Τα Ταξίδια Αυξάνουν τη Μαρτυρία

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Τη νύχτα της Τρίτης, 27ης Φεβρουαρίου, έκανε πολύ κρύο. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα μερικοί εντόπιοι αδελφοί ήλθαν έξω στο Διεθνές Αεροδρόμιο για να μας ευχηθούν καλό ταξίδι και να στείλουν μαζί χαιρετισμούς στους αδελφούς των του εξωτερικού, προσθέτοντας θερμότητα στην αναχώρησι. Εξετιμήσαμε βέβαια το ενδιαφέρον τους για το ταξίδι μας, καθώς και τη φιλοξενία τους κατά την επίσκεψί μας. Λίγα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα ειδοποιηθήκαμε από την Εταιρία Παναμερικανικών Αεροσυγκοινωνιών να επιβιβασθούμε στο αεροπλάνο της τύπου «Στρατοκρούιζερ» που ανέμενε και προωρίζετο για τη Χονολουλού. Καθώς επεβιβαζόμεθα εκάναμε σήμα αποχαιρετισμού στους αδελφούς μας. Εκαθήσαμε στις θέσεις μας, προσδέσαμε τα λουριά των καθισμάτων κι αρχίσαμε να κυττάζωμε το εσωτερικό του αεροπλάνου. Τα καθίσματα ήσαν ευρύχωρα και αναπαυτικά και από κάθε άποψι το αεροπλάνο φαινόταν να είναι μεγαλύτερο και καλύτερο από τα συνήθη. Αφού απογειωθήκαμε τα μεσάνυχτα, βρήκαμε τον ύπνο καλό.

Το πρωί εμάθαμε ότι η πτήσις είχε γίνει σ’ ένα σχετικά χαμηλό ύψος, μόνο 12.000 ποδών. Το ταξίδι ήταν πολύ ομαλό και ο κυβερνήτης μάς είπε ότι πάντοτε εκλέγουν το ύψος όπου βρίσκουν τις καλύτερες καιρικές συνθήκες. Αυτή η πτήσις μάς έπεισε ότι το Στρατοκρούιζερ είναι ένα από τα καλύτερα αεροπλάνα για μακρινά ταξίδια. Τα δύο του καταστρώματα επιτρέπουν να περιφέρεται κανείς λίγο και ν’ αλλάσση ατμόσφαιρα. Το μικρό χαμηλότερο κατάστρωμα είναι ένα αναπαυτήριο όπου προσφέρονται αναψυκτικά. Η θέα της γης κάτω δεν εμποδίζεται από τα φτερά ή τις μηχανές, πράγμα που δεν μπορεί να λεχθή για το ανώτερο ή κύριο κατάστρωμα.

ΧΑΒΑΗ

Το πρωινό φως έφερε σε θέα τις χιονοσκέπαστες κορφές του μεγάλου νησιού του συγκροτήματος Χαβάη, του Μάουνα Λόα και του Μάουνα Κέα που δεσπόζουν την νήσων Χαβάη. Αυτά ήσαν στα νότιά μας. Τα σύννεφα εσκότιζαν τα υπόλοιπα νησιά ώσπου το αεροπλάνο κατέβηκε σε ύψος περίπου 2.000 ποδών κι ετοιμάσθηκε να προσγειωθή. Τότε στα βόρειά μας μπορούσαμε να ιδούμε το Κόκο Χαίντ και το Ντάιαμοντ Χαίντ, δυό σβησμένους κρατήρες στην ακτή των νήσων Οάχου, και ύστερα τη Χονολουλού και το Περλ Χάρμπορ. Ολόκληρο το νησί ήταν πολύ πράσινο, σε αξιοσημείωτη αντίθεσι με ό,τι είχαμε δει στην Αμερικανική ήπειρο. Καθώς το αεροπλάνο προσεγειώνετο και βρισκόταν πάνω από το τελευταίο κτίριο, μπορούσαμε να ιδούμε ότι είχε βρέξει και να αισθανθούμε τη θερμότητα του αέρος. Αλλά δεν είναι μόνο ο αέρας θερμός στα νησιά της Χαβάης. Εκεί στο τελευταίο κτίριο ανέμενε ένας όμιλος από εκατό περίπου ευαγγελιζομένους, που είχαν φέρει στεφάνια από λουλούδια και ήσαν έτοιμοι να μας κάμουν θερμή υποδοχή. Πολλοί ήσαν ντυμένοι με τον χαρακτηριστικό Χαβανέζικο τρόπο και στους συνηθισμένους εκεί χρωματισμούς. Αναγνωρίσαμε τους αποφοίτους της Σχολής Γαλαάδ και πολλούς από τους ευαγγελιζομένους που ήσαν στη Χονολουλού όταν την επισκεφθήκαμε στο 1947. Ένας φράχτης κρατούσε τους θεατάς μακριά από το γήπεδο, αλλά καθώς περνούσαμε από τη θύρα ο ένας ευαγγελιζόμενος μετά τον άλλον έθετε ένα στεφάνι γύρω στο λαιμό μας. Τα στεφάνια ήσαν καμωμένα από ευώδη γαρύφαλα, γαρδένιες, ορχεοειδή και άλλα νωπά άνθη που ήσαν μαζί βαλμένα με ωραίο τρόπο. Και οι δύο μας ήμεθα τόσο φορτωμένοι με στεφάνια ώστε τελικά αναγκασθήκαμε ν’ αρχίσωμε να τα περνούμε στα χέρια μας. Άστραφταν οι φωτογραφικές μηχανές κι ένας αντιπρόσωπος του τύπου εζήτησε μια έκθεσι που δημοσιεύθηκε αργότερα σε μια εφημερίδα της Χονολουλού. Η υποδοχή στη Χαβάη είναι κάτι αλησμόνητο, και η τελευταία εκείνη ημέρα του Φεβρουαρίου θα παραμείνη πολύν καιρό στη μνήμη μας.

Διαβήκαμε μέσ’ από το τελευταίο κτίριο και μπήκαμε στο όχημα που ανέμενε. Μέσα στη Χονολουλού επεράσαμε από αρκετά μεγάλη κίνησι τροχοφόρων και γρήγορα εφθάσαμε στην Οδό Πενσακόλα 1228, στο Τμήμα της Εταιρίας για την εδαφική έκτασι της Χαβάης. Στην Αίθουσα της Βασιλείας στο πίσω μέρος του τμήματος και στη διπλανή αυλή υπήρχε σημαντική δραστηριότης—επρόκειτο να γίνη μια συνέλευσις στη Χονολουλού και η καφετερία θα εγκαθίστατο στην Αίθουσα Βασιλείας. Όπως συμβαίνει συνήθως όταν επισκεπτώμεθα ένα Τμήμα, μας ανέμενε ταχυδρομείο και υπήρχαν πολλά ερωτήματα που έπρεπε να τύχουν απαντήσεως, καθώς επίσης και εργασία του γραφείου που έπρεπε να διεξαχθή. Αλλά το έργο μας για την πρώτη μέρα εσυντομεύθηκε, διότι οι ευαγγελιζόμενοι στην Οαχού είχαν κανονίσει ένα διεθνές πικ-νικ τέτοιο που αυτοί μόνο μπορούν να ετοιμάσουν. Η ακτή στον όρμο της Χαναούμα κοντά στο Κόκο Χαίντ ήταν δική τους για το βράδυ εκείνο.

Για να ταιριάζωμε καλά με την ομάδα και για την άνεσί μας, ένας από τους αδελφούς επρομήθευσε εγχωρίου τύπου χρωματιστά πουκάμισα, που τα φορέσαμε ευχαρίστως. Αναχωρήσαμε με αυτοκίνητο προς το ανατολικό άκρον της νήσου. Ήταν λίγα μόνο μίλια ως την παραλία και απηλαύσαμε πλήρως βλέποντας όλα τα πράσινα λειβάδια, τα ψηλά φοινικόδενδρα και τα πλήθη των λουλουδιών που εφύτρωναν γύρω από τις συγχρονισμένες κατοικίες κατά μήκος του δρόμου. Προτού το καταλάβωμε, είχαμε φθάσει κιόλας στον προορισμό μας. Ο τόπος σταθμεύσεως δεν ήταν όπως θα ανέμενε κανείς για μια παραλία· ήταν στην κορφή ενός μεγάλου λόφου. Προφανώς ο όρμος Χαναούμα ήταν άλλοτε κρατήρ ενός ηφαιστείου εν ενεργεία, του οποίου τρεις πλευρές παραμένουν ακόμη και μία εξαφανίσθηκε μέσα στη θάλασσα. Έπρεπε να κατεβούμε από ένα μονοπάτι που ήταν στην πλευρά ενός αποκρήμνου βράχου. Πιο κάτω ήταν η λευκή άμμος και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι της ακρογιαλιάς, όπου υπήρχε ένα μεγάλο άλσος φοινικοδένδρων. Έξω προς το στόμιο του όρμου τα πελώρια κύματα ξέσπαζαν στους βράχους και πετούσαν αφρούς ψηλά στον αέρα, αλλά η ύφαλος έθραυε την ορμή του ωκεανού και κατά μήκος της ακτής τα νερά ήσαν ήρεμα. Αν και δεν έβρεχε, ήταν συννεφιά και δεν έκανε λιακάδα. Δεν μας ένοιαζε για τον καιρό, αλλά οι ευαγγελιζόμενοι από την Οαχού αισθάνονταν πολύ πιο άνετα με μπλούζες ή πλεκτές φανέλλες.

Οι πρώτοι που έφθασαν μετεκίνησαν τα τραπέζια του πικ-νικ κι εσχημάτισαν τέσσερα μεγάλα τραπέζια, το καθένα περίπου σαράντα πόδια μακρύ. Ομάδες με αυτοκίνητα έφθαναν, και γρήγορα 200 ίσως άνθρωποι ήσαν εκεί, όλοι ενδιαφερόμενοι για τη Βασιλεία του Ιεχωβά. Μεταξύ αυτών ήσαν μερικοί αδελφοί από την Αμερικανική ήπειρο που είχαν έλθει με πλοίο στη Χαβάη για να παρευρεθούν στη συνέλευσι. Ήσαν και άλλοι επίσης που κατήγοντο από την Αμερικανική ήπειρο παρόντες, αλλά οι περισσότεροι από τους αδελφούς ήσαν Κινεζικής, Ιαπωνικής, Φιλιππινικής, Κορεατικής ή Χαβαϊκής καταγωγής. Αυτό ήταν που έκαμε την τροφή τόσο πρωτοφανή, διότι κάθε πρόσωπο ή οικογένεια ήλθε φέροντας κάποιο είδος τροφής που εξετίθετο πάνω στα τραπέζια. Κάθε ευαγγελιζόμενος είχε παρασκευάσει κάτι πατροπαράδοτα συνδεδεμένο με τη φυλή του ή την εθνικότητά του, κι έτσι υπήρχαν ωμά ψάρια, χορτοκεφτέδες, στιφάδο με ποικιλία λαχανικών, γαρίδες τηγανιτές, σαλάτες, και πλήθος άλλα φαγητά που δεν γνωρίζω τα ονόματά τους. Μερικοί έφαγαν με ξύλινες τσιμπίδες και άλλοι εχρησιμοποίησαν κουτάλια. Ήταν σχεδόν μια περιπέτεια να πηγαίνη κανείς από το ένα τραπέζι στο άλλο για να γευθή τα φαγητά. Ο καθένας ήταν ευδιάθετος και όλες οι εθνικότητες ενώθηκαν με ευτυχία, ευγνώμονες στον Ιεχωβά για τη γνώσι της αληθείας. Μερικοί είχαν έλθει από ομάδες έξω από τη Χονολουλού και εγνωρίζοντο ο ένας με τον άλλον. Αφού όλοι ικανοποίησαν την πείνα τους απέμενε ακόμη αρκετή τροφή. Όμιλοι ήθελαν να συγκεντρωθούν και να μιλήσουν για τις πείρες των στον αγρό και για το πώς έμαθαν την αλήθεια, και μερικοί απηύθυναν ερωτήσεις και συνεζήτησαν Γραφικά εδάφια. Αυτό ήταν ένα ευχάριστο ορεκτικό για τη συνέλευσι του Σαββατοκύριακου που ήταν εμπρός μας. Κατά τις 8.30΄ το πικ-νικ διελύθη και όλοι πήγαν στα σπίτια τους για ένα ευχάριστο ύπνο ύστερ’ από ώρες στον καθαρό αέρα, ετοιμαζόμενοι για τη δράσι που ήταν μπροστά τους.

Η 1η Μαρτίου ήταν μια μέρα που επανέφερε αναμνήσεις της συνελεύσεως που έγινε στο Στάδιο Γιάγκη της Νέας Υόρκης τον τελευταίο Αύγουστο. Αεροπλάνα κατέφθαναν όλη τη μέρα από τα άλλα νησιά και οι αδελφοί έπρεπε να συναντήσουν τους επισκέπτας και να τους οδηγήσουν στα καταλύματά των. Στην αίθουσα της Βασιλείας εζωγραφίζοντο πινακίδες, οι ευαγγελιζόμενοι έβγαιναν στο διαφημιστικό έργον, εστήνοντο αναψυκτήρια, και όλες οι εθνικότητες ανθρώπων πηγαινοήρχοντο προετοιμάζοντας με δραστηριότητα τη συνέλευσι. Ο Αδελφός Χένσελ κι εγώ είχαμε ν’ απασχοληθούμε με ζητήματα σχετικά με το έργον του τμήματος και να μιλήσωμε στους ιεραποστόλους. Το βράδυ έγινε το διαφημιστικό έργον του δρόμου και η διανομή του περιοδικού.

ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΧΟΝΟΛΟΥΛΟΥ

Στις 9 το πρωί της 2ας Μαρτίου η συνέλευσις άρχισε στο σχολείο του Λίνκολν στην οδό Βικτωρίας, που απείχε πέντε λεπτά από την Αίθουσα της Βασιλείας. Οι ευαγγελιζόμενοι άκουσαν δύο ομιλίες κι έπειτα σκορπίσθηκαν στον αγρό για δράσι υπηρεσίας της Βασιλείας Οι Φιλιππίνοι ευαγγελιζόμενοι, εν τούτοις, παρέμειναν στην αίθουσα, διότι στις 10.15΄ θα εδίδετο η διάλεξις «Μπορείτε να Ζήσετε για Πάντα με Ευτυχία Επάνω στη Γη;» στην Ιλοκανή γλώσσα. Είχε διαφημισθή για το κοινόν και παρευρέθησαν 41 άτομα, πράγμα που ήταν πολύ καλό.

Εκείνο το απόγευμα ήταν δυνατόν να έχωμε τη χρήσι της αιθούσης διαλέξεων της ανωτέρας σχολής Ρούζβελτ μόλις οι τάξεις διελύθησαν. Αυτή επρόκειτο να χρησιμεύση ως τόπος της συνελεύσεως από κει και πέρα. Οι ευαγγελιζόμενοι συνέρρευσαν μέσα στην αίθουσα στις 3 μ.μ. και σε λίγα λεπτά οι περισσότερες από τις διακοσμήσεις της εξέδρας είχαν τοποθετηθή και είχαν εγκατασταθή τα ηχητικά μηχανήματα. Η εξέδρα αυτή ήταν ένα από τα ωραιότερα βήματα που χρησιμοποιήθηκαν ποτέ σε μια συνέλευσι. Η Χαβάη έχει πολλά άνθη και πράσινα φυτά και αυτά χρησιμοποιήθηκαν μ’ επιδεξιότητα, μαζί με χρωματιστά χαρτιά διατεταγμένα ως ένα διπλό ουράνιο τόξο με φόντο τα πράσινα παραπετάσματα της εξέδρας της αιθούσης. Κανείς δεν θα κουραζόταν να κάθεται σ’ εκείνη την αίθουσα και να βλέπη προς το βήμα. Στην προσθία είσοδο της αιθούσης έγινε μια ειδική έκθεσις βιβλίων στις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στα νησιά, και αυτό είλκυσε την προσοχή των ξένων και των σπουδαστών της ανωτέρας σχολής που ήλθαν εκεί.

Ενώ όλοι οι ομιληταί έκαμαν το μέρος τους εξαιρετικά καλά, υπήρξε ένα σημείο του προγράμματος που επροξένησε μεγάλη εντύπωσι. Ένας αδελφός έκαμε μια ανασκόπησι της συνελεύσεως της Νέας Υόρκης. Άρχισε με την πρώτη ημέρα και έδωσε σε αφηγηματική μορφή μια έξοχη και περιεκτική περίληψι των όσων έγιναν κάθε ημέρα. Αν παρευρεθήκατε στη συνέλευσι της Νέας Υόρκης θα ενθυμείσθε ότι κάθε μέρα παρουσιάζετο και ένα νέο εφόδιο για τη χρήσι των διαγγελέων της Βασιλείας. Κάθε φορά που ανέφερε ο αδελφός μία απ’ αυτές τις εκδόσεις, μια νεαρά αδελφή με πολύχρωμη τοπική ενδυμασία ήρχετο προς την εξέδρα και κρατούσε ψηλά το σχετικό βιβλίο. Ύστερα καθώς η αφήγησις εστρέφετο προς άλλο θέμα, το κορίτσι απεμακρύνετο από την εξέδρα στην παράπλευρη πτέρυγα. Μερικές από τις αδελφές ήσαν ντυμένες με Κινεζικές ενδυμασίες· άλλες φορούσαν Φιλιππινή ή Χαβαϊνή στολή, αλλά όλες ήσαν εντελώς διάφορες σε χρώματα. Ενώ ο αδελφός μιλούσε, πάντοτε φαινόταν πως κάποια εκινείτο γύρω στην εξέδρα με τις εκδόσεις. Σημαντικό έδαφος εκαλύφθη σε τριάντα λεπτά, και ύστερα στην ώρα των τελικών παρατηρήσεων όλες οι αδελφές ήλθαν πάλι συγχρόνως στην εξέδρα και στάθηκαν σε μια γραμμή ακριβώς κατά πλάτος της εξέδρας, και η καθεμιά κρατούσε ψηλά μία από τις εκδόσεις. Ήταν μια δυνατή επίδειξις του ό,τι ο Ιεχωβά επρομήθευσε για τον λαό του μέσω της οργανώσεώς του στη διάρκεια της οκταήμερης συνελεύσεως της Νέας Υόρκης.

(Συνέχεια στη επόμενο)