Επιστολές

«ΓΑΜΟΙ ΚΑΙ ΚΗΔΕΙΕΣ»

15 Σεπτεμβρίου 1949.

Αγαπητή αδελφή,

Απαντούμε στην επιστολή σας της 31ης Αυγούστου:

Το να παρευρίσκεται κανείς σε γάμους και κηδείες είναι ζήτημα ατομικό και πρέπει να το αποφασίση ο καθένας για τον εαυτό του. Όταν ο Ιησούς προσεκλήθη με τη μητέρα του και τους μαθητάς του να παραστή στη γαμήλιο τελετή που έγινε στην Κανά της Γαλιλαίας, επήγαν όλοι, ο δε Ιησούς έκαμε και κάτι πρόσθετο με την ευκαιρία αυτή, μετέτρεψε, δηλαδή, το νερό σε κρασί. Στις ομιλίες του επίσης αναφέρθηκε μερικές φορές στις τελέσεις γάμων για να παραστήση αλήθειες σχετικές με τη Βασιλεία, ασφαλώς δε αυτό δεν θα το έκανε αν δεν επεδοκίμαζε τις τελέσεις γάμων, και δεν εδέχετο προσκλήσεις σ’ αυτές. Η Αποκάλυψις 19:7-9, λόγου χάριν, λέγει: «Μακάριοι οι προσκεκλημένοι εις το δείπνον του γάμου του Αρνίου.» Η παραβολή του γαμηλίου δείπνου του βασιλέως εις Ματθαίο 22:1-14 φανερώνει ότι είναι προαιρετικό το να παρακαθήση κανείς ή όχι, επειδή έχει άλλα συμφέροντα που πρέπει να τα θεωρήση ως μεγαλυτέρας ή μικροτέρας σπουδαιότητος.

Το ίδιο αληθεύει και στην περίπτωσι των κηδειών. Ο Ιησούς πήγε στο σπίτι του Ιαείρου όπου εγίνετο η κηδεία της θυγατρός του. Επλησίασε επίσης τη νεκρική πομπή της σορού του γιού της χήρας της Ναΐν και ήγειρε το παιδί εκ νεκρών. Ο Πέτρος πήγε στην κηδεία της Δορκάδος της Λύδδας, όπου και την ανέστησε εκ νεκρών. Οι περιπτώσεις αυτές κηδειών παρέσχον μεγάλες ευκαιρίες μαρτυρίας για τη Βασιλεία και τον Μεσσία, και γι’ αυτόν τον σκοπό, ακριβώς, χρησιμοποιούνται σήμερα οι περιπτώσεις κηδειών από πολλούς μάρτυρας του Ιεχωβά, δίδονται δε εκτενείς μαρτυρίες, τόσο από τον ομιλητή της κηδείας όσο και από άλλους αδελφούς που παρευρίσκονται στις κηδείες αυτές. Γι’ αυτό το λόγο η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά απαντά στις αιτήσεις αδελφών και φιλικώς διακειμένων προσώπων σε όλη τη χώρα και προμηθεύει εκπροσώπους της για να εκφωνήσουν τον επικήδειο λόγο. Βέβαια, το αν ένα μέλος της τοπικής ομάδος θα φροντίση ή θα έχη τον καιρό να παραστή στην κηδεία ή όχι, αυτό είναι ένα σημείο που πρέπει να το αποφασίση το άτομο αυτό και να πράξη αναλόγως. Κανείς όμως δεν πρέπει να επικρίνεται από τους αδελφούς του αν θεωρεί κατάλληλο να παρακολουθήση είτε μια κηδεία είτε ένα γάμο, διότι ούτε και οι Γραφές δεν κατακρίνουν ένα τέτοιο άτομο.

Δικοί σας στην υπηρεσία της Βασιλείας,

ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΙ ΦΥΛΛΑΔΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΚΟΠΙΑ

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΙΣ ΚΗΔΕΙΩΝ ΚΑΙ ΓΑΜΩΝ—ΠΟΥ;

17 Νοεμβρίου 1949

Αγαπητέ Αδελφέ:

Το δελτάριό σας της 10ης τρέχ. μηνός αναφέρεται στην επιστολή μας που εδημοσιεύθη στο τεύχος της Σκοπιάς της 15ης Νοεμβρίου (στην Αγγλική)a με τίτλο «Γάμοι και Κηδείες» και ερωτά εάν πρέπει να συμπεράνετε απ’ αυτήν ότι «συνηγορούμε υπέρ της παρακολουθήσεως των γάμων και κηδειών φίλων όταν πρόκειται να γίνη ιεροτελεστία από κληρικόν των θρησκειών ή στα κτίριά τους».

Ασφαλώς, όμως, δεν «συνηγορούμε» υπέρ αυτού και η επιστολή στο τεύχος εκείνο της Σκοπιάς, που απαντούσε στο ερώτημα που μας ετίθετο, δεν κάνει σχόλια πάνω στην παρακολούθησι γάμων και κηδειών στα θρησκευτικά οικοδομήματα όπου προΐστανται κληρικοί. Η επιστολή μας κάνει μνεία γι’ αποστολή δικού μας αντιπροσώπου να υπηρετήση σε τέτοιες τελετές. Ωστόσο, αν ένας αδελφός ή αδελφή είναι ελεύθερος να παρακολουθήση μια τέτοια τελετή, που θα διευθύνεται από κληρικούς και μέσα στα ιδρύματά τους είναι άλλο ζήτημα. Βέβαια, ένας γάμος που θα τελεσθή από έναν κληρικό μιας θρησκείας είναι έγκυρος σύμφωνα με το νόμο της χώρας, όπως και ο γάμος που θα τελεσθή από έναν αδελφό μας, που ζητεί την άδεια γι’ αυτό και του χορηγείται. Και όταν ένας από τους αδελφούς μας δεν έχει αδελφόν για να τελέση τον γάμον αλλά πηγαίνει σ’ ένα κοινοτικό κτίριο και εκεί γίνεται μια τελετή από ένα ειρηνοδίκη ή κάποιον άλλον αρμόδιον δημόσιον υπάλληλον, δεν ερωτά πρώτα αν ο υπάλληλος είναι Καθολικός Διαμαρτυρόμενος, Ιουδαίος ή ανήκει σε κάποιο άλλο είδος θρησκείας. Το κύριο πράγμα είναι: Αντιπροσωπεύει αυτός το νόμο της χώρας και είναι εξουσιοδοτημένος να δίνη νομικό κύρος και αναγνώρισι στο γάμο; Όλα τ’ άλλα ζητήματα είναι συμπτωματικά, χωρίς σημασία και δεν είναι άξια να λαμβάνωνται υπ’ όψι.

Ένας πατέρας ή μητέρα, οι οποίοι για λόγους που δεν εξαρτώνται απ’ αυτούς, αισθάνονται την υποχρέωσι να πάνε σ’ ένα θρησκευτικό κτίριο να δουν το παιδί τους να νυμφεύεται ή να κηδεύεται, πηγαίνουν εκεί να δουν το γάμο ή την κηδεία και όχι για λόγους θρησκευτικούς, αν αυτοί είναι στην αλήθεια. Είναι το ίδιο όπως στις ημέρες των αποστόλων, όταν ένας άνθρωπος έμπαινε σ’ ένα ναό ειδώλων να φάγη κάτι. Επήγαινε εκεί για ένα γεύμα και όχι για λατρεία (1 Κορινθίους 8:7-10). Ενός άλλου αδελφού η συνείδησις μπορούσε να μην ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να του επιτρέψη να το κάμη αυτό, αλλά η ασθενής του συνείδησις θα σκανδαλιζόταν αν έβλεπε τον Χριστιανό αδελφό του σ’ ένα τέτοιο μέρος για να φάγη απλώς. Έτσι, ενώ δεν συνηγορούμε γι’ αυτό, δεν επεκτείνομε τη δικαιοδοσία μας να επικρίνωμε ή να καταδικάσωμε, αλλά θ’ αφήσωμε τον Θεόν να κρίνη τον αδελφό μας που σύμφωνα με τη συνείδησί του μπορεί να αισθάνεται υποχρέωσι να παρακολουθήση τελετές στις οποίες θα υπηρετήση κληρικός.

Πιστά δικοί σας στη Θεοκρατική υπηρεσία,

ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΙ ΦΥΛΛΑΔΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΚΟΠΙΑ

[Υποσημειώσεις]