να ωφεληθούμε από εκείνους που έχουν τέτοια χαρίσματα, χρησιμοποιώντας τα για να βελτιώσωμε τη δική μας διακονία, όπως και στους αποστολικούς χρόνους οι άλλοι δεν φθονούσαν τους αποστόλους για τα ειδικά χαρίσματά των αλλά έχαιραν να δέχωνται τη βοήθειά των.—1 Κορινθίους 12:4-11· Εφεσίους 4:16.
ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ
Όλοι μας έχομε μερικά έμφυτα προσόντα, μερικές ακαλλιέργητες ικανότητες, και όλοι μας έχομε μερικές ευκαιρίες για να χρησιμοποιήσωμε τις ικανότητες αυτές. Το άγιο πνεύμα που δίνει ο Θεός, παρέχει βοήθεια και βελτιώνει αυτές τις ικανότητες, για να γίνωμε χρησιμότεροι, επιδεξιώτεροι και αποδοτικώτεροι στη διακονία. Εν τούτοις, αυτό δεν το κάνει χωρίς τις προσπάθειές μας. Ο καθείς μας πρέπει να είναι άγρυπνος να επωφελήται όσο το δυνατόν περισσότερο από τις ευκαιρίες του, πρέπει να καλλιεργή και ασκή τις υπολανθάνουσες ικανότητές του στο πλήρες για την προαγωγή των συμφερόντων της Βασιλείας επάνω στη γη και να δείχνη στον Ιεχωβά ότι είναι άξιος αιωνίου ζωής κάτω από τέλειες συνθήκες με τη χρήσι περισσοτέρων ακόμη χαρισμάτων. «Επειδή δια τούτο και κοπιάζομεν και ονειδιζόμεθα, διότι ελπίζομεν εις τον ζώντα Θεόν, όστις είναι ο σωτήρ πάντων ανθρώπων, μάλιστα των πιστών.»—1 Τιμόθεον 4:10.
Οι περιπτώσεις του Νώε, του Βεσελεήλ και του αποστόλου Παύλου μάς δείχνουν πώς ο Κύριος χρησιμοποιεί το άγιο πνεύμα του για να διεγείρη σε δράσι τους δούλους του. Ο Νώε δεν εξελέγη επειδή ήταν ναυπηγός, αλλά διότι ήταν ένας ευθύς άνθρωπος και περιεπάτει με τον Θεό. Εν τούτοις, με το να είναι ευπειθής στις οδηγίες του Θεού, και με τη βοήθεια της ενεργού δυνάμεως του Θεού, ο Νώε μπόρεσε να κατασκευάση τη μεγάλη εκείνη κιβωτό, δίνοντας έτσι μια πολύ αξιοσημείωτη έκθεσι του τι μπορεί να επιτελέση το πνεύμα του Θεού. Μπορούμε εδώ να κάμωμε ένα παραλληλισμό με το έργον των μαρτύρων του Ιεχωβά στους συγχρόνους καιρούς. Όλοι αυτοί κηρύττουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας πηγαίνοντας από σπίτι σε σπίτι, στέκοντας στους δρόμους, κάνοντας επανεπισκέψεις στους ανθρώπους και διεξάγοντας Γραφικές μελέτες στις κατοικίες των. Το κάνουν δε αυτό και αν ακόμη δεν είχαν προεκπαίδευσι σε τέτοια ζητήματα προτού γίνουν μάρτυρες, αλλά ειργάζοντο ως γεωργοί, ξυλουργοί, οικοκυρές, κλπ.—Γένεσις 6:9, 14· Ζαχαρίας 4:6.
Αφ’ ετέρου, είναι πολύ πιθανόν ότι ο Βεσελεήλ, που εχρησιμοποιείτο για να επιβλέπη τη λεπτή τεχνική εργασία κατά την κατασκευή της σκηνής και των εφοδίων της, είχε ωρισμένες φυσικές ικανότητες, εκπαίδευσι και πείρα, όπως και ο απόστολος Παύλος είχε εκπαιδευθή στα νομικά προτού γίνη Χριστιανός. Οι φυσικές των ικανότητες, η εκπαίδευσις και η προηγούμενη πείρα των, μαζί με την προθυμία των και με το άγιο πνεύμα του Θεού, τους έκαμαν ικανούς να υπηρετήσουν με πολύ ειδικές ιδιότητες. Έτσι και σήμερα, καθώς παρουσιάζεται η ανάγκη υπηρετών με ειδικές ικανότητες, το άγιο πνεύμα διεγείρει σε δράσι εκείνους που έχουν τις δυνατότητες ή προηγούμενη πείρα και που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιηθούν.—Έξοδος 31:2-6· Πράξεις 22:3.
Ο Θεός υπεσχέθη να μας εφοδιάση με τα απαιτούμενα χαρίσματα. Αν έχωμε πραγματική πίστι στην υπόσχεσί του δεν θα αρκεσθούμε στο να επιθυμούμε απλώς ή να προσευχώμεθα να λάβωμε τέτοια χαρίσματα, αλλά θα επιδοθούμε με ενεργητικότητα στο έργο που είναι εμπρός μας, θα ασκηθούμε σκοπίμως και πλήρως χάριν του έργου. Είμεθα διορισμένοι κάπου ή μας ανετέθη κάποια υπηρεσία; Τότε ας κάμωμε το καλύτερο, είτε απαιτείται στην υπηρεσία αυτή προχωρημένη μελέτη, ειδική εκπαίδευσις, εξάσκησις, αποστήθησις είτε άλλη προπαρασκευή.
Ας δείξωμε λοιπόν εκτίμησι στα χαρίσματα που έχομε, καλλιεργώντας τα με ζήλον, χρησιμοποιώντας κάθε μέσον που επρομήθευσε ο Ιεχωβά για την εκπαίδευσί μας: τον λόγον του, τα Γραφικά βοηθήματα της Σκοπιάς, τις εκκλησιαστικές και άλλες συναθροίσεις, καθώς και τη δράσι σε όλες τις μορφές της Χριστιανικής διακονίας. Καθώς συνεβούλευσε ο Παύλος τον Τιμόθεο: «Καταγίνου εις την ανάγνωσιν, εις την προτροπήν, εις την διδασκαλίαν. Μη αμέλει το χάρισμα το οποίον είναι εν σοι . . . Ταύτα μελέτα, εις ταύτα μένε, δια να ήναι φανερά εις πάντας η προκοπή σου. Πρόσεχε εις σεαυτόν και εις την διδασκαλίαν· επίμενε εις αυτά. Διότι τούτο πράττων, και σεαυτόν θέλεις σώσει και τους ακούοντάς σε.» (1 Τιμόθεον 4:13-16) Προ πάντων δε, θα ευαρεστήσωμε έτσι την καρδιά του μεγάλου μας Ευεργέτου, δείχνοντας την εκτίμησι μας προς τα χαρίσματά του.—Παροιμίαι 27:11.