Είναι Εφικτό να Συγχωρήσουμε και να Ξεχάσουμε;

ΠΑΝΩ από μισός αιώνας έχει περάσει από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945. Εκείνος ο παγγήινος πόλεμος ήταν πέρα από κάθε σύγκριση ο πιο άγριος και δαπανηρός πόλεμος όλης της ανθρώπινης ιστορίας.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος διήρκεσε έξι χρόνια και αφαίρεσε τη ζωή περίπου 50 εκατομμυρίων ανθρώπων, στους οποίους περιλαμβάνονταν και άμαχοι. Αμέτρητοι άλλοι υπέστησαν σοβαρότατα σωματικά, διανοητικά και συναισθηματικά τραύματα. Για πολλούς που έζησαν εκείνα τα καταστροφικά χρόνια του πολέμου, οι οδυνηρές αναμνήσεις των ωμοτήτων που διαπράχθηκαν και των αγαπημένων τους προσώπων που χάθηκαν δεν έχουν γιατρευτεί ακόμη.

Είναι ζωντανές οι αναμνήσεις από τις ωμότητες που διέπραξαν οι Ναζί στο Ολοκαύτωμα, στο οποίο σφαγιάστηκαν εκατομμύρια αθώα θύματα. Τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία, διαπράχθηκαν πολλές ωμότητες από τους στρατούς των εισβολέων, οι οποίοι δολοφονούσαν, βίαζαν, λεηλατούσαν και τρομοκρατούσαν τους αμάχους. Επίσης, πολλοί άνθρωποι έπεσαν θύματα των αεροπορικών επιδρομών που προξένησαν ερήμωση, τραυματισμούς και θάνατο σε αμέτρητους αθώους άντρες, γυναίκες και παιδιά. Σκληρές εμπειρίες έζησαν και εκατομμύρια στρατιώτες στα πεδία των μαχών σε όλο τον κόσμο.

Διανοητικές και Συναισθηματικές Πληγές

Πολλές από τις διανοητικές και τις συναισθηματικές πληγές τις οποίες προξένησαν τα τρομερά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο νου πάρα πολλών ανθρώπων που ζούσαν τότε και ζουν μέχρι σήμερα. Αυτοί θα ήθελαν να σβήσουν όλες εκείνες τις τρομερές, πικρές αναμνήσεις. Αλλά δεν μπορούν. Για μερικούς, οι εικόνες αυτών των φρικιαστικών γεγονότων επιστρέφουν και τους βασανίζουν σαν επαναλαμβανόμενος εφιάλτης.

Άλλοι, όμως, δεν θέλουν να ξεχάσουν, είτε επειδή θέλουν εκδίκηση είτε επειδή θέλουν να τιμήσουν τη μνήμη των πεσόντων. Επίσης, είναι διαδεδομένη η άποψη ότι οι ωμότητες του παρελθόντος πρέπει να διατηρούνται ζωντανές στη μνήμη της ανθρώπινης οικογένειας με την ελπίδα πως δεν θα επαναληφθούν ποτέ τέτοιου είδους ωμότητες.

Πριν από λίγα χρόνια, κατά τα έτη 1994-1995, η ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε τους εορτασμούς της 50ής επετείου της απόβασης των Συμμάχων στη Νορμανδία (τον Ιούνιο του 1944) και του τέλους της ευρωπαϊκής φάσης του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου (το Μάιο του 1945) κατέδειξε ότι, για πολλούς αυτόπτες μάρτυρες εκείνων των γεγονότων, είναι πολύ δύσκολο να συγχωρήσουν και να ξεχάσουν. Συχνά, κάθε χειρονομία συμφιλίωσης μεταξύ πρώην εχθρών είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων. Γι’ αυτό, οι Βρετανοί βετεράνοι αρνήθηκαν να καλέσουν Γερμανούς εκπροσώπους στους εορτασμούς της απόβασης των Συμμάχων στη Νορμανδία.

Σχετικά με τις ωμότητες που διαπράχθηκαν από τους Ναζί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το πόσο δύσκολο είναι να συγχωρήσει και να ξεχάσει κανείς, ο συγγραφέας Βλαντιμίρ Ζανκελέβιτς εκφράστηκε ως εξής: «Μπροστά σε ένα τόσο απεχθές έγκλημα, η φυσική παρόρμηση . . . είναι να γεμίζεις με οργή, να αγωνίζεσαι με πάθος για να μην ξεχάσεις και να καταδιώκεις τους εγκληματίες—όπως είχαν υποσχεθεί οι δικαστές του Στρατοδικείου των Συμμάχων στη Νυρεμβέργη—ως τα πέρατα της γης». Ο ίδιος συγγραφέας συνέχισε: «Ευχαρίστως θα λέγαμε, αντιστρέφοντας τους όρους της προσευχής που απηύθυνε ο Ιησούς στον Θεό, όπως αναφέρεται στο Ευαγγέλιο κατά τον Άγιο Λουκά: Κύριε, μην τους συγχωρήσεις, γιατί ξέρουν τι κάνουν».—Παράβαλε Λουκάς 23:34.

Είναι λυπηρό να πούμε ότι, από το 1945 μέχρι και την παρούσα στιγμή, αναρίθμητες άλλες ωμότητες—στην Καμπότζη, στη Ρουάντα, στη Βοσνία, για να αναφέρουμε μόνο λίγες—συνεχίζουν να βάφουν τη γη με αίμα. Αυτές οι ωμότητες άφησαν εκατομμύρια νεκρούς στο πέρασμά τους, καθώς και τεράστιους αριθμούς από χήρες και ορφανά που επέζησαν, κατεστραμμένες ζωές και φρικτές αναμνήσεις.

Χωρίς αμφιβολία, αυτός ο 20ός αιώνας υπήρξε καιρός πρωτοφανούς βαναυσότητας. Συμβαίνει αυτό που πριν από πολύ καιρό προείπε με ακρίβεια η Βιβλική προφητεία για αυτή την εποχή—οι άνθρωποι αποδείχτηκαν «άγριοι» και «χωρίς αγάπη για την αγαθότητα».—2 Τιμόθεο 3:1-5· Αποκάλυψη 6:4-8.

Τι Πρέπει να Κάνουμε;

Όταν έρχονται αντιμέτωποι με τόση βαρβαρότητα, οι άνθρωποι αντιδρούν με διάφορους τρόπους. Αλλά εμείς τι κάνουμε; Πρέπει να θυμόμαστε; Ή πρέπει να ξεχάσουμε; Μήπως το να θυμάται κάποιος σημαίνει να τρέφει πικρόχολη, βαθιά ριζωμένη κακία για τους πρώην εχθρούς του, αρνούμενος να συγχωρήσει; Από την άλλη, μήπως το να συγχωρήσει σημαίνει ότι μπορεί να ξεχάσει έτσι ώστε να διαγράψει τελείως τις κακές αναμνήσεις;

Ποια είναι η άποψη του Δημιουργού της ανθρωπότητας, του Ιεχωβά Θεού, για τα τρομερά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στην εποχή μας και στο παρελθόν; Θα συγχωρήσει εκείνους που τα διέπραξαν; Και δεν είναι πια πολύ αργά για να αποκαταστήσει ο Θεός τα θύματα που σκοτώθηκαν στη διάρκεια τέτοιων ωμοτήτων; Υπάρχει άραγε βάσιμη ελπίδα ότι κάποτε θα τερματιστούν οι ωμότητες, εφόσον συμβαίνουν εδώ και χιλιάδες χρόνια; Πώς τελικά θα διορθώσει ο Παντοδύναμος Θεός αυτά τα πολύπλοκα ζητήματα;

[Εικόνα στη σελίδα 4]

Παιδιά των οποίων οι γονείς σφαγιάστηκαν συγκεντρώνονται σε στρατόπεδο προσφύγων

[Ευχαριστίες]

UN PHOTO 186797/J. Isaac

[Ευχαριστία για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 3]

U.S. Navy photo