Δεν Τραυλίζει Πια!

ΕΔΩ και οχτώ δεκαετίες σχεδόν, το Ξύπνα! βοηθάει τους αναγνώστες του να αντιμετωπίζουν τα καθημερινά προβλήματα. Μερικές φορές, τους ενημερώνει για τις νέες εξελίξεις και απόψεις στον ιατρικό κλάδο, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν βαθιά τη ζωή τους όπως αποκαλύπτει η ακόλουθη ιστορία.

Ο Μάθιου γεννήθηκε το 1989 στα βόρεια της Αγγλίας. Μέχρι την ηλικία των δύο ετών ήταν ένα φυσιολογικό αγοράκι. Μετά, τελείως ξαφνικά, ενώ βρισκόταν στις διακοπές, άρχισε να τραυλίζει πολύ.

«Ο σύζυγός μου και εγώ συμβουλευτήκαμε τη μονάδα λογοθεραπείας της περιοχής μας», εξηγεί η Μάργκαρετ, η μητέρα του, «και μας είπαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι για αυτόν μέχρι να γίνει εφτά χρονών επειδή, μέχρι αυτή την ηλικία, τα παιδιά δεν μπορούν να ελέγξουν τις φωνητικές τους χορδές. Όταν όμως ο Μάθιου πήγε στο σχολείο, αντιμετώπισε δυσκολίες με το πείραγμα που του έκαναν τα άλλα παιδιά, και ο τραυλισμός του χειροτέρεψε. Δεν του άρεσε να βρίσκεται ανάμεσα σε πλήθη και έγινε απόμακρος. Ακόμη και η παρακολούθηση των συναθροίσεων στην Αίθουσα Βασιλείας αποτελούσε πρόβλημα.

»Τότε εντοπίσαμε την είδηση “Ελπίδα για τους Τραυλούς” στη στήλη “Ματιές στον Κόσμο”, στο τεύχος του Ξύπνα! 8 Απριλίου 1995. Εξηγούσε σύντομα το έργο μιας ομάδας λογοθεραπευτών στο Σίντνεϊ της Αυστραλίας, που πέτυχαν να θεραπεύσουν τον τραυλισμό σε μικρά παιδιά.

»Γράψαμε στο Πανεπιστήμιο του Σίντνεϊ και λάβαμε μια ευγενική απάντηση από τον Δρ Μαρκ Όνσλοου, ο οποίος πρότεινε να επικοινωνήσουμε μαζί του τηλεφωνικά. Επειδή μένουμε στην άλλη άκρη της γης, η δική του ομάδα λογοθεραπευτών αποφάσισε να εφαρμόσει “θεραπεία εξ αποστάσεως”. Εμείς, ως γονείς του Μάθιου, διδαχτήκαμε μέσω τηλεφώνου, φαξ και κασετών την τεχνική που χρησιμοποιούσε η ομάδα. Η θεραπεία προσαρμόστηκε στις προσωπικές ανάγκες του Μάθιου. Καθόμουν μαζί του και με έναν ήρεμο, φιλικό τρόπο τον βοηθούσα προσωπικά να διορθώνει τις λέξεις στις οποίες είχε πρόβλημα. Τον επαινούσα πολύ και του έδινα μικρές ανταμοιβές για την “ευχέρεια” λόγου.

»Έπειτα από έξι μήνες ο Μάθιου δεν ήταν πια εσωστρεφής ούτε ζούσε στον κόσμο του, αλλά ήταν ένα φυσιολογικό, χαρούμενο, εκδηλωτικό παιδί. Τώρα δίνει απαντήσεις στις εκκλησιαστικές συναθροίσεις και του αρέσει πολύ να εκφωνεί την ανάγνωση της Γραφής στην Αίθουσα Βασιλείας. Έχει επίσης ουσιαστική συμμετοχή στη διακονία από σπίτι σε σπίτι. Η ομιλία του είναι φυσιολογική!

»Πόσο ευγνώμονες είμαστε για αυτή την είδηση που υπήρχε στο Ξύπνα!, η οποία έχει μεταμορφώσει τη ζωή του γιου μας!»—Από Ευγενική Προσφορά.