Η Κυριακή Προσευχή Πλησιάζει να Λάβη Πλήρη Απάντησι

«Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης· τον άρτον ημών τον επιούσιον δος εις ημάς σήμερον· και συγχώρησον εις ημάς τας αμαρτίας ημών, καθώς και ημείς συγχωρούμεν εις τους αμαρτάνοντας εις ημάς· και μη φέρεις ημάς εις πειρασμόν, αλλά ελευθέρωσον ημάς από του πονηρού.»—Ματθαίος 6:9-13.

1, 2. Στη μορφή της προσφωνήσεως πώς διαφέρει η Κυριακή προσευχή από τις προσευχές των Εβραϊκών Γραφών; Γιατί αυτό, και γιατί την μελετούμε;

«ΠΑΤΕΡ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου.» Χρειαζόταν ο μόνος υιός του Θεού που εζούσε στη γη εκείνο τον καιρό, πριν από δεκαεννέα αιώνες, για να διδάξη στους ανθρώπους ενός έθνους αφιερωμένου στον Ιεχωβά Θεό, να αρχίζουν την προσευχή σ’ Αυτόν με τον παιδικόν αυτόν τρόπο. Στις ιερές Εβραϊκές Γραφές που εγράφησαν πριν από την εποχή του Χριστού Ιησού, ο Ιεχωβά Θεός ανεφέρετο ως Πατήρ σε διάφορα μέρη.a Ως ο Δημιουργός του ανδρός και της γυναικός, αυτός ήταν αρχικά ο Πατήρ του ανθρωπίνου γένους, και γι’ αυτό ο Χριστιανός ιστορικός Λουκάς αναφέρει τον τέλειον άνθρωπον στον κήπον της Εδέμ ως «Αδάμ, [υιόν] του Θεού». (Λουκάς 3:38) Αλλά οι Εβραϊκές εκείνες Γραφές εδίδασκαν πώς οι πρώτοι αυτοί δύο άνθρωποι παρέβησαν με απιστία τον νόμον του ουρανίου τον Πατρός και αυτός τους απηρνήθη ως τέκνα και τους εξεδίωξε από τον κήπο της Εδέμ για να πεθάνουν ως εκούσιοι αμαρτωλοί, έτσι ώστε κανείς από τους απογόνους των δεν μπορούσε να απευθυνθή στον Ιεχωβά Θεό ως τέκνον του. Αυτή είναι η αιτία που καμμιά από τις προσευχές που αναγράφονται στα τριάντα εννέα βιβλία των θεοπνεύστων Εβραϊκών Γραφών δεν αρχίζει με προσφώνησι του Ιεχωβά Θεού ως Πατρός μας, του πατρός του ανθρωπίνου γένους.

² Αλλά τώρα ο Ιησούς Χριστός, Εκείνος που ο Ιεχωβά τον ανεγνώρισε από τον ουρανό ως ‘τον Υιόν του, τον αγαπητόν’, ενησχολείτο σ’ ένα θυσιαστικό έργο που επρόκειτο να ανοίξη εκ νέου το δρόμο προς την οικογένεια των τέκνων του Θεού. Έτσι εκ των προτέρων ο Ιησούς εδίδαξε κατάλληλα στους Ιουδαίους μαθητάς του αυτή την προσευχή, η οποία έφθασε να είναι γνωστή ως «η Κυριακή προσευχή». Την εδίδαξε ως εξέχον μέρος της «επί του όρους ομιλίας» του. (Ματθαίος 3:13-17· 5:1 έως 6:13) Αφού ο Ιησούς εδίδαξε τους ακολούθους του να προσεύχωνται έτσι, το έκαμε αυτό περιμένοντας μια πλήρη απάντησι σε όλα όσα ζητούνται σ’ αυτή την προσευχή. Επειδή πλησιάζει στις ημέρες μας η πλήρης απάντησις σ’ αυτήν, είναι πολύ σπουδαίο για μας να αναλάβωμε εδώ τη μελέτη της Κυριακής προσευχής για να εισδύσωμε περισσότερο στην πλήρη έννοιά της.

3. Ποιοι μπορούν ν’ απευθύνονται με προσευχή στον Θεό μ’ αυτόν τον τρόπο, και γιατί μόνον αυτοί;

³ Πόσο θερμαίνει την καρδιά, πόσο εμπνέει παιδική εμπιστοσύνη, ο τρόπος με τον οποίον ο Κύριος Ιησούς ανοίγει την προσευχή! «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου.» Εδώ ο πρώτιστος υιός του Θεού διδάσκει εκείνους που πρόκειται να γίνουν υιοί και θυγατέρες του Θεού να προσεύχονται. Ποτέ μη λησμονείτε ότι εδώ ο Κύριος διδάσκει, όχι ειδωλολάτρας, όχι θρησκευτικούς υποκριτάς, όχι ανθρώπους του κόσμου τούτου, αλλά τους μαθητάς του, τους αφωσιωμένους οπαδούς του, να προσεύχονται. Σ’ αυτούς είπε στην ίδια αυτή ομιλία: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί· διότι αυτοί θέλουσιν ονομασθή υιοί Θεού.» (Ματθαίος 5:9) Επομένως η Πατρότης που αναγνωρίζεται εδώ δεν είναι πατρότης που βασίζεται στην απλή μας καταγωγή από τον Αδάμ, καταγωγή που έχουν οι ειδωλολάτραι, οι υποκριταί, οι αντίχριστοι και όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Αυτή βασίζεται στο ότι γίνεται κανείς κληρονόμος αιωνίου ζωής από τον Θεό μέσω της θυσίας του Ιησού Χριστού. Συνεπώς σήμερα όχι μόνο άτομα που εκάλεσε ο Θεός στην ουράνια βασιλεία με τον Χριστό Ιησού μπορούν ν’ αναπέμψουν αυτή την προσευχή, προσφωνώντας τον Θεό ως Πατέρα των, αλλά επίσης ο πολύς όχλος των «άλλων προβάτων» του, που ελπίζουν να αποκτήσουν αιώνια ζωή επάνω στη γη που πρόκειται να τελειοποιηθή κάτω από τη βασιλεία του Θεού.—Λουκάς 12:32· Αποκάλυψις 7:9-17· Ιωάννης 10:16.

4. Γιατί χρησιμοποιούμε την αντωνυμία στον πληθυντικό, «ημών», και γιατί τον προσφωνούμε ως «Πατέρα»;

⁴ Το ότι τον ονομάζομε Πατέρα «ημών» σημαίνει ότι αναγνωρίζομε πως αυτός είναι ο Πατέρας μιας οικογενείας και ότι υπάρχουν και άλλα μέλη στην οικογένεια και ότι εμείς είμεθα υιοί Θεού μαζί με τον πρεσβύτερόν μας Αδελφόν, τον Ιησούν Χριστόν, τον αγαπητόν πρώτιστον υιόν του Θεού. Αυτό ευρύνει την προσευχή μας για να περιλάβη με αγάπη τους αδελφούς μας υιούς του Θεού. Ασφαλώς η βασιλεία του Θεού για την οποία διδασκόμεθα εδώ να προσευχώμεθα, δεν είναι μόνο για το ατομικό μας προσωπικό όφελος, αλλά είναι για όλη την οικογένεια. Εισάγοντας μ’ αυτό τον τρόπο την προσευχή μας, αναγνωρίζομε τον Θεό, επίσης, ως τον αρχικόν Ζωοδότην, την Πηγήν της ζωής, όχι μόνο Εκείνον από τον οποίον ελάβαμε την ύπαρξί μας μέσω του πρώτου ανθρώπου Αδάμ, αλλά επίσης Εκείνον που έκαμε προμήθεια για μας να σωθούμε από τον θάνατο που πεθαίνομε τώρα λόγω της αμαρτίας του Αδάμ και να εισαχθούμε σ’ ένα νέο κόσμο δικαιοσύνης με την αιωνία του ζωή. Επειδή έχομε πίστι και επωφελούμεθα από αυτές τις ζωοπάροχες προμήθειες μέσω του Χριστού, προσφωνούμε τον Ιεχωβά Θεό ως Πατέρα μας, ομολογώντας ότι «ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος· το δε χάρισμα του Θεού, ζωή αιώνιος δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών».—Ρωμαίους 6:23.

5. Το γεγονός ότι είναι Πατήρ «ο εν τοις ουρανοίς», τι μας υποχρεώνει να αποδώσωμε, και πώς μεταχειρίσθηκε ο Ιησούς τον τίτλο Του «Πατήρ»;

⁵ Ο Ιεχωβά είναι απείρως υψηλότερος από τους επιγείους πατέρας μας. Είναι ο Πατήρ μας «ο εν τοις ουρανοίς». Συνεπώς του αποδίδομε τον ύψιστο σεβασμό και του προσφέρομε την παιδική μας εμπιστοσύνη και υπακοή, ακόμη και όταν παιδευώμεθα. Αν δεν παρέχωμε στον Θεό σεβασμό και υπακοή, διαψεύδομε το ότι είμεθα τέκνα του. Διότι διαβάζομε: «Τους μεν κατά σάρκα πατέρας ημών είχομεν παιδευτάς, και εσεβόμεθα αυτούς· δεν θέλομεν υποταχθή πολλώ μάλλον εις τον Πατέρα των πνευμάτων, και ζήσει; Διότι εκείνοι μεν προς ολίγας ημέρας επαίδευον ημάς, κατά την αρέσκειαν αυτών· ο δε προς το συμφέρον ημών, δια να γείνωμεν μέτοχοι της αγιότητος αυτού.» (Εβραίους 12:9, 10) Όταν ο Ιησούς μάς εδίδασκε να προσευχώμεθα στον Ιεχωβά Θεό ως «Πατέρα ημών», εννοούσε ότι ο Ιεχωβά είναι επίσης δικός του Πατέρας. Ο Ιησούς τρυφερά τον προσφωνούσε ως Πατέρα και με τούτο ωμολογούσε ότι αρχικά έλαβε ζωή από αυτόν τον μεγάλον Ζωοδότην. Έλεγε: «Με απέστειλεν ο ζων Πατήρ, και εγώ ζω δια τον Πατέρα.» (Ιωάννης 6:57) Γι’ αυτό το λόγο ο Ιησούς δεν άφησε ποτέ κανένα να προσφωνήση αυτόν τον ίδιον ως «Πατέρα», αλλά πάντοτε επεφύλασσε τον πολύτιμον αυτόν τίτλον για τον ουράνιο Πατέρα του. Όταν ο Ιησούς έλεγε στους μαθητάς του, «Πατέρα σας μη ονομάσητε επί της γης· διότι είς είναι ο Πατήρ σας, ο εν τοις ουρανοίς,» εννοούσε επίσης ότι οι μαθηταί του δεν έπρεπε να καλούν αυτόν τον ίδιο με τον τίτλο «Πατήρ». Τι χονδροειδής, λοιπόν, έλλειψις χριστιανικότητος το ν’ απαιτούν οι κληρικοί του «Χριστιανισμού» να τους προσφωνή ο λαός ως «πατέρας» με μια πνευματική έννοια! Είναι η υψίστη ανευλάβεια προς τον ουράνιο Πατέρα, και είναι αντίθετο προς την προσευχή του Κυρίου.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ

6. Τι ζητεί πρώτα η προσευχή του Κυρίου, και γιατί;

⁶ Ο Ιησούς μάς υπενθυμίζει ότι ο ουράνιος Πατήρ έχει όνομα και ότι εμείς ως φιλόστοργα τέκνα πρέπει να σεβώμεθα αυτό το όνομα. Το πρώτιστο αίτημα που ο Ιησούς εισάγει στην προσευχή είναι, «Αγιασθήτω το όνομά σου.» Μ’ αυτό τον τρόπο δείχνει ότι το όνομα του ουρανίου Πατρός έρχεται πρώτο σε σπουδαιότητα. Ναι, όπως ακριβώς ο Υιός έχει όνομα, έτσι, επίσης, και ο Πατήρ έχει όνομα. Το όνομα δεν προέρχεται από μας, αλλά αυτός ο ίδιος μας λέγει ποιο είναι: «Εγώ είμαι ο Ιεχωβά· τούτο είναι το όνομά μου· και δεν θέλω δώσει την δόξαν μου εις άλλον, ουδέ την αίνεσίν μου εις γλυπτά.» (Ησαΐας 42:8, Α.Σ.Μ.) Όταν ο Ιησούς εκήρυττε στη γη, το όνομα του Ιεχωβά είχε ονειδισθή από τον Σατανά τον Διάβολο και όλο το σπέρμα του επί τέσσερες χιλιάδες χρόνια και πλέον. Οι ονειδισμοί που είχαν επιπέσει στον Ιεχωβά, επέπεσαν τότε στον Ιησούν και από τότε επιπίπτουν σε όλους τους αληθινούς ακολούθους του έως σήμερα. Έτσι το αίτημα, «Αγιασθήτω το όνομά σου,» σημαίνει κάτι περισσότερο από το να κρατούμε απλώς το όνομα του Θεού ιερό. Σημαίνει ότι το όνομά του πρέπει να απαλλαγή από όλο το όνειδος που έχει επιρριφθή επάνω του και πρέπει για πάντα να διεκδικηθή.

7. Πώς βέβηλοι άνθρωποι καν ψευδείς προφήται λαμβάνουν το όνομα του Θεον επί ματαίω;

⁷ Ακόμη και στις Δέκα Εντολές που ο Θεός έδωσε στους Ιουδαίους μέσω του Μωυσέως δείχνει τη σπουδαιότητα του ονόματός του. Στην τρίτη απ’ αυτές τις εντολές διατάσσει: «Μη λάβης το όνομα Ιεχωβά του Θεού σου επί ματαίω· διότι δεν θέλει αθωώσει ο Ιεχωβά τον λαμβάνοντα επί ματαίω το όνομα αυτού.» (Έξοδος 20:7, Α.Σ.Μ.) Βέβαια, οποιαδήποτε μεταχείρισις αυτού του ονόματος με βέβηλη γλώσσα, με αχρεία βλασφημία από ωργισμένους ανθρώπους, είναι όχι για καλό σκοπό, αλλά μεταχείρισις που το εξουθενώνει συνδέοντάς το με φαυλότητες. Αλλά οι άνθρωποι το λαμβάνουν επί ματαίω και όταν κακώς εφαρμόζουν το όνομα αυτό σε άτομα ή πράγματα που δεν πρέπει να το φέρουν, ή όταν το προσαρτούν σε ψεύδη και πλαστά αγγέλματα, στα οποία δεν ανήκει το όνομά του ως όνομα πρωτουργού ή εγγυητού. «Ούτω λέγει ο Ιεχωβά των δυνάμεων· Μη ακούετε τους λόγους των προφητών των προφητευόντων εις εσάς· ούτοι σας διδάσκουσι ματαιότητα· λάλούσιν οράσεις από της καρδίας αυτών, ουχί από στόματος Ιεχωβά. Λέγουσι πάντοτε προς τους καταφρονούντας με, Ο Ιεχωβά είπεν, Ειρήνη θέλει είσθαι εις εσάς· και λέγουσι προς πάντα περιπατούντα κατά τας ορέξεις της καρδίας αυτού, Δεν θέλει ελθεί κακόν εφ’ υμάς. Έως πότε θέλει είσθαι τούτο εν τη καρδία των προφητών των προφητευόντων ψεύδος; ναι, προφητεύουσι τας απάτας της καρδίας αυτών· οίτινες στοχάζονται να κάμωσι τον λαόν μου να λησμονήση το όνομά μου, δια των ενυπνίων αυτών τα οποία διηγούνται έκαστος προς τον πλησίον αυτού, καθώς ελησμόνησαν οι πατέρες αυτών το όνομά μου δια τον Βάαλ. Ιδού, εγώ είμαι εναντίον των προφητών, λέγει ο Ιεχωβά, οίτινες κινούσι τας γλώσσας αυτών, και λέγουσιν, Αυτός λέγει.»—Ιερεμίας 23:16, 17, 26, 27, 31, Α.Σ.Μ.

8. Πώς ο κλήρος του «Χριστιανισμού» λαμβάνει έτσι το όνομα του Θεού επί ματαίω;

⁸ Ο κλήρος τού «Χριστιανισμού» έρχεται κάτω από αυτή την καταγγελία. Αν και αποφεύγουν να χρησιμοποιούν το όνομα του Ιεχωβά, τολμούν να ομιλούν εν ονόματι του Θεού στον οποίον αυτό το όνομα ανήκει. Ως θρησκευτικοί προφήται κάνουν κάθε είδους ψευδείς προρρήσεις στο λαό σχετικά με την ειρήνη του κόσμου, σχετικά με την Κοινωνία των Εθνών και την διάδοχο της οργάνωσι των Ηνωμένων Εθνών, και με άλλα πράγματα δημοσίου ενδιαφέροντος· και παρουσιάζουν απατηλά αυτές τις προρρήσεις ως Θεού αγγέλματα, στα οποία ανήκει το όνομα Ιεχωβά. Επίσης, μεγαλύνουν άνδρες και γυναίκες αυτού του κόσμου και ωθούν στην αφάνεια το όνομα του Θεού, κάνοντας τους ανθρώπους να λησμονήσουν το άγιό του όνομα. Έτσι όταν προφέρουν την Κυριακή προσευχή, «Αγιασθήτω το όνομά σου», αυτό προσθέτει στη θρησκευτική τους υποκρισία.

9. Πώς οι Ιουδαίοι ως έθνος έλαβαν το όνομά του επί ματαίω, και ποιοι έπειτα είχαν ευθύνη να μη λάβουν έτσι το όνομά του επί ματαίω;

⁹ Ως έθνος ο Ιουδαϊκός λαός των αρχαίων χρόνων έλαβε το όνομα του Θεού επί ματαίω, διότι εκαλείτο με το όνομά του, λαός του Ιεχωβά, αλλά δεν εζούσε σύμφωνα με το άξιο αυτό όνομα. Δεν κάνομε εμείς αυτή την κατηγορία, αλλά την κάνει ο Θεός μέσω των προφητών του. Αυτός λέγει στον λαό του ονόματός του, τον οποίον παρέδωκε στα χέρια των εχθρών του: «Οι εξουσιάζοντες επ’ αυτού κάμνουσιν αυτόν να ολολύζη, λέγει ο Ιεχωβά· και το όνομά μου βλασφημείται πάντοτε καθ’ ημέραν.» «Και ότε εισήλθον εις τα έθνη, όπου ήλθον, εβεβήλωσαν το όνομά μου το άγιον, ενώ ελέγετο περί αυτών, Ούτοι είναι ο λαός του Ιεχωβά, και εκ της γης αυτού εξήλθον. Δια τούτο ειπέ προς τον οίκον Ισραήλ, Ούτω λέγει Ιεχωβά ο Θεός· Εγώ δεν κάμνω τούτο ένεκεν υμών, οίκος Ισραήλ, αλλ’ ένεκεν του αγίου ονόματός μου, το οποίον εβεβηλώσατε μεταξύ των εθνών εις τα οποία ήλθετε [ως αιχμάλωτοι εξόριστοι].» (Ησαΐας 52:5 και Ιεζεκιήλ 36:20, 22, Α.Σ.Μ.) Κατά τον πρώτον αιώνα μ.Χ. ο Θεός απέρριψε τελικά το Ιουδαϊκό έθνος, αφού αυτοί εκρέμασαν στο ξύλο τον Υιόν του για να πεθάνη επονείδιστο θάνατο. Το μόνο λυτρωτικό χαρακτηριστικό όσον αφορά τους Ισραηλίτες τότε, ήταν ότι ένα πιστό υπόλοιπο Ιουδαίων αποχωρίσθηκε απ’ αυτούς και ανέλαβε να φέρη έπαινο στο όνομα του Ιεχωβά και να βαδίση αξίως, με το όνομά Του επάνω του. Μέσα σε βραχύ χρονικό διάστημα ενώθηκαν μαζί τους πολλοί Εθνικοί, και όλοι μαζί έγιναν λαός για το όνομα του Ιεχωβά. Καθώς είπε ο μαθητής Ιάκωβος στη Χριστιανική συνδιάσκεψι στην Ιερουσαλήμ: «Ο Συμεών [Πέτρος] εφανέρωσε τίνι τρόπω καταρχάς ο Θεός επεσκέφθη τα έθνη, ώστε να λάβη εξ αυτών λαόν δια το όνομα αυτού.» Απέκειτο τότε σ’ αυτούς τους Χριστιανούς ν’ αποδείξουν ότι δεν είχαν λάβει επί ματαίω το όνομα του Ιεχωβά, όπως οι φυσικοί Ιουδαίοι.—Πράξεις 15:14

10. Πώς οι μεταφρασταί της Βίβλου προσπάθησαν να εξοβελίσουν το όνομα του Ιεχωβά, αλλά τι έκαμαν οι αληθινοί Χριστιανοί για το όνομά του;

¹⁰ Επί έτη τώρα η προσπάθεια των μεταφραστών της Βίβλου υπήρξε να εξοβελίσουν το όνομα του Ιεχωβά από την Αγγλική μετάφρασι και από άλλες μεταφράσεις. Προσπαθούν να τον κάμουν ανώνυμον Θεόν ο οποίος δεν είχε αποκλειστική επικοινωνία με το Ιουδαϊκό έθνος επί δεκαπέντε αιώνες και πλέον με το όνομα Ιεχωβά. Με τούτο οι μεταφρασταί αυτοί αξιούν ότι τον υψώνουν από το να είναι ένας φυλετικός ή εθνικός Θεός και ότι καθιστούν ευκολώτερο γι’ αυτόν να γίνη ένας παγκόσμιος Θεός. Λίγο εκτιμούν τη σπουδαιότητα του ονόματός του, ιδιαίτερα κάτω από το φως της διακηρύξεώς του: «Πας όστις επικαλεσθή το όνομα του Ιεχωβά, θέλει σωθή.» «Διότι τότε θέλω αποκαταστήσει εις τους λαούς γλώσσαν καθαράν, δια να επικαλώνται πάντες το όνομα του Ιεχωβά, να δουλεύωσιν αυτόν ομοφώνως.» (Ιωήλ 2:32, Α.Σ.Μ.· Πράξεις 2:21 και Ρωμαίους 10:13· Σοφονίας 3:9, Α.Σ.Μ.) Αντιθέτως, οι Χριστιανοί που είναι ενωμένοι με τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά, διεκήρυξαν και εξύψωσαν το όνομα του Ιεχωβά επί πολλά χρόνια πριν από το 1931. Στο τελευταίο αυτό έτος και κάτω από το φως των προφητειών της Βίβλου υιοθέτησαν δημοσίως το όνομα «μάρτυρες του Ιεχωβά». Πάντοτε από τότε έζησαν σύμφωνα με αυτό το όνομα.

11. Γιατί αυτοί οι μάρτυρες δεν ενήργησαν αλαζονικά λαμβάνοντας το όνομά του;

¹¹ Αλλά μήπως αυτοί οι μάρτυρες ενεργούν αλαζονικά λαμβάνοντας κατά γράμμα το όνομά Του; Όχι· διότι ένας αληθινός υιός δεν αισχύνεται για το άξιο όνομα του Πατρός του. Το όνομα αρμόζει στο έργον που αυτοί έκαναν πριν από το 1931 και που κάνουν έκτοτε. Δεν πρέπει να νομίζωμε ότι οι φυσικοί Ιουδαίοι οι οποίοι απέρριψαν τον Διδάσκαλον της Κυριακής προσευχής έχουν ακόμη το όνομα του Ιεχωβά επάνω τους. Η απόρριψίς των από τον Ιεχωβά εκορυφώθηκε με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ στον πρώτον αιώνα και τον διασκορπισμό των Ιουδαίων ανάμεσα σε όλα τα έθνη. Κατά την απόρριψί τους, οι πιστοί Χριστιανοί έγιναν ο εκλεκτός λαός «δια το όνομά του». Οι Χριστιανοί, επομένως, δεν είναι αλαζονικοί όταν λαμβάνουν αυτό το όνομα και το εξυψώνουν παγκοσμίως. Αν οι μάρτυρες του Ιεχωβά επέφεραν όνειδος στο όνομά Του, ας ειπούν οι εχθροί των πώς.

12. Με την απόρριψι των Ιουδαίων από τον Ιεχωβά, τι έγινε το όνομά του;

¹² Οι θρησκευόμενοι του «Χριστιανισμού» αξιούν ότι είναι ο λαός για το όνομά του, και όμως δεν ομολογούν το όνομα ούτε το δοξάζουν, αλλά καταδιώκουν εκείνους που φέρουν το όνομα και το διακηρύττουν. Το όνομα του Ιεχωβά δεν ήταν προωρισμένο να πεθάνη μαζί με την απόρριψι των Ιουδαίων από μέρους του. Μεταφέρθηκε στους Χριστιανούς, οι οποίοι έγιναν πνευματικοί Ισραηλίτες και οι οποίοι έλαβαν το πνεύμα της υιοθεσίας του, λόγω του οποίου κράζουν προς αυτόν, «Αββά, ο Πατήρ.» (Γαλάτας 4:4-7) Το όνομα του Ιεχωβά που φέρουν σημαίνει την κυριότητά του επάνω τους· αυτοί ανήκουν σ’ αυτόν. Εκείνοι που αναπέμπουν ειλικρινώς την Κυριακή προσευχή για να αγιασθή το όνομα του Θεού, θα είναι πάρα πολύ προσεκτικοί για να μη επιφέρουν όνειδος σ’ αυτό και ούτε θα το γελοιοποιήσουν επειδή απλώς δεν αγαπούν τα άτομα που το φέρουν. Αυτοί το περιβάλλουν με στοργή.

13. Πώς ο Ιεχωβά έχει αγιάσει το όνομά του εν σχέσει με το υπόλοιπό του;

¹³ Ως τέκνα του Θεού μπορούμε, βέβαια, να αγιάζωμε το όνομά του στη ζωή μας, αλλά ο αγιασμός αυτού του ονόματος παγκοσμίως θα συντελεσθή με την ενέργεια του Θεού μέσω του Ιησού Χριστού. Ο Ιησούς κάποτε προσευχήθηκε: «Πάτερ, δόξασόν σου το όνομα.» (Ιωάννης 12:28) Ο Θεός τον εβεβαίωσε ότι θα το έπραττε. Από το 1919 μ.Χ. ο ουράνιος Πατήρ το έχει κάμει αυτό. Πώς; Αποκαθιστώντας το πιστό υπόλοιπο των πνευματικών Ισραηλιτών του στην οργάνωσί του και στο έργο της σε όλη τη γη, όπως προελέχθη στον Ιεζεκιήλ 36:21-32: «Και θέλουσι γνωρίσει τα έθνη ότι εγώ είμαι ο Ιεχωβά, λέγει Κύριος ο Ιεχωβά, όταν αγιασθώ εν υμίν έμπροσθεν των οφθαλμών αυτών.»—Α.Σ.Μ.

14. Πώς θα συμβή σύντομα ο οριστικός αγιασμός του ονόματός του;

¹⁴ Αλλά ο οριστικός αγιασμός του ονόματός του ενώπιον όλου του σύμπαντος, θα συντελεσθή στη μάχη του Αρμαγεδδώνος, η οποία τώρα πλησιάζει διαρκώς περισσότερο. Εκεί οι εχθροί του ονόματος του Θεού στον «Χριστιανικό» και στον ειδωλολατρικό κόσμο, θα κάμουν μια τελική συγκεντρωμένη επίθεσι εναντίον του υπολοίπου του και των καλής θελήσεως συντρόφων του. Τότε για να δείξη ότι το όνομά του είναι άγιο και ότι δεν μπορεί να βεβηλώνεται επ’ άπειρον χωρίς τιμωρία, ο ουράνιος Πατήρ θα πολεμήση τον «πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος» και θα καταστρέψη όλους όσοι τον ονειδίζουν τώρα, είτε άνθρωποι είναι αυτοί είτε διάβολοι. «Και θέλω μεγαλυνθή και αγιασθή· και θέλω γνωρισθή ενώπιον πολλών εθνών, και θέλουσι γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Ιεχωβά. Και θέλω κάμει το όνομά μου το άγιον γνωστόν εν μέσω του λαού μου Ισραήλ· και δεν θέλω αφήσει να βεβηλώσωσι πλέον το όνομά μου το άγιον· και θέλουσι γνωρίσει τα έθνη, ότι εγώ είμαι ο Ιεχωβά, ο Άγιος εν Ισραήλ.» (Ιεζεκιήλ 38:23· 39:7, Α.Σ.Μ.) Αγαλλόμεθα διότι η απάντησις στην προσευχή μας να αγιασθή το όνομά του, είναι πλησίον.

[Υποσημειώσεις]