Συντόμευσις των Ημερών της Θλίψεως

1. Τι εσήμαινε το ότι ο Ιησούς θα ήταν μαζί μας «έως της συντελείας του αιώνος»;

ΣΕ όλο το διάστημα της απουσίας του στον ουρανό, ο Ιησούς ήταν μαζί με τους πιστούς μαθητάς του που βρίσκονταν στη γη, μέσω του πνεύματος ή της ενεργού δυνάμεως που τους είχε στείλει· επίσης μέσω των λειτουργικών του αγγέλων, και με το γεμάτο αγάπη ενδιαφέρον του γι’ αυτούς. Αλλά υποσχέθηκε να είναι μαζί τους μ’ ένα ειδικό τρόπο στον ‘καιρό του τέλους’. Το εφανέρωσε αυτό λίγο προτού αναληφθή στον ουρανό, όταν είπε: «Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, . . . και ιδού, εγώ είμαι μεθ’ υμών πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν.» (Ματθαίος 28:19, 20) Αυτό εσήμαινε ότι θα ήταν μαζί τους κατά τη διάρκεια της συντελείας του αιώνος μέσω της παρουσίας του, διότι θα ερχόταν στη βασιλεία του όταν θα εξέπνεαν οι καιροί των Εθνών και θα άρχιζε ο ‘καιρός του τέλους’. Τότε θα διεξήγετο ένα έργο μαθητεύσεως όλων των εθνών, από το πιστό υπόλοιπο των ακολούθων του μ’ ένα πρωτοφανή τρόπο. Αυτοί θα εδίδασκαν τα καλά νέα της Βασιλείας και θα έδειχναν ότι αυτή ιδρύθη το 1914. Για το τελικό αυτό έργο των μαθητών του στη γη ο Ιησούς Χριστός θα ήταν παρών μαζί τους με βασιλική εξουσία. Το προείπε αυτό και εφανέρωσε ότι θα γινόταν μετά το τέλος του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Διότι, αφού επροφήτευσε τον παγγήινο αυτόν πόλεμο ως εναρκτήριο γεγονός του ‘καιρού του τέλους’, είπε: «Ο δε υπομείνας έως τέλους, ούτος θέλει σωθή. Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη, προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη· και τότε θέλει έλθει το [συμπληρωμένο] τέλος.»—Ματθαίος 24:13, 14.

2. Πώς αρχίζει και τελειώνει η συντέλεια, και τελειώνει ύστερα από τι;

² Μια τέτοια διακήρυξις του ευαγγελίου της Βασιλείας από ένα υπόλοιπο των αληθινών ακολούθων του και από τους καλής θελήσεως συντρόφους των, δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθή σε μια μέρα μεταξύ όλων των εθνών. Θα απαιτούσε μια περίοδο ετών. Αυτό πάλι είναι ένα επιχείρημα ότι η συντέλεια εκτείνεται επί έτη. Σημειώστε, όμως, ότι αυτή η συντέλεια ή ‘καιρός του τέλους’ έχει ένα τέρμα ή τέλος. Αλλά το τέλος αυτό δεν θα έλθη παρά αφού δοθή από τους μάρτυρας του Ιεχωβά σε όλα τα έθνη η μαρτυρία για την εγκαθιδρυμένη Βασιλεία. Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι ο ‘καιρός του τέλους’ του κόσμου αρχίζει με την «αρχήν των ωδίνων», η οποία ακολουθείται από μια εξαιρετική μαρτυρία για τον Βασιλέα και τη Βασιλεία σε όλη την οικουμένη, και έπειτα τελειώνει με το αποκορύφωμα των ωδίνων. Αυτό τον καθιστά καιρόν ‘μεγάλης θλίψεως, οποία δεν έγεινεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει’.—Ματθαίος 24:21.

3. Πώς ο Ιησούς προείπε ένα διάλειμμα; Γιατί θα γινόταν αυτό;

³ Παρατηρούμε, λοιπόν, τι μπορεί να ονομάσουμε «παύσιν, ή διάλειμμα», μεταξύ της ‘αρχής των ωδίνων’ και της λήξεως του ‘καιρού του τέλους’. Ο Ιησούς στην προφητεία του εφανέρωσε αυτή την παύσι ή διάλειμμα. Αφού μίλησε για το μέγεθος της θλίψεως που θα επέλθη στην παγκόσμια οργάνωσι του Διαβόλου, ο Ιησούς παρετήρησε: «Και αν δεν συνετέμνοντο αι ημέραι εκείναι [οι ημέρες εμφαίνουν διάρκεια χρόνου], δεν ήθελε σωθή ουδεμία σαρξ· δια τους εκλεκτούς όμως θέλουσι συντμηθή αι ημέραι εκείναι.» (Ματθαίος 24:22) Οι ημέρες ή περίοδος της θλίψεως άρχισαν να επέρχονται στην οργάνωσι του Διαβόλου το 1914 μ.Χ., όταν ο Βασιλεύς του Ιεχωβά ετέθη στην εξουσία και άρχισε «πόλεμος εν τω ουρανώ» εναντίον των εχθρών του, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την κατάρριψι του Διαβόλου και των δαιμόνων του στη γη. Αυτός ο «πόλεμος εν τω ουρανώ» συνωδεύθηκε από την ‘αρχήν των ωδίνων’ εδώ στη γη, που περιελάμβαναν και τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφού είχε τώρα θέσει όλη την οργάνωσι του Διαβόλου κάτω από τους πόδας του στο υποπόδιο του, τη γη, ο νικητής Βασιλεύς θα μπορούσε να ωθήση τον πόλεμο στο τέρμα του χωρίς διακοπή με ολική καταστροφή όλων των εχθρών του. Αυτό θα εσήμαινε ότι η μάχη του Αρμαγεδδώνος θα επακολουθούσε αμέσως. Μια τέτοια αδιάκοπη συνέχισις των εχθροπραξιών εναντίον της παγκοσμίου οργανώσεως του Διαβόλου και όλων όσοι υπέκειντο σ’ αυτήν, δεν θα άφηνε καμμία ‘σαρξ’ να σωθή, να διαφύγη ή να διαφυλαχθή. Ο Βασιλεύς, λοιπόν, εφρόντισε γι’ αυτή την διαφύλαξι ‘σαρκός’, ιδιαίτερα επειδή το υπόλοιπο των πιστών ακολούθων του ήταν ακόμη ‘εν σαρκί’ επάνω στη γη. Τότε, επίσης, αυτοί ευρίσκοντο σε αναγκαστική αιχμαλωσία στη Βαβυλωνιακή οργάνωσι του Σατανά.

4. Πώς εσυντομεύθηκαν οι ημέρες της θλίψεως; Γιατί για τους εκλεκτούς;

⁴ «Δια τους εκλεκτούς» ο Βασιλεύς εσυντόμευσε τις ημέρες της θλίψεως που θα επήρχετο στην οργάνωσι του Διαβόλου. Πώς; Σταματώντας την περαιτέρω βίαιη ενέργεια εναντίον της πονηράς αυτής οργανώσεως έως το ύστατο τέλος του ‘καιρού του τέλους’. Αυτό επέτρεψε στο υπόλοιπο των εκλεκτών του Θεού εν σαρκί, να αναλάβουν το έργο της διακηρύξεως του ευαγγελίου της Βασιλείας σε όλη την οικουμένη ως μαρτυρία σε όλα τα έθνη. Με πιστή συμμετοχή σ’ αυτό, θα απεδείκνυαν την ακεραιότητά τους στον Θεό και θα έκαναν βεβαία την κλήσι τους και την εκλογή τους στην ουράνια βασιλεία με τον Χριστό. Το κήρυγμά τους επίσης ειδοποιεί τους πολιτικούς, εμπορικούς και θρησκευτικούς άρχοντας όλων των εθνών ότι βρισκόμαστε στον ‘καιρό του τέλους’ του κόσμου και ότι η μεγάλη του κατακλείς είναι επί θύραις, οπότε η «εκδίκησις του Θεού ημών» θα εκχυθή επάνω τους.—Ησαΐας 61:2.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΓΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ

5. Πώς προσκιάσθηκε το διάλειμμα αυτό στην εποχή του Ιερεμία;

⁵ Η συντόμευσις των ημερών τώρα στη διάρκεια της γενεάς μας, προεικονίσθηκε πριν από είκοσι πέντε αιώνες με ό,τι έλαβε χώραν στην Ιερουσαλήμ στον δικό της καιρό του τέλους. Κατά τα έτη 609-607 π.Χ. οι Βαβυλώνιοι από το βορρά επολιόρκησαν αυτή την πόλι. Όταν οι Αιγύπτιοι στο νότο είδαν ότι η πτώσις της Ιερουσαλήμ θα έθετε σε κίνδυνο την πολιτική τους κυριαρχία και ήλθαν προς βοήθειαν της πόλεως, οι Βαβυλώνιοι ή Χαλδαίοι εγκατέλειψαν την πολιορκία και εστράφησαν εναντίον των Αιγυπτίων που προήλαυναν. Αυτό επέτρεψε σ’ εκείνους που επίστεψαν το άγγελμα του προφήτου Ιερεμία να φύγουν από την Ιερουσαλήμ σε μια θέσι καταφυγίου. Ανακουφισμένοι τώρα από την πίεσι οι άλλοι στην Ιερουσαλήμ επέστρεψαν στις παλιές τους κακές συνήθειες, αλλά ο Ιερεμίας τους προειδοποίησε ότι οι Χαλδαίοι θα έρχονταν πάλι, θα ανενέωναν την πολιορκία και αυτή τη φορά θα κατέστρεφαν εντελώς την Ιερουσαλήμ. Αυτό πράγματι και συνέβη. Εκείνοι που δεν επωφελήθηκαν από τη συντόμευσι αυτών των ημερών της φρικτής θλίψεως της Ιερουσαλήμ, υπέφεραν λόγω της απιστίας των στο άγγελμα του Ιεχωβά δια του Ιερεμία. (Ιερεμίας 37:1-12· 39:1-9) Στη δική μας, λοιπόν, κρίσιμη περίοδο ευκαιρίας πριν από τη μάχη του Αρμαγεδδώνος πρέπει να δώσωμε προσοχή, για να μη φθάσωμε στις ίδιες τρομερές συνέπειες με τους απίστους εκείνους Ισραηλίτες. Η συντόμευσις των ημερών της θλίψεως με το ευνοϊκό αυτό διάλειμμα είναι ένα μεγάλο έλεος από τον Θεό. Ας δείξωμε την εκτίμησί μας γι’ αυτό με το να επωφεληθούμε από την εύσπλαγχνη αυτή διευθέτησι για τη σωτηρία μας.

6. Ποιος ηγέρθη εν δυνάμει; Γιατί εσυντόμευσε τον καιρό της θλίψεως;

⁶ Επειδή ήλθε η κρίσιμη ώρα του κόσμου, ο Θεός του ελέους κάνει να κυκλοφορήση όπως ποτέ προηγουμένως στην ιστορία της ανθρωπότητος, η γνώσις που είναι αναγκαία για σωτηρία από την καταστροφή του Αρμαγεδδώνος. Προείπε ότι θα γινόταν αυτό. Μέσω του Δανιήλ περιέγραψε προφητικά τον σημερινό ‘καιρό του τέλους’ και έδειξε τι θα συνέβαινε τότε στην οργάνωσι του Διαβόλου, ιδιαίτερα όσον αφορά τον «βασιλέα του βορρά» και τον «βασιλέα του νότου». Αλλά σχετικά με τον ίδιο ‘καιρό του τέλους’ ή «έσχατον καιρόν» είπε επίσης: «Και εν τω καιρώ εκείνω θέλει εγερθή Μιχαήλ, ο άρχων ο μέγας, ο ιστάμενος υπέρ των υιών του λαού σου· και θέλει είσθαι καιρός θλίψεως, οποία ποτέ δεν έγεινεν αφού υπήρξεν έθνος, μέχρις εκείνου του καιρού· και εν τω καιρώ εκείνω θέλει διασωθή ο λαός σου, πας όστις ευρεθή γεγραμμένος εν τω βιβλίω.» Και, πράγματι, με την έναρξι του ‘καιρού του τέλους’, ο μέγας άρχων του Ιεχωβά, ο Μιχαήλ, δηλαδή ο όμοιος με τον Θεό Ιησούς Χριστός, ηγέρθη εν τη δυνάμει της Βασιλείας του. Άρχισε τον «πόλεμον εν τω ουρανώ» εναντίον της οργανώσεως του Διαβόλου. Αλλά αφού εξεδίωξε τον Διάβολο και τους δαίμονάς του από τον ουρανό, εσυντόμευσε τις ημέρες της θλίψεως σταματώντας τις περαιτέρω ενέργειες έως το αποκορύφωμα του «καιρού της θλίψεως» στον Αρμαγεδδώνα. Γιατί; Για να καταστή δυνατόν να διεξαχθή μια μεγάλη εκπαιδευτική εκστρατεία για σωτηρία.

7. Πώς προελέχθη στο Δανιήλ αυτή η εκπαιδευτική εκστρατεία;

⁷ Η προφητεία που εδόθη μέσω του Δανιήλ φανερώνει αυτή την εκπαιδευτική εκστρατεία συνεχίζοντας με τα εξής λόγια: «Και συ, Δανιήλ, έγκλεισον τους λόγους, και σφράγισον το βιβλίον, έως του εσχάτου καιρού· τότε πολλοί θέλουσι περιτρέχει, και η γνώσις θέλει πληθυνθή.» (Δανιήλ 12:1, 4) Αυτό σημαίνει ότι πολλοί εκζητηταί σωτηρίας, δηλαδή, ο λαός του Ιεχωβά, θα περιέτρεχαν τις σελίδες του λόγου του Θεού, και θα το έκαναν αυτό στον καιρό που τα θεόπνευστα λόγια της προφητείας θα διηνοίγοντο και το βιβλίο του Δανιήλ θα απεσφραγίζετο για να εξετασθή και κατανοηθή. Η αρχαία απόδοσις του Δανιήλ 12:4 στη Μετάφρασι των Εβδομήκοντα από την Εβραϊκή στην Ελληνική, δείχνει σαφώς αυτή την έρευνα της αληθείας. Έχει ως εξής: «Και συ, Δανιήλ, έμφραξον τους λόγους και σφράγισον το βιβλίον έως καιρού συντελείας, έως διδαχθώσι πολλοί και πληθυνθή η γνώσις.»a Φυσικά, αν πρόκειται πολλοί να διδαχθούν και πρόκειται να αυξήση η γνώσις των, τότε τα λόγια και το βιβλίο της προφητείας του Δανιήλ πρέπει να διανοιχθούν και να αποσφραγισθούν, και αυτό πρέπει να γίνη στην περίοδο του «εσχάτου καιρού» ή της συντελείας, που άρχισε από το 1914. Ο Βασιλεύς Χριστός Ιησούς είναι παρών ως ο μέγας Διδάσκαλος του Ιεχωβά. Διδάσκει τους ‘υιούς του λαού του’, διότι ο λαός του Δανιήλ είναι ο λαός του Ιεχωβά. Καθώς αυτοί περιτρέχουν επιμελώς τον διανοιγμένο λόγο του Θεού σ’ αυτό τον καιρό της συντελείας, η γνώσις των αυξάνει. Και καθώς υπακούουν στην εντολή του Βασιλέως να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας σε όλους τους κατοίκους της γης σε όλα τα έθνη προτού έλθη το τελικό τέλος σ’ αυτό το παλαιό σύστημα πραγμάτων, γνώσις μαζί και κατανόησις διαδίδονται ολοένα περισσότερο σε όλους τους ανθρώπους καλής θελήσεως παντού.

8. Ποια υπόσχεσις θα εκπληρωθή σύντομα στο Δανιήλ; Πώς;

⁸ Καθώς οι ημέρες αυτού του ‘καιρού του τέλους’ κινούνται γοργά προς το τέρμα τους, πλησιάζει να εκπληρωθή μια υπόσχεσις προς τον Δανιήλ. Ποια; Ότι θα ανασταίνονταν από την ανάπαυσί του επί πολλούς αιώνες στον τάφο και θα επέστρεφε στη γη για να είναι ένας από τους ορατούς άρχοντας του Βασιλέως υπό την ουράνια βασιλεία. Αυτή είναι η υπόσχεσις που διεβίβασε ο άγγελος του Θεού στον πιστό προφήτη πριν από είκοσι πέντε αιώνες και πλέον, λέγονας: «Και συ δεύρο και αναπαύου· έτι γαρ ημέραι και ώραι εις αναπλήρωσιν συντελείας, και αναστήση εις τον κλήρόν σου, εις συντέλειαν ημερών.» (Δανιήλ 12:13, Ο΄) Όταν ο Δανιήλ αναστηθή από την κατάστασιν του θανάτου στον κλήρο του να είναι άρχων επάνω στη γη, με τι έκπληξι και χαρά θα μάθη για την εκπλήρωσι του προφητικού του βιβλίου! Πόσο πρόθυμα θα εγκολπωθή τη γνώσι που θα είναι τότε διανοιγμένη σ’ αυτόν, σχετικά με τους σκοπούς του Ιεχωβά μέσω της βασιλείας Του!

9. Ποιο σημείο αποτελεί εκπλήρωσι του Ματθαίος 24:45 έως 25:46;

⁹ Σε τι θαυμαστή περίοδο ευκαιρίας ζούμε σ’ αυτό τον ‘καιρό του τέλους’! Είναι ο καιρός που ο Βασιλεύς βρίσκει το υπόλοιπό του να υπηρετή ως ένας «πιστός και φρόνιμος δούλος». Το χρησιμοποιεί, λοιπόν, για να διανείμη την πνευματική τροφή σε όλους όσοι επιθυμούν γνώσι σωτηρίας. Είναι ο καιρός που εκπληρώνεται η παραβολή των φρονίμων και των μωρών παρθένων, και που γίνεται επίσης η κρίσις των δούλων του Βασιλέως που έχει περιγραφή στην παραβολή των ταλάντων που τους εδόθησαν. Ναι, λαμβάνει επίσης την επαλήθευσί της και η παραβολή των προβάτων και των εριφίων σ’ αυτόν τον γεμάτον από συμβάντα καιρόν. Βλέπομε, λοιπόν, τώρα σε όλα τα έθνη τους ομοίους με πρόβατα ανθρώπους να επωφελούνται από την εκπαιδευτική εκστρατεία, να μανθάνουν για τον Βασιλέα και να τάσσωνται υπέρ αυτού, δίπλα στο υπόλοιπο των πνευματικών αδελφών του. (Ματθαίος 24:45 έως 25:46) Είθε η ενημέρωσίς μας σε όλα αυτά τα γεγονότα που λαμβάνουν χώραν ως απόδειξις της παρουσίας του Βασιλέως, να μας κάμη ακόμη να κατανοήσωμε ότι τα πράγματα αυτά είναι επίσης το σύνθετο σημείο του ‘τέλους του κόσμου’. Το σημείο αυτό μαρτυρεί τη συντέλεια του παλαιού συστήματος πραγμάτων που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Διαβόλου.

10. Τι πρέπει να εκτιμήσωμε, και τι πρέπει να πράξουμε σχετικά με αυτό;

¹⁰ Είθε, λοιπόν, να εκτιμήσωμε ότι αυτό σημαίνει πώς ζούμε στον ‘καιρό του τέλους’. Βρισκόμαστε ήδη πάνω από τριάντα πέντε χρόνια μέσα στον καιρόν αυτόν. Το τελικό τέλος του Διαβολικού συστήματος πραγμάτων ορατού και αοράτου πλησιάζει σταθερά. Ας μην παύσωμε να αγρυπνούμε επειδή μ’ ένα διάλειμμα εσυντομεύθηκαν οι ημέρες της θλίψεως και επειδή δεν γνωρίζομε προς το παρόν την ημέρα ή την ώρα του καταστρεπτικού αυτού τέλους που θα επέλθη στο σημερινό σύστημα πραγμάτων. Το τέλος θα έλθη. Δεν θα αναβληθή. Είναι βέβαιο ότι θα έλθη στην οριστικά καθωρισμένη ημέρα και ώρα του Θεού. (Ματθαίος 24:36-39) Όταν το ευαγγέλιο αυτό της Βασιλείας θα έχη κηρυχθή σε όλη την οικουμένη ως μαρτυρία σε όλα τα έθνη, αυτός ο ‘καιρός του τέλους’ που άρχισε με ‘ωδίνες’, θα τερματισθή μ’ ένα πλήρες τέλος για το εχθρικό σύστημα πραγμάτων. Ας είναι τώρα μερίδα μας το να συμμετέχουμε πιστά σ’ αυτή την εκπαιδευτική εκστρατεία της μαρτυρίας της Βασιλείας. Αν το πράττουμε αυτό, θα αποδειχθούμε άξιοι να εισέλθωμε στον δίκαιο νέο κόσμο, ο οποίος, κατά την υπόσχεσι του Θεού, θα είναι ένας «ατελεύτητος κόσμος» υπό την αιώνια βασιλεία του Ιεχωβά δια Ιησού Χριστού.

[Υποσημειώσεις]