Το Βροχερό Δάσος του Αμαζονίου—Τυλιγμένο στο Μύθο
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ ΤΟΥ ΞΥΠΝΑ! ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ
ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ Ιριμαράι που ζούσαν στις όχθες του ποταμού Νάπο του Περού δεν πίστευαν στα μάτια τους! Δυο πλοία με τετράγωνα πανιά, που δεν έμοιαζαν καθόλου με τα στενόμακρα κανό τους, κατέπλευσαν στο χωριό τους. Πάνω σε αυτά είδαν γενειοφόρους πολεμιστές—οι οποίοι διέφεραν από κάθε άλλη φυλή που είχαν δει ποτέ. Σαστισμένοι, οι Ινδιάνοι έτρεξαν να κρυφτούν και παρατηρούσαν τους λευκούς ξένους να πηδούν στην ακτή, να καταβροχθίζουν τα τρόφιμα του χωριού και κατόπιν να ξαναφεύγουν—ενθουσιασμένοι από τη σκέψη ότι έγραφαν ιστορία ως η πρώτη αποστολή που διέσχισε όλο το βροχερό δάσος, από τις Άνδεις ως τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Εκείνο το έτος, το 1542, η μια φυλή Ινδιάνων μετά την άλλη αιφνιδιαζόταν παρόμοια καθώς εκείνοι οι Ευρωπαίοι εξερευνητές, κραδαίνοντας βαλλίστρες και αρκεβούζια, έμπαιναν όλο και πιο βαθιά στο τροπικό δάσος της Νότιας Αμερικής.
Ο Φρανθίσκο δε Ορεγιάνα, ο Ισπανός αρχηγός των κονκισταδόρων, σύντομα ανακάλυψε ότι η φήμη για τις λεηλασίες και τους πυροβολισμούς των στρατιωτών του είχε ταξιδέψει πιο γρήγορα από τις δύο μπρατσέρες τους. Οι ινδιάνικες φυλές που ζούσαν πιο κάτω στον ποταμό (κοντά στη σημερινή πόλη Μανάους της Βραζιλίας) περίμεναν με τα βέλη τους προτεταμένα τους 50 περίπου εισβολείς.
Εκείνοι οι Ινδιάνοι ήξεραν καλό σημάδι, όπως παραδέχτηκε ένα μέλος του πληρώματος, ο Γκασπάρ δε Καρβαχάλ. Μιλούσε από πείρα, επειδή ένα από τα βέλη των Ινδιάνων είχε καταλήξει ανάμεσα στα πλευρά του. «Αν δεν είχα σκληρό δέρμα», έγραψε βιαστικά ο πληγωμένος μοναχός, «αυτό θα ήταν το τέλος μου».
‘Γυναίκες που Πολεμούν σαν Δέκα Άντρες’
Ο Καρβαχάλ κατόπιν περιέγραψε την υποκινούσα δύναμη που βρισκόταν πίσω από εκείνους τους θαρραλέους Ινδιάνους. ‘Είδαμε γυναίκες να πολεμούν μπροστά από τους άντρες σαν αρχηγοί. Αυτές οι γυναίκες είναι λευκές και ψηλές, και έχουν τα μακριά τους μαλλιά πλεγμένα και στερεωμένα γύρω από το κεφάλι τους. Είναι μυώδεις και, κρατώντας τα τόξα και τα βέλη τους, πολεμούν σαν δέκα άντρες’.
Είναι άγνωστο το αν οι εξερευνητές είδαν όντως γυναίκες πολεμιστές ή αν, όπως αναφέρει κάποια πηγή, επρόκειτο «απλώς για μια ψευδαίσθηση που γεννήθηκε από τον πυρετό της ζούγκλας». Αλλά σύμφωνα με μερικές αφηγήσεις, όταν ο Ορεγιάνα και ο Καρβαχάλ έφτασαν στις εκβολές του τεράστιου ποταμού και έπλευσαν στον Ατλαντικό Ωκεανό, πίστευαν ότι είχαν δει τις Αμαζόνες του Νέου Κόσμου, το αντίστοιχο των γυναικών πολεμιστών που περιγράφονται στην ελληνική μυθολογία.a
Ο μοναχός Καρβαχάλ διατήρησε την ιστορία των Αμαζόνων της Αμερικής για τις μεταγενέστερες γενιές περιλαμβάνοντάς την στην προσωπική του αφήγηση για την οχτάμηνη αποστολή του Ορεγιάνα. Ο αρχηγός Ορεγιάνα κατέπλευσε στην Ισπανία όπου περιέγραψε γλαφυρά το ταξίδι του σε αυτό που αποκάλεσε ρομαντικά Ρίο δε λας Αμαζόνας, δηλαδή Αμαζόνιο ποταμό. Προτού περάσει πολύς καιρός, οι χαρτογράφοι του 16ου αιώνα χάραξαν ένα νέο όνομα στον καινούριο χάρτη της Νότιας Αμερικής—Αμαζόνιος. Έτσι, το δάσος του Αμαζονίου τυλίχτηκε στο μύθο, ενώ τώρα το ίδιο αυτό δάσος απειλείται από την πραγματικότητα.
[Υποσημειώσεις]
a Η λέξη «Αμαζόνες» πιθανώς προέρχεται από το στερητικό α και το μαζός, δηλαδή «μαστός». Σύμφωνα με το θρύλο, οι Αμαζόνες αφαιρούσαν το δεξιό μαστό τους για να χρησιμοποιούν πιο εύκολα το τόξο και το βέλος.
[Ευχαριστίες για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 3]
Επάνω, φόντο: The Complete Encyclopedia of Illustration/J. G. Heck