Η Αύξησις της Κυβερνητικής Του Εξουσίας

«Εις την αύξησιν της εξουσίας αυτού και της ειρήνης δεν θέλει είσθαι τέλος, επί τον θρόνον του Δαβίδ, και επί την βασιλείαν αυτού.»—Ησαΐας 9:7.

1. Ποιος είναι ο σκοπός του Ιεχωβά, και το δικαίωμά του και η ευθύνη του;

Ο ΙΕΧΩΒΑ Θεός στεφανώνει τώρα τον ένδοξο σκοπό του με επιτυχία. Στον καιρό ακριβώς που το ανθρώπινο γένος ήλθε σε ανάγκη λόγω του ότι εισέβαλε η ιδιοτέλεια, η πλάνη και ο θάνατος, ο Ιεχωβά κατέστησε σκοπό του το να ιδρύση μια δικαία κυβέρνησι επάνω από όλη τη γη για την απελευθέρωσι του ανθρωπίνου γένους. Η ίδρυσις μιας τέτοιας κυβερνήσεως είναι δικαίωμά του. Είναι, πράγματι, ευθύνη του, και δεν παρέλειψε να ανταποκριθή σ’ αυτή την ευθύνη του. «Διότι δεν υπάρχει εξουσία, ειμή από Θεού.» (Ρωμαίους 13:1) Επειδή είναι δική του κυβέρνησις και είναι το μέσον που χρησιμοποιεί για τη διακυβέρνησι των πλασμάτων του επάνω στη γη, ονομάζεται «Θεοκρατία», διότι αυτό το όνομα σημαίνει κυριαρχία ή κράτος του Θεού. Η κυβέρνησίς του στους ουρανούς έχει τώρα γεννηθή και είναι έτοιμη να αναλάβη τη διακυβέρνησι της γης, άσχετα με τη συνδυασμένη εναντίωσι ανθρώπων που μάχονται εναντίον του Θεού. Η γη και ο τρόπος της διαβιώσεως των ανθρώπων πρόκειται συντόμως να υποστούν μια θαυμαστή μεταμόρφωσι. Αυτό σημαίνει ένα νέο κόσμο που θα δημιουργήση ο Θεός.

2. Γιατί ο Ιεχωβά είναι χαρούμενος γι’ αυτόν τον καιρό, και ποιοι άλλοι χαίρουν μαζί του;

² Η καρδιά του Ιεχωβά είναι χαρούμενη γι’ αυτόν τον καιρό. Ναι, η καρδιά του καθενός είναι χαρούμενη αν γνωρίζη τον μεγαλειώδη σκοπό του Ιεχωβά και βλέπει σε ποιο σημείο βρισκόμαστε στην επιτυχή του εξέλιξι. Έχουν ήδη περάσει δεκαεννέα αιώνες αφότου ο αγαπητός του Υιός Ιησούς Χριστός απέθανε θυσιαστικά, ανέστη από τους νεκρούς, και ανελήφθη στους ουρανούς, για να καθήση εκεί στα δεξιά του Πατρός του, ώσπου να έλθη ο καιρός να γίνουν υποπόδιό του οι εχθροί του στον ουρανό και στη γη, έπειτα από ταπεινωτική ήττα. Εν τω μεταξύ είχε επιτραπή στους εχθρούς του να κυβερνούν τη γη χωρίς διακοπή από τον ουρανό, την περίοδο δε αυτή ο Ιησούς την ωνόμασε «καιρούς των Εθνών». (Λουκάς 21:24) Προ τριάντα έξη ετών, το 1914, έφθασε το τέρμα της μακράς αυτής χρονικής περιόδου. Όλες οι συμφορές και οι ταραχές που συνέβησαν στα έθνη από το 1914, όλα τα συγκεντρωμένα ατυχήματα που επήλθαν στους στενάζοντας λαούς, όλες οι άκαρπες προσπάθειες της πολιτικής, του εμπορίου και της ωργανωμένης θρησκείας να βελτιώσουν ή να θεραπεύσουν την κατάστασι, η χειροτέρευσις της καταστάσεως και οι αυξανόμενοι φόβοι των αρχόντων και των λαών, όλα αυτά αποτελούν ένα σημείο. Δεν πρέπει να αμφιβάλλωμε για τη σημασία του. Ο Ιησούς Χριστός μάς το εξήγησε στις τελευταίες ημέρες του επάνω στη γη. Το σημείο δείχνει ότι οι καιροί των Εθνών ετελείωσαν το 1914, με τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ως δείκτην. Η αρχή των ωδίνων που ήλθε το έτος εκείνο έδωσε οδυνηρή ειδοποίησι στον παλαιό αυτόν κόσμο ότι είχε ήδη εισέλθει στον «καιρόν της συντελείας» του. (Ματθαίος 24:7, 8· Δανιήλ 11:40· 12:4· Μετ. Ο΄) Μας ειδοποιούσε, όμως, επίσης ότι η Θεοκρατική κυβέρνησις ενός νέου και δικαίου κόσμου, η υποσχεμένη βασιλεία του Θεού δια του Υιού του Ιησού Χριστού, είχε γεννηθή στους ουρανούς. Γιατί να μη χαίρουν ο Θεός και ο Χριστός; Γιατί να μη χαίρουν όλοι όσοι αγαπούν τον Θεό και την κυβέρνησι ενός Νέου Κόσμου που φέρνει δικαιοσύνη, ειρήνη, και ζωή; Χαιρόμεθα!

3. Γιατί κυρίως ήλθε ο Υιός του στη γη; Εκπληρώνοντας ποια προφητεία;

³ Προ δεκαεννέα αιώνων και πλέον ο Άρχων του Θεού γι’ αυτή την κυβέρνησι γεννήθηκε ως ανθρώπινο παιδί, ως ο Μεσσιανικός «Υιός του Δαβίδ». Είχε έλθει στη γη για να αποδείξη το δικαίωμά του επάνω σ’ αυτή την κυβέρνησι. Τώρα, έπειτα από την μακρά περίοδο της αναμονής για τον ωρισμένο καιρό του Θεού, η Θεοκρατική κυβέρνησις έχει γεννηθή, η δε εξουσία και ευθύνη της λειτουργίας της έχει τεθή επάνω στον ώμο του εγκατεστημένου Βασιλέως, Ιησού Χριστού. Οκτώ αιώνες πριν από τη γέννησι του Χριστού, η προφητεία του Ησαΐα προείπε τη γέννησι και μίλησε για την ανάληψι της Κυβερνήσεως, με αυτά τα χαροποιά λόγια: «Παιδίον εγεννήθη εις ημάς, υιός εδόθη εις ημάς· και η εξουσία θέλει είσθαι επί τον ώμον αυτού· και το όνομα αυτού θέλει καλεσθή Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης. Εις την αύξησιν της εξουσίας αυτού και της ειρήνης δεν θέλει είσθαι τέλος, επί τον θρόνον του Δαβίδ, και επί την βασιλείαν αυτού, δια να διατάξη αυτήν, και να στερεώση αυτήν, εν κρίσει και δικαιοσύνη, από του νυν και έως αιώνος. Ο ζήλος του Ιεχωβά των δυνάμεων θέλει εκτελέσει τούτο.»—Ησαΐας 9:6, 7.

4. Τι πρέπει να έχη η γέννησις της Βασιλείας; Γιατί; Ποιοι είναι αυτοί;

⁴ Η γέννησις του βασιλικού Υιού του Θεού είχε τους μάρτυράς της: Όχι μόνο τους αγγέλους του Θεού, που εξεδήλωναν τη χαρά τους γι’ αυτή με τα λόγια, «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκίας,» αλλά και ανθρώπους που εργάζονταν σκληρά, τους ποιμένας που άκουσαν την αναγγελία του αγγέλου και πήγαν στη Βηθλεέμ, την πόλι του Βασιλέως Δαβίδ, για να βεβαιωθούν για την αλήθειά της. (Λουκάς 2:8-20) Κανείς όμως από τους δεσμίους της παραδόσεως ιερείς και Λευίτας στο ναό της Ιερουσαλήμ δεν έγινε μάρτυς, αν και έδειξαν στο Βασιλέα Ηρώδη, που είχε κακά σχέδια, την προφητεία για το πού επρόκειτο να γεννηθή το παιδί. (Ματθαίος 2:1-16) Όσο σπουδαία και αν ήταν η γέννησις του Υιού, η γέννησις της βασιλείας του Θεού δια του Υιού του είναι πολύ μεγαλυτέρας σπουδαιότητος. Επομένως, και αυτή επίσης αξίζει να έχη τους μάρτυράς της επάνω στη γη. Επί πλέον, πρέπει να έχη τους μάρτυράς της επάνω στη γη, για να εκπληρωθή η προφητεία του Ιησού σχετικά με το τέλος του κόσμου τούτου: «Θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη, προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη· και τότε θέλει ελθεί το τέλος.» (Ματθαίος 24:14) Ποιους ήγειρε ο Θεός για να είναι μάρτυρές του σχετικά με τη Βασιλεία, τη Θεοκρατία που ιδρύθη το 1914; Τους ταπεινούς ακολούθους του Ιησού Χριστού για τους οποίους αυτός ελάλησε τα λόγια της προφητικής εντολής. Αυτοί, αντιστοιχούν με τους ειλικρινείς άνδρες και γυναίκες τον καιρό που γεννήθηκε ο Ιησούς, τους θεοσεβείς ποιμένες, τον προχωρημένο στην ηλικία Συμεών, την προφήτισσα Άννα, και την πιστή Ελισάβετ.

5. Είναι ευχαριστημένοι οι κοσμικοί άρχοντες με τη γέννησι; Τι δεν μπορούν να εμποδίσουν;

⁵ Οι πολιτικοί άρχοντες της γης σήμερα δεν είναι ευχαριστημένοι με τη γέννησι της βασιλείας του Θεού περισσότερο από ό,τι ήταν ευχαριστημένος ο φονεύς Ηρώδης με τη γέννησι του Ιησού στη Βηθλεέμ. Έτσι οι άρχοντες και εκείνοι που εξαρτώνται απ’ αυτούς και τους υποστηρίζουν, προσπαθούν να εξαλείψουν τη μαρτυρία της εγκαθιδρύσεως της Βασιλείας. Μέσω όμως του Ιησού Χριστού ο Παντοδύναμος Θεός προείπε ότι έπρεπε να δοθή μαρτυρία για τη Βασιλεία, και για τούτο καμμιά εναντιούμενη δύναμις στον ουρανό ή στη γη δεν μπορεί να εμποδίση το να κηρυχθή η καλή αγγελία σε όλη την οικουμένη ως μαρτυρία σε όλα τα έθνη. Πολύ ευνοημένοι είναι σήμερα όλοι εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες τους οποίους ο Θεός εγείρει και χρησιμοποιεί για να έχουν μερίδα στην εκπλήρωσι της προφητείας σχετικά με τη μαρτυρία για την εγκαθιδρυμένη Βασιλεία! Οι σημερινοί μάρτυρες του Ιεχωβά είναι ευτυχείς που υποφέρουν το μίσος και την καταδίωξι από όλους τους λαούς και τα έθνη για να είναι μάρτυρες της Βασιλείας του.

ΕΠΕΚΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΕΝΑΝΤΙΩΣΙ

6. Γιατί πρέπει η Βασιλεία να εξακολουθή ν’ αυξάνη την εξουσία της;

⁶ Η μαρτυρία που εδόθη από το 1914 ηύξησε σταθερά την εξουσία της Βασιλείας στη ζωή των ανθρώπων καλής θελήσεως. Δεν μπορούσε να γίνη αλλιώς. Επικυρωμένη από το όνομα του Θεού η προφητεία προ πολλού διεκήρυξε: «Εις την αύξησιν της εξουσίας αυτού και της ειρήνης δεν θέλει είσθαι τέλος,» αυτό δε πρέπει να επαληθεύση, αν και τώρα ο Βασιλεύς άρχει εν μέσω πολυπληθών εχθρών. Ο ακαταμάχητος ζήλος του Ιεχωβά των δυνάμεων δεν θα επιτρέψη ποτέ ο προφητικός του λόγος να επιστρέψη σ’ αυτόν ανεκπλήρωτος και ν’ αποκλεισθή επιτυχώς η αύξησις της κυβερνητικής εξουσίας του Υιού του. Η μαρτυρία της Βασιλείας από το 1914 πρέπει να προχωρή και να αυξάνη. Πρέπει να γίνη ολοένα περισσότερο γνωστό σε όλη τη γη ότι η Υπερτάτη Κυβερνώσα Εξουσία, ο Ιεχωβά, ανέλαβε τη μεγάλη του δύναμι και άρχισε να βασιλεύη στη γη θέτοντας τον Υιό του στο θρόνο ως κεχρισμένον Βασιλέα του. (Αποκάλυψις11:15-18) Μέσω της γνώσεως αυτής που διαδίδεται παντού από τους μάρτυράς του, οι άνθρωποι καλής θελήσεως μπορούν να έχουν την ευκαιρία να μάθουν για τη μόνη Δικαία Κυβέρνησι και μπορούν να συναχθούν γύρω σ’ αυτήν ως τη μόνη ελπίδα του ανθρωπίνου γένους. Μπορούν να δώσουν σ’ αυτήν την απόλυτη υποταγή τους προτού ο Βασιλεύς του Ιεχωβά καταστρέψη όλους τους εχθρούς και τους εναντίους του στον επικείμενον «πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος».

7. Με τι πρέπει ν’ αντιστοιχή η αύξησίς της σήμερα; Με ποιο μέσον;

⁷ Η αύξησις εκείνων που συμπαθούν και υποστηρίζουν τον ανάσσοντα Βασιλέα του Ιεχωβά πρέπει ν’ αντιστοιχή με την αύξησι των ακολούθων του στον πρώτον αιώνα αφού ανελήφθη στα δεξιά του Θεού μετά την απόδειξι του δικαιώματός του στη Βασιλεία με την στοργική υποταγή του μέχρι θανάτου. Αυτή η αύξησις θα γίνη, όχι με την δύναμι στρατών που χρησιμοποιούν πυρά και ξίφη, όχι «δι’ ισχύος», αλλά με το πνεύμα του Ιεχωβά, την αόρατη ενεργό δύναμί του. Η αγάπη ανδρών και γυναικών αφοσιωμένων στον Βασιλέα του και στην βασιλεία του είναι κάτι ισχυρότερο από ό,τι μπορεί να υπερνικήση οποιαδήποτε διαβολική ή ανθρωπίνη δύναμις· και η αγάπη τούς σύρει και τους κρατεί κοντά στον Βασιλέα του και στην βασιλεία του άσχετα με όλη την εχθρότητα που εγείρει η στάσις των υπέρ του Θεού και της βασιλείας του.—Ζαχαρίας 4:6.

8. Πώς περιεπλάκη ο Καίσαρ με τον Βασιλέα στον πρώτον αιώνα;

⁸ Στον πρώτον αιώνα πιστοί άνδρες και γυναίκες έπρεπε να βεβαιώσουν την υποταγή τους στον Ιησού Χριστό ως Βασιλέα του Θεού έναντι της παγκοσμίου δυνάμεως που επικρατούσε τότε, της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, της οποίας οι Καίσαρες εθεοποιούντο για να τους αποδοθή λατρεία. Ήταν πραγματικά ένας αντιπρόσωπος της Ρωμαϊκής εκείνης αυτοκρατορίας, ο Κυβερνήτης Πόντιος Πιλάτος, εκείνος που έδωσε τη διαταγή να καρφωθή ο Ιησούς Χριστός στο ξύλο του μαρτυρίου. Επειδή ο Ιησούς εκήρυττε τη βασιλεία του Θεού για την οποία είχε κληθή και χρισθή, οι θρησκευτικοί εχθροί του, οι ιερείς, οι γραμματείς, οι Σαδδουκαίοι και οι Φαρισαίοι, τον κατηγόρησαν για στασιασμό εναντίον του Ρωμαίου κυβερνήτου. Το θεόπνευστο υπόμνημα λέγει: «Και ήρχισαν να κατηγορώσιν αυτόν λέγοντες, Τούτον εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος, και εμποδίζοντα να δίδωσι φόρους εις τον Καίσαρα, λέγοντα εαυτόν ότι είναι Χριστός βασιλεύς.» Και όταν ο Πιλάτος έκαμε προσπάθειες να απολύση τον Ιησούν, «οι Ιουδαίοι όμως έκραζον λέγοντες, Εάν τούτον απολύσης, δεν είσαι φίλος του Καίσαρος· πας όστις κάμνει εαυτόν βασιλέα, αντιλέγει εις τον Καίσαρα.» Ο ίδιος αυτός Ιησούς προ δύο ημερών είχε πει στους θρησκευτικούς του αντιπάλους: «Απόδοτε λοιπόν τα του Καίσαρος εις τον Καίσαρα, και τα του Θεού εις τον Θεόν.»—Λουκάς 23:1, 2· Ιωάννης 19:12· Ματθαίος 22:21.

9, 10. (α) Παρά τη διαστροφή και την εναντίωσι ποια αύξησις αναφέρεται; (β) Με τι εξαπλώθηκε η διακήρυξις της Βασιλείας;

⁹ Επειδή οι θρησκευτικοί εχθροί του Ιησού δεν τον ήθελαν ως τον Μεσσία και Βασιλέα του Θεού, εχρησιμοποίησαν το κήρυγμά του για τη βασιλεία του Θεού ως δικαιολογία για να τον κατηγορήσουν ότι εστασίαζε εναντίον του Καίσαρος και ότι αποτελούσε απειλή για το κράτος. Η εκούσια αυτή διαστροφή και η συνδυασμένη αυτή εναντίωσις του Καίσαρος και των θρησκευτικών δυνάμεων επέφερε τον θάνατο του Ιησού, εμπόδισε όμως τάχα να αυξηθούν οι οπαδοί του αναστημένου Βασιλέως του Θεού; Κατεσιώπησε τάχα το κήρυγμα της βασιλείας των ουρανών: Όχι! Τον επόμενο μήνα, την ημέρα της Πεντηκοστής, το πνεύμα του Θεού εξεχύθη επάνω στους πιστούς ακολούθους του Βασιλέως, και η διακήρυξις της Βασιλείας αναζωογονήθηκε και συνεχίσθηκε με μεγαλύτερη δύναμι παρά στον καιρό του Ιησού, και σε πολλές γλώσσες. Την ίδια ημέρα της Πεντηκοστής εκείνοι που εξεδηλώθησαν υπέρ της βασιλείας του Θεού όπως την διαχειρίζεται ο Βασιλεύς του Ιησούς Χριστός, ηύξησαν σε 3.000. Η θρησκευτική εναντίωσις ωγκώθη και επακολούθησαν συλλήψεις των κηρύκων της Βασιλείας, και όμως ο αριθμός των οπαδών του Βασιλέως ανήλθε σε 5.000. (Πράξεις 2:41· 4:4) Αργότερα το μαρτύριο του Στεφάνου συνωδεύθηκε με έναν από τους χειροτέρους διωγμούς εκεί, στο θρησκευτικό εκείνο κέντρον, στην Ιερουσαλήμ. Οι απόστολοι σπρώχθηκαν στην αφάνεια, χιλιάδες όμως ακολούθων του Χριστού διεσπάρησαν.

¹⁰ Ο Ιεχωβά και ο κεχρισμένος του Βασιλεύς στον ουρανό είχαν αιτία να γελούν μ’ αυτές τις προσπάθειες των θρησκευτικών εχθρών να κατασιωπήσουν τη διακήρυξι της Βασιλείας. Γιατί; Διότι, όπως μας λέγει η αφήγησις, «οι μεν λοιπόν διασπαρέντες διήλθον, ευαγγελιζόμενοι τον λόγον.» «Οι μεν λοιποί διασκορπισθέντες εκ του διωγμού του γενομένου, δια τον Στέφανον επέρασαν έως Φοινίκης και Κύπρου και Αντιοχείας, εις μηδένα κηρύττοντες τον λόγον, ειμή μόνον εις Ιουδαίους.» (Πράξεις 8:4· 11:19) Μέσα στις οδύνες αυτής της «ιεράς εξετάσεως», ο μεγάλος υποκινητής του διωγμού, ο Σαούλ από την Ταρσό και αυτός ο ίδιος, κερδήθηκε θαυματουργικά σε υποταγή στον Χριστό Βασιλέα και έγινε ένας από τους αποστολικούς διαγγελείς της Βασιλείας.

11. Είναι η Βασιλεία εθνικιστική; Τι δείχνει η επαγγελία του Θεού;

¹¹ Η βασιλεία ωστόσο του Ιεχωβά δια του Χριστού δεν είναι κάτι το εθνικιστικό. Δεν είναι Ιουδαϊκή ή κάτι που πρέπει να περιορισθή στους Ιουδαίους μόνο. Ο πατριάρχης Αβραάμ, δεν ήταν Ιουδαίος, όταν δε ο Ιεχωβά ανήγγειλε σ’ αυτόν τον πιστόν άνδρα την ευλογία που επρόκειτο να έλθη στους ανθρώπους μέσω της Θεοκρατικής κυβερνήσεως του Βασιλέως του, είπε: «Θέλουσιν ευλογηθή εν σοι πάσαι αι φυλαί της γης.» «Το σπέρμα σου θέλει κυριεύσει τας πύλας των εχθρών αυτού· και εν τω σπέρματί σου θέλουσιν ευλογηθή πάντα τα έθνη της γης.» (Γένεσις 12:3· 22:17, 18) Το Σπέρμα του Αβραάμ είναι πρωτίστως ο Ιησούς Χριστός. Η ευλογία μέσω αυτού είναι, πρώτα απ’ όλα, το να φέρη ανθρώπους που πιστεύουν σε μια δίκαιη στάσι απέναντι του Θεού, όπου να μπορούν να απολαμβάνουν την εύνοιά του και να έχουν την προσδοκία αιωνίου ζωής στον δίκαιο νέο του κόσμο. Επάνω σ’ αυτό το ζήτημα ο απόστολος Παύλος κάνει τον εξής συλλογισμό: «Προϊδούσα δε η γραφή ότι εκ πίστεως δικαιοί τα έθνη ο Θεός, προευηγγελίσατο τω Αβραάμ ότι ενευλογηθήσονται εν σοι πάντα τα έθνη.»—Γαλάτας 3:8, 16, Κείμενον.

12. Ποια πορεία έλαβε η εξάπλωσις της ευλογίας; Γιατί;

¹² Επομένως η ζωοπάροχη ευλογία μέσω του Σπέρματος του Αβραάμ, Ιησού Χριστού, πρέπει να εξαπλωθή σε όλα τα έθνη, Ιουδαίους και εθνικούς εξίσου. Κατάλληλα η ευλογία επήγε πρώτα στους Ιουδαίους απογόνους του Αβραάμ. Αλλά όταν αυτό το έθνος ακολούθησε τους θρησκευτικούς αρχηγούς του και απέρριψε την ευλογία διότι ήλθε μέσω του Χριστού ο οποίος είχε καρφωθή σ’ ένα ξύλο μαρτυρίου, ο Ιεχωβά Θεός ενήργησε σύμφωνα με τα λόγια του προς τον Αβραάμ. Εξέτεινε την ευλογία μέσω του Ιησού Χριστού στα έθνη, δηλαδή στους μη Ιουδαίους. Ο Ιεχωβά δεν προσωποληπτεί για κείνους που βασίζονται σε επίγεια εθνικότητα. Το να κατέχωμε πίστι όμοια με του Αβραάμ είναι εκείνο που λογαριάζεται από τον Θεό και που κερδίζει την ευλογία του μέσω του Χριστού.—Γαλάτας 3:9, 26-29.

ΤΟ ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

13. Ποιες υπηρεσίες προσέφεραν ο Πέτρος και ο Παύλος σχετικά με την πίστι των εθνών;

¹³ Ο απόστολος Πέτρος ήταν εκείνος που ο Θεός τον χρησιμοποίησε να πάρη το κλειδί της γνώσεως και να ανοίξη τη θύρα των ευκαιριών της Βασιλείας στα έθνη, όμως ο απόστολος Παύλος έγινε ο πρώτιστος απόστολος των εθνών. Ο Παύλος είναι ο μόνος απόστολος που οι Άγιες Γραφές μάς λέγουν ότι πήγε στη Ρώμη. (Πράξεις 10· Ρωμαίους 11:13· Γαλάτας 3:7-9) Με μια θεία όρασι ο Παύλος προσεκλήθη να φέρη, τη μαρτυρία στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα ακριβώς, το λίκνον της δημοκρατίας, ο απόστολος Παύλος κατηγορήθηκε ως στασιαστής διότι εκήρυττε τη βασιλεία του Θεού δια του Χριστού.

14. Πού, πώς και από ποιους κατηγορήθηκε ο Παύλος ως στασιαστής;

¹⁴ Αφού ο Παύλος έβγαλε ένα δαιμόνιο από ένα πνευματιστικό μέντιουμ, οι δαίμονες ωδήγησαν τα θρησκευτικά τους θύματα να σύρουν τον Παύλο και το Σίλα ενώπιον τω πολιτικών αρχόντων με την εξής κατηγορία: «Ούτοι οι άνθρωποι εκταράττουσι την πόλιν ημών, Ιουδαίοι όντες· και διδάσκουσιν έθιμα, τα οποία δεν είναι εις ημάς συγκεχωρημένον να παραδεχώμεθα, μηδέ να πράττωμεν, Ρωμαίοι όντες.» Ένα θαύμα του Θεού ελευθέρωσε τον Παύλο και το Σίλα από τη φυλακή. Αυτό έγινε στους Φιλίππους. Αλλά στη Θεσσαλονίκη οι θρησκευτικοί εχθροί διήγειραν έναν όχλο που έκραζε στους πολιτικούς άρχοντας εναντίον του Παύλου και του Σίλα: «Οι αναστατώσαντες την οικουμένην, ούτοι ήλθον και εδώ, . . . και πάντες ούτοι πράττουσιν εναντίον των προσταγμάτων του Καίσαρος, λέγοντες, ότι είναι βασιλεύς άλλος, ο Ιησούς.» Όταν επέστρεψε στην Παλαιστίνη, ενώ ήταν μπροστά στο δικαστήριο του Καίσαρος στην Καισάρεια, ο δέσμιος Παύλος κατηγορήθηκε από τους θρησκευτικούς του διώκτας με τα εξής λόγια του ρήτορός των: «Εύρομεν τον άνθρωπον τούτον ότι είναι φθοροποιός, και διεγείρει στάσιν μεταξύ όλων των κατά την οικουμένην Ιουδαίων, και είναι πρωτοστάτης της αιρέσεως των Ναζωραίων, όστις και τον ναόν εδοκίμασε να βεβηλώση· τον οποίον και εκρατήσαμεν, και κατά τον ημέτερον νόμον ηθελήσαμεν να κρίνωμεν.» Αλλά ο απόστολος Παύλος δεν ήθελε να υποβληθή στην κρίσι τους σύμφωνα με το νόμο του θρησκευτικού των κανόνος. Σε πλήρη συμφωνία με τα δικαιώματά του ως Ρωμαίου πολίτου υπέμνησε στο δικαστήριο ότι στεκόταν μπροστά στη δικαστική έδρα του Καίσαρος, και όχι μπροστά σ’ ένα θρησκευτικό δικαστήριο. Προς το συμφέρον, λοιπόν, του κηρύγματος του ευαγγελίου, επεκαλέσθη τον Καίσαρα.—Πράξεις 16:20, 21· 17:6, 7· 24:5, 6· 25:9-12.

15. Μήπως η καταδίωξις αυτή περιέκοψε το κήρυγμα των καλών νέων; Γιατί;

¹⁵ Επί δύο έτη προτού μεταβή στη Ρώμη και επί δύο έτη μετά τη μετάβασί του εκεί ο Παύλος εκρατείτο υπό φρούρησιν. Αλλά μήπως περιεκόπη η διακήρυξις των καλών νέων λόγω της καταδιώξεως αυτής εναντίον του και εναντίον των συμμαρτύρων του; Όχι· διότι ο Παύλος εχρησιμοποίησε αυτές τις περιστάσεις για να δώση μαρτυρία στους άρχοντας, στους φρουρούς του και σε όλους όσους μπορούσε να προσκαλέση. Επετέλεσε μια πιο εκτεταμένη μαρτυρία, έτσι ώστε έγραψε από το σπίτι όπου εκρατείτο στη Ρώμη, τα εξής: «Θέλω δε να εξεύρητε, αδελφοί, ότι τα συμβάντα εις εμέ συνέτρεξαν μάλλον εις πρόοδον του ευαγγελίου· ώστε τα δια τον Χριστόν δεσμά μου έγειναν φανερά εις όλον το πραιτώριον, και πάντας τους λοιπούς.» «Του ευαγγελίου το οποίον ηκούσατε, του κηρυχθέντος εις πάσαν την κτίσιν την υπό τον ουρανόν· του οποίου εγώ ο Παύλος έγεινα υπηρέτης.» Ο Παύλος ακολούθησε την ίδια του διδασκαλία: «Κήρυξον τον λόγον· επίμενε εγκαίρως, ακαίρως»—Φιλιππησίους 1:12, 13 και Κολοσσαείς 1:23· 2 Τιμόθεον 4:2.

16. Ποια ειδική εντολή του Ιησού εφαρμόζεται τώρα; Ποιοι θα υπακούσουν σ’ αυτήν;

¹⁶ Οι ακόλουθοι του Βασιλέως Ιησού Χριστού υπήκουσαν στις ειδικές διαταγές του: «Εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.» Καμμιά ανθρωποποίητη κυβέρνησις οποιουδήποτε έθνους δεν μπορεί να δώση αντίθετες διαταγές προς αυτή την αυθεντική εντολή ή να εμποδίση επιτυχώς την εκτελεσί της από τους ακολούθους του Βασιλέως. Η εντολή του εφαρμόζεται και σε μας τώρα, στο τέλος του κόσμου τούτου και των εθνών του, και θα υπακούσωμε σ’ αυτήν για την αύξησι των συμφερόντων της κυβερνήσεώς του.—Ματθαίος 28:18-20.

17. Πώς εδοκιμάσθηκε το ίδιο τέχνασμα του εχθρού στις ημέρες της Εσθήρ; Ποια ήταν τα αποτελέσματα;

¹⁷ Ακόμη και πριν από την εποχή του Ιησού το ευνοούμενο τέχνασμα των εχθρών του Ιεχωβά Θεού ήταν να κατηγορούν τον πιστό του λαό για πολιτικά εγκλήματα έτσι ώστε να τον περιπλέκουν με τις κοσμικές κυβερνήσεις και να στρέφουν εναντίον του την κρατική εξουσία. Στις ημέρες της Βασιλίσσης Εσθήρ, εχρησιμοποιήθηκε το πονηρό αυτό επινόημα από τον ψευδή λατρευτή Αμάν για να πραγματοποιήση την τελεία εξολόθρευσι του εκλεκτού λαού του Ιεχωβά από όλα τα μέρη της Περσικής αυτοκρατορίας. Ο Αμάν είπε στον Αυτοκράτορα Ξέρξη: «Υπάρχει τις λαός διεσπαρμένος και διακεχωρισμένος μεταξύ των λαών κατά πάσας τας επαρχίας του βασιλείου σου· και οι νόμοι αυτών διάφοροι των νόμων πάντων των λαών, και δεν φυλάττουσι τους νόμους του βασιλέως· όθεν δεν αρμόζει εις τον βασιλέα να υποφέρη αυτούς· εάν ήναι αρεστόν εις τον βασιλέα, ας γραφθή να εξολοθρευθώσι.» (Εσθήρ 3:7-9) Το μοχθηρό αυτό σχέδιο του Αμάν απέτυχε να εξαλείψη ή ακόμη, και να ελαττώση το λαό του Ιεχωβά. Απέληξε στο να εκτεθή ο ίδιος ο Αμάν ως αντίθετος προς τα συμφέροντα του βασιλέως και να κρεμασθή. Έτσι εκείνοι που προσπαθούν τώρα να εμποδίσουν την αύξησι της βασιλείας του Θεού απεργάζονται την ίδια τους καταστροφή.

18. Γιατί τα έθνη τώρα αντιμετωπίζουν καταστροφή;

¹⁸ Σήμερα οι πιστοί διαγγελείς της βασιλείας του Θεού δια του Χριστού αντιμετωπίζουν πολιτικές κινήσεις και οργανώσεις σε μια παγκόσμια κλίμακα. Δεν αρέσει στους πολιτικούς άρχοντας το ότι πρέπει να διακηρυχθή από τους μάρτυρας του Ιεχωβά ότι Αυτός ανέλαβε πάλι τα ηνία της διακυβερνήσεως της γης το 1914 και έφερε σε γέννησι τη βασιλεία του Υιού του. Έχουν άλλα σχέδια για την κυριαρχία των λαών της γης. Υπό τη θρησκευτική καθοδηγία του κλήρου του «Χριστιανισμού», το πολιτικό στοιχείο δυνατόν να προσεύχεται, «Ελθέτω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης»· αλλά οι πόλεμοί των για παγκόσμια κυριαρχία και τα σχέδιά των για να εξουσιάσουν μελλοντικώς τη γη, διαψεύδουν τις προσευχές των και αποδεικνύουν ότι αυτοί δεν θέλουν να τους παραγκωνίση η βασιλεία του Θεού δια του Υιού του και να δώση στους ανθρώπους μια δικαία, Θεοκρατική κυβέρνησι. Τα έθνη βρίσκονται σε φόβο και σε δυσπιστία το ένα προς το άλλο. Ανησυχίες εκφράζονται ότι θα εξοντώσουν το ένα το άλλο σε νέον παγκόσμιο πόλεμο με μυστικώς επινοημένα όπλα ομαδικής καταστροφής. Τα έθνη αντιμετωπίζουν πράγματι καταστροφή, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή αρνούνται τη Βασιλεία του Θεού δια του Χριστού, τη μόνη δικαιωματική κυβέρνησι για τον πλανήτη μας. Η καταστροφή των θα έλθη σύντομα με μια ενέργεια του Θεού που προσκιάσθηκε στον παγγήινο κατακλυσμό των ημερών του Νώε. Δια των μαρτύρων του ο Ιεχωβά δίδει τώρα σε όλους τους λαούς και τα έθνη δικαία και ευρεία προειδοποίησι γι’ αυτή.

19, 20. Ποιοι δείχνουν ότι είναι φίλοι αυτού του κόσμου; Με ποια τελική τύχη;

¹⁹ Οι θρησκευτικές οργανώσεις του «Χριστιανισμού» έχουν συνδέσει την τύχη τους με τις πολιτικές εξουσίες της γης και θα εξαλειφθούν μαζί τους με την ενέργεια του Θεού ως εχθροί Του. Είναι γραμμένο: «Μοιχοί και μοιχαλίδες, δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις λοιπόν θελήση να είναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.»—Ιάκωβος 4:4.

²⁰ Οι θρησκευτικοί φίλοι αυτού του κόσμου είναι εχθροί της βασιλείας του Θεού δια του Χριστού. Δείχνουν τίνος φίλοι είναι με το ότι εργάζονται για την παράτασι της αθλίας υπάρξεως του κόσμου τούτου και προσπαθούν να εμποδίσουν την αύξησι της θεοκρατίας του Ιεχωβά δια του Χριστού. Από τη γέννησι της βασιλείας του—το 1914—και έπειτα, νέοι πολιτικοί παράγοντες ήλθαν σε θέσεις παγκοσμίου υπεροχής και δυνάμεως. Έως τώρα επέζησαν ως επικρατούσες μορφές, τα Ηνωμένα Έθνη, ο διάδοχος της ολιγόζωης Κοινωνίας των Εθνών, και ο άθεος Κομμουνισμός.

21. Πώς είναι διηρημένος ο κόσμος; Ποια στάσι λαμβάνουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά και με ποιο βέβαιο αποτέλεσμα;

²¹ Έως τώρα τα Ηνωμένα Έθνη απέτυχαν να συγκολλήσουν τον παλαιό κόσμο. Είναι χωρισμένος σε δύο συγκροτήματα· στο Δυτικό συγκρότημα πρωταγωνιστούν οι Τρεις Μεγάλοι και στο Ανατολικό Συγκρότημα η Κομμουνιστική Ρωσία έχει το πρόσταγμα. Τα πυρά του δευτέρου Πάγκοσμίου Πολέμου κατέπαυσαν, αλλά ένας «ψυχρός πόλεμος» μαίνεται μεταξύ των δύο συγκροτημάτων και υπάρχει πυρετώδης κίνησις για απόκτησι δυνάμεως. Στο μέσον αυτής της παγκοσμίου καταστάσεως στέκουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά, δείχνοντας όχι την ανατολή, ούτε τη δύσι, αλλά τον ουρανό, κηρύττοντας τη βασιλεία του Θεού δια του Χριστού ως την θεόθεν εξουσιοδοτημένη κυβέρνησι, τη μόνη κυβέρνησι με επαρκή ικανότητα να εισαγάγη ένα δίκαιο, ειρηνικό, υγιεινό νέο κόσμο, τη μόνη κυβέρνησι που έχει τη δύναμι να σώση τους ανθρώπους από την εκμηδένισι στην παγκόσμια καταστροφή του Αρμαγεδδώνος. Γι’ αυτή την ουδετέρα στάσι απέναντι των θανατηφόρων συγκρούσεων του παλαιού αυτού κόσμου, και για τη χριστιανική τους αφοσίωσι και υποταγή στην κυβέρνησι του Νέου Κόσμου του Θεού δια του Υιού του, οι μάρτυρες του Ιεχωβά μισούνται από όλα τα έθνη και υφίστανται καταδίωξι από τους θρησκευτικούς φίλους του παλαιού κόσμου. Εν τούτοις, παρ’ όλα ταύτα, η υπόθεσίς των είναι προωρισμένη να αυξήση και να κερδίση.