Από μια Ζωή Εγκλήματος σε μια Ζωή Ελπίδας

ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΛΑΠΗΣ

ΚΑΡΦΩΣΑ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΒΡΩΜΙΚΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΚΕΛΙΟΥ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΡΩ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΗΜΑΤΙΚΟ ΠΟΣΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΙΧΑ ΠΑΓΙΔΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΖΩΗ.

ΚΑΘΩΣ καθόμουν εκεί—δυστυχισμένος και αποκαρδιωμένος—σκέφτηκα ότι τον περασμένο χρόνο είχαν πεθάνει 11 φίλοι μου. Ο ένας απαγχονίστηκε για φόνο, ένας άλλος αυτοκτόνησε ενώ περίμενε να τον δικάσουν για φόνο, τρεις πέθαναν από υπερβολική δόση ναρκωτικών, δύο ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου σε συμπλοκές στους δρόμους και τέσσερις πέθαναν σε αυτοκινητικά δυστυχήματα. Επίσης, αρκετοί άλλοι φίλοι μου βρίσκονταν στη φυλακή εκτίοντας ποινές για σοβαρά αδικήματα.

Έτσι, μέσα στη σκοτεινιά του κελιού μου, προσευχήθηκα απεγνωσμένα στον Θεό, όποιος και αν ήταν, να μου δείξει τη διέξοδο από αυτόν το λαβύρινθο του εγκλήματος. Η απάντηση σε εκείνη την προσευχή ήρθε αρκετό καιρό αργότερα. Στο μεταξύ, κατάφερα να αποφύγω τη σοβαρή κατηγορία της επίθεσης με σκοπό την πρόκληση σοβαρής σωματικής βλάβης. Με βοήθησε το γεγονός ότι συμφώνησα να ομολογήσω την ενοχή μου για μερικά αδικήματα, και έτσι μπόρεσα να ξεφύγω με μια λιγότερο σοβαρή κατηγορία και με μειωμένη ποινή. Αλλά επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω πρώτα πώς βρέθηκα σε αυτή την άσχημη κατάσταση.

Γεννήθηκα στην Πρετόρια της Νότιας Αφρικής το 1944 και μεγάλωσα εκεί. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δυστυχισμένα, και η οικογενειακή μας ζωή αμαυρωνόταν συχνά από τα βίαια ξεσπάσματα θυμού του πατέρα μου, τα οποία επιδεινώνονταν από τα συχνά του μεθύσια. Ήταν επίσης μανιώδης χαρτοπαίκτης, και εξαιτίας των αλλαγών στη διάθεσή του μας κακομεταχειριζόταν όλους, ιδιαίτερα τη μητέρα μου, φραστικά και σωματικά. Για να ξεφύγω από τους συνεχείς καβγάδες, άρχισα να ζω στο δρόμο.

Η Πορεία που με Οδήγησε στο Έγκλημα

Έτσι έμαθα τον κόσμο από πολύ μικρή ηλικία. Για παράδειγμα, όταν ήμουν οχτώ χρονών, πήρα δύο μαθήματα. Το πρώτο ήταν όταν με έπιασαν με κάτι παιχνίδια που είχα κλέψει από ένα γειτονικό σπίτι. Ο πατέρας μου με έδειρε άσχημα. Στα αφτιά μου αντηχεί ακόμα η άγρια απειλή του: «Αν σε ξαναπιάσω με κλεμμένα πράγματα, θα σου σπάσω το κεφάλι!» Έτσι αποφάσισα, όχι ότι δεν θα έκλεβα ξανά, αλλά ότι δεν θα με έπιαναν ξανά να κλέβω. “Την επόμενη φορά θα τα κρύψω, και δεν θα με ανακαλύψουν”, σκέφτηκα.

Το δεύτερο μάθημα που πήρα όταν ήμουν ακόμα αρκετά μικρός δεν είχε σχέση με το έγκλημα. Στο μάθημα των θρησκευτικών, η δασκάλα μας μάς δίδαξε ότι ο Θεός έχει προσωπικό όνομα. «Το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά», είπε προς έκπληξή μας, «και θα ακούει όποιες προσευχές κάνετε, αρκεί να προσεύχεστε στο όνομα του Γιου του, του Ιησού». Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στη νεανική μου διάνοια, αν και δεν σταμάτησε το κατρακύλισμά μου σε μια ζωή εγκλήματος. Στην πραγματικότητα, όταν πήγα στο γυμνάσιο είχα ήδη γίνει ειδικός στις κλοπές από καταστήματα και στις διαρρήξεις. Οι φίλοι μου στο σχολείο δεν με βοηθούσαν καθόλου να αλλάξω, εφόσον πολλοί από αυτούς είχαν ήδη περάσει κάποιο χρόνο σε αναμορφωτήρια για διάφορα αδικήματα.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το έγκλημα έγινε τρόπος ζωής για εμένα. Αναμείχθηκα σε αναρίθμητες ληστείες, διαρρήξεις, κλοπές αυτοκινήτων και βίαιες επιθέσεις ενώ ήμουν ακόμα έφηβος. Εφόσον σύχναζα σε μπιλιάρδα και μπαρ κάνοντας θελήματα σε προαγωγούς, πόρνες και εγκληματίες, δεν κατάφερα να τελειώσω ούτε τον πρώτο χρόνο της τεχνικής σχολής στην οποία πήγαινα.

Έκανα συνέχεια παρέα με πωρωμένους εγκληματίες, οι οποίοι δεν δίσταζαν να αφήσουν ανάπηρο οποιονδήποτε τους πρόδιδε. Έμαθα ότι συνέφερε να κρατάω το στόμα μου κλειστό και να μην καυχιέμαι για τα κατορθώματά μου ούτε να επιδεικνύω τα χρήματά μου. Αν το έκανα αυτό, όλοι θα καταλάβαιναν ότι είχα διαπράξει κάποιο έγκλημα, πράγμα που θα με έβαζε στο στόχαστρο της αστυνομίας και θα οδηγούσε σε ενοχλητικές ανακρίσεις. Ακόμα χειρότερα, μπορεί να οδηγούσε σε αναπάντεχες επισκέψεις από άλλους εγκληματίες, οι οποίοι θα ήθελαν μερίδιο από τα κέρδη.

Ωστόσο, παρ’ όλο που έπαιρνα αυτές τις προφυλάξεις, μερικές φορές η αστυνομία με παρακολουθούσε ως ύποπτο για παράνομες δραστηριότητες. Αλλά φρόντιζα να μην έχω ποτέ στην κατοχή μου κάτι που θα μπορούσε να με συνδέσει με κάποιο έγκλημα ή να με ενοχοποιήσει. Μια φορά, η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι μας στις τρεις το πρωί. Έψαξαν όλο το σπίτι δύο φορές για ηλεκτρικές συσκευές—είχε γίνει κλοπή στην αποθήκη ενός τοπικού χονδρέμπορου. Δεν βρήκαν τίποτα. Με πήραν στο αστυνομικό τμήμα για αναγνώριση δακτυλικών αποτυπωμάτων αλλά δεν μου απήγγειλαν κατηγορίες.

Μπλέκομαι με τα Ναρκωτικά

Από 12 ετών άρχισα να παίρνω σε τακτική βάση ψυχοτρόπα ναρκωτικά. Αυτά μου δημιούργησαν προβλήματα υγείας, και αρκετές φορές κόντεψα να πεθάνω από υπερβολική δόση. Προτού περάσει πολύς καιρός, ήρθα σε επαφή με ένα γιατρό που είχε ισχυρούς δεσμούς με τον υπόκοσμο. Έτσι έγινα έμπορος ναρκωτικών και σύντομα έμαθα ότι το να τροφοδοτώ μερικά «βαποράκια» ήταν λιγότερο επικίνδυνο για εμένα, επειδή εγώ δεν θα φαινόμουν καθόλου ενώ θα διακινδύνευαν άλλοι.

Δυστυχώς, μερικοί από εκείνους με τους οποίους είχα επαφές για ναρκωτικά πέθαναν από υπερβολική δόση ή διέπραξαν σοβαρά εγκλήματα ενώ ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Κάποιος «φίλος» δολοφόνησε ένα φημισμένο γιατρό. Αυτό έγινε πρώτη είδηση σε όλη τη χώρα. Έπειτα εκείνος προσπάθησε να ενοχοποιήσει εμένα, αλλά εγώ δεν είχα καν ακούσει για το περιστατικό μέχρι που μου χτύπησε την πόρτα η αστυνομία. Μάλιστα, οι αστυνομικοί με επισκέπτονταν τακτικά και με ανέκριναν για διάφορα εγκλήματα που είχαν γίνει.

Ωστόσο, μια μέρα έκανα κάτι πολύ ανόητο. Αφού έπαιρνα ναρκωτικά και έπινα επί μια ολόκληρη εβδομάδα, επιτέθηκα σε δύο ανθρώπους πάνω στα νεύρα μου ύστερα από μια παρεξήγηση και τους τραυμάτισα σοβαρά. Το επόμενο πρωί με αναγνώρισαν, και η αστυνομία με συνέλαβε με την κατηγορία της επίθεσης με σκοπό την πρόκληση σοβαρής σωματικής βλάβης. Έτσι βρέθηκα στη φυλακή.

Ήθελα να Πλουτίσω και Μετά να Διορθωθώ

Αφού αποφυλακίστηκα, άκουσα ότι υπήρχε μια κενή θέση αποθηκάριου σε κάποια φαρμακευτική εταιρία. Έκανα αίτηση και έπεισα τον εργοδότη ότι είχα τα προσόντα για τη δουλειά. Με μια συστατική επιστολή από κάποιο φίλο μου, ο οποίος ήταν ήδη στην εταιρία, κατάφερα να προσληφθώ. Σκέφτηκα ότι είχα βρει τον τρόπο να βγάλω πολλά χρήματα και μετά να πάω σε κάποιο άλλο μέρος για να κάνω μια καινούρια αρχή. Έτσι το έβαλα σκοπό να μάθω όλα τα μυστικά της δουλειάς όσο το δυνατόν συντομότερα, ενώ έμενα ξάγρυπνος ως αργά τη νύχτα μελετώντας τα ονόματα όλων των φαρμάκων. Ήμουν βέβαιος ότι αυτός θα ήταν ο δρόμος για μια καινούρια ζωή.

Σύμφωνα με το σχέδιό μου θα άφηνα να περάσει καιρός και θα κέρδιζα την εμπιστοσύνη των εργοδοτών μου. Τότε, στην κατάλληλη στιγμή, θα έκανα διάρρηξη και θα έκλεβα μια μεγάλη ποσότητα ορισμένων φαρμάκων που γνώριζα ότι ήταν πολύ ακριβά στη μαύρη αγορά, θα τα πουλούσα και θα γινόμουν αρκετά πλούσιος μέσα σε μια νύχτα. Είχα σκεφτεί πώς θα δημιουργούσα, όπως πίστευα, ένα αδιάσειστο άλλοθι που θα εξασφάλιζε την ελευθερία μου και μια καινούρια ζωή.

Ήρθε ο καιρός να βάλω το σχέδιό μου σε εφαρμογή. Μια νύχτα, αφού μπήκα πολύ προσεκτικά στην αποθήκη, κοίταξα τα ράφια που ήταν γεμάτα με φάρμακα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων. Αυτή ήταν η ευκαιρία να αρχίσω μια καινούρια ζωή απαλλαγμένη από έγκλημα και βία. Αλλά, για πρώτη φορά, άρχισε να με ενοχλεί η συνείδησή μου. Τι προξένησε αυτές τις ξαφνικές τύψεις όταν εγώ είχα πια σχεδόν ξεχάσει ότι είχα συνείδηση; Επιτρέψτε μου να σας αφηγηθώ πώς συνέβη αυτό.

Μερικές εβδομάδες νωρίτερα, είχα μια συζήτηση με το διευθυντή για το νόημα της ζωής. Απαντώντας σε κάτι που είπε, αποκρίθηκα ότι σε έσχατη ανάγκη θα μπορούσε κάποιος να προσευχηθεί. «Σε ποιον;» με ρώτησε. «Στον Θεό», αποκρίθηκα. «Ναι, αλλά υπάρχουν πολλοί θεοί στους οποίους προσεύχονται οι άνθρωποι», μου είπε, «έτσι σε ποιον θα προσευχόσουν εσύ;» Εγώ του είπα: «Στον Παντοδύναμο Θεό». «Μάλιστα», συνέχισε εκείνος, «και ποιο είναι το όνομά του;» «Τι εννοείς;» τον ρώτησα. «Εννοώ ότι, όπως εσύ, εγώ και όλοι οι άλλοι, έτσι και ο Παντοδύναμος Θεός έχει ένα προσωπικό όνομα», μου απάντησε. Αυτό φαινόταν λογικό, αλλά εγώ ενοχλήθηκα. Γι’ αυτό τον ρώτησα νευριασμένος: «Και ποιο είναι το όνομα του Θεού;» «Το όνομα του Παντοδύναμου Θεού είναι Ιεχωβά!» αποκρίθηκε εκείνος.

Ξαφνικά ξαναγύρισα στο παρελθόν και θυμήθηκα εκείνο το μάθημα στην τάξη όταν ήμουν μόνο οχτώ χρονών. Προς έκπληξή μου, η επίδραση που είχε πάνω μου αυτή η συζήτηση με το διευθυντή ήταν εντυπωσιακή. Καθήσαμε και συζητήσαμε σοβαρά ώρες ολόκληρες. Την επομένη μού έφερε το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή.a Διάβασα ολόκληρο το βιβλίο την ίδια εκείνη νύχτα και πείστηκα αμέσως ότι είχα βρει την αλήθεια και το πραγματικό νόημα της ζωής. Τις επόμενες δύο εβδομάδες, δεν κάναμε σχεδόν τίποτα άλλο από το να συζητάμε τα διάφορα θέματα αυτού του καταπληκτικού μπλε βιβλίου.

Έτσι, καθώς καθόμουν μέσα στη σκοτεινιά και στην ησυχία της αποθήκης, η συνείδησή μου μού έλεγε ότι το σχέδιο που είχα να κλέψω και να πουλήσω τα φάρμακα ήταν εντελώς εσφαλμένο. Έφυγα ήσυχα και πήγα στο σπίτι μου, αποφασισμένος ότι στο εξής δεν θα έκλεβα ξανά.

Ριζική Αλλαγή

Τις επόμενες μέρες είπα στην οικογένειά μου ότι είχα αποφασίσει να αρχίσω μια καινούρια ζωή, και ξεκίνησα να τους μεταδίδω μερικές από τις Γραφικές αλήθειες που είχα μάθει. Ο πατέρας μου ήθελε να με πετάξει έξω από το σπίτι. Αλλά ο αδελφός μου ο Τζον με υπερασπίστηκε λέγοντας στον πατέρα μου: «Για πρώτη φορά στη ζωή του ο Κώστας κάνει κάτι που δεν είναι παράνομο, και θέλεις να τον πετάξεις έξω; Θα μάθω περισσότερα για αυτό το ζήτημα». Είχα μια ευχάριστη έκπληξη όταν ο Τζον μού ζήτησε να μελετήσω την Αγία Γραφή μαζί του. Από τότε και έπειτα, αντί να δίνω ναρκωτικά σε όσους μου ζητούσαν, τους έδινα ένα βιβλίο Αλήθεια! Σύντομα διεξήγα 11 Γραφικές μελέτες με τη βοήθεια αυτού του βιβλίου.

Αργότερα έμαθα ότι ο διευθυντής της εταιρίας δεν ήταν ο ίδιος Μάρτυρας. Η σύζυγός του ήταν Μάρτυρας του Ιεχωβά επί 18 χρόνια, αλλά εκείνος “δεν είχε ποτέ χρόνο προκειμένου να κάνει κάτι για την αλήθεια”. Έτσι έκανε διευθετήσεις ώστε να αρχίσω μια τακτική Γραφική μελέτη με έναν έμπειρο Μάρτυρα. Σύντομα, η μελέτη μου με βοήθησε να διακρίνω ότι ήταν ανάγκη να αντιμετωπίσω και άλλα ζητήματα στη ζωή, και η αλήθεια του Λόγου του Θεού δεν άργησε να με ελευθερώσει από τις κοσμικές οδούς μου.—Ιωάννης 8:32.

Ωστόσο, ξαφνικά ένιωσα να με πνίγει η ταχύτητα με την οποία συνέβησαν τα πράγματα μέσα σε μερικές εβδομάδες. Μπροστά μου βρίσκονταν μεγάλες αλλαγές, και άρχισα να συνειδητοποιώ ότι με περίμενε μια σκληρή πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο πνεύμα αν συνέχιζα να ακολουθώ την κατεύθυνση που μου έδειχνε η Γραφική μου μελέτη. Από την άλλη μεριά, αντιλαμβανόμουν ότι, αν συνέχιζα να ζω όπως ζούσα μέχρι τότε, πιθανώς θα πέθαινα ή τουλάχιστον θα περνούσα μεγάλο μέρος της ζωής μου στη φυλακή. Έτσι, έπειτα από πολλή σκέψη και ένθερμη προσευχή, αποφάσισα να ακολουθήσω την οδό της αλήθειας. Έξι μήνες αργότερα, στις 4 Απριλίου 1971, συμβόλισα την αφιέρωσή μου στον Ιεχωβά Θεό με το βάφτισμα.

Ανταμοιβές της Έντιμης Ζωής

Όταν κοιτάζω το παρελθόν, μερικές φορές συγκινούμαι βαθιά καθώς σκέφτομαι τι ευλογίες έχω απολαύσει από τότε που αποφάσισα να εγκαταλείψω τη ζωή του εγκληματία. Από τα 11 άτομα με τα οποία άρχισα μελέτη εκείνες τις πρώτες πολυτάραχες εβδομάδες, τα 5 εξακολουθούν να περπατούν στην οδό της αλήθειας. Η μητέρα μου επίσης έκανε Γραφική μελέτη και βαφτίστηκε, συνεχίζοντας να υπηρετεί τον Θεό πιστά μέχρι το θάνατό της το 1991. Οι δύο αδελφοί μου αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Ιεχωβά και τώρα υπηρετούν ως πρεσβύτεροι. Μπόρεσα επίσης να βοηθήσω τη θεία μου να γνωρίσει την αλήθεια, και αυτή βρίσκεται στην ολοχρόνια διακονία τα τελευταία 15 χρόνια.

Ο διευθυντής της φαρμακευτικής εταιρίας στην οποία εργαζόμουν ενθαρρύνθηκε τόσο από τις αλλαγές στη ζωή μου ώστε άρχισε να παίρνει τη Βιβλική αλήθεια περισσότερο στα σοβαρά. Ένα χρόνο μετά το βάφτισμά μου, συμβόλισε και αυτός την αφιέρωσή του στον Θεό με το βάφτισμα. Αργότερα υπηρέτησε ως πρεσβύτερος επί πολλά χρόνια σε μια από τις εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Πρετόρια.

Τώρα είμαι παντρεμένος με μια αφιερωμένη Χριστιανή αδελφή. Η Λεόνι και εγώ μετακομίσαμε στην Αυστραλία το 1978. Εκεί γεννήθηκαν οι δύο γιοι μας, ο Ελάιτζα και ο Πολ. Η ενθάρρυνση της οικογένειάς μου είναι πραγματική πηγή δύναμης για εμένα. Έχω το προνόμιο να υπηρετώ ως πρεσβύτερος στην Καμπέρα, την πρωτεύουσα της Αυστραλίας. Καθημερινά ευγνωμονώ τον Ιεχωβά που με έσωσε από μια κενή ζωή εγκλήματος, η οποία οδηγούσε στη δυστυχία και στο θάνατο. Το σπουδαιότερο είναι ότι έδωσε νόημα στη ζωή μου παρέχοντας πραγματική ελπίδα σε εμένα και στα αγαπημένα μου πρόσωπα.

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνα στη σελίδα 18]

Όταν ήμουν 12 ετών

[Εικόνα στη σελίδα 18]

Με τη σύζυγό μου και τους δυο γιους μου σήμερα